Περί αστέγων και ανέργων ο λόγος.

Περί αστέγων και ανέργων ο λόγος. Περί της ενοχλητικής πραγματικότητας δηλαδή, που δεν θα αμβλυνθεί όσο θα πλησιάζουμε τις χρονιάρες μέρες. Αντίθετα, θα επιδεινωθεί, αφού το αίσθημα αποκλεισμού από τη γιορτή, ακόμα και τη συμβατική, εκβάλλει στην απελπισία. Λέει για παράδειγμα το κλιμάκιο της τρόικας, που έρχεται-δεν έρχεται, συμφωνεί-δεν συμφωνεί, πιστώνει-δεν πιστώνει: «Να μην αρθεί το καθεστώς προστασίας της πρώτης και μοναδικής κατοικίας και να μην εκπλειστηριάζεται, ακόμα κι αν ο δανεισθείς δεν είναι μπαταξής αλλά αδυνατεί, λόγω παρατεταμένης ανεργίας, να πληρώσει την τράπεζα; Και γιατί παρακαλώ μια τέτοια υπερβολική απαίτηση; Επειδή θα πολλαπλασιαστούν οι άστεγοι; Και πού το πρόβλημα; Αστεγοι υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου, πλούσιες και φτωχές. Γιατί να ξεχωρίσει η Ελλάδα;».

Πρόδηλο το δίκιο τους. Κοσμογυρισμένοι άνθρωποι όπως είναι, έχουν δει κι έχουν δει τα μάτια τους. Φαβέλες, ντενεκεδουπόλεις, ταλαίπωρους σκηνίτες στη μέση του πουθενά, πλάσματα που ξενυχτάνε πάνω σ’ ένα παγκάκι και κάτω από μια εφημερίδα, κλοσάρ που στο βαρύ κρύο αναζητούν λίγη ζέστα στους σταθμούς του μετρό. Και να ’ταν μόνο οι κλοσάρ. Στη Γαλλία ξεπερνούν τα τριάμισι εκατομμύρια όσοι δεν έχουν αξιοπρεπή στέγη. Οπότε; Από πού αντλούν οι Ελληνες το δικαίωμα να απαιτούν φυλετικές διακρίσεις υπέρ τους; Να πονέσουν. Oπως όλοι. Να στερηθούν. Οπως οι πάντες· γιατί παράγιναν νωθροί με τόσες πολυτέλειες. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν βρεθούν στον δρόμο μερικές δεκάδες χιλιάδες. Ας το δουν σαν ευκαιρία. Για να διαπιστώσουν πόσο γερές είναι οι φιλίες και οι συγγενικές τους σχέσεις.

Ολοι αυτοί οι εξηντάρηδες της περιώνυμης γενιάς του Πολυτεχνείου.

Κρίνοντας τουλάχιστον από τα πρόσωπα που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση των «58», Κεντροαριστερά σημαίνει «σοβαρό» ΠΑΣΟΚ: το «σημιταριό» καταπώς το έθεσε ο Πάγκαλος. Ολοι αυτοί οι εξηντάρηδες της περιώνυμης γενιάς του Πολυτεχνείου, που ωρίμασαν πολιτικά στη Μεταπολίτευση και, έκτοτε, θεωρούν εκ προοιμίου καλό, σωστό και πρέπον κάθε τι το αριστερό. Ομως η Αριστερά, με τις πολιτικές της και τη νοοτροπία της τεμπελιάς (την έλεγαν «δικαιώματα» και «κεκτημένα») που εμφύσησε στην κοινωνία, κατέστρεψε τη χώρα. Οι άνθρωποι αυτοί, βαθιά μέσα τους, το ξέρουν. Πώς να τολμήσουν να το πουν όμως; Πώς να διαγράψουν σαράντα χρόνια και να παραδεχθούν ότι οι πολιτικές που μπορούν σήμερα να σώσουν τη χώρα και τις υπαγορεύει ο κοινός νους είναι αυτές που κάποτε οι ίδιοι κατήγγελλαν ως δεξιές; Η Κεντροαριστερά, εν ολίγοις, είναι ένα μεταβατικό στάδιο της πορείας προς το κέντρο. Οπως ο δύτης που πρέπει να περάσει το στάδιο της αποσυμπίεσης...

Πρώτον ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο.

«Δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος» φαίνεται να μην άρεσε σε κάποιους που προσχηματικά ή όχι τους έβαλε απέναντι στο εγχείρημα. Οι οπαδοί αυτής της άποψης συνοψίζουν την αντίδρασή τους με δύο επιχειρήματα. Πρώτον, ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο, και δεύτερον, ως συνέπεια του πρώτου, τα δυο κόμματα που προσκαλούνται να συμμετάσχουν στην επανεκκίνηση της Κεντροαριστεράς οφείλουν να διαλυθούν.

Ποιος όμως στη ζωή καθορίζει τι είναι καινούργιο και τι παλιό; Είναι ίσως οι απόψεις, τα φυσικά πρόσωπα που υλοποιούν το σχέδιο, τα πολιτικά υποκείμενα ή όλα αυτά μαζί; Είναι λοιπόν επιτακτικό καθήκον αυτοί που ζητούν το καινούργιο να το προσδιορίσουν, πριν ζητήσουν να το προσδιορίσουν πρώτα οι άλλοι. Και επίσης να πουν ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι! Τουλάχιστον η πρόσκληση των 58, με τη σαφήνεια που επιτρέπει η φύση ενός τέτοιου κειμένου, το περιγράφει. Θυμίζω ότι προσδιορίζοντας το καινούργιο ως «μία στρατηγική που να προβάλλει τους εαυτούς μας στο μέλλον, σε μια Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της» δίνει σε αδρές γραμμές τα διακυβεύματα αυτής της προοπτικής, την εθνική ανασυγκρότηση, την ανάπτυξη και το παραγωγικό μοντέλο, την εθνική αυτογνωσία, την οριοθέτηση απέναντι στον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό. Είναι προφανές ότι όλες αυτές οι προτάσεις χρειάζονται εξειδικεύσεις, αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι επεξεργασίες αφορούν κυρίως τους συμπαίκτες που καλούνται να συμμετάσχουν με τις δυνάμεις τους στην προσπάθεια!

Το τι θα γίνει μετά εξακολουθεί να μην τους απασχολεί.

Ο Αλέξης έχει μία κακή συνήθεια: Του αρέσουν οι πολιτικές προβλέψεις και ειδικότερα όσες έχουν σχέση με κυβερνητικές ανατροπές, προκηρύξεις εκλογών και εκλογικά αποτελέσματα. Αλλά έχει κι ένα άσχημο ρεκόρ: Oχι μόνο δεν έχει επιβεβαιωθεί καμία από τις προβλέψεις του, αλλά ούτε καν έχει προσεγγίσει τις εξελίξεις που υπήρξαν έως τώρα. Παρ' όλα αυτά επιμένει να επιδίδεται σε ένα «σπορ» για το οποίο αποδεδειγμένα δεν διαθέτει τα προσόντα.

Φυσικά δεν είναι ο μόνος. Συμμερίζονται κι άλλοι από τον ΣΥΡΙΖΑ το χόμπι του. Για την ακρίβεια όποιος βουλευτής ή στέλεχος βρεθεί μπροστά σε μικρόφωνο ή κάμερα. Από τον Πέτρο Τατσόπουλο και τον φανατικότερο «προεδρικό» μέχρι τον Λαφαζάνη και τον Παπαδημούλη. Είναι συγκινητική η διαπίστωση ότι όλοι πιστεύουν πως τους αναμένουν εκλογικοί θρίαμβοι και όσα αυτοί συνεπάγονται.

Το τι θα γίνει μετά εξακολουθεί να μην τους απασχολεί. Προς το παρόν, βεβαίως, μια και οι εκφραζόμενες αμφιβολίες για τις υποσχέσεις και το πρόγραμμά τους είναι, ως γνωστόν, «αποτέλεσμα των συνωμοτικών διεργασιών των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων, καθώς και των ανά την υφήλιο δυνάμεων της διαπλοκής που βλέπουν ότι η επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά απειλεί να ακυρώσει τα καταχθόνια σχέδιά τους»  Ούτε κι ο Σκουρλέτης δεν θα τα κατάφερνε καλύτερα).

Αλλά αυτό το δόλιο το ερώτημα για τα λεφτά και από πού θα βρεθούν για να προσφέρει ο χουβαρντάς Τσίπρας όσα αράδιασε και πάλι το Σάββατο το βράδυ στη Βουλή δεν θα επανέρχεται απλώς, όσο θα πλησιάζουμε στις ευρωεκλογές, αλλά θα συνοδεύεται και από την αξίωση να διευκρινίσει ο αρχηγός και σε τι νόμισμα θα είναι τα λεφτά.

Βλέπετε ο Λαφαζάνης και οι περί αυτόν επιμένουν να μη γουστάρουν το ευρώ. Και χωρίς Λαφαζάνη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κουτσό άλογο. Κάτι που δεν  αμφισβητείται. Και που μετά και τη χθεσινή πρόκληση της πλευράς Λαφαζάνη είναι μια προοπτική που ούτε διασκεδάζεται ούτε ακυρώνεται. Εκτός πια κι αν ή ο ένας ή ο άλλος αποκηρύξει τη νομισματική επιλογή του.

Αν η σκηνοθεσία του Καστελλόριζου θα μείνει στη μεγάλη ιστορία του μικρού μας έθνους.

Αν η σκηνοθεσία του Καστελλόριζου θα μείνει στη μεγάλη ιστορία του μικρού μας έθνους. Ηταν το πορτρέτο ενός σχεδόν εξηντάρη Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, ευθυτενούς, καλοδιατηρημένου, να απαγγέλλει με τη στοιχειώδη σύνταξη των ελληνικών του ένα κείμενο το οποίο εμφανώς είχε αποστηθίσει, για να ανακοινώσει τη μάχη των μαχών για τη σωτηρία της χώρας. Το φόντο ήταν σημαδιακό: το τοπίο του αιγαιοπελαγίτικου νησιού, σύμβολο του αναλλοίωτου εσαεί ελληνικού αισθήματος. Ηταν η αρχή της μεγάλης ψευδαίσθησης μιας κοινωνίας που έπρεπε να αλλάξει με τη διαδικασία του επείγοντος, χωρίς όμως να προδώσει το αίσθημα που την είχε φέρει ως το μη αναστρέψιμο σημείο της εθνικής μας βλάβης. Ολοι πιστεύαμε, όλοι θέλαμε να πιστέψουμε πως σε ένα χρόνο, άντε δύο το πολύ, η ζωή θα ξανάβρισκε τους ρυθμούς και τις συνήθειές της.

Τριάμισι χρόνια μετά, κανείς δεν μιλάει για το Καστελλόριζο. Πρωθυπουργός είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο άνθρωπος που τότε ήταν αντίπαλος του σχεδίου σωτηρίας και τώρα το υπερασπίζεται και παλεύει να το εφαρμόσει, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου βιοπορίζεται δίνοντας διαλέξεις, το δε κόμμα του είναι ένα αφυδατωμένο υπόλειμμα αυτού που κάποτε υπήρξε. Η εποχή εκείνη και οι ψευδαισθήσεις της μοιάζουν μακρινές, σαν να ανήκουν σε άλλο κεφάλαιο της Ιστορίας. Η σκηνοθεσία του Καστελλόριζου, αν μείνει στην Ιστορία, θα μείνει ως η πρώτη σκηνή της ελληνικής μελαγχολίας.

Η στοιχειώδης ειλικρίνεια απαιτεί τη δυσμενή παραδοχή. Η τριετής προσπάθεια εφαρμογής των Μνημονίων δεν είναι παρά η προέκταση της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας. Στους καιρούς της πτώχευσης πορευτήκαμε με τον ίδιο τρόπο που πορευόμασταν στους καιρούς της ευμάρειας. Χωρίς πολιτικό σχέδιο προσαρμογής σε μια πραγματικότητα που ξεπερνούσε και τα σύνορα της χώρας μας, και τα σύνορα της γλώσσας μας, και τα όρια της νοοτροπίας μας. Υπογράψαμε τα Μνημόνια με τον ίδιο τρόπο που αποδεχόμασταν όλες τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Διαβεβαιώνοντας τους εταίρους μας πως θα ακολουθήσουμε τις συνθήκες χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι σημαίνουν για εμάς, έχοντας την ψευδαίσθηση πως, εντέλει, θα τις προσαρμόσουμε στα μέτρα μας.

Η Παιδεία και η Υγεία, δοκιμάζονται στο όνομα του εκσυγχρονισμού και των συγχωνεύσεων.

Περνάνε τα χρόνια και παγιώνεται μια ζοφερή κατάσταση που δυστυχώς την κληρονομούμε στα παιδιά μας. Την κρίση την υφίστανται και τα ίδια μέσα στα σπίτια τους που πολλών κινδυνεύουν να τεθούν σε πλειστηριασμό. Την υφίστανται στα πανεπιστήμια και στα σχολεία που δεν λειτουργούν.

Δύο βασικοί πυλώνες της κοινωνικής πολιτικής, η Παιδεία και η Υγεία, δοκιμάζονται στο όνομα του εκσυγχρονισμού και των συγχωνεύσεων. Με άλλα λόγια, την πληρώνουν οι ανήμποροι ασθενείς, δηλαδή οι γονείς και οι παππούδες των παιδιών μας, που μέσα σ' αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα κατέκτησαν την πανευρωπαϊκή πρωτιά να έχει καταρρεύσει η απόδοσή τους στη Φυσική και στα Μαθηματικά και, το χειρότερο, να θεωρούν μάταιο να σπουδάσουν, γιατί όποιο πτυχίο και να πάρουν δεν θα βρουν δουλειά.

Η επιλογή σπουδών, δυστυχώς, έχει συνδεθεί με τη δουλειά και όχι με την παιδεία και τη γνώση - μόρφωση. Εχουν συμβάλει οι λεγόμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των εκάστοτε υπουργών που ματαιόδοξα θέλησαν να βάλουν τη σφραγίδα τους δανειζόμενοι πρότυπα εκπαιδευτικά ξένων χωρών στο όνομα της ομογενοποίησης σε μια παγκοσμιοκρατική ανάγκη, που θέλει εξειδικευμένους «ηλίθιους», γρανάζια στο καπιταλιστικό τους σύστημα.

Τώρα όμως κανείς πια δεν μας εμπιστεύεται ...

Αυτά απουσιάζουν από μας που είμαστε επί πλέον επιβαρυμένοι με έντονη διαφθορά και φοροδιαφυγή. Είναι τόσα πολλά τα στραβά ώστε η όποια κυβέρνηση δεν ξέρει τι να πρωτοπιάσει. Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας δεν επιτεύχθηκε και οι διαρθρωτικές αλλαγές έχουν καθυστερήσει αδικαιολόγητα. Δεν έγινε δημόσιος διάλογος, δεν προτάθηκε όραμα και δεν μπήκαν σωστά και δίκαια θεμέλια σχεδόν για τίποτε. Ό,τι έγινε ήταν λαϊκίστικο, στο γόνατο και οφείλεται στις πιέσεις της Τρόϊκας ενώ τις περισσότερες διορθωτικές κινήσεις θάπρεπε να τις κάνουμε από μόνοι μας. Τέσσερα χρόνια δεν έγινε κάτι ουσιαστικό για την Εκπαίδευση, την Αξιοκρατία, τη Δημόσια Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, την Παραγωγή, τον κολασμό των υπεύθυνων της κρίσης. Κάτι πάει να γίνει με τη φοροδιαφυγή, το άνοιγμα των επαγγελμάτων και τη λαθρομετανάστευση.  Αυτό που πετύχαμε μέχρι στιγμής είναι να περικόψουμε διαθέσιμα εισοδήματα και κοινωνικό κράτος για να πέσει η κατανάλωση και να περιοριστεί η σπατάλη ώστε να μη χρειάζεται άλλος δημόσιος δανεισμός. Αλλά, με 1,5 εκατομμύριο άνεργους στον ιδιωτικό τομέα και σχεδόν καθόλου στο Δημόσιο και χωρίς παραγωγικές επενδύσεις, τι προοπτικές μπορούμε να έχουμε;

Δεν είναι η πρώτη φορά που πετάμε την τύχη μας στο καλάθι των αχρήστων. Το 1981 είχαμε μια ιστορική ευκαιρία να συγκλίνουμε με την Ευρώπη. Τη λοιδορήσαμε επί 30 χρόνια. Γιατί μόνο αυτό σήμαινε το slogan "Άσε τα κορόϊδα τους Γερμανούς να δουλεύουν για να καλοπερνάμε εμείς οι ξύπνιοι "...  Αλλά και η μεγάλη αυτή κρίση που βιώνουμε ήταν για μας μια σπουδαία  ευκαιρία ν' αποτινάξουμε επί τέλους τη φαυλότητα και να βάλουμε τις βάσεις κάποιας αξιοκρατίας. Και την αφήνουμε κι αυτή να προσπεράσει. Η χώρα καταστρέφεται και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Και δυστυχώς πάμε να βολευτούμε και  πάλι κάτω από την ομπρέλλα της "Κοινοτικής Αλληλεγγύης".Τώρα όμως κανείς πια δεν μας εμπιστεύεται και επί πλέον πέσαμε και σε διεθνή κρίση και άλλη σωτηρία απ' έξω δεν διαφαίνεται.