Οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να εμπιστεύονται τους ηγέτες τους.

Οι συνέπειες της πολιτικής των μνημονίων είναι πολλές και ήδη αλλοιώνουν την καταστατική δομή της ελληνικής κοινωνίας. Οι γρήγορες αποφάσεις για απολύσεις ή διαθεσιμότητες αλλάζουν τα δεδομένα ζωής χιλιάδων ανθρώπων όπως ποτέ ξανά δεν είχε γίνει.  Οι συνθήκες που λειτουργεί ο μέσος εργαζόμενος παράγουν μια επιπλέον κοινωνική κρίση, μέσα στην υπάρχουσα. Γίνονται όλοένα και πιο δύσκολες, οι μισθοί έχουν μειωθεί και οι ώρες αυξάνονται. Απασχολούνται σε εργασίες με αβέβαιο μέλλον ή η συμβολή τους στην επιχείρηση δεν αναγνωρίζεται, γεγονός  ανασταλτικό για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους. Την ίδια στιγμή η ανεργία έχει αγγίζει το 30% και μια ολόκληρη γενιά βρίσκεται αντιμέτωπη με το χαμένο χρόνο της παραγωγικότητάς της, ενώ έχουν ανακοινωθεί νέα «λουκέτα» σχολείων. Δίπλα σε όλα αυτά παραμονεύει ο εκφασισμός, ο οποίος φλερτάρει κυρίως με έφηβους και νέους, που δείχνουν να μην ενδιαφέρονται ότι ποτέ άλλοτε, από τον Β παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η σβάστικα δεν ήταν κάτι λιγότερο από ένα ντροπιαστικό σύμβολο μπροστά στους μεγαλειώδεις αγώνες ενός λαού κατά του ναζισμού.
Αυτά τα φαινόμενα, και πολλά άλλα, είναι καινοφανή. 

Την ίδια στιγμή την κρίση καλούνται να διαχειριστούν πολλοί από τους ίδιους πολιτικούς που, την περίοδο πριν το 2009, είχαν κάνει τρόπο ζωής την πολιτική ανευθυνότητα. Σήμερα κουνάνε το δάχτυλο στους πολίτες ώστε να δεχθούν και άλλες ανατροπές στη ζωή τους για ένα ακόμα ημίχρονο. Τι και αν διατυμπανίζεται μέσα και έξω ότι η Ελλάδα έχει πετύχει τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει καταφέρει ποτέ χώρα; Σε κάθε επίσκεψη των δανειστών απαιτείται μια ακόμα θυσία.

Οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να εμπιστεύονται τους ηγέτες τους. Η ανήκοντες στη μεσαία τάξη αισθάνονται ότι προδόθηκαν από την πολιτική ελίτ προκειμένου να διασώσει τον εαυτό της. Η πλάνη τους επιβεβαιώνεται καθημερινά. Παράδειγμα η εικόνα ενός υπουργού σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο να υποστηρίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια, ξεχνώντας προκλητικά (σχεδόν ξετσίπωτα) πόσο έχει πληρώσει έως τώρα ο κάθε μεσοαστός τη διάσωση της χώρας. Δεν υπάρχει πλέον η σχέση εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτικού και πολίτη, που υπήρχε σε ένα βαθμό το 2009. Δεν υπάρχει καν η προοπτική επανεκκίνησης, που εμφανίστηκε το 2012. Νέα ζοφερά φαινόμενα έχουν γεννηθεί και εγκαθιδρύονται παντού.  

Καλό είναι όμως οι κυβερνώντες να αναλογιστούν πως εκτός από την τρόικα υπάρχει και ο λαός.

Ο παραλογισμός και η ανοησία, όμως, δεν σταματούν εδώ. Αποφάσισαν ξαφνικά όλες οι δηλώσεις να γίνουν φέτος ηλεκτρονικά. Δεν φρόντισαν όμως εγκαίρως να εκσυγχρονίσουν και να προετοιμάσουν τα συστήματά τους ώστε να απλοποιηθεί η διαδικασία, με αποτέλεσμα μέσα στο κατακαλόκαιρο να τρέχει ο κόσμος και να μη φτάνει.
Ολη αυτή όμως η καθυστέρηση θα φορτωθεί και πάλι στις πλάτες του άμοιρου φορολογούμενου, ο οποίος θα κληθεί να πληρώσει τους αναλογούντες φόρους όχι σε τρεις δόσεις, αλλά σε δύο. Λες και φταίει αυτός για το ηλεκτρονικό μπάχαλο. 

Οπως θα πληρώσει και την ατολμία των κυβερνήσεων που δεν έστελναν τους ΦΑΠ των προηγούμενων ετών με τη γνωστή πολιτικάντικη κουτοπονηριά και καλούμαστε τώρα να τα πληρώσουμε μαζεμένα επειδή ο κόμπος έφτασε στο χτένι. 

Περιττό να αναφερθούμε στη «σοβαρότητα» της κυβέρνησης, που με κάθε ευκαιρία διατυμπανίζει πως δεν πρόκειται να ληφθούν νέα εισπρακτικά μέτρα και πως δεν θα γίνουν νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Η επέκταση όμως της εισφοράς αλληλεγγύης μέχρι το 2016, και βλέπουμε, τι ακριβώς είναι; Φορολογική ελάφρυνση μήπως και δεν το καταλάβαμε; 

Η αναδρομική επιβολή φόρου πολυτελείας είναι μήπως μέτρο ανακούφισης; 
Η συνέχιση είσπραξης του χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ και το 2014 (προς το παρόν) και η μη έναρξη του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων που θα ήταν μειωμένος κατά 15% είναι μήπως μέτρο ανακούφισης και δεν το καταλάβαμε; 
Ο υπολογισμός των φορολογημένων τόκων με 15% αντί του 10% στην εισφορά αλληλεγγύης γίνεται για το καλό μας και δεν είναι νέο μέτρο; 

Η αναβολή εφαρμογής των νέων αντικειμενικών τιμών, που για να είναι αντικειμενικές πρέπει να μειωθούν έως και 50%, αλλά κάτι τέτοιο θα σήμαινε και αντίστοιχη μείωση του χαρατσιού, αλλά και του ΦΑΠ, προφανώς δεν είναι επίσης μέτρο.

Καλό είναι όμως οι κυβερνώντες να αναλογιστούν πως εκτός από την τρόικα υπάρχει και ο λαός.

Ως εδώ και μη παρέκει.

Δεν μπορεί να μας εκφοβίζει η τρόικα ότι θα «χρειαστούν πρόσθετα μέτρα», δηλαδή κι άλλη φορολόγηση κι άλλο κόψιμο της σύνταξης κι άλλη μείωση μισθού κι άλλες χιλιάδες να βγούν στην ανεργία κι άλλες επιχειρήσεις να κλείσουν επειδή υπάρχουν οι φοροκλέφτες. Δεν μπορούμε πλέον να τους κάνουμε «τη χάρη» που θίγει άμεσα, ει μη τι άλλο, τη δική μας αξιοπρέπεια, τη δική μας αλληλεγγύη έναντι των συμπολιτών μας, τη δική μας υπευθυνότητα έναντι του κράτους . Και δεν μπορούμε να ανεχόμαστε άλλο ένα κράτος που αδυνατεί να επιβάλει τους νόμους του, ένα κράτος που, αντί να αναζητά τα κλεμμένα, απευθύνεται σε εμάς να καλύψουμε την αναποτελεσματικότητά του, ένα κράτος που κλείνει τα μάτια στον παράνομο πλουτισμό και αφήνει τη φοροκλοπή να ανθίζει και τους ανέντιμους να μας βγάζουν τη γλώσσα τους. Αν πρέπει να κάνουμε ΟΛΟΙ διαδήλωση στο Σύνταγμα, είναι για να φωνάξουμε στο κράτος και σε αυτούς που το διοικούν: «Ως εδώ και μη παρέκει. Βάλτε στην ασυδοσία τέλος...

Η χώρα βρίσκεται για μία ακόμη φορά σε κρίσιμη καμπή .

Τα όρια αντοχής της ελληνικής κοινωνίας έχουν αγγίξει το κόκκινο και πως πρέπει να γίνουν βήματα που θα επαναφέρουν τη χαμένη προοπτική και αισιοδοξία για να μην καταρρεύσει η προσπάθεια.

Το δεδομένο είναι πως η χώρα βρίσκεται για μία ακόμη φορά σε κρίσιμη καμπή αλλά τώρα υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της καταστροφής, αρκεί να κατανοήσουν τις ανάγκες μας αυτοί που έχουν επωμισθεί το βάρος της στήριξης. Ταυτοχρόνως όμως οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι κοινή γνώμη με απαιτήσεις και ανάγκες έχουν και οι χώρες που μας στηρίζουν. Συνεπώς, η πολιτική και ενίοτε επικοινωνιακή διαχείριση του ελληνικού προβλήματος εκ μέρους των ισχυρών της Ευρώπης ξεπερνά τα δικά μας όρια και υπηρετεί πρωτίστως τις δικές τους σκοπιμότητες.

Τώρα λοιπόν που όλα δείχνουν πως ύστερα από λίγο χρονικό διάστημα θα ληφθούν εκ νέου αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης, έχουμε κάθε συμφέρον και πρέπει να μείνουμε με αξιώσεις στο παιχνίδι για να διεκδικήσουμε με κάθε τρόπο το καλύτερο δυνατό. Το πολιτικό σύστημα, που έχει αντέξει πολλές δοκιμασίες τη δραματική τριετία, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει στο παρά πέντε για να... εκδικηθεί την τρόικα και τις εμμονές της.

Αριστερά δεν σημαίνει ότι οι πάντες μπορούν να βρουν καταφύγιο στο Δημόσιο .

Κατ’ αρχήν στην Ελλάδα έχει παρεξηγηθεί εντελώς η σχέση της Αριστεράς με το κράτος. Αριστερά δεν σημαίνει ότι οι πάντες μπορούν να βρουν καταφύγιο στο Δημόσιο και, κυρίως, δεν σημαίνει ασυδοσία, σπατάλη, αναξιοκρατία, ισοπέδωση προς τα κάτω, ανορθολογισμό, γραφειοκρατία, κρατικοδίαιτη οικονομία, περίεργα προνόμια ή πελατειακές σχέσεις. Ούτε σημαίνει συνεχές «όχι σε όλα», χωρίς ιδέες και προτάσεις από την πλευρά της. Η τέτοια στάση πολιτικών ηγεσιών, δημάρχων, συνδικαλιστών και μίντια είναι αδιέξοδη, αφού δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα και δεν συνιστά αριστερή ιδεολογία, παρά την εμπεδωμένη στρεβλή άποψη σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού.

Η Αριστερά δέχεται τον στρατηγικό παρεμβατισμό του κράτους, υπερασπίζεται το δικαίωμα στην εργασία, σέβεται τα δικαιώματα των εργαζομένων, εξασφαλίζει ισονομία, αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες, υπερασπίζεται το κοινωνικό κράτος, φροντίζει για τις ασθενέστερες τάξεις, αλλά δεν αγκαλιάζει κάθε παράλογο αίτημα, ούτε υπόσχεται τα πάντα στους πάντες ανεύθυνα και ανέξοδα, δεν απορρίπτει κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού, βοηθάει στη διατήρηση του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος και αποδέχεται τις έννοιες του νόμου και της τάξης. Με λίγα λόγια, η Αριστερά δεν είναι εναντίον της συντεταγμένης πολιτείας, επιθυμεί την υγιή οικονομία και συμβάλλει στην ενίσχυση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οπου αυτό δεν συνέβη, το σύστημα τινάχτηκε στον αέρα. Ή όχι;

Ο αναβρασμός υπάρχει μέσα στην κοινωνία.

Μεσόγειος ζει σε μια ρευστή και εκρηκτική κατάσταση.

Ο από βορρά κομμουνιστικός κίνδυνος έχει εκλείψει, οι μισθοί στη Βουλγαρία που έγινε μέλος της Ενωμένης Ευρώπης είναι εξευτελιστικοί και πράγματι υπάρχει κίνδυνος βουλγαροποίησης ή κινεζοποίησης των μισθών των όποιων εργαζομένων έχουν απομείνει να εργάζονται, καθότι οι απολύσεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα δεν έχουν τέλος, ούτε η μείωση των μισθών των συνταξιούχων.

Τώρα, όμως, με τα μέτρα που παίρνονται κι αυτά που θα ακολουθήσουν μπορούμε να πούμε πως έχει επιβληθεί «ο καπιταλιστικός κομμουνισμός» που παίρνει σπίτια διά των πλειστηριασμών, με τους οριζόντιους φόρους και με την «κατάργηση» της ατομικής και οικογενειακής ιδιοκτησίας και αυτό θα φανεί στην επαρχία, όπου τα χωράφια θα περάσουν στους λεγόμενους επενδυτές.

Ζούμε σε μια κατάσταση -μας λένε- έκτακτης ανάγκης, η οποία θα διατηρείται για απροσδιόριστο χρόνο. Ζούμε τη δικτατορία της καθημερινής επιβίωσης, όπου οι συνάνθρωποι δεν ντρέπονται πλέον να κρύψουν την ένδειά τους.

Ο αναβρασμός υπάρχει μέσα στην κοινωνία, μόνο που δεν πρέπει να γίνει εκτονωτικό ξέσπασμα. Από τον Σεπτέμβριο χρειάζεται να στηθούν τα κοινωνικά αντίδοτα στην κρίση και να προκύψει μέσα από την πραγματικότητα το πολιτικό υποκείμενο της ριζικής ανατροπής.

Τα χάσαμε όλα;

Το λάθος, ή μάλλον η αδυναμία, της σημερινής πολιτικής είναι ότι προσπαθεί να στεγάσει την ψυχολογική κατάρρευση σε έναν πρωτογενή, και μάλλον τυφλό, ρεαλισμό. Δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί· το θέμα όμως είναι ότι μαζί με τους λογαριασμούς δεν βγαίνει και η ζωή μας. Φταίνε οι Ευρωπαίοι λογιστές; Σίγουρα φταίνε. Φταίει όμως και η αδυναμία μας να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις του αυτοπροσδιορισμού μας αφήνοντας τον τόπο να βουλιάζει στη μικρότητα, προσμένοντας απαθείς τον αλληλοσπαραγμό. Τα χάσαμε όλα; Ελάτε τώρα, μένει η φωνή του Γκάτσου. Και η ελπίδα πως, κάποια στιγμή, θα φανεί και καμιά ιδέα για να στεγάσουμε το συλλογικό μας αίσθημα. Και ας μην είναι μεγάλη. Ας είναι και μικρή. Αρκεί να είναι ιδέα.