Πλατείες και Βρυξέλλες

Κοντά στις πολλές και σοβαρές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση στη διαχείριση των σχέσεών μας με τους εταίρους και δανειστές μας, καθοριστικός είναι ο ρόλος της έλλειψης μιας σοβαρής, συγκροτημένης και μεθοδικής προεργασίας. Που πολύ απλά σημαίνει να γνωρίζει ο καθένας στην κυβέρνηση τι κάνει, γιατί το κάνει και πώς το κάνει.
Δεν είναι μόνο ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών που διαχειρίζονται το πρόβλημα. Είναι και πολλοί άλλοι, των οποίων οι πράξεις, οι αποφάσεις ή και οι απλές παρεμβάσεις επηρεάζουν σοβαρά τις εξελίξεις. Ολα αυτά θα έπρεπε να είχαν προεκτιμηθεί και ανάλογα να είχε σχεδιαστεί τι κάνει ή δεν κάνει ή με ποιο τρόπο το κάνει ο κάθε άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενος με το πρόβλημα και τη διαχείρισή του.
Αλλά ο σχεδιασμός -αν υπήρξε- αποδείχθηκε επιεικώς ερασιτεχνικός. Κι αυτό ξεκινά από τον πρωθυπουργό και τους επιτελείς του, επεκτείνεται στον υπουργό Οικονομικών και καταλήγει σε πολλά από τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Μάλλον εξέλαβαν τη διαπραγματευτική διαδικασία ως ευκαιρία εκτόνωσης των συναισθημάτων που τους προκάλεσε η μεγάλη, όντως, εκλογική επιτυχία τους. Αλλά το αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου τους εξασφάλισε το δικαίωμα διακυβέρνησης της Ελλάδας και μόνο της Ελλάδας και όχι της Ευρωζώνης ή της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Σε πρωθυπουργικό επίπεδο χάθηκε το μέτρο. Η υπεραισιοδοξία και η αυταρέσκεια ήταν τα κύρια γνωρίσματα των δηλώσεων τόσο του ίδιου του πρωθυπουργού όσο και του επιτελείου του. Και η άποψη ότι οι εταίροι οφείλουν να σεβαστούν τη βούληση του ελληνικού λαού θα διεκδικούσε άνετα «νόμπελ αφέλειας», αν υπήρχε. Το μόνο που οφείλουν να σέβονται οι κυβερνήσεις είναι η βούληση του δικού τους εκλογικού σώματος και η τήρηση των θεσμών και των κανόνων της ΕΕ και της Ευρωζώνης.
Ο υπουργός Οικονομικών είναι πλέον προφανές ότι κάπου παρεξήγησε τον ρόλο του και παράλληλα δεν φρόντισε να ενημερωθεί και για τις υποχρεώσεις του. Ούτε πασαρέλα ούτε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο είναι το Eurogroup. Και πολλοί από τους υπουργούς επιδόθηκαν σε μια ακατάσχετη φλυαρία για όσα θα έκαναν μέσα στις επόμενες μέρες, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η κυβέρνηση έμπαινε σε μια διαπραγμάτευση όπου η αποφυγή των μονομερών ενεργειών αποτελούσε απαράβατη υποχρέωση. Αναπόφευκτες συνέπειες όταν το βλέμμα είναι στραμμένο περισσότερο στις πλατείες παρά στις Βρυξέλλες.

Οι ευθύνες του πολιτικού κόσμου θα είναι τότε ακόμη μεγαλύτερες και θα χρειαστεί να πει αλήθειες.

Ο σχολιασμός της επικαιρότητας γίνεται δυσκολότερος, καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται σε «πραγματικό χρόνο». Καταστάσεις που χρειάζονταν εβδομάδες για να γίνουν κατανοητές, αλλάζουν σε μέρες ή και ώρες. Θεμελιώδη μεγέθη όπως το δημόσιο χρέος από επονείδιστο και μη βιώσιμο, ξαφνικά γίνεται βιώσιμο. Η δανειακή σύμβαση αντί να καταργηθεί με έναν νόμο, παρατείνεται και μάλιστα χωρίς εκπτώσεις. Το Μνημόνιο παραμένει, αλλά η τήρησή του γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Σε σχέση με τις 25 Ιανουαρίου, η ζημιά έγινε, αλλά η αντοχή μας δεν είναι η ίδια. Τα ταμεία είναι άδεια και οι τράπεζες στεγνές. Το χειρότερο, η ελπίδα της πολιτικής αλλαγής δεν υπάρχει πλέον. Το «χαρτί» το παίξαμε, αλλά μάλλον δεν βγαίνει. Η μεταστροφή πάντα αρχίζει με την αμφιβολία. Η «εκλογή» Προέδρου ως ακραία τυχοδιωκτική πολιτική σκοπιμότητα δεν δείχνει στιβαρή κυβέρνηση. Τα πρώτα νομοθετικά μέτρα, όπως οι 100 δόσεις με «χάρισμα» χρεών δεν πείθει, αφού πολλοί νιώθουν «ηλίθιοι». Η προσαρμογή είναι αναγκαστικά ραγδαία και εκθέτει όσους σκόπιμα ή λόγω άγνοιας και ιδεοληψίας αγνοούσαν ή παραποιούσαν την πραγματικότητα.

Οταν ο «κόσμος» συνειδητοποιήσει τι έχασε στις 25 μέρες από τις εκλογές και πόσα κινδυνεύει να χάσει ακόμη, η αντίδραση θα πάρει ιστορικές διαστάσεις. Ο λαός μας είναι συναισθηματικός, συχνά περισσότερο από όσο πρέπει. Η προδομένη ελπίδα οδηγεί σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Η συγνώμη θα είναι δύσκολη και αντίστροφα ανάλογη με τον θυμό που θα προκαλέσουν οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Οι ευθύνες του πολιτικού κόσμου θα είναι τότε ακόμη μεγαλύτερες και θα χρειαστεί να πει αλήθειες. Η εξάρτηση από την «καλοσύνη των άλλων» αυξάνει με κάθε άστοχη ενέργεια ή κουβέντα. Ας αποφασίσουν, λοιπόν, και μαζί τους και εμείς. Είναι οι Ευρωπαίοι φίλοι ή εχθροί; Είναι εταίροι δανειστές ή λύκοι που μας πίνουν το αίμα;

Είναι το Μνημόνιο κάτι που επεβλήθη δόλια από ξένους κατακτητές και ντόπιους προδότες ή αναγκαία συνθήκη για την εξασφάλιση του ευρωπαϊκού μέλλοντος που όλοι λέμε ότι θέλουμε; Θα αφήσουμε τον περήφανο ανεξάρτητο υπουργό Αμυνας να το «κάνει Κούγκι» ή θα δώσουμε στα παιδιά μας την ελπίδα για καλύτερο μέλλον;

Η «ενηλικίωση» της κοινωνίας γίνεται με δραματικούς όρους. Το μέλλον θα είναι ευρωπαϊκό ή δεν θα υπάρξει. Ο Σαμψών διάλεξε να πεθάνει «με τους αλλόφυλους», αλλά δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εμείς διεκδικούμε ευρωπαϊκό μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας.

Κυβέρνηση είστε

Οτι είναι νέοι κι άμαθοι το καταλαβαίνω. Και ότι, καλώς ή κακώς, συνήθισαν στις αντιπολιτευτικές υπερβολές και στις ανέξοδες μεγαλοστομίες κι αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά εδώ και είκοσι μέρες είναι κυβέρνηση. Και τα όσα λένε οι κυβερνώντες έχουν άλλη βαρύτητα απ' όσα εκστομίζουν οι ομάδες διαμαρτυρίας και οι λαϊκιστές ηγέτες τους.

Χρόνια τώρα διασκεδάζω, για παράδειγμα, με όσα «αποκαλύπτει», «ανακαλύπτει» ή «εφευρίσκει» ο Π. Καμμένος. Και το ίδιο θα έκανα και με τις τελευταίες του φραστικές επιδόσεις αν δεν συνέβαινε να τις έχει κάνει με την ιδιότητα του υπουργού Aμυνας. Αυτονόητα γελοία είναι η απειλή προς την Ευρώπη ενός λαϊκιστή αρχηγού κόμματος της τάξης του 5% πως «θα το κάνουμε Κούγκι αν δεν πάρουμε ό,τι ζητάμε», αλλά δυστυχώς σοβαρότατη είναι όταν βγαίνει από τα χείλη του υπουργού Aμυνας.

Oπως επίσης της πλάκας είναι η πρόταση από τον φωνακλά αρχηγό μιας ασήμαντης μειοψηφίας προς τους Κυπρίους ν' αγοράσουν πολεμικά αεροπλάνα και να τα παρκάρουν στην Ελλάδα, αλλά η ίδια πρόταση από τα χείλη του υπουργού Αμυνας υποχρεώνει τον κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενο πολίτη να χάνει τον ύπνο του.

Κι εδώ είναι που διερωτώμαι τι κάνει ο άνθρωπος που καλώς ή κακώς έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας μια αποστολή η οποία θα καθορίσει για δεκαετίες το μέλλον του τόπου. Αν μη τι άλλο θα έπρεπε να έχει αντιληφθεί μερικά αυτονόητα πράγματα. Πως άλλο η σοβαρή διαπραγμάτευση και άλλο ο ψευτοτσαμπουκάς και η τρέλα. Και, το κυριότερο, ότι σ' αυτόν εμπιστεύτηκε τις τύχες του το 36,5% του ελληνικού λαού και σε κανέναν άλλον. Ούτε στον Βαρουφάκη που νόμισε ότι το Eurogroup είναι το αμφιθέατρό του, ούτε στον Σακελλαρίδη που βάλθηκε να διδάξει στον Σόιμπλε πώς γίνονται οι διαπραγματεύσεις, ούτε στον Καμμένο που την έχει δει μπουρλοτιέρης κι επαναστάτης.

Και κάτι ακόμη, κ. πρόεδρε. Καλές είναι οι πλατείες και οι λαοσυνάξεις, αλλά καλό είναι να θυμάστε ότι το «ωσαννά» από το «σταύρωσον αυτόν» απέχει μερικά μόνο εικοσιτετράωρα.

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα χαρίσματα για να καταλάβει κανείς ότι η χώρα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού .

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα χαρίσματα για να καταλάβει κανείς ότι η χώρα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού εξαιτίας της ραγδαίας επιδείνωσης των σχέσεών της με τους δανειστές της, ιδιαίτερα τους Ευρωπαίους εταίρους εξ αυτών. Ούτε όμως απαιτούνταν προφητικές ιδιότητες για να προβλέψει κανείς ότι τα πράγματα θα έφθαναν σε οριακό σημείο. Εδώ, δηλαδή, που είναι σήμερα, στα πρόθυρα της ρήξης με την Ευρώπη, αν δεν έχει ήδη συντελεστεί, μετά τη χθεσινή ομιλία του πρωθυπουργού προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εξελίξεις είναι και αυτές προβλέψιμες στο οικονομικό πεδίο, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, όπως πιθανώς και η κατάληξη. Είναι εντελώς προφανές ότι η χώρα μπαίνει σε περίοδο οικονομικής και νομισματικής αστάθειας, πολύ μεγαλύτερης από αυτήν που βίωνε έως τώρα, στο πλαίσιο της διακήρυξης «ούτε βιαζόμαστε ούτε συμβιβαζόμαστε».

Η χθεσινή ομιλία του Αλ. Τσίπρα μπορεί να χαρακτηριστεί καθοριστική για τη συνέχεια. Το ερώτημα είναι αν αποτελεί προϊόν της μετωπικής σύγκρουσης με την Ευρώπη, όπως αυτή εξελίχθηκε μετά τις πρόσφατες εκλογές και τον σχηματισμό της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ή αν πρόκειται για έναν ακόμη σταθμό, ίσως τον τελικό, μιας συγκεκριμένης πορείας που ήταν οριοθετημένη από χρόνια. Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε και έγινε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν και όσοι παρακολουθούν τα βασικά κείμενα του κόμματος επιμένουν ότι ο στόχος της αλλαγής της Ευρώπης σε πρώτη φάση και του κόσμου σε επόμενη υπήρχε πάντα. Γι’ αυτό και ο Αλ. Τσίπρας εμφανίζεται συνεχώς ως εκπρόσωπος των λαών της Ευρώπης...

Με την εμπειρία της συμπεριφοράς της νέας κυβέρνησης κατά τις πρώτες εβδομάδες της θητείας της, η μία ερμηνεία είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του πάντα επιζητούσαν τη σύγκρουση με την Ευρώπη, έτσι όπως την ξέρουμε σήμερα. Οι διαβεβαιώσεις περί σεβασμού των ευρωπαϊκών θεσμών, περί βούλησης για παραμονή στην Ευρώπη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από κάλυμμα των σχεδίων για απομάκρυνση της χώρας τουλάχιστον από την Ευρωζώνη. Εξ ου και οι αναφορές στην Ευρώπη και σχεδόν ποτέ στην Ευρωζώνη, καθώς πραγματικός στόχος ήταν η επιστροφή στη δραχμή με την πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προκόψει στο πλαίσιο του ευρώ. Φυσικά, κάτι τέτοιο έπρεπε να παρουσιαστεί στην ελληνική κοινή γνώμη ως απόφαση των «κακών» εταίρων και ειδικά των Γερμανών, όπως ήδη γίνεται. Η μεθόδευση, πάντως, είχε ξεκινήσει από πιο πριν για να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της χώρας.

Ναι μεν, αλλά...

Δεν έχω τίποτα με τις συγκεντρώσεις. Οπως και με τις διαδηλώσεις, άλλωστε. Απλώς δεν είναι από τις εκδηλώσεις στις οποίες επιδόθηκα με ιδιαίτερο ζήλο στη διάρκεια της ζωής μου. Κι αυτό γιατί εκείνο που πάντα πίστευα και πιστεύω είναι ότι τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη λογική και μόνο με τη λογική και όχι με το συναίσθημα. Δεν ξέρω καμία λαοσύναξη που να πέτυχε τον επιδιωκόμενο στόχο της, αν και γνωρίζω αρκετές που μόνο προβλήματα συσσώρευσαν.

Εδώ και δύο εβδομάδες αποτελούν και πάλι συχνό φαινόμενο οι εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την κυβέρνηση στο Σύνταγμα αλλά και σε άλλες πλατείες της χώρας. Είναι η ανταπόκριση στην πρωθυπουργική έκκληση να σταλεί στις Βρυξέλλες το μήνυμα ότι δεν είναι μόνοι στη διαπραγμάτευση που διεξάγουν ο Τσίπρας, ο Δραγασάκης, ο Βαρουφάκης και συνολικά η κυβέρνηση, αλλά τους συμπαραστέκεται και σύσσωμος ο ελληνικός λαός.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τους εταίρους και δανειστές μας, δεν το έχω καταλάβει. Φυσικά και αντιμετωπίζουν με την επιβαλλόμενη ευαισθησία τις λαϊκές εκδηλώσεις και αντιδράσεις, αλλά πρωτίστως, αν όχι αποκλειστικά, τις δικές τους. Και για να το πούμε πιο ωμά, εκείνο που απασχολεί σήμερα τη Μέρκελ είναι το εκλογικό στραπάτσο των Χριστιανοδημοκρατών στο Αμβούργο και όχι αν στο Σύνταγμα διαδήλωσαν 5, 10 ή 50 χιλιάδες Ελληνες.

Την έχουμε την παθογένεια οι Ελληνες να πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου και ότι όλοι οφείλουν να ασχολούνται θετικά ή αρνητικά μαζί μας. Μόνο που δεν είναι έτσι. Οπως εμείς πρωτίστως με τα δικά μας προβλήματα και συμφέροντα ασχολούμαστε, το ίδιο κάνουν και όλοι οι άλλοι. Και η κάθε κυβέρνηση στο δικό της εκλογικό σώμα λογοδοτεί και αυτό οφείλει να έχει κατά νου στις αποφάσεις της.

Που πολύ φοβάμαι ότι ειδικά για την περίπτωσή μας δεν βοηθάει καθόλου. Ο Τσίπρας, ο Δραγασάκης κι ο Βαρουφάκης δεν πηγαίνουν στις Βρυξέλλες για να στήσουν αντάρτικο, αλλά για να διαπραγματευτούν. Και διαπραγμάτευση σημαίνει εκατέρωθεν υποχωρήσεις. Αλλά έως τώρα δεν έχω ακούσει ούτε ένα σύνθημα από το Σύνταγμα ή οποιαδήποτε άλλη πλατεία που να ταυτίζεται με συμβιβαστική διάθεση. Ολα την αξίωση για «συντριβή του εχθρού» και «ανυποχώρητη εθνική στάση» διατυπώνουν.

Εκανε το λάθος να υποσχεθεί τα πάντα στους πάντες προεκλογικά.

Δύο πράγματα είναι αναπόφευκτα για τη σημερινή Ελλάδα: ο ρεαλισμός και η συναίνεση. Η κυβέρνηση Τσίπρα προσγειώθηκε απότομα στη σκληρή πραγματικότητα, καθώς βρέθηκε απέναντι σε ένα συμπαγές μέτωπο στην Ευρωζώνη και την ΕΚΤ που κρατάει τα «κλειδιά» για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Οι εταίροι μας δείχνουν αποφασισμένοι να ελαφρύνουν το χρέος και τους στόχους δημοσιονομικής προσαρμογής. Απαιτούν όμως πρώτα μεταρρυθμίσεις, που ούτε ο κ. Παπανδρέου ούτε όμως και ο κ. Σαμαράς τόλμησαν. Θα τολμήσει ο κ. Τσίπρας; Εκανε το λάθος να υποσχεθεί τα πάντα στους πάντες προεκλογικά. Εγινε ουσιαστικά όμηρος συντεχνιών σε κάθε τομέα, ενώ πολλά στελέχη του κόμματός του εμφορούνται από ιδέες που ταιριάζουν σε λατινοαμερικανικά κινήματα, όχι ευρωπαϊκά κόμματα. Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει μια μεγάλη μερίδα πολιτών που θέλει πραγματικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα απελευθερώσουν τις ικανότητες του Ελληνα και θα οδηγήσουν στην υγιή ανάπτυξη. Θα τολμήσει να την εκφράσει ο κ. Τσίπρας; Αν ναι, θα βρει τη στήριξη για να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις που θα γυρίσουν σελίδα για τη χώρα. Αν προτιμήσει τους βολεμένους, τις συντεχνίες και το κρατικοδίαιτο παρασιτικό κεφάλαιο θα βρει πρόσκαιρους συμμάχους στον δρόμο προς τη δραχμή.

Η ζωή είναι δρόμος

Οι δρόμοι και οι πλατείες δεν πλημμύρισαν από τους πολίτες που ανησυχούν και στηρίζουν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Ηταν γεμάτες από ένα πνεύμα ανάτασης και ανάσας που φανέρωναν το αίσθημα περηφάνιας και την πίστη πως μπορούμε να αλλάξουμε πολλά και πρώτα απ' όλα τους εαυτούς μας, που είχαν στρογγυλοκαθίσει στο βόλεμα του καναπέ... Δεν είναι λίγη η ψυχική ευφορία, αν διαπεράσει την ελληνική κοινωνία που πάσχει από κατάθλιψη και φοβίες. Τότε ο πραγματικός πρωταγωνιστής θα είναι ο λαός, που πραγματώνει τη λαχτάρα τού να καθορίζει τη ζωή του απαλλαγμένος από τα πολύπλευρα δεσμά που του έχουν επιβληθεί.
Η ρήξη έχει να κάνει με το καπιταλιστικό καταναλωτικό σύστημα. Εχει να κάνει με τον καταναλωτικό πολιτισμό που παράγει. Και έχει να κάνει με το καθέναν ξεχωριστά και όλους μαζί που τον τροφοδοτεί με ψεύτικες και τεχνητές ανάγκες που επιπλέουν σαν σκουπίδια στην εμπορευματοποιημένη ζωή που ευτελίζεται. Αντε θύμα, άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς, ο Βάρναλης το φωνάζει ακόμα μέσα από τον τάφο του.
Είναι θετικό που συνειδητοποιούν οι ενεργοί πολίτες πως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του, αλλά θα κριθεί έξω απ' τη Βουλή, στους δρόμους και στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Είναι θετικό που επέστρεψε το χαμόγελο και ζέστανε την παγωμένη ατμόσφαιρα και η ελπίδα ότι μπορούμε να αντισταθούμε, φάνηκε στα μάτια των άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων που αρχίζουν να γνωρίζονται και να αναγνωρίζονται. Δεν αρκεί μόνο αυτό, χρειάζεται να βρεθεί ο τρόπος συνύπαρξης, συλλογικής λειτουργίας, το αίσθημα της αλληλεγγύης να αναπτυχθεί και να γίνει πολιτική πράξη, από τα «κάτω» να γεννηθεί η δύναμη της δημιουργίας: Η στήριξη της κυβέρνησης που έχει ξεπεράσει τα κομματικά όρια κρύβει μέσα της και τον έλεγχο.
Δεν μπορούν να συνεχιστούν οι δεσμεύσεις των Μνημονίων. Δεν είναι θέμα διατύπωσης για να βγει κοινό ανακοινωθέν. Δεν είναι θέμα παράτασης του χρόνου, είναι υπόθεση ρήξης και ανατροπής μιας αποτυχημένης πολιτικής που υπαγορεύεται από τους τραπεζίτες κεφαλαιούχους και την έχει χρεωθεί εν πολλοίς η Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας με προεξάρχουσα τη Μέρκελ. Δεν επαιτούμε, απαιτούμε να υπάρξει κοινός νους της πολιτικής που λύνει προβλήματα, διά της συνεννοήσεως και διά της δημοκρατίας. Σίγουρα οι ισχυροί θα εκβιάσουν, θα απειλήσουν, θα στριμώξουν τη χώρα μας που έχει δεσμευτεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Μπορούμε και εμείς να αναδείξουμε και τις δικές τους αδυναμίες που πηγάζουν από την Ενωμένη Ευρώπη, που δεν είναι ενωμένη πολιτικά και δεν έχει να κάνει με την αρχή της ομοσπονδίας, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης των ισότιμων κρατών-μελών, που ονειρεύτηκαν οι συνιδρυτές της. Συνεπώς η Ελλάδα εκ των πραγμάτων γίνεται πρωταγωνιστής σ' αυτήν την προσπάθεια. Το έχουν καταλάβει γι' αυτό και δεν θέλουν να βγούμε από την Ευρωζώνη, γιατί τότε θα κλονιστεί το οικοδόμημα το ευρωπαϊκό. Οι διαπραγματεύσεις στο Eurogroup θα φέρουν ένα συμβιβαστικό αποτέλεσμα. Αυτό δεν αρκεί, θα ανασάνουμε για λίγο, αλλά το οξυγόνο θα τελειώσει αν δεν φανούμε αποφασισμένοι, μαζί με τους ομοιοπαθούντες πολίτες της Ευρώπης, να γκρεμίσουμε αυτό το σάπιο ευρωπαϊκό οικοδόμημα που δεν λογαριάζει τις ζωές των ανθρώπων, αλλά τα άυλα χρηματιστηριακά τους κέρδη.