Απολύει, αξιολογεί όπως ακριβώς προσέλαβε.

Σήμερα ένας από τους τρόπους για να παρατείνει τον πολιτικό του βίο το κομματικό σύστημα είναι να αποδεσμευτεί από τις δουλείες του. Εν ανάγκη αυτούς που έχωσε από το παράθυρο, να τους πετάξει στο πέλαγος. Να απολύσει, να εξαφανίσει. Τι θα περίμενε κανείς τώρα την περίοδο που έσκασε σαν καρπούζι η κρίση; Το πολιτικό σύστημα εξουσίας να δει αυτό που δεν έβλεπε: την παραγωγική δομή της χώρας, να κατανοήσει αυτό που συμβαίνει στην πραγματική οικονομία, αυτό που πρέπει να συμβεί στο μέλλον (τη στρατηγική εξέλιξη δηλαδή) και να διορθώσει. Να κάνει «οικονομία πόρων», όχι από τον θάνατο ανθρώπων, αλλά από την ένταση της αποδοτικότητας.

Να ανασχεδιάσει με βάση υπαρκτές και όχι επινοημένες κοινωνικές ανάγκες, να καταμερίσει δεξιότητες και ταλέντα. Η αναδιάρθρωση του κράτους με βάση τις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες θα έβγαζε στην επιφάνεια τα προβλήματα, τις καταχρήσεις, θα τεκμηρίωνε τις χρησιμότητες. Μία λογική αναδιάταξη, τίμια, με βάση ανάγκες, δεν θα φόβιζε, δεν θα πείσμωνε κανέναν, άρα πολιτικά θα ήταν λειτουργικότερη και κυρίως θα ήταν υψηλής παραγωγικής απόδοσης. Τι γίνεται στην πραγματικότητα; Το σύστημα αξιολογεί με ποσοστά. Απολύει με ποσοστά. Τόσοι από δω, τόσοι από κει. Ακούει, όχι κάποιες δομημένες οικονομικοπαραγωγικές ανάγκες (που υποτίθεται διευκολύνει), αλλά κάποια «προαπαιτούμενα», συνήθως αστόχαστα και γραφειοκρατικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Απολύει, αξιολογεί όπως ακριβώς προσέλαβε. Με απόλυτη μεταβλητότητα κριτηρίων, για να φανεί μόνο ένα: Φεύγει αυτός που δεν έχει «δόντι». Εάν ο ανορθολογισμός ήταν αυτός που διόγκωσε το κράτος και ο εξορθολογισμός είναι αυτός που το μειώνει με αυτόν τον τρόπο.

Το «θέαμα χωρίς άρτο» φέρνει κατάθλιψη και πόνο στο στομάχι.

Τα μπάνια του λαού έχουν αρχίσει, το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά, αλλά επτά στους δέκα Νεοέλληνες δεν θα πάνε διακοπές, αφού βρίσκονται σε παρατεταμένες διακοπές λόγω ανεργίας. Το «θέαμα χωρίς άρτο» φέρνει κατάθλιψη και πόνο στο στομάχι. Η κρίση που περνάμε είναι πολύπλευρη και πολυπλόκαμη, δεν μπορεί να κουκουλωθεί, από τους συγκυβερνώντες, συνυπεύθυνους που οδήγησαν την πατρίδα μας, δηλαδή εμάς, στο όνομα της «σωτηρίας» στο έσχατο σημείο της ανέχειας. Δεν είναι μόνο οι άνεργοι, δεν είναι οι νέοι που έφυγαν και φεύγουν στο εξωτερικό, δεν είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που τρέμει η ψυχή τους για την επαύριο, που κατεπειγόντως στα θερινά τμήματα της Βουλής, σχεδόν εν κρυπτώ, καθορίζεται διά νόμων η ζωή τους, αλλά και διά του νομοσχεδίου για το χωροταξικό - πολεοδομικό καταστρέφεται ή θα καταστραφεί ό,τι έχει απομείνει από το περιβάλλον και την ομορφιά της πατρίδας μας.

Εχουμε δει να βρίσκονται, εν πολλοίς, στο απυρόβλητο αυτοί οι έχοντες και κατέχοντες και να κερδοσκοπούν εκμεταλλευόμενοι την κρίση την οικονομική, που την πληρώνει ακριβά η πλειονότητα του ελληνικού λαού. Οι εφοπλιστές βρίσκονται στο «αφορολόγητο». Οι τραπεζίτες εισπράττουν για να σώσουν τις τράπεζές τους στο όνομα της «ρευστότητας στην αγορά», αλλά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία έφτασε στο 30%. Για ποιες επενδύσεις μιλούν οι συγκυβερνώντες; Πού τη είδαν την «παραγωγική ανάπτυξη»;

Είναι εξόφθαλμο, με το χωροταξικό νομοσχέδιο η χώρα μας παραδίδεται βορά στα ασύδοτα και αδίστακτα επιχειρηματικά συμφέροντα, στους «αετονύχηδες» υποτιθέμενους επενδυτές, που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Δεν θα μείνει πλατεία και δημόσιος ή ιδιωτικός χώρος ελεύθερος. Αν έρθει, που θα έρθει, και το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, τότε στο όνομα της ανάπτυξης πάλι και του «υψηλού» και μαζικού τουρισμού θα ψάχνουμε να βρούμε την «πλεούμενη πατρίδα» μας. Οταν υπάρχει εμπορευματοποίηση των πάντων, εκποιείται και η ίδια μας η ζωή. Γι' αυτό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και την εμπορευματοποίηση, για παράδειγμα, του αθλητισμού και τα κέρδη που φέρνουν οι διοργανώσεις. Το 61% των Βραζιλιάνων δεν ήθελε τη διοργάνωση του Μουντιάλ. Αισθάνθηκε τη βία την ώρα που αγωνιζόταν έξω από τα γήπεδα, που χτίστηκαν με αίμα, σε δώδεκα έδρες διεξαγωγής σε μουντιαλικές εγκαταστάσεις, που θα είναι άχρηστες, όπως εδώ τα ολυμπιακά έργα.

Πολιτικός εκβιασμός;

Είναι έντονη η πίεση που ασκείται στον Στ. Θεοδωράκη και στους οπαδούς του Ποταμιού να... «προσδιορισθούν» ιδεολογικά. Ως τέτοιος προσδιορισμός, φυσικά, εννοείται μόνο η αυτοένταξη σε κάποιο «είδος» Αριστεράς, από τα άπειρα που ευδοκιμούν στην ποικιλοτρόπως χρεοκοπημένη αυτή γωνιά της Γης. Υπάρχει βέβαια και η Δεξιά με όλα τα παρακλάδια της, αλλά σε αυτήν, στη χώρα της αριστερής ιδεολογικής κηδεμονίας, εντάσσονται μόνο ιδανικοί αυτόχειρες ή «σημαδεμένοι» από κάποιο οικογενειακό ή επαγγελματικό «αμάρτημα».

Αν βέβαια δει κανείς πώς προσδιορίζονται τα διάφορα πολιτικά πρόσωπα σε σχέση με την ιστορία τους και την προσωπική τους πρακτική θα φρίξει. Ας μείνω μόνο στα παραδείγματα του Ακη Τσοχατζόπουλου και του λαλίστατου «Εργατολόγου» του ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα του «είσαι ό,τι δηλώσεις» βρίσκει την καλύτερη έκφρασή της στην Πολιτική αν και ειπώθηκε για την Τέχνη. Εκεί, τουλάχιστον, βιάζεται μόνο η ατομική μας αισθητική, ενώ στην Πολιτική υποφέρουν καθημερινά η λογική και η ατομική και συλλογική μας ευημερία. Ενας πολιτικός που δεν πιστεύει σε αυτά που λέει και κάνει μόνο όσα τον συμφέρουν είναι επικίνδυνος.

Ο τελευταίος ανασχηματισμός είναι γεμάτος από τέτοια? «φρούτα». «Αριστεροί» που αμέσως υπέκυψαν στη γοητεία του «πολιτικού οφέλους», με κόστος το κύρος νεοπαγών θεσμών αριστείας ή εθνικών υπεσχημένων. «Δεξιοί» που υιοθετούν «φιλολαϊκά μέτρα» χάριν ομάδων ψηφοφόρων, θυσιάζοντας το μέλλον της κοινωνίας και της οικονομίας, κόντρα στη λογική και την επιστήμη. Η Ιδεολογία «κακοποιείται» από κυβέρνηση και αντιπολίτευση για τα «30 αργύρια» της εξουσίας προς όφελος του «συστήματος» των «300 πλουσίων» και των άλλων 300 κομματοσυνδικαλιστών. Δεν υπάρχει «αριστερά και δεξιά». Υπάρχει μόνο το «Ψηφίστε μας και εμείς είμαστε εδώ».

Απόψε το Ποτάμι έχει το πρώτο του Συνέδριο, τρεις μήνες από την ίδρυσή του. Θα αναζητήσει την ταυτότητά του, θα δηλώσει τον κώδικα αξιών του και θα πέσει στα βαθιά του «πολιτικού στίβου». Ενας σύνεδρος, με βάση όσα είπαμε πιο πάνω, θα μπορούσε να σκεφθεί: «Αυτά μας ζητούν να... δηλώσουμε;;» και να απαντήσει: «Η ιδεολογία μου είναι σαν τη θρησκεία μου. Είναι ο προσωπικός μου κώδικας αξιών και συμπεριφοράς που μόνο από τις πράξεις μου επιτρέπω να κριθεί». Αυτά... και ας αφήσουν ήσυχο τον Θεοδωράκη και τους αποψινούς συνέδρους να βρουν τον δρόμο τους. Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι ένα ισχυρό, πραγματικά Κεντρώο Κόμμα της Λογικής και της Αξιοπρέπειας θα κάνει κακό στον τόπο. Τουλάχιστον όχι αν συγκριθεί με τα περασμένα και τα τωρινά.

Χώρια που δεν αντέχεις να τους ακούς καλοκαιριάτικα.

Την ίδια στιγμή ακούς τα κυβερνητικά φερέφωνα να ομιλούν για απογείωση και άνοιγμα των φτερών της οικονομίας και τα απανωτά email της εφορίας σου γνωστοποιούν την κατάσχεση των χρημάτων που τόσο καιρό περίμενες ,αλλά και σε ενημερώνουν για τις νέες υποχρεώσεις που προέκυψαν από το φόρο εισοδήματος αλλά και τον ΕΝΦΙΑ όταν δεν πρόλαβες καν να ρυθμίσεις τα προηγούμενα χαράτσια.
 Χώρια που δεν αντέχεις να  τους ακούς καλοκαιριάτικα, να μιλάνε για τα εκατομμύρια των τουριστών που κατακλύζουν  τα νησιά και τις παραλίες μας όταν εσύ δεν  έχεις  καν τη βενζίνη για να πας τα παιδιά σου για μπάνιο .
 Ευτυχώς που δικαστικοί, ένστολοι και κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας ,τα κατάφεραν και κατάργησαν τις περικοπές των μισθών τους και θα μπορούν μαζί με τις οικογένειες τους να δώσουν το παρόν στους τόπους των διακοπών και να μη φανεί ότι παραδώσαμε τις θάλασσες μας ολοσχερώς στους ξένους!Να δουν δηλαδή και Έλληνες που κάνουν διακοπές ,και όχι μόνο τα γκαρσόνια που τους σερβίρουν!

«Κομμένη η πλάκα»

Δεν μου συμβαίνει συχνά, αλλά στις σπάνιες περιπτώσεις που συμφωνώ με τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχω κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσω.

Οπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με την τελευταία υπόδειξή του προς διαφωνούντες με τις επιλογές και τους στόχους του «να κόψουν την πλάκα». Μόνο που δεν αρκεί η υπόδειξη.

Τέτοιες κουβέντες συνεπάγονται την υποχρέωση πως αν δεν υπάρξει συμμόρφωση, τότε ο αρχηγός οφείλει να αποδείξει πως όταν λέει κάτι πρέπει να γίνεται. Και οι τρόποι για να το κάνει δεν είναι πολλοί.

Αλλωστε, μόνο «της πλάκας» δεν είναι η συγκεκριμένη διαφωνία. Γιατί όσο κι αν δεν αρέσει -και δικαίωμά τους είναι να μην αρέσει- σε όσους πιστεύουν στη συμπόρευση με την κομμουνιστική και την πέραν αυτής Αριστερά, ο δρόμος προς την εξουσία δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξει για τον ΣΥΡΙΖΑ όσο ο ίδιος δεν θα ανοίγεται προς τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς.

Και δεν είναι τωρινή ή χθεσινή η «πλάκα». Δύο χρόνια κρατάει. Από την επομένη των εκλογών του Ιουνίου του 2012. Περίμεναν οι συριζαίοι ότι όπως είχαν σαλτάρει από το 4% στο 18% και μετά στο 27%, έτσι την επόμενη φορά θα χτυπούσαν 40άρι. Μόνο που είδαν να μένουν κολλημένοι στο 27%. Και το βλέπουν πως μέχρις εδώ ήταν.

Γι' αυτό και το «κομμένη η πλάκα» δεν είναι μία υπόδειξη μόνο του Τσίπρα προς τον Λαφαζάνη και τους προσβλέποντες σε κομμουνιστικούς παραδείσους, αλλά και προς τον Τσίπρα από όσους πιστεύουν πως θα πρέπει να καταλάβει ότι για να φτάσει στην εξουσία θα πρέπει να εξετάσει με άλλα μυαλά και χωρίς βλακώδη προαπαιτούμενα τη συνεργασία του με τους πολιτικά τοποθετημένους δεξιότερα από αυτόν.

Διότι κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσει πως αυτό που χρειάζεται για να φτάσει στην εξουσία δεν είναι 10, 20 ή 30 μετανοήσαντες μνημονιακοί βουλευτές, αλλά ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι που δεν είναι διατεθειμένοι να εμπιστευτούν κάποιους οι οποίοι επί δύο χρόνια δεν μπορούν να συναποφασίσουν ποιοι είναι και τι θέλουν και με ποιους και κατά πού θα πορευτούν.

Για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα - είναι η στροφή ΣΥΡΙΖΑ "στις δυνάμεις της Αριστεράς.

Καλοδεχούμενη για κάθε σκεπτόμενο ψηφοφόρο -αλλά και για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα - είναι η στροφή ΣΥΡΙΖΑ "στις δυνάμεις της Αριστεράς ,της Οικολογίας ,στους αριστερούς σοσιαλιστές και σε λαϊκές δυνάμεις που αποδεσμεύονται από τα κόμματα της κυβέρνησης" όπως την εξέφρασε στην Κεντρική Επιτροπή ο Αλέξης Τσίπρας .

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πήρε το σωστό μήνυμα από τις ευρωεκλογές : ότι το κόμμα έπιασε "ταβάνι" με την αντιμνημονιακή στάση του - στο αποκορύφωμα της μνημονιακής φορολογικής καταιγίδας που γονάτισε τους πολίτες έλαβε 150.000 λιγότερους ψήφους από τις εκλογές του 2012 .Κι ότι μόνον εάν κάνει ανοίγματα προς την κεντροαριστερά και οικοδομήσει συμμαχίες με αυτό το χώρο μπορεί να προσδοκά να διεκδικήσει κάποτε την εξουσία.

Ωστόσο εύκολο να τα λες όλα αυτά -δύσκολα ,όμως να το κάνεις .Ιδιαίτερα όταν ο κ.Τσίπρας δεν μπορεί ακόμη να ελέγξει το ίδιο του το κόμμα .Ενδεικτικό ειναι οτι στην κεντρική επιτροπή , η αυτονόητη πρόταση για κεντροαριστερό άνοιγμα απερρίφθη από το ένα τρίτο των στελεχών που συνεχίζει να ζητάει ιδεολογική καθαρότητα ,μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση και στροφή του κόμματος προς τα Αριστερά -προς το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πώς όμως θα βρεις κοινές συντεταγμένες με τα κόμματα της κεντροαριστεράς , να επιχειρήσεις συμβιβασμούς σε θέματα οικονομικής πολιτικής όταν το30 % των στελεχών σου εξακολουθεί και μετά το σαφές αποτέλεσμα των ευρωεκλογών που εξαφάνισαν τα κομματα της δραχμής (π.χ. Σχέδιο Β) να επιμένει οτι αποχώρηση της χώρας απο το Ευρώ παραμένει εναλλακτικό σενάριο πάνω στο τραπέζι.Κι ότι η μονομερής διαγραφή του ελληνικού χρέους θα πρέπει να είναι διεκδίκηση της κυβέρνησης από τους δανειστές 

Επιπλέον, για να υπάρξει άνοιγμα στην κεντροαριστερά θα πρέπει τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσουν εναν άλλο τρόπο με τον οποίο μιλούν θα δημόσια ή αντιπαρατίθενται με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ και με τις πολιτικές που έχουν ακολουθήσει αυτά τα κόμματα . 

Δεν μπορείς να ζητάς την στήριξη των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς και να αποκαλείς τα στελέχη της πάλαι ποτέ τρικομματικής κυβέρνησης προδότες, πουλημένους και υποχείρια των γερμανών ή να παρομοιάζεις την συγκυβέρνηση με την χούντα των συνταγματαρχών. 

Ούτε μπορείς να σχεδιάζεις κεντροαριστερές συμμαχίες και συγχρόνως να ονειρεύεσαι τη φυλάκιση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Β. Βενιζέλου για την υπόθεση των υποβρυχίων χωρίς κανένα νέο στοιχείο κατηγορώντας μάλιστα τον Πρωθυπουργό για συγκάλυψη επειδή δεν αντιμετώπισε τα πρακτικά της Βουλής ως δικογραφία. 

Δεν μπορείς να επιδιώκεις κοινή πορεία με τα κόμματα της κεντροαριστεράς και να θεωρείς "αποστασία" την ενδεχόμενη υπερψήφιση από πρώην βουλευτές τους της πρόταση για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Και πουλάνε και τρέλα

Οπως και να το κάνουμε, μάλλον περίεργο είναι αυτό που συμβαίνει. Και δυστυχώς δεν γίνεται να επικαλεστούν και τις καιρικές συνθήκες, γιατί οι ζέστες δεν έχουν σφίξει ακόμη. Αρα αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί αυτή η ομαδική παράκρουση που δείχνει να έχει καταλάβει ξαφνικά τα κόμματα και τους πολιτικούς μας, που υποτίθεται ότι σπαζοκεφαλιάζουν για να βρουν τρόπους να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Ενα μήνυμα είπαμε στην κυβέρνηση να πάρει από τις ευρωεκλογές κι αντί να ψάξουν να βρουν τους καλύτερους για να ενισχυθεί η σοβαρότητα και η αποτελεσματικότητά της, αυτοί το έριξαν στην τρελή κι αποφάσισαν να κοντράρουν τους Συριζαίους στο «γήπεδό» τους. Κι εγώ τώρα διερωτώμαι: αν έχουν αποφασίσει να το παίξουν σκληροί και ανυποχώρητοι στους τροϊκανούς γι' αυτά που ήδη έχουν συμφωνήσει κι εκκρεμούν, δεν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, έπρεπε να καταφύγουν στα «παράθυρα» των πρωινάδικων για να βρουν ικανούς εκπροσώπους;

Κι από την άλλη οι Συριζαίοι -ή μάλλον κάποιοι από αυτούς- τι δείχνουν να κατάλαβαν; Οτι το μέλλον τους -ή σε επίπεδο συνεργασιών ή στην προοπτική αυτοδυναμίας- είναι αριστερότερά τους και τους περιμένει να σμίξουν για να οδηγήσουν τη χώρα και τον λαό σε αταξικούς παραδείσους και σοσιαλιστικά μεγαλεία; Και να ήταν μόνο ο Λαφαζάνης και η παρέα του, κομμάτια να γίνει, γνωστό το πρόβλημα. Ξαφνικά προέκυψαν και μερικοί προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ με τους ίδιους ιδεολογικοπολιτικούς προσανατολισμούς.

Και στη μέση όλων αυτών των επιλογών και των αξιολογήσεων ο δύσμοιρος πολίτης που έχει υποστεί τα πάνδεινα επί 4 χρόνια και κάπου έχει αρχίσει να ελπίζει ότι είναι κοντά η ώρα που θα μπούμε σε άλλους δρόμους. Σαν κι αυτούς δηλαδή που μπαίνει η Κύπρος σε χρόνο-ρεκόρ. Γιατί, βλέπετε, ωραία και καλά είναι τα μεγάλα λόγια και ίσως να δείχνει και μαγκιά να πουλάς τρέλα, αλλά οι Κύπριοι έπαθαν κι έμαθαν. Κι εκείνο που ξέρουν είναι πως ή αντιμετωπίζεις σοβαρά και ρεαλιστικά ένα πρόβλημα ή αποδέχεσαι πως θα ζήσεις με αυτό για 40 ή ποιος ξέρει πόσα ακόμη χρόνια.