Και η κοινωνία, λιανισμένη είναι.

Τα κόμματα που πλήρωσαν βαριά είναι τα δύο που διαχειρίστηκαν την κρίση, την οποία άλλωστε τα ίδια σε μεγάλο βαθμό προκάλεσαν, με τη σπάταλη πελατειακή πολιτεία τους. Για τα κόμματα αυτά θα μπορούσε κανείς να προσφύγει στον Ντοστογιέφσκι και να χρησιμοποιήσει με ερμηνευτική πρόθεση και ίσως με μια δόση υπερβολής τον τίτλο του «Εγκλημα και τιμωρία»: Πληρώνουν –όχι «υπέρογκα», όπως παραπονιέται συνεχώς ο κ. Βενιζέλος, αλλά όσο αξίζει στην ασυνέπειά τους– την ανευθυνότητα, την άνευ σχεδίων αλλά και αρχών διακυβέρνησή τους: Αυτοδιαψεύστηκαν, δεδομένου ότι άλλες ήταν οι προκαλπικές δεσμεύσεις τους (ποιος θυμάται πια τα «Ζάππεια 1, 2» κτλ.)· ανέχτηκαν να κυβερνούν καθ’ υπαγόρευση και υπό επιτήρηση· παρακολούθησαν σχεδόν αδιάφοροι και πάντως χωρίς σοβαρές αντιδράσεις τον κατεδαφιστικό χλευασμό του τόπου τους και του λαού του από ξένους ηγέτες και μίντια-καλλιεργητές ενός παιδαριώδους και προσβλητικού λαϊκισμού· συγκατένευσαν στην απαλλοτρίωση τμήματος της εθνικής κυριαρχίας (οι ίδιοι το έχουν επανειλημμένα ομολογήσει, με τηλεοπτική θλίψη). Και παρά τα εξουθενωτικά μέτρα που έλαβαν, τα οποία τσάκισαν την οικονομική και κοινωνική ραχοκοκαλιά της χώρας, κατάφεραν να πολλαπλασιαστούν ιλιγγιωδώς οι άνεργοι (μα πού να πήγε εκείνο το «καμία οικογένεια με δύο άνεργους» του κ. Παπανδρέου), να πληθύνουν τα λουκέτα, να βαθύνει η ύφεση, να καταντήσει φάντασμα το κοινωνικό κράτος, να απαξιωθεί οτιδήποτε δημόσιο, υλικό και άυλο. Και να ανατεθεί η καθημερινή υπεράσπιση όλων αυτών στον θλιβερό κ. Γεωργιάδη και στον αναιτίως σίγουρο για το μέγεθός του κ. Βορίδη. Δύο κεντροδεξιούς από κούνια.

Αυτοί λοιπόν που από τηλεοπτική και πάλι συμπόνια δηλώνουν ότι συμπάσχουν και ότι υποκλίνονται στον λαό τιμώντας το θυσιαστικό του φρόνημα, και ταυτόχρονα βεβαιώνουν ότι έχουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν την ολονέν διαβρωτικότερη «εθνική κατάθλιψη», κατόρθωσαν να παγιωθεί η απογοήτευση. Μια απογοήτευση που στους πιο αδύναμους κοινωνικούς χώρους έλαβε τα γνωρίσματα της απόγνωσης και αποτυπώνεται και στο αστυνομικό δελτίο, όταν η αυτοκτονία δηλώνεται σαν αυτοκτονία και όχι σαν ατύχημα, για λόγους κοινωνικούς και εκκλησιαστικούς. Αυτά όμως είναι «λαϊκισμός». Και μάλλον περιττός. Αφού έτσι κι αλλιώς υπήρξε τιμωρία, αποτυπωμένη στα δημοσκοπικά ποσοστά. Αλλά και στη (συνεχιζόμενη) φυγή βουλευτών και στελεχών των δύο συγκυβερνητικών κομμάτων, που απέδρασαν προς τα δεξιά, τα ακροδεξιά, τα κεντροδεξιά ή τα κεντροαριστερά για να συμπήξουν νέο κόμμα. Ετσι, μέσα σε δυο–τρία χρόνια προστέθηκε μια ντουζίνα άδεια ονόματα–κόμματα στην κονιορτοποιημένη πολιτική γεωγραφία. «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω», θα έλεγαν οι πολιτικοί. Γιατί και η κοινωνία, λιανισμένη είναι.

Ένας Θεός ξέρει τι θα κάνουμε έτσι και μας λασκάρουν τα λουριά.

 Γι' αυτό και πριν αρχίσουμε να βρίζουμε και να μιλάμε για συνωμοσίες και άλλα τέτοια, καλό θα είναι να αναρωτηθούμε μήπως κι έχουν δίκιο, γιατί με τα μυαλά που κουβαλάμε ένας Θεός ξέρει τι θα κάνουμε έτσι και μας λασκάρουν τα λουριά.

Κι ας ξεκινήσουμε από τους Συριζαίους που φιλοδοξούν να γίνουν βεζίρηδες στη θέση του βεζίρη. Τους ακούς να διαλαλούν τι θα κάνουν όταν έρθουν στην εξουσία κι αναρωτιέσαι πώς γίνεται να αμφισβητούν το πρωτογενές πλεόνασμα, τη στιγμή που η εκπλήρωση των υποσχέσεών τους συνεπάγεται εξαιρετική δημοσιονομική άνεση. Μόλις προχθές ο Λαφαζάνης επαναβεβαίωσε ότι θα επαναφέρουν στο Δημόσιο όλους τους απομακρυνθέντες, ακόμη και όσους είχαν παρανομήσει.

Και βλέπεις και την κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία να συμπεριφέρεται σαν να διαθέτει αυτοδυναμία και ρητή εντολή του εκλογικού σώματος να επαναφέρει τη χώρα στην κωμικοτραγική κατάσταση της καραμανλικής 6ετίας, μοιράζοντας χρήμα και οφίτσια σε όποιους και όσους οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάντια της.

Αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνο οι ξένοι που δεν τους εμπιστεύονται. Είμαστε κι όλοι εμείς, οι ψηφοφόροι, που δεν τους παίρνουμε στα σοβαρά, όπως αποδεικνύεται από τη δημοσκοπική πορεία τους από το 2012 και μετά. Οταν τα κόμματα της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν καθηλωμένα γύρω στο 20% και κανένα δεν δείχνει ικανό να αποκτήσει τη δυναμική εκείνη που θα διαμορφώσει την εντύπωση ότι το εκλογικό σώμα εμπιστεύεται σε αυτά τη μελλοντική πορεία της χώρας, τότε είναι προφανές πως ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Τσίπρας έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.

Ας μην τα βάζουμε, λοιπόν, με τους ξένους, οι οποίοι στο κάτω κάτω έχουν κι έναν λόγο παραπάνω να μη μας εμπιστεύονται. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα. Οι πολιτικοί με τον τρόπο που πολιτεύονται και εμείς με τη δυσπιστία που τους περιβάλλουμε. Απλά πράγματα.  (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Επί της ουσίας φαίνεται ότι δεν γίνεται τίποτε.

Επί χρόνια συζητάμε  για τη μεταρρύθμιση του κράτους, για τη μείωση της γραφειοκρατίας, για απλοποίηση των διαδικασιών, αλλά επί της ουσίας φαίνεται ότι δεν γίνεται τίποτε. Νόμοι ψηφίζονται, αποφάσεις βγαίνουν, αλλά το τέρας της γραφειοκρατίας παραμένει αλώβητο όπως φαίνεται.

Όσες επιφυλάξεις κι αν υπάρχουν για την ηθική ακεραιότητα αυτών που ασκούν εξουσία, η καθιέρωση αλλεπάλληλων γραφειοκρατικών στρωμάτων για την προστασία, υποτίθεται, του δημοσίου συμφέροντος, καταντά στο τέλος να προκαλεί πολύ μεγαλύτερες απώλειες χρημάτων, με τέτοια κατασπατάληση ανθρώπινων πορων. Υπάλληλοι που θα μπορούσαν να απασχολούνται δημιουργικά σε άλλες θέσεις,εξαντλούνται στο μάζεμα υπογραφών, ή στην ταλαιπωρία των πολιτών. Το έχουμε ζήσει όλοι μας, όταν αναγκαζόμαστε να προσφύγουμε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία.

Αν δεν εξοντώσουμε όμως αυτό το γραφειοκρατικό τέρας δεν πάμε πουθενά. Ποιος έλληνας και πολύ περισσότερο ξένος θα επενδύσει στη χώρα μας, όταν ξέρει ότι  για να φτάσει κάποια στιγμή να λειτουργήσει η όποια επιχείρηση, πρέπει να υποστεί πρώτα τα πάνδεινα, να ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να ξεπεράσει το βάλτο της γραφειοκρατίας.

Ας βρεθεί λοιπόν επιτέλους ένας υπουργός που θα αποφασίσει, ακόμα και με προσωπικό κόστος, αντί να ψηφίζει νέους νόμους να καταργεί  τις ρυθμίσεις που επί δεκαετίες συσσωρεύονται, για ιδιοτελείς και  ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους και να κάνει τη ζωή όλων μας πιο εύκολη. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει την Αμερική. Αρκεί να επενδύσει στην κοινή λογική και τις εμπειρίες άλλων χωρών, που έχουν λύσει παρόμοια προβλήματα εδώ και δεκαετίες.

Ξαφνικά φάνηκε η γύμνια του «παλιού».

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, επείγει η συνειδητοποίηση του απείρως σημαντικότερου προβλήματος, του οικονομικού. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει με έναν στους τρεις πολίτες άνεργο και τον μισό πληθυσμό ανασφάλιστο στο κατώφλι της φτώχειας. Οσο και αν πολλοί «ανατριχιάζουν», τώρα δεν είναι η ώρα της «πολιτικής» αλλά της παραγωγικής και οικονομικής ανασυγκρότησης. Ειδικά όταν «πολιτική» στην Ελλάδα σημαίνει το «δίκιο του εργάτη» που, ακόμη και χθες, διώχνει αυτούς που ήλθαν να επενδύσουν στα αεροδρόμια.

Ολοι όσοι κυβέρνησαν όπως το έκαναν μετά τη Μεταπολίτευση, με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν χάσει το «ηθικό δικαίωμα» να ζητούν την ψήφο μας. Αυτό είναι άδικο για ανθρώπους που μέσα στον βόρβορο του κομματισμού και της ηθικής κατάπτωσης προσπάθησαν, λόγω ατομικής συγκρότησης, να προσφέρουν, αλλά είναι ακόμη πιο άδικη η δυστυχία που βιώνει η κοινωνία σήμερα. Σημειολογικά, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, λόγω υπερβολικής τοξικότητας, δεν προσφέρονται για ανακύκλωση αλλά για «υγειονομική ταφή».

Πρώτα οι «58» έκαναν το πρώτο βήμα σύνθεσης για το «καινούργιο». Ατελές, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούσαν, αλλά και άστοχο γιατί είχε μόνο ιδεολογικό και, μάλιστα, κεντροαριστερό πολιτικό χαρακτήρα. Ανοιξαν, όμως, πηγές από όπου ξεπήδησε ένα «ποτάμι». Ξαφνικά φάνηκε η γύμνια του «παλιού», που αμέσως παρασύρθηκε από το απόλυτο αντίθετό του, το πολιτικό «τίποτα» που έγινε το πραγματικό γεγονός.

Το ερώτημα πάντα είναι τι θα καταφέρουμε...

Από τον διπολισμό δύο κομμάτων που ήταν εναλλακτική λύση το ένα στο άλλο, βρεθήκαμε σε μια κατάσταση περιορισμένης ευθύνης δύο πόλων που αδυνατούν να συσπειρώσουν δυνάμεις γύρω τους. Οι διασπαστικές κινήσεις είναι περισσότερες και εντονότερες από τις ενωτικές! Φταίει η συνήθεια και ο τρόπος.

Τα κόμματα, σαν άθροισμα ομαδοποιήσεων γύρω από στελέχη, χωρίς εσωτερικές λειτουργίες, όταν σταματήσει η δυνατότητα ανταπόδοσης, χάνουν τη διασύνδεσή τους με την κοινωνία και τους πολίτες.

Η εκδίκηση του πελάτη... Αφού δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα, δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα! Αλλωστε, μόνο αυτά που κλείνουν κρυφά το μάτι ελπίζουν στην ανταποδοτική λειτουργία. Αλλά και πάλι ο πολίτης είναι σκεπτικός και υποψιασμένος.

Σε κρίση λοιπόν το κομματικό σύστημα. Αλλά αυτό προκαλεί κρίση αντιπροσώπευσης, κρίση των θεσμών, κρίση των πολιτικών. Χωρίς ισχυρούς θεσμούς, χωρίς αντιπροσωπευτική λειτουργία, χωρίς εμπιστοσύνη στις πολιτικές που ψηφίζονται και εφαρμόζονται, δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτα!

Ετσι ο καθένας νομοθετεί για τον εαυτό του. Θέλει να εφαρμοστεί ο νόμος του. Ακόμη ευτυχώς δεν έχει μεταμορφωθεί σε δύναμη τάξης για να τον εφαρμόσει αυτός. Είναι το επόμενο βήμα της απαξίας της πολιτικής, που θα το δούμε πιθανόν να συμβαίνει.

Ολα αυτά μπορεί να φαίνονται ζοφερά. Μπορεί να τα ξεπεράσουμε; Χρειαζόμαστε κόμματα που λειτουργούν, που παράγουν πολιτική και μπορούν να περιγράψουν προοπτική. Μακριά από ρητορείες και φρούδες ελπίδες.

Γιατί χορτάσαμε με λανθασμένες μεροληπτικές πολιτικές κάθε φορά που λασκάρουν τα περιοριστικά μέτρα. Γιατί χορτάσαμε με την επίκληση του παραδείσου των χαμένων δανεικών. Θα τα καταφέρουμε: Το ερώτημα πάντα είναι τι θα καταφέρουμε...

Αυτή η μαζική καταστροφή ανθρώπων πρέπει να ανασχεθεί.

Οι εν αδυναμία μικρομεσαίοι οδηγούνται στη χρεοκοπία, αλλά δεν μένουν απλώς στον δρόμο, χωρίς δουλειά· επιπλέον απειλούνται με κατασχέσεις της περιουσίας τους και απώλεια της ελευθερίας τους. Ακόμη κι αν αποφύγουν την κατάσχεση ή τη φυλακή, θα χάσουν οριστικά τη σύνταξή τους, για την οποία πλήρωναν εισφορές είκοσι, είκοσι πέντε, τριάντα χρόνια. Εμποροι και επιχειρηματίες πενήντα και εξήντα χρόνων, νοικοκυραίοι και συνεπείς σε όλη τους την πορεία, μετά τέσσερα χρόνια κρίσης και αναδουλειάς, βλέπουν να χάνονται οι κόποι ολόκληρης ζωής και να απειλούνται με έσχατη ένδεια και αναξιοπρέπεια.

Αυτή η μαζική καταστροφή ανθρώπων πρέπει να ανασχεθεί. Να δοθεί μια περίοδος χάριτος, να κεφαλαιοποιηθούν τα παλιά χρέη, να δοθούν πολλές δόσεις όπως στη νομιμοποίηση αυθαιρέτων, να μπορούν οι εν αδυναμία έμποροι να μπουν στην κατώτατη κλίμακα εισφορών για ένα διάστημα. Προτάσεις έχουν υποβληθεί πολλές, ώστε και η κοινωνική κρίση να αμβλυνθεί και το κράτος να εισπράττει κάτι.

Αν χρεοκοπήσουν μαζικά οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, κατασχεθούν οι περιουσίες τους και στερηθούν θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα, όπως η περίθαλψη και η σύνταξη, ποιο θα είναι το όφελος για τη χώρα; Ποιο θα είναι το δημοσιονομικό και εθνικό όφελος από τον αφανισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής τάξης; Αδυνατούμε να κατανοήσουμε οποιοδήποτε όφελος από έναν τέτοιο βίαιο κοινωνικό μετασχηματισμό· αφεύκτως, βλέπουμε τη χώρα μεσοπρόθεσμα σαν ένα απέραντο  γηροκομείο ηλικιωμένων χωρίς σύνταξη, άνεργων μεσήλικων χωρίς καμία προοπτική, νεότερων ανθρώπων με μόνη διέξοδο τη μετανάστευση ή την εργασία των 586 ευρώ.

Τι πρέπει να πάθουμε ακόμα για να αφυπνιστούμε;

 Μόνο ωραία λόγια που χαϊδεύουν αφτιά, για αυξήσεις μισθών, συντάξεων, επαναπροσλήψεις, επανακρατικοποιήσεις και μειώσεις φόρων έτσι ώστε να επιστρέψουμε επιτέλους στα περασμένα ευτυχισμένα χρόνια. Δεν υπάρχει όμως τίποτα χειρότερο από το να πουλάς ψεύτικες ελπίδες στον απελπισμένο και να προσπαθείς να εκμεταλλευτείς τον πόνο και την απόγνωση του πολίτη είτε με ακροδεξιές, δεξιές, κεντρώες, είτε με κεντροαριστερές, αριστερές ή κομμουνιστικές κορόνες.

Επιτέλους, ας συνέλθουν όλοι αυτοί οι σωτήρες μας και ας προσεγγίσουν με ρεαλισμό την κατάσταση. Ας βάλουν όλοι αυτοί οι σοφολογιότατοι τις ιδέες και την επιστημοσύνη τους κάτω κι ας μας πουν την αλήθεια. Ας δημιουργήσουν ένα εθνικό think tank παραμερίζοντας στην άκρη τις μικροκομματικές και ιδεολογικές τους αγκυλώσεις κι ας ετοιμάσουν ένα σχέδιο ρεαλιστικό και πάνω απ’ όλα εφαρμόσιμο για το αύριο αυτής της χώρας. Ας αφήσουν στην άκρη τις προσωπικές εμπάθειες και πικρίες, τους τεχνητούς διαχωρισμούς σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, σε προδότες και πατριώτες και ας παραμερίσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους.

Αυθεντίες δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και μαγικές λύσεις. Σίγουρα όμως υπάρχουν λύσεις που σταδιακά θα μπορέσουν να αναστρέψουν την κατάσταση. Ας απομονωθούν οι λαϊκίστικες απόψεις που τείνουν σήμερα να γίνουν κυρίαρχες στην κοινωνία και ας βγάλουν όλοι το θετικό κομμάτι του εαυτού τους. Ας μην ξεχνάμε, δε, πως είμαστε λίγοι και δεν περισσεύει κανείς σε μια πανεθνική προσπάθεια. Και στο τέλος-τέλος, τι πρέπει να πάθουμε ακόμα για να αφυπνιστούμε;