Βγήκε λειψός στο ζύγι...

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδωσε προχθές εξετάσεις ενώπιον του εκλογικού σώματος. Ηταν η πρώτη του συνέντευξη σε κύριο Μέσο Ενημέρωσης. Απέναντι είχε δύο έμπειρους δημοσιογράφους που, ομολογουμένως, δεν του «χαρίστηκαν». Επί μία και μισή ώρα τον ανέκριναν με ερωτήσεις σε όλα τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, καθώς προσπαθεί να καταλάβει την παρούσα πολιτική κατάσταση.

Για να αξιολογήσουμε την «επίδοση» του κ. Τσίπρα πρέπει να τη δούμε σε σχέση με τον υποτιθέμενο στόχο, που, προφανώς, ήταν να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει και μπορεί να κυβερνήσει προς όφελος του ελληνικού λαού. Για μεγάλο χρονικό διάστημα τώρα οι δημοσκοπικές επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι «καθηλωμένες» σε ποσοστά που εξασφαλίζουν την πρώτη θέση, αλλά όχι την αυτοδυναμία. Η δε αποδοχή του κ. Τσίπρα και του κόμματός του υπολείπεται του κ. Σαμαρά και της κυβέρνησης σε σχέση με τη δυνατότητα αντιμετώπισης του μείζονος προβλήματος της Ελλάδας που είναι η αποφυγή της χρεοκοπίας.

Αν αυτός ήταν ο στόχος του κ. Τσίπρα κατά την προχθεσινή πρώτη μείζονα συνέντευξη, πρέπει να συμπεράνουμε ότι απέτυχε. Ο λόγος είναι ότι δεν έδειξε να καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ επιθυμητού και εφικτού. Ως γνωστόν, η διάκριση αυτή και η ικανότητα σύγκλισης μεταξύ των δύο είναι το χαρακτηριστικό της επιτυχίας ενός πολιτικού και ενός κόμματος. Το κριτήριο, προφανώς, δεν είναι το τι επιθυμούμε, αλλά αν μπορούμε να το επιτύχουμε. Και όταν η επιτυχία αυτή δεν εξαρτάται μόνο από εμάς, αλλά και από επιθυμίες, συμφέροντα και συμπεριφορές άλλων, τότε οι δικές μας επιθυμίες και υποσχέσεις αποκτούν φιλολογικό μόνο χαρακτήρα. Ο λόγος του κ. Τσίπρα σίγουρα ευχαρίστησε το κομματικό του ακροατήριο και ιδιαίτερα το 40% του Αριστερού Ρεύματος.

Δεν καθησύχασε, όμως, τη μάζα των ανησυχούντων «νοικοκυραίων» που φοβούνται για τις καταθέσεις τους, ή όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα δύσκολα θα «τα βγάλει πέρα» αν υποστεί τον στραγγαλισμό ρευστότητας τον οποίο μας «υπόσχονται» οι «δανειστές» αν δεν τηρήσουμε ήδη αναληφθείσες υποχρεώσεις μας ως χώρα. Το «δεν φοβάμαι τη Μέρκελ» μάλλον φόβισε παρά εντυπωσίασε το ποσοστό που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ για να κυβερνήσει. Οι υποσχέσεις για 13ο μισθό μάλλον θυμίζουν τον 7ο ουρανό στον οποίο πετούν αφελείς και παραπλανημένοι. Ο κ. Τσίπρας «εμετρήθη, εζυγίσθη», αλλά μάλλον βγήκε? «λειψός». Οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα είναι σημαντικές.

Γράφειο Χρήστος Πασαλάρης

Δείτε όλα τα άρθρα

Ο Νοέμβρης μάς έγδαρε, ο Δεκέμβρης καραδοκεί! Αρα, μονοιάστε!..

ΝΑ ΞΕΡΑΜΕ ποιος γελοίος θεμιστοπόλος έχει τρυπώσει στον νόμο «περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων» την απίστευτη «τσόντα» που αφορά στυγνούς φονιάδες, όπως αυτός ο μακελάρης του Μικρολίμανου και σύσσωμη η αλβανική μαφία, σαν να τους λένε (με δικά μας λόγια): «Κύριοι, μας δίνετε την άδεια να δημοσιεύσουμε τις φωτογραφίες σας με τα ονόματά σας, επειδή η Αστυνομία σάς ψάχνει για κάτι φόνους;». Εξ αιτίας αυτής της «τσόντας», ο αποτρόπαιος μακελάρης και η παρέα του κατάφερναν να ξεφεύγουν, ώσπου ευτυχώς συνελήφθησαν πριν επιχειρήσουν και νέο μακελειό…

ΤΕΤΟΙΕΣ πονηρές «τσόντες» περνάνε κατά συρροή από αυτό το… εργαστήρι του κοινοβουλευτικού αυταρχισμού, όπως κατάντησε να είναι «Βουλή των Ελλήνων». Περνάνε την ώρα που οι πατέρες του έθνους απουσιάζουν (όπως συνέβη με τη συζήτηση του προϋπολογισμού) ή μειοψηφούν ή… ροχαλίζουν ή είναι «μιλημένοι» άνωθεν! Η αντιπολίτευση έχει μετρήσει και καταγγείλει μερικές εκατοντάδες «ντροπολογίες», όπως τις αποκαλεί. Αν και -εδώ που τα λέμε- κάποιες από αυτές είναι και για… δικά της ρουσφέτια!..

ΕΚΠΝΕΕΙ σήμερα ο έρμος Νοέμβριος με δύο μελανιές στην καμπούρα του: Με τους... άθλους της αλβανικής μαφίας που ντρόπιαζε εδώ και μήνες τις διωκτικές μας Αρχές. Και πολύ περισσότερο με το άγριο μαστίγωμα στα πισινά της κυβέρνησης από την αγριεμένη τρόικα, που έστησε τους δικούς μας να την περιμένουν μέρες ολόκληρες γονατιστοί στην Αθήνα. Και εν τέλει τους έσυρε στο Παρίσι για να τους τιμωρήσει που τόλμησαν να… ψελλίσουν περί «τέλους μνημονίων» και να στείλουν στη Βουλή, χωρίς την άδειά της, τον νέο προϋπολογισμό… Ο οποίος θα ψηφιστεί από την ολομέλεια στις 7 Δεκεμβρίου, τις οίδε πλέον πόσο τσαλακωμένος...

ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (και στα μέσα δημοσιότητας) παραδίδει ο Νοέμβριος τη σκυτάλη στον Δεκέμβριο. Που η ιστορία τον θέλει λίαν περιπετειώδη για το έθνος. Διότι αρχές Δεκεμβρίου αναμένεται αυτός ό πονηρούλης Νταβούτογλου, πρωθυπουργός του Σουλεϊμάν Ερντογάν, που γίνεται όλο και πιο προκλητικός. Θέλει δικό του, με το καλό ή με το άγριο, τον μισό υποθαλάσσιο πλούτο της Κύπρου, όπως θέλει και τον μισό τουρισμό του Αιγαίου. Και για να μας τρομάξει, βάζει τα τελειοποιημένα «F-16» του και τις νεότευκτες κορβέτες του να κάνουν ολοένα και αγριότερες παραβιάσεις σε ουρανό και θάλασσα, βέβαιος ότι διαθέτει περισσότερα και τελειότερα όπλα, όπως πράγματι συμβαίνει, όχι όμως και πιο αξιόμαχους χειριστές…
ΛΙΓΕΣ μέρες αργότερα συνέρχεται και το περιβόητο «Γιουρογκρούπ» με τα κιτάπια της τρόικας στα χέρια του και με τον φάκελο του δημοσίου χρέους μας στο συρτάρι του. Αλλά και με τις εντολές των υψηλών αφεντικών να μας κρατήσουν αλυσοδεμένους με μνημόνια νέου τύπου ώσπου να ξεπληρώσουμε το 70% του χρέους, οπότε και... βλέπουμε!..

ΤΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ είναι ότι υπό τις συνθήκες αυτές εμείς εδώ δεν εννοούμε να μονιάσουμε!.. Σαν να ξεχνάμε ότι Δεκέμβριο μήνα του 1944 ξεκίνησε εκείνη η ολέθρια αδελφοκτονία, πάλι με δάκτυλο των ξένων «προστατών» μας. Και ότι Δεκέμβριο του 1897 γνωρίσαμε την φοβερή ήττα από τους Τουρκαλάδες στη Θεσσαλία, με αποτέλεσμα να πέσουμε στον Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο, δηλαδή και τότε σε ξένη κατοχή.

ΟΙ «ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ» όμως το… βιολί τους: Εκλογές εδώ και τώρα! Και ας λέει ο κόσμος ότι δεν τις θέλει. Και ας θεωρεί τον Σαμαρά «καταλληλότερο». Και ας βγάζουν φλόγες τα εθνικά μας θέματα. Αναρωτιέται κανείς πόσο πιο εύκολα θα «μαζευόταν» ο... πονηρούλης Νταβούτογλου αν είχε απέναντί του Σαμαρά και Τσίπρα μαζί. Και πόσο πιο συγκρατημένοι θα ήσαν οι ξένοι αφέντες του «Γιουρογκρούπ» αν ήξεραν ότι η πολιτική μας ηγεσία είναι σφιγμένη γροθιά, με τον λαό έτοιμο να γυρίσει ακόμη και στη δραχμή αν αυτοί παρατραβήξουν το σχοινί...
ΑΡΑ; Ιδια θα είναι η κατάληξη και του σημερινού άρθρου, όπως και όλων της πενταετίας: Να αντισταθούμε πάση θυσία στην ξένη κατοχή, με την πολιτική μας ηγεσία μονοιασμένη και ενωμένη. Αλλιώς να έλθουν οι εκλογές, οπότε «κάθε παλιό θα σβηστεί» για να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος στους «σαραντάρηδες». Που δεν τρέμουν τα ξένα αφεντικά και δεν λατρεύουν το χρήμα. Δηλαδή στους νέους όλων των ηλικιών, με το λευκό παρελθόν και με ανατρεπτικά μυαλά, ώστε να ζήσει η πατρίδα μας τον δεύτερο χρυσόν αιώνα της!..

Αδιέξοδο και αγκυλώσεις

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 16:08

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Κάποιοι πιστεύουν στη χώρα μας και στις προοπτικές της. Επενδύουν δισεκατομμύρια, όπως συνέβη με την περίπτωση της Cosco ή της ιδιωτικοποίησης των περιφερειακών αεροδρομίων. Προφανώς βλέπουν τις δυνατότητες της Ελλάδας πολύ πιο θετικά από ό,τι η πλειονότητα του ελληνικού λαού. Το δυστύχημα είναι ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους αποθαρρύνουμε. Η αξιωματική αντιπολίτευση ξέρει μόνο να καταγγέλλει λες και προτιμά τα λιμάνια έρμαια συνδικαλιστών και μαφιών και τα αεροδρόμια διαλυμένα και τριτοκοσμικά. Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν διανοείται ένα κόμμα να διακηρύξει ότι δεν θα σεβασθεί και θα ακυρώσει συμφωνίες που έχει υπογράψει η χώρα του. Αυτά αρμόζουν σε μπανανίες μόνο. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο σήμερα γιατί ζούμε σε μια χώρα με απίστευτες προοπτικές, αλλά με ένα πολιτικό σύστημα που είτε δεν μπορεί να τις αξιοποιήσει είτε τις πολεμάει λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων και ακραίων εμμονών.

Έντυπη

Τι βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ολοι το βλέπουμε ότι αυτή η διαπραγμάτευση είναι η σκληρότερη από όλες τις προηγούμενες. Είναι, βλέπετε, και η ψευδαίσθηση πως είχαμε φτάσει στο τέρμα και πως θα τους ξεφορτωνόμασταν επιτέλους αυτούς τους εκνευριστικούς ανά τρίμηνο επισκέπτες. Μάλλον, όμως, βιαστήκαμε και, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι ευχάριστο να βλέπεις τις προσδοκίες σου να καταρρέουν.

Επειτα ήταν και το άλλο. Η επικείμενη προεδρική εκλογή. Ποιος δεν θεωρούσε περίπου βέβαιο ότι οι εταίροι μας θα βοηθούσαν ώστε να ενισχυθεί η εικόνα της κυβέρνησης; Αλλά να που και η βεβαιότητα διαψεύστηκε. Και ήρθε και η δήλωση του Χαρδούβελη πως οι τροϊκανοί διαπραγματεύονται δίνοντας την εντύπωση πως «δεν νοιάζονται ποιος θα κυβερνήσει τον Μάρτιο» κι έδεσε το γλυκό.

Φυσικά όλα αυτά τα βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Και θέλω να πιστεύω ότι τα λαμβάνουν υπόψη τους και τα αξιολογούν. Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όμως, μια και υπάρχει το ενδεχόμενο σε μερικούς μήνες να βρίσκονται αυτοί απέναντι στην τρόικα και να πρέπει να την πείσουν για την ορθότητα της πολιτικής τους.

Πώς να τα βλέπουν, λοιπόν, στην Κουμουνδούρου; Σκούρα ή ρόδινα τούς φαίνονται τα πράγματα; Θετικά ή αρνητικά τους προδιαθέτει αυτή η εμμονή των τροϊκανών σε μέτρα που ξέρουν πως θα ισοδυναμούσαν με αυτοκτονία αν τα υιοθετούσε η κυβέρνηση και που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφιστούν από τη Βουλή; Ή μήπως πιστεύουν ότι διαθέτουν τη διαπραγματευτική ικανότητα ώστε να πείσουν τους εκπροσώπους των δανειστών μας πως είναι προς το συμφέρον τους και το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αποδεχτούν θέσεις και απόψεις που αντιστρατεύονται τις αρχές και τις λογικές στις οποίες έχει βασιστεί η οικοδόμηση της ΕΕ;

Θέλω να πιστεύω πως θα κατανοούν ότι περισσότερο κι από την κυβέρνηση η αδιαλλαξία των δανειστών μας πρέπει να προβληματίζει όσους φιλοδοξούν να τη διαδεχτούν. Αν, βέβαια, ισχύουν οι επανειλημμένες διακηρύξεις τους ότι αποκλείεται έξοδος από το ευρώ. Διότι αν ισχύουν, τότε η διαπραγματευτική τους δυνατότητα θα είναι μηδενική. Αν πάλι δεν ισχύουν, τότε το μόνο βέβαιο θα είναι αυτό: να βρεθούμε εκτός ευρώ. Αλλά πιθανότητες να κερδίσουν το διαπραγματευτικό ΠΑΙΧΝΊΔΙ στο οποίο προσβλέπουν δεν υπάρχει, ούτε μία στο εκατομμύριο.

Κουβέντες με αντίκρισμα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:14

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να εμφανίσει επιτέλους ένα σχέδιο Β στους πολίτες γιατί αυτοί που καλώς ή κακώς μετράνε, δηλαδή οι Ευρωπαίοι που παίρνουν τις αποφάσεις και οι αγορές, ξεκαθαρίζουν ότι το σχέδιο Α δεν θα πετύχει. Είναι εντελώς ανεδαφικό να περιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα πετύχει δημοσιονομική χαλάρωση και «κούρεμα» του επίσημου χρέους, ενώ ταυτόχρονα θα διακόπτει τις ιδιωτικοποιήσεις και θα ακυρώνει πολλές μεταρρυθμίσεις. Οι αγορές σίγουρα δεν θα δανείσουν την Ελλάδα σε αυτή την περίπτωση. Τι θα συμβεί, λοιπόν, αν δεν πάρει αυτό που θέλει σε περίπτωση που ανέλθει στην εξουσία; Πού θα βρει τα χρήματα για να καλύπτει τα ελλείμματα που θα τρέχουν; Αν απειλήσει με μία μονομερή χρεοκοπία στο χρέος προς το ΔΝΤ ή τα ευρωπαικά κράτη θα μπορέσει η Ελλάδα να μείνει στην Ευρωζώνη; Ολα αυτά τα ερωτήματα χρειάζονται απαντήσεις. Η αβεβαιότητα γύρω από τις πραγματικές προθέσεις και τα σχέδια της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει την κατάσταση εξαιρετικά δυσκολη. Και η κυβέρνηση πληρώνει ασφαλώς τις πρόσφατες πρόωρες διακηρύξεις για το τέλος των μνημονίων. Οι πολίτες φοβούνται πλέον και δυσκολεύονται να πιστέψουν σε οτιδήποτε. Σίγουρα δεν αντέχουν άλλα «παραμύθια» και μεγάλες κουβέντες χωρίς αντίκρισμα.

Ο πολιτικός υπόσχεται ως Μεσσίας κι ο πολίτης ευφραίνεται ως πιστός.

Όλη αυτή η διά μαγείας μέσω των λόγων – και ποτέ των έργων – άσκηση της πολιτικής αναδεικνύει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια τη φαντασιωτική μας σχέση με την εξουσία. Το εθνικό μας αφήγημα είναι το παραμύθι για ένα καλύτερο αύριο που δεν έρχεται ποτέ, γι’ αυτό και κρατά τη γοητεία του, διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο και μέσα από αυτή τη διαδικασία, που χρωστά πολλά στην τέχνη του θεάτρου και ευρύτερα της παράστασης, αποκτούμε μια μεταφυσική σχέση με την πραγματικότητα...

Εκεί οφείλεται και η διαχρονικά ακλόνητη και βαθύτατα πολιτισμική σχέση, που σχεδόν υπερβαίνει και τις ιδεολογικές προσκολλήσεις, πολίτη και πολιτικού. Ο πολιτικός υπόσχεται ως Μεσσίας κι ο πολίτης ευφραίνεται ως πιστός. Πρόκειται για μια ευλαβή, σχεδόν ιερατική σχέση της πολιτείας μας με τον πολίτη. Η δραματουργία του ψέματος, η ένταση, η εφευρετικότητα, η ευστροφία και η τόλμη κάνουν την υπόσχεση συναρπαστική υπόθεση, σαν μια «μη πραγματικότητα» μέσα στην πραγματικότητα, που υπερβαίνει και το πρόβλημα και τη λύση – τη μιζέρια της αλήθειας!

Η ελπίδα σερβίρεται τελετουργικά μέσα από ένα τυπικό αντάξιο του μεγέθους της. Αυτός που περιμένει την αναγέννηση έχει υπομονή, γίνεται συμμέτοχός της, ένας οραματιστής που θα συμβάλει στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον δεν έχει σημασία, μια και το μίζερο σήμερα ανανεώνεται μέσα από ένα ονειρώδες αύριο. Η υπόσχεση μας κρατά ζωντανούς, μας κρατά εν εγρηγόρσει, μας εμπνέει.

Είμαστε μια χώρα ψεμάτων, που οικοδομήθηκε από φτηνά υλικά μεγαλοϊδεατισμού, μια χώρα δίχως ταυτότητα, μια χώρα δίχως οργανική σχέση με το παρελθόν της, μια χώρα που εισάγει τον πολιτισμό της, μια χώρα που αναζητεί φιλέλληνες και όχι Έλληνες.

Χάνουμε τα πάντα και πάνω απ’ όλα τη δυνατότητά μας να έρθουμε με τα λογικά μας .

Όλα αυτά τα χρόνια της επώδυνης κρίσης, μαζί με τις οικονομικές μας αντοχές, δοκιμάζονται – εξίσου σκληρά – οι αξίες μας και το πολιτικό μας ένστικτο. Όλα αυτά τα χρόνια χάνουμε χρήματα, περιουσίες, εργασίες, μισθούς, αξιοπρέπεια, λογική. Χάνουμε τα πάντα και πάνω απ’ όλα τη δυνατότητά μας να έρθουμε με τα λογικά μας αντιμέτωποι με αυτό που μας έγινε – έξω από τις καθοδηγούμενες ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Πριν από όλα, δεν μπορέσαμε να απαντήσουμε ακόμα σε απλά και θεμελιώδη ερωτήματα. Οι πολίτες είναι αμέτοχοι της ζωής τους, είναι αμέτοχοι των πολιτικών ευθυνών τους, είναι αμέτοχοι των όσων συμβαίνουν εν γένει γύρω τους; Είναι άβουλα υποκείμενα της ιστορίας, όπως ένα σκουριασμένο τενεκεδάκι στο έλεος της τρικυμίας; Πόσο πολύ μας υποτιμούν όλοι αυτοί που υπερασπίζονται τα δίκαιά μας, όλοι αυτοί που δεν μας αφήνουν να κοιτάξουμε λίγο ευρύτερα τις ευθύνες μας – όχι για να στήσουμε Γουδιά και ειδικά δικαστήρια, αλλά για να δώσουμε μια λύση στα προβλήματά μας δημιουργικά συμμετέχοντας.

Κάποιοι, ωστόσο, θέλουν να υποστούμε το βάρος των προβλημάτων που γεννά η κρίση, αλλά όχι να ερευνήσουμε τα αίτια και να συμμετέχουμε στη λύση τους. Κι αυτοί οι κάποιοι είναι όλο το πολιτικό μας σύστημα. Όλα τα κόμματα και τα κομματίδια που συμμετέχουν σε αυτό και διεκδικούν την ψήφο μας, εκμεταλλευόμενα την ανέχειά μας, τα αδιέξοδά μας και κυρίως διαχειριζόμενα την οργή μας για λογαριασμό τους. Έτσι εμφανίζονται όλοι ως εξ ουρανού σωτήρες. Λες και δεν τους γνωρίζουμε, λες και δεν γνωρίζει ως και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε...

Ωστόσο, το κάθε κόμμα σε τραβά από το μανίκι και εκτός από την ψήφο σου, θέλει να διαχειριστεί και τον θυμό σου, να τον στρέψει στον πολιτικό του αντίπαλο και όχι στη λύση. Καθοδηγεί τη σκέψη σου, πώς να διαμαρτυρηθείς, πώς να φοβηθείς, πώς να το εμπιστευτείς τυφλά, πώς να του χαρίσεις την εξουσία που διεκδικεί, πώς να επιβεβαιώσεις τον ρόλο του. Σε στρέφει εναντίον των άλλων και όχι στη δική σου ζωή, τη δική σου διέξοδο, τη δική σου λύση. Αυτή είναι η αλήθεια και όλοι την κατέχουν τόσο καλά ώστε με άνεση να την προδίδουν κατά συρροήν.