Ενα 24ωρο της κυβέρνησης

Μια ακόμη ημέρα τσούλησε χθες για την κυβέρνηση. Ηδονικά αργά, ξέγνοιαστα και διασκεδαστικά. Ολα θύμιζαν μια ημέρα από τα παλιά. Πρωί πρωί ο Γ. Πανούσης αποκαλύπτει ότι «ψυχικά το σκέφτηκε να παραιτηθεί» και μετά διαβεβαίωσε ότι η κατάληψη της Πρυτανείας θα λυθεί εντός ολίγων ωρών. Το απόγευμα τα ΜΑΤ έδιναν μάχη να αποτρέψουν την τροφοδοσία των καταληψιών με τρόφιμα, μπουκάλια για μολότοφ και φρεσκοσιδερωμένα παντελόνια? Και να σου η Τασία η Χριστοδουλοπούλου που αποκάλυψε το σχέδιό της: διασπορά των παράνομων μεταναστών σε όλη την Ελλάδα και μετατροπή των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων σε καταυλισμούς. Κι αν δεν φτάσουν, υπάρχει και το Μουσείο της Ακρόπολης...

Καπάκι το δίδυμο Μπαλτά - Κουράκη να ανάβει το φιτίλι στο φουρνέλο στα θεμέλια της Δευτεροβάθμιας και της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Τη γλίτωσαν τα νηπιαγωγεία; Από τον σκοταδιστικό «τζιχαντισμό» δεν γλιτώνει κανείς. Οι μόνοι που σώζονται είναι οι αιώνιοι φοιτητές, οι κουκουλοφόροι, οι Πακιστανοί πλανόδιοι της ΑΣΟΕΕ και τα κομματικά κουρέλια που θα εκλέγονται τώρα με κάλπη διευθυντές σχολείων και πρυτάνεις. Ο υπουργός Ν. Παρασκευόπουλος κάνει το όραμά του πραγματικότητα στέλνοντας τον Σάββα (τον Ξηρό) σπίτι του. Ο κ. Μάρδας, πιο πρακτικός, μαζεύει με νόμο τα ασημικά των ΔΕΚΟ για να βγάλουμε τον μήνα, αν και όλοι λένε ότι δεν έχουμε πρόβλημα, ενώ στη ζούλα ζητήσαμε από το ΔΝΤ να πάει πίσω την πληρωμή και να μη βρεθούμε στο δίλημμα «μισθοί και συντάξεις ή ΔΝΤ».

Στο δίλημμα είχαν βρεθεί Ζιμπάμπουε και Ζαΐρ και έκαναν τη λάθος επιλογή. Αυτή που πρότειναν χθες ο κ. Στρατούλης, ο κ. Βούτσης και αρκετοί άλλοι... Η ώρα περνούσε και δεν χωρά η σελίδα την καθημερινότητα της κυβέρνησης. Εξάλλου ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι όλα πάνε καλά και σύντομα θα υπάρξει συμφωνία, παρά τις διαφωνίες με τους δανειστές στο ασφαλιστικό, στα εργασιακά, στον ΦΠΑ και στις αποκρατικοποιήσεις! Μας επανέφεραν στην πραγματικότητα οι εικόνες από την Πρυτανεία και τα Εξάρχεια, με τα (αριστερά) ΜΑΤ και τα (εύγευστα) καπνογόνα. Με το μήνυμα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» (εφόσον είναι ψηφοφόρος μας) να είναι το σύνθημα. Και το βαθύ σκοτάδι έπεφτε μαθαίνοντας τα νέα από την Ουάσιγκτον...

Δίνεται η εντύπωση πως... κάποιο θαύμα θα μας σώσει την υστάτη ώρα.

Την ώρα που πυκνώνουν οι δηλώσεις και οι εκτιμήσεις διεθνών παραγόντων με ρόλο και λόγο για το χειρότερο που πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα, εδώ φαίνεται σαν όλα να δουλεύουν ρολόι. Η κυβέρνηση κινείται με ανεξήγητη ραθυμία αντί να καλπάζει και σχεδόν άβουλα παρακολουθεί όσα λένε οι άλλοι γι' αυτήν και συχνά αναγκάζεται να διαψεύδει ή απλώς να σχολιάζει τα σενάρια τρόμου που διαδέχονται το ένα το άλλο στον διεθνή Τύπο. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν ακόμη και υπουργοί ισχυρίζονται ότι δεν... χάλασε και ο κόσμος αν δεν επέλθει συμφωνία έως τις 24 Απριλίου. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι ζοφερή και αλίμονο σε όσους δεν την αντιλαμβάνονται ή πολύ περισσότερο αν καταλαβαίνουν και απλώς αδιαφορούν ή φοβούνται να την αντιμετωπίσουν.

Η οικονομία κάθε μέρα που περνά βουλιάζει και η εσωτερική στάση πληρωμών ναρκοθετεί την προοπτική της χώρας, αλλά η κυβέρνηση, στο όνομα μιας δήθεν πολιτικής διαπραγμάτευσης, έχει σπαταλήσει χρόνο και χρήμα που ήταν πολύτιμα για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της καταστροφής. Ετσι όπως χειρίζεται τη σχέση της με τους δανειστές, το μόνο που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής είναι να τριπλασιάσει τον λογαριασμό και να καταστρέψει την όποια σχέση εμπιστοσύνης με τους δανειστές. Το παράδοξο όμως είναι πως ενώ από πουθενά δεν προκύπτει μια κάποια πρόοδος για έναν συμβιβασμό, το Μαξίμου επιμένει να διαρρέει πως υπάρχει αισιοδοξία για θετική έκβαση των συζητήσεων με την τρόικα. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως στηρίζουν αυτή την προοπτική στην ανεξήγητη και ανεδαφική εκτίμηση ότι θα κάνουν πίσω οι εκπρόσωποι των δανειστών και όχι η Αθήνα. Είναι προφανές ότι αυτό μοιάζει με ανέκδοτο.

Με τέτοιες αναλύσεις μάλλον θα πρέπει να ανησυχούμε ακόμη περισσότερο, καθώς υπάρχει μια υπερβατική αντίληψη της πραγματικότητας και των εξελίξεων που τη διαμορφώνουν και δίνεται η εντύπωση πως... κάποιο θαύμα θα μας σώσει την υστάτη ώρα.

Δικαίως όσοι δεν πιστεύουν σε ανάλογες δοξασίες και θαύματα εκτιμούν πως οι συνέπειες της απραξίας βαθαίνουν την κρίση και απειλούν το μέλλον του τόπου. Αν παρ' ελπίδα όμως φθάσουμε στην επόμενη φάση της διαπραγμάτευσης χωρίς συμφωνία, τότε ο όλεθρος μοιάζει αναπόφευκτος και οι επιπτώσεις θα σαρώσουν τους πάντες και τα πάντα.

Επί δυόμισι μήνες παρακολουθούμε τα κυβερνητικά στελέχη να κάνουν διαλέξεις τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να σωθεί...

Επί δυόμισι μήνες παρακολουθούμε τα κυβερνητικά στελέχη να κάνουν διαλέξεις τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να σωθεί... Το τι πρέπει όμως να κάνουν οι ίδιοι, ως υπεύθυνοι διαχειριστές της εξουσίας πλέον, το αποφεύγουν όπως ο Διάβολος το λιβάνι. Με πρώτο φυσικά τον ειδήμονα περί παντός του επιστητού, πλην των άμεσων αρμοδιοτήτων του, κ. Βαρουφάκη που προχθές στο συνέδριο που διοργάνωσε ο κ. Σόρος ανέπεμψε και τον... επικήδειο της ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι «η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια ασύμμετρη ένωση και σε κάποιο σημείο οι ασύμμετρες ενώσεις τελικά θα συντριβούν»...

Αγνοια κινδύνου, αδιαφορία, ωχαδερφισμό, τι να καταλογίσει κανείς  στον υπουργό Οικονομικών μας που αμπελοφιλοσοφεί ενώ η χώρα βρίσκεται μισό βήμα πριν από τον γκρεμό; Η πρώτη φορά Αριστερά περί άλλων τυρβάζει. Ασκείται σε μαθήματα ηθικής και επικοινωνιακών παιγνίων, περιμένοντας την Ευρώπη να υποκύψει στους εκβιασμούς ενός υποψήφιου αυτόχειρα. Μόνο που την ίδια ώρα η οικονομία καταρρέει, καθώς έχουν εξανεμιστεί οι τελευταίες σταγόνες ρευστότητας, οι τράπεζες ασφυκτιούν και το Δημόσιο δεν ξέρει μέχρι πότε θα πληρώνει μισθούς και συντάξεις.

Κι όμως, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας παρακολουθεί το επερχόμενο αδιέξοδο περίπου σαν να μην το αφορά. Απογοητευμένο και κουρασμένο από παλινωδίες πρώην και νυν κυβερνώντων, παρακολουθεί ως αμέτοχος θεατής τις εξελίξεις, περιμένοντας τη μαγική λύση που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Λες και το καθημερινό θρίλερ που εξελίσσεται μπροστά μας εδώ και εβδομάδες δεν αφορά τη ζωή μας, τη δουλειά μας, το μέλλον μας. Σαν να θέλουμε να απωθήσουμε όλα αυτά που συζητεί η υπόλοιπη Ευρώπη για εμάς, συνεχίζουμε να αδιαφορούμε για τις προειδοποιήσεις που έρχονται από παντού, θεωρώντας, όπως δηλώναμε άλλωστε προεκλογικά, ότι στο τέλος δεν μπορεί παρά να υποχωρήσουν ατάκτως οι Ευρωπαίοι μπροστά στο αναπόφευκτο δίκιο μας.

Είναι η σημερινή ημέρα αναστάσιμος.

Είναι η σημερινή ημέρα αναστάσιμος. Ως αναρμόδιοι και απολύτως αδαείς, δεν θα θεολογήσουμε. Της Αναστάσεως του Κυρίου έχει προηγηθεί το μυστήριο της Σταυρώσεως και της Καθόδου στον Αδη. Πριν από την ύψιστη χαρά, υπήρξε η οδύνη. Αυτά ισχύουν, βέβαια, για το ποίμνιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Η σύγχρονή, ωστόσο, κοινωνία δεν λειτουργεί με μεταφυσικές αναφορές. Διόλου παράδοξο, λοιπόν, ότι εδώ και πέντε χρόνια επιχειρείται η «ανόρθωση» της χώρας, δίχως να έχει ολοκληρωθεί η σάρωση ενός συστήματος που έχει καταδικασθεί εγχωρίως, αλλά πρωτίστως σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αλλά ας μη ματαιοπονούμε αυθαιρετούντες περί του επέκεινα και των αντιστοιχιών του με την υλιστική πραγματικότητα. Ζούμε σε κοινωνία με έντονες παγανιστικές ροπές και προσποιούμεθα ότι μετέχουμε συστήματος λογοκρατούμενου και ορθολογικού –του ευρωπαϊκού εννοείται–, ενώ μας έλκει το παράλογο, το ριψοκίνδυνο, το χάος.

Η ένταξή μας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και αργότερα στην ευρωζώνη δεν μας κατέστησε Ολλανδούς στη φύση, στη συμπεριφορά ή στη νοοτροπία. Δεν ήταν δυνατόν, αλλά ούτε και επιθυμητό ενδεχομένως. Το κυριότερο, βεβαίως, είναι ότι η απόπειρα επιβολής μιας ατέγκτου πειθαρχίας ανέδειξε καταστάσεις εξόχως ανορθολογικές.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Οπισθεν ολοταχώς

Οι πρώτοι δυόμισι μήνες της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» ήδη συμπληρώθηκαν και νομίζω πως δεν αδικώ την αλήθεια αν διατυπώσω το συμπέρασμα ότι στο διάστημα αυτό δεν υπήρξε έστω και ένα γεγονός το οποίο να προδιαθέτει για αισιόδοξες προοπτικές. Οι όποιες πρωτοβουλίες επιχειρείται να αναληφθούν είναι ή αδιέξοδες ή αναποτελεσματικές. Και δεν είναι περίεργο. Οταν όλα εξαρτώνται από μια διαπραγμάτευση, που δεν δείχνει να καταλήγει κάπου, τα χέρια της κυβέρνησης είναι αναπόφευκτα δεμένα.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής προϋποθέτει κάποια δεδομένα. Οπως ένα σταθερό πολιτικό πλαίσιο. Κάποιες οικονομικές δυνατότητες και προοπτικές. Ενα σχέδιο δράσης. Κι αυτά καλώς ή κακώς ούτε υπάρχουν, ούτε προβλέπεται να υπάρξουν όσο η χώρα θα παραμένει καθηλωμένη σε μια διαπραγμάτευση που μοιάζει αδιέξοδη.

Το ξέρουν καλά στην κυβέρνηση, αλλά μέχρι στιγμής δείχνουν ανίσχυροι να αντιδράσουν. Οσο θα λειτουργούν με τη λογική πως «εμείς αυτά υποσχεθήκαμε προεκλογικά, αυτά θέλουμε», το αδιέξοδο δεν θα ξεπεραστεί. Κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το αν και κατά πόσο είμαστε ή δεν είμαστε «ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος που δεν εκβιάζει, αλλά και δεν εκβιάζεται». Κανένας δεν μας εκβιάζει να δεχτούμε τα δανεικά του. Εκείνο που όλοι μας λένε είναι ότι ευχαρίστως θα συνεχίσουν να μας δανείζουν, αλλά μόνο υπό τις προϋποθέσεις που έχει γίνει έως τώρα.

Η μπάλα είναι στο γήπεδό μας. Και η ευθύνη για τη συνέχεια είναι καθαρά πρωθυπουργική επιλογή. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι φαντασιωνόταν προεκλογικά ότι θα συνέβαινε αν κατάφερνε να καθίσει στην πρωθυπουργική καρέκλα και αν πίστευε τα όσα για πανευρωπαϊκές ανατροπές διακήρυττε έως τότε. Το βέβαιο είναι ένα: δεν γίνεται πλέον και η πίτα να παραμένει γερή και ο σκύλος να είναι χορτάτος. Αρα θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσει πότε και με ποιους θα συγκρουστεί. Δεν τραβάει άλλο αυτή η φαρσοκωμωδία του διαλλακτικού στο εξωτερικό και του αδιάλλακτου στο εσωτερικό. Δεν την αντέχει η χώρα. Υστερα από δυόμισι μήνες «αριστερής διακυβέρνησης» η ελληνική οικονομία επιστρέφει ολοταχώς στα ελλείμματα και στην ύφεση.

Θέλω μόνο παραμύθια!

Κόκκινη κλωστή δεμένη σε μια κάλπη τυλιγμένη ρίξ' της ψήφο να γεμίσει παραμύθι ν' αρχινίσει...

Η Μυθολογία ήταν πάντα το αγαπημένο μας μάθημα. Μεγαλώσαμε με τους άθλους του Ηρακλή, με τον Θησέα και τον Μινώταυρο, με τις πονηριές του πολυμήχανου Οδυσσέα. Πάνω σ' αυτούς τους μύθους χτίσαμε την Ιστορία μας, φροντίζοντας να τους εμπλουτίζουμε και να τους εκσυγχρονίζουμε συνεχώς με ό,τι μας βόλευε, αποσιωπώντας ταυτόχρονα ό,τι δεν ταίριαζε ή ενοχλούσε...

Κάπως έτσι πλέξαμε το παραμύθι μας. Κάπως έτσι γίναμε ο «περιούσιος», ο «ανάδελφος» λαός, ο λαός στον οποίο όλοι οφείλουν. Κάπως έτσι αποφασίσαμε ότι μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από το Δημόσιο, χωρίς να χρειάζεται να εκπληρώσουμε τις δικές μας υποχρεώσεις προς αυτό, ότι μπορούμε να παίρνουμε και να δίνουμε μίζες με το αζημίωτο, ότι μπορούμε να σπουδάζουμε αιωνίως, να πετάμε τα σκουπίδια μας όπου γουστάρουμε, ότι μπορούμε να πάμε μπροστά χωρίς να επενδύουμε και να παράγουμε, ότι μπορούμε να ζούμε με δανεικά κι αγύριστα, όταν τα δικά μας τελειώνουν! Τα παραμύθια δυστυχώς έχουν και δράκους... Και ο δράκος του δικού μας παραμυθιού αποδείχτηκε πολύ κακός. Εδώ και 5 χρόνια μας δείχνει τα νύχια και τα δόντια του, βγάζει φωτιές από το στόμα, μας φοβερίζει και μας απειλεί. Ζητάει να του επιστρέψουμε τα δανεικά, απαιτεί να μας πει αυτός πώς και με πόσα θα ζούμε, να καθορίσει τη ζωή και το μέλλον μας!

Τα παραμύθια ευτυχώς έχουν βασιλόπουλα...

Και το δικό μας βασιλόπουλο αποδείχτηκε πολύ καλό. Ολα αυτά τα χρόνια μας χαϊδεύει και μας καθησυχάζει συνεχώς, μας λέει ότι όλα τα προβλήματά μας θα λυθούν, ότι δεν χρωστάμε σε κανέναν, ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε και ότι θα τον διώξει με τις κλωτσιές τον κακό τον δράκο μόλις γίνει βασιλιάς! Κι έτσι το βασιλόπουλό μας έγινε πια βασιλιάς... Μόνο που δεν τον έδιωξε τον δράκο. Προσπαθεί να τον καθησυχάσει και να τον καλοπιάσει. Να του αποσπάσει μια μικρή παράταση ζωής έστω. Το παραμύθι της Θεσσαλονίκης άλλαξε, έγινε πιο ηρωικό. Εχει αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Εχει ρούβλια, γουέν, ρουπίες και μάλλον τελικά θα έχει και δραχμούλες... Δεν ξέρει κανείς αν στο τέλος του παραμυθιού αυτοί θα ζήσουν καλά. Εμείς πάντως θα ζήσουμε ακόμα χειρότερα!