Αρκεί παλιοί και νέοι ηγέτες να κοιτάξουν τον κόσμο κατάματα .

Στη γιορτή αυτή για τα 39 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, εκτός από τη νοσταλγία για τον ιστορικό ηγέτη του, τον Ανδρέα Παπανδρέου, διάχυτη ήταν και η απογοήτευση για την απουσία της στοιχειώδους αυτοκριτικής. Για όλα έφταιξαν οι προηγούμενοι και οι επόμενοι, ίσως και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν έχουν άδικο ούτε ο Κ. Σημίτης ούτε ο Γ. Παπανδρέου όταν θυμίζουν τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Ομως, δεν μπορούν να διαγράφουν τις δικές τους ευθύνες. Οταν με σπουδαία ηγετική ικανότητα έχεις οδηγήσει τη χώρα στο ευρώ και συμμαζεύεις την οικονομία, έχεις ιστορική ευθύνη για την ανακοπή του εκσυγχρονισμού του κράτους.

Οταν θεωρείς ότι το ΔΝΤ θα βοηθήσει το έργο της αναμόρφωσης της χώρας σου και αφήνεσαι να γλιστρήσεις στην καμένη γη που άφησε πίσω του ο Κ. Καραμανλής για να καταλήξεις στη σημερινή κατάσταση, δεν είναι δα και κάτι που πρέπει να περηφανεύεσαι?

Αν όλα έγιναν σωστά από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δεν θα φτάναμε μέχρι εδώ? Και αυτό είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Οτι θεωρεί πως όλα έγιναν καλά.

Δεν βγαίνει έτσι το παιχνίδι .Και η διήμερη συνάντηση μπορεί να έδωσε την ευκαιρία σε πρώην και νυν να βγάλουν τα εσώψυχά τους, αλλά αυτό πια δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ούτε καν τους μεσήλικους που ήταν στο κοινό (που πιο πολύ είχαν στο μυαλό τους τον Ανδρέα Παπανδρέου).

Ας κοιτάξουν μπροστά, η Κεντροαριστερά δεν ήταν μόνο η διαφθορά, το πελατειακό κράτος, η κρίση, η κατάληξη στο Μνημόνιο .Ηταν και άλλα πολλά και μπορεί να είναι πολύ περισσότερα. Αρκεί παλιοί και νέοι ηγέτες να κοιτάξουν τον κόσμο κατάματα .Και πριν από αυτό, να κοιταχτούν οι ίδιοι στον καθρέφτη τους...

Και τότε θα μπορέσουν να βγουν από τις σκοτεινές αποπνικτικές αίθουσες και να αντικρίσουν κεφάλια σηκωμένα ψηλά, όχι ασπρισμένα...

Τραβάτε μι κι ας κλαίω.

Μάλλον αναπόφευκτο ήταν να ακουστεί στο διήμερο της εκδήλωσης για την επέτειο της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ και η πρόταση για ενδεχόμενη συνεργασία του Κινήματος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που οι εκλογικοί συσχετισμοί την καταστήσουν αναγκαία για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλωστε, η πολιτική πραγματικότητα έχει να παρουσιάσει και πιο προωθημένα σενάρια. Ας μην ξεχνάμε ότι μετά τις εκλογές του περσινού Μαΐου το ΠΑΣΟΚ είχε προσφερθεί να στηρίξει κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά εκείνη η πρόταση ήταν περισσότερο ένας πολιτικός ελιγμός παρά μια ρεαλιστική προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, πλην όμως δείχνει ότι στην πολιτική τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ολα είναι ανοιχτά και πιθανά όταν η πολιτική πραγματικότητα το επιβάλλει. Αλλά μόνο όταν το επιβάλλει. Χωρίς την προϋπόθεση αυτή, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να δρομολογήσει λύσεις και να επιβάλει συνεργασίες.

Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να τις δρομολογήσει όταν δεν χρειάζεται απλώς και μόνο να ξεπεραστούν πολιτικές διαφορές, αλλά θα πρέπει να γεφυρωθούν και ρήξεις στις οποίες η μία τουλάχιστον πλευρά έχει προσδώσει χαρακτήρα «κόκκινης γραμμής». Γιατί αυτό έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκείται στην επισήμανση των όποιων ιδεολογικών διαφορών του με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχει απορρίψει την ιδέα συνεργασίας με τους «αμαρτωλούς» και «διεφθαρμένους» της μέχρι πρότινος κυβερνητικής παράταξης.

Κάτι, άλλωστε, που δεν είναι καινούργιο. Ποιος δεν θυμάται την αλαζονική ατάκα του Αλαβάνου στη διάρκεια της δημοσκοπικής εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας του, τότε που είχε αντιμετωπίσει μ' ένα χλευαστικό «Καλώς τα παιδιά» την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη διεύρυνση της Κεντροαριστεράς; Ή τη στάση ακόμη και της ΔΗΜΑΡ στις αλλεπάλληλες προτάσεις των τελευταίων χρόνων για συνεργασία και συμπόρευση; Η επιφυλακτικότητα και η άρνηση ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της στάσης των κομμάτων της Αριστεράς.

Και όχι μόνο αυτό. Εκείνο που από το Ι989 έχει αποδειχθεί είναι ότι στόχος τους είναι να γίνουν ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ ή να επωφεληθούν όσο περισσότερο γίνεται από τη φθορά του. Και ως ενιαίος Συνασπισμός αυτό επιδίωκαν και ως ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ αυτό επιδιώκουν. Κάτι που δεν είναι αθέμιτο, αλλά δεν διασφαλίζει προϋποθέσεις συνεργασιών.

Δεν φαίνεται να πείθουν πια τους πολίτες. . .

Οσοι αρέσκονται σε θεωρίες συνωμοσίας για να εξηγήσουν τα αυτονόητα δεν φαίνεται να πείθουν πια τους πολίτες που έχουν αποδείξει με τη στάση τους μεγαλύτερη αυτογνωσία και αυτοσυγκράτηση από τους πάσης φύσεως εκπροσώπους. Στα τρία χρόνια της διαρκούς αφαίμαξης, η κοινωνία άντεξε αλλά δεν χωρεί αμφιβολία ότι έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά της και τώρα στην τελική φάση του βάναυσου προγράμματος απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί διότι αρκεί και μια σταγόνα για να προκληθεί η κατάρρευση του φράγματος που συγκρατεί τη συσσωρευμένη πίεση.

Η κυβέρνηση προφανώς γνωρίζει πως οι αντοχές εξαντλήθηκαν και είναι προφανές ότι δεν επιθυμεί να... αυτοκτονήσει. Μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας οφείλει να κινηθεί με ταχύτητα προκειμένου να διευκολύνει τη στροφή της οικονομίας που θα επαναφέρει την ελπίδα. Ολιγωρίες και παλινδρομήσεις στην παρούσα περίοδο ενδέχεται να αποδειχθούν ολέθριες και αυτό έχει υποχρέωση η ηγεσία της χώρας να το καταστήσει σαφές και στους εταίρους και δανειστές.

Την ίδια στιγμή, η έξαλλη αντιπολίτευση, παρότι εσχάτως δείχνει να έχει αποβάλει τις υπερφίαλες και βαρύγδουπες υποσχέσεις, επιμένει στην υιοθέτηση κάθε... πικραμένου. Μπορεί, για παράδειγμα, να εγκαταλείφθηκε η εξαγγελία για σκίσιμο των μνημονίων, καθώς σε λίγους μήνες δεν θα υφίστανται εκ των πραγμάτων, αλλά οι υποσχέσεις των πάντων στους πάντες παραμένουν ως ρητορική στην πλειονότητα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις.

Καιρός να αντιληφθούν και οι μεν και οι δε ότι για να διεκδικούν τη διακυβέρνηση του τόπου πρέπει πρώτα να φροντίσουν να υπάρχει, και αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς πολιτική σταθερότητα.

Το φάσμα της χρεοκοπίας δεν έπληξε όμως μόνο την Ελλάδα

Ο μύθος ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα των «ιδιαιτεροτήτων» της φαίνεται ότι έχει καταρρεύσει. Ασφαλώς για μια σειρά από ιστορικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς λόγους η Ελλάδα αναδείχθηκε στον πιο αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης. Το φάσμα της χρεοκοπίας δεν έπληξε όμως μόνο την Ελλάδα, αλλά με σφοδρότητα και χώρες που ανήκουν στον πυρήνα των ευρωπαϊκών κέντρων αποφάσεων, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, ακόμη και η Γαλλία. Αρα η λύση στο ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί να προέλθει από πολιτικές δημοσιονομικής ασφυξίας και εσωτερικής υποτίμησης, αλλά μόνο μέσα από μια συνολική ευρωπαϊκή στρατηγική.

Ο δεύτερος, εξίσου επικίνδυνος μύθος που καλλιεργήθηκε αφορά την αποτυχία των συνταγματικών θεσμών στην Ελλάδα. Η παράκαμψη του Κοινοβουλίου από την κυβέρνηση κατά τη νομοθετική λειτουργία, η συστηματική υποβάθμιση της προστασίας των ατομικών και ιδίως των κοινωνικών δικαιωμάτων, η υποτονική νομολογία των δικαστηρίων στο πλαίσιο του ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων, η ενίσχυση των πολιτικών άκρων και η στροφή προς κυβερνήσεις συνεργασίας με έντονο τεχνοκρατικό μανδύα, που απλώς εφαρμόζουν συνταγές υπαγορευμένες από τους εκπροσώπους των δανειστών, όλη αυτή η συμπτωματολογία δεν συνιστά αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, αλλά εκδηλώνεται σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι για τις παθογένειες στην οργάνωση του κράτους και την αλυσιτελή προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ελλάδα ευθύνεται μόνον η κρίση. Αποδεικνύουν, ωστόσο, ότι οι ατελέσφορες πολιτικές διαχείρισης της κρίσης οδηγούν σε αποσύνθεση της δημοκρατίας και, επίσης, ότι αυτό δεν αποτελεί ελληνική ιδιοτυπία.

Δεν έχουμε τίποτε άλλο να δώσουμε αλλά και τίποτε άλλο να χάσουμε...

Ο μισθός που ακόμη εισπράττουν όσοι εργάζονται εξανεμίζεται στην καταβολή των φορολογικών υποχρεώσεων -με όποια μορφή έχουν βρεί οι ειδήμονες- και πλέον η αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις υπόλοιπες υποχρεώσεις και στην καθημερινότητα έγινε εφιάλτης.
Ο πρωθυπουργός δεν ζει σε γυάλινο πύργο. Αντιλαμβάνεται πλήρως την κατάσταση. Επομένως, το ζητούμενο δεν είναι να στραφεί στον ελληνικό λαό για να ζητήσει και άλλη υπομονή κι άλλες θυσίες, εν όψει μιας αβέβαιης τιθάσευσης της ύφεσης, το 2014. Τέτοιο ενδεχόμενο δεν φαίνεται ούτε με το τηλεσκόπιο. Για να συγκρατηθεί η ύφεση, να ανοίξουν νέες δουλειές, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας πρέπει να τρέξει ζεστό χρήμα στην αγορά, είτε μεγάλες επενδύσεις είτε μικρές. Και θαύματα δεν γίνονται, όταν το κράτος εξακολουθεί να είναι αφιλόξενο και αφερέγγυο. Κορυφαίο παράδειγμα αφερεγγυότητας οι επενδύσεις στα φωτοβολταϊκά και αναφέρομαι στις μικρές μονάδες που έκαναν χιλιάδες άνθρωποι δίνοντας εμπιστοσύνη στο συμβόλαιο που υπέγραψαν με το κράτος. Κορυφαίο παράδειγμα αφιλόξενης αντιμετώπισης επενδύσεων το νέο φορολογικό. Τι να τα λέμε τώρα, λες και δεν τα ξέρουμε όλοι. Ο πρωθυπουργός πρέπει να στραφεί προς τους εταίρους και δανειστές οι οποίοι εισπράττουν με το αζημίωτο το δάνειο που έδωσαν. Και να τους πει ότι η Ελλάδα ζει μια δραματική καταστροφή.
Το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί δεν είναι να ξεχυθούν στους δρόμους οι Πολίτες. Είναι αν η απελπισία τους τους οδηγήσει να καταθέσουν τυφλά την αντίδρασή τους στην εκλογική αναμέτρηση και αναδυθούν από την κάλπη εφιαλτικά σενάρια τα οποία δεν θα είναι χωρίς επιπτώσεις στη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ας εξηγήσει στην τρόικα ο Αντώνης Σαμαράς ότι εδώ δεν πρόκειται για ανυπακοή στις υποχρεώσεις που ανελήφθησαν. Αλλωστε έως τώρα αυτή η κυβέρνηση έκανε περισσότερα από ό,τι μπορούσε για να ανταποκριθεί και ο ελληνικός λαός μάτωσε και έδειξε αντοχή στην πίεση περισσότερη από όση θα περίμεναν. Ομως, η σωτηρία που σχεδιάστηκε αποδεικνύεται χαριστική βολή για την ελληνική οικονομία. Δεν έχει νόημα να μας απειλούν πλέον: Δεν έχουμε τίποτε άλλο να δώσουμε αλλά και τίποτε άλλο να χάσουμε...

Πόσο ανίκανο και διεφθαρμένο μπορεί να είναι ένα πολιτικό σύστημα.

Οι πολίτες που σέβονται τους νόμους και πληρώνουν τους φόρους τους βλέπουν τι γίνεται γύρω τους και εξοργίζονται.

Πόσο ανίκανο και διεφθαρμένο μπορεί να είναι ένα πολιτικό σύστημα που επί τρία χρόνια υπόσχεται και ξαναϋπόσχεται ότι θα πατάξει τη φοροδιαφυγή, ενώ κάθε μέρα όλοι μας ερχόμαστε σε επαφή με γιατρούς που δεν κόβουν απόδειξη και καταστήματα που προσφέρουν έναν λογαριασμό με ΦΠΑ και έναν χωρίς;

Πόσο ανεπαρκές μπορεί να είναι ένα πολιτικό σύστημα που επί τρία χρόνια δεν τολμάει να διώξει τους επίορκους και τους μη απαραίτητους από το Δημόσιο, ενώ παράλληλα οδηγεί τους γιατρούς του Δημοσίου, τους ενστόλους κ.ά. σε μισθούς εξαθλίωσης και αφήνει τα πολεμικά μας χωρίς καύσιμα;

Πόσα χρόνια θα πληρώνουν φόρους οι μισθωτοί και οι ιδιοκτήτες ακινήτων για να μισθοδοτούν τα συσσωρευμένα ρουσφέτια και να καλύπτουν τα κενά που αφήνουν πίσω τους μικροί και μεγάλοι απατεώνες φοροφυγάδες; Ξέρουμε ότι γίνονται προσπάθειες να αλλάξουν τα πράγματα.

Ο πρωθυπουργός και λίγοι υπουργοί δίνουν μια μάχη για να ολοκληρώσουν πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια. Ενα κομμάτι του φοροεισπρακτικού μηχανισμού πήρε πάλι μπροστά και δουλεύει.

Κανένας δεν πιστεύει πλέον τις δηλώσεις, τα νέα προγράμματα κι όλοι φοβούνται τα νέα μέτρα...

Κανένας δεν πιστεύει πλέον τις δηλώσεις, τα νέα προγράμματα κι όλοι φοβούνται τα νέα μέτρα, τα εκκαθαριστικά της εφορίας και τα νέα χαράτσια, με πρόσθετο αυτό της ακίνητης περιουσίας, αφού πλέον της κινητής έχει εξανεμιστεί.

Η συγκυβέρνηση φοβάται όλα αυτά που θα συμβούν μέσα στο καυτό φθινόπωρο, ήδη οι κινητοποιήσεις για τη διαθεσιμότητα και την κινητικότητα προετοιμάζονται ως το τελευταίο όπλο αντίστασης. Ολοι παραδέχονται στα λόγια πως η Παιδεία και η Υγεία είναι κοινωνικά αγαθά και πρέπει να παρέχονται δωρεάν στους πολίτες και τα παιδιά, που είναι το μέλλον της πατρίδας μας, θα πρέπει απρόσκοπτα να σπουδάζουν. Πώς γίνεται όμως στο όνομα του εκσυγχρονισμού και του ορθολογισμού να διαλύονται και νοσοκομεία και να καταργούνται με το πρόσχημα της συγχώνευσης, και οι γιατροί και το νοσοκομειακό προσωπικό να πλήττονται, καθώς και οι καθηγητές στο όνομα της συγχώνευσης των σχολείων να απολύονται.

Η Παιδεία και η Υγεία αντί να στηριχθούν, πάση θυσία, έχουν στοχοποιηθεί από τους συγκυβερνώντες. Θα έπρεπε να βρίσκονται εκτός μνημονιακών προδιαγραφών. Μέχρι τώρα υπήρχε ένα μούδιασμα, προσπαθούσε ο καθένας να τα βολέψει με όποιον τρόπο. Το «λίπος» όμως εξαντλήθηκε κι ο «πεινασμένος» θα αντιδράσει, κι αυτό το γνωρίζουν οι συγκυβερνώντες και προετοιμάζουν τα όπλα καταστολής. Ο οικονομικός πόλεμος θα συνεχιστεί, ήδη εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη, που ενωμένη δεν είναι, καθότι βρίσκεται εν πολλοίς υποταγμένη από τη Γερμανία, η οποία επωφελείται από τον οικονομικό πόλεμο και κερδίζει αδιαφορώντας για τη δυστυχία που έχει σκορπίσει στα εκατομμύρια ανέργους.