Το δίς εξαμαρτείν ούκ ανδρός σοφού εστί.

Ο   πολιτικός   απατεών  σπεύδει   έκ    των  πρώτων  να   μετάσχη    είς   τους   πανηγυρισμούς   του   θερισμού,  προσποιούμενος  ότι  δήθεν   μετέσχεν   είς  τον  μόχθον   της   σποράς...

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: γιατί;

Όλοι ξέραμε τι γινόταν στην ΕΡΤ με τις εξωτερικές παραγωγές. Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε, πρόσωπα, πράγματα και συνεταιρισμούς. Κι ακριβώς επειδή αυτή η σήψη είχε ωριμάσει και τη συνείδηση της κοινής γνώμης, κανείς δεν περίμενε ότι ο πρωθυπουργός της χώρας θα προχωρούσε σε μια τόσο ανώριμη και άγρια παρέμβαση, κατάργησης του σήματος της δημόσιας ραδιοτηλέορασης για κάτι σχεδόν αυτονόητο. Μια παρέμβαση που προκαλώντας αντίστροφα αντανακλαστικά, έφερε στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ συμπαραστάτες ακόμη και εκείνους που τη χλεύαζαν ως τη στεντόρεια φωνή του εκάστοτε κυβερνητικού κόμματος. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: γιατί; Γιατί επελέγη μια παρέμβαση τιμωρητική, κατά παράβαση ακόμη κι αυτού του κοινοβουλευτικού πρωτοκόλλου, μια παρέμβαση που είναι τόσο μακριά από την Ευρώπη, ώστε δεν μπόρεσε να μην επικριθεί ακόμη και από τις ευρωπαϊκές ελίτ που υποτίθεται την «προκάλεσαν» στο όνομα της μείωσης του δημόσιου τομέα;

Αρκετά 24ωρα μετά το μαύρο στην οθόνη, πολλοί από όσους επιχειρούν να απαντήσουν σε αυτό το «γιατί» καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα: η παράκαμψη δημοκρατικών θεσμών με αφορμή τη δημόσια τηλεόραση ομοιάζει με συνειδητή επιλογή ρήξης με τους κυβερνητικούς εταίρους και αξιοποίησης των όρων του κοινωνικού αυτοματισμού. Το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του το συντηρητικό κόμμα δεν θα έχει εκλογικό αντίπαλο πολιτικό φορέα από τον χώρο του Κέντρου -εξαιτίας και της συρρίκνωσης που υφίσταται η μεσαία τάξη- δημιουργεί ήδη στα επιτελεία του κ. Σαμαρά την εντύπωση ότι η αντιπαράθεση μόνο με τα άκρα, θα οδηγήσει σε υψηλό εκλογικό ποσοστό. Πολλοί μιλούν για «άλμα πολιτικής και πολιτικού» και άλλοι για βύθιση της χώρας σε ένα διχασμό με απρόβλεπτες συνέπειες.

Εκείνο που προέχει είναι η αποτροπή πάση θυσία αδιεξόδων τα οποία ενδεχομένως να οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή.

Είναι δεδομένη η βαρύτητα της απόφασης που καλούνται να λάβουν. Ουσιαστικά θα κριθεί αν θα συνεχιστεί ή θα διακοπεί η προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Αν οι τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού θα δικαιωθούν τελικά ή αν θα υπάρξει κίνδυνος ακύρωσής τους.

Και αν οι τρεις ηγέτες, οι οποίοι επωμίσθηκαν τις ευθύνες του τρικομματικού κυβερνητικού εγχειρήματος, θα ανταποκριθούν στην απαίτηση της πλειονότητας των πολιτών, η οποία διατυπώνεται με δύο λέξεις: «Βρείτε λύση».

Περιθώρια υπάρχουν, αν και οι τρεις αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Και αν αναλογιστούν και την κωμικοτραγική διάσταση μιας ξαφνικής προσφυγής στις κάλπες, που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι το μόνο στο οποίο θα προσβλέπουν θα είναι η δυνατότητα σχηματισμού μιας κυβέρνησης σαν τη σημερινή. Ή τη σημερινή.

Γι' αυτό και εκείνο που προέχει είναι η αποτροπή πάση θυσία αδιεξόδων τα οποία ενδεχομένως να οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή. Διάθεση συνεργασίας και αίσθημα ευθύνης θα πρέπει να τους διακατέχουν στη σημερινή συνάντηση. Αν αυτά υπάρξουν, τότε η κρίση θα αποτελεί σε μερικές ώρες από τώρα παρελθόν.

Σε λίγες ώρες από τώρα οι τρεις ηγέτες οφείλουν να ανανεώσουν τη συνεργασία τους, διορθώνοντας και τις όποιες δυσλειτουργίες της κυβέρνησης. Είναι η μόνη επιλογή ευθύνης που υπάρχει.

Εχουν χρέος να υπηρετήσουν με αφοσίωση την εντολή του λαού και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας.

Εναν χρόνο μετά το πρωτόγνωρο για την πολιτική ιστορία του τόπου εγχείρημα της τρικοματικής κυβέρνησης, η ζωή δείχνει ότι η συνεργασία απαιτεί αμοιβαίες υποχωρήσεις και γενναιότητα από όλες τις πλευρές.

Η ανάγκη που οδήγησε στη δημιουργία αυτής της κυβέρνησης δεν έχει εκλείψει και τώρα παρά ποτέ αποκαλύπτεται πως μόλις φανεί λίγο φως στην άκρη του τούνελ επιστρέφουμε στις κακοδαιμονίες του παρελθόντος.

Η χώρα συνεχίζει να κινείται στο όριο και παρότι έχει κάνει βήματα για να διασφαλίσει την παραμονή της στο ευρώ και να αποφύγει τον όλεθρο χρειάζονται ακόμη υπομονή, επιμονή και ρεαλισμός για να μην πάνε χαμένες τόσες θυσίες και βάρη που σηκώνουν με δυσκολία και πόνο οι πολίτες. Τίποτε από όσα έγιναν έως τώρα δεν ήταν εύκολο και χωρίς κόστος για όλους, αλλά η κοινωνία απέδειξε, κόντρα στις προβλέψεις, μεγαλύτερη αντοχή και κατανόηση εκπλήσσοντας θετικά με την ωριμότητά της. Αυτή η στάση όμως δεν πρέπει να παρερμηνευθεί και να γίνει κατάχρηση της ανοχής των πολιτών που προφανώς κατανοούν τις δυσκολίες και υπομένουν αλλά δεν αντέχουν τον εμπαιγμό.

Καθήκον των τριών πολιτικών αρχηγών είναι να κλειστούν σε ένα δωμάτιο και να μη βγουν από εκεί μέχρι να καταλήξουν σε μια συμφωνία ουσίας και μακράς πνοής για τις μεταξύ τους σχέσεις αλλά πρωτίστως για το πώς θα δουλεύει παραγωγικά και αποτελεσματικά η κυβέρνηση. Ας ξεπεράσουν επιτέλους τις αμφιθυμίες και τις διαδικαστικές αντιρρήσεις. Εχουν χρέος να υπηρετήσουν με αφοσίωση την εντολή του λαού και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας με υπέρβαση όσων δηλητηριάζουν την επικοινωνία τους.

Είναι και οι τρεις έμπειροι πολιτικοί και γνωρίζουν άριστα τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις της Ελλάδος. Ως εκ τούτου οφείλουν να τολμήσουν το αυτονόητο που είναι η ειλικρινής συνεργασία και συνεννόηση και να αφήσουν στην άκρη κάθε σκέψη ή πρωτοβουλία που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και τον τόπο σε περιπέτειες.

Σκέφτηκαν ότι η κοινωνία έχει βαρεθεί πια ...

Οι κυβερνώντες δεν είχαν καμία διάθεση να το καταλάβουν: δεν μπορείς να κυβερνάς με διατάγματα, στα όρια, αν όχι έξω από τα όρια, του πολιτεύματος και να λαμβάνεις τέτοιου είδους αποφάσεις με αυτό τον αυταρχικό τρόπο. Πολύ περισσότερο, όταν θέτεις στο στόχαστρο την ενημέρωση, που είναι υπέρτερης τάξεως ζήτημα και όταν η λογική πίσω από αυτές τις αποφάσεις έχει να κάνει με μια «πυγμή» που θα καλύψει τις πραγματικές αποτυχίες…

Αυτή η διεθνής κινητοποίηση έκανε και πολλούς στην Ελλάδα να σκεφτούν πέρα από τη μύτη τους και να καταλάβουν ότι το ζήτημα είναι άλλης τάξεως και πολύ πιο σοβαρό από το αν τους αρέσει ή δεν τους αρέσει το πώς λειτουργεί η ΕΡΤ με τις όποιες δεδομένες στρευλώσεις της. Τους έκανε να καταλάβουν ότι δεν μπορεί μια δημοκρατία να κινείται με αυτό τον τρόπο του απροκάλυπτου αυταρχισμού και της δημαγωγικής αξιοποίησης των όποιων, δικαίων ή μη, αντανακλαστικών στα οποία «πόνταρε» η κυβέρνηση μέχρι να την ταρακουνήσει ο διεθνής παράγοντας, που έδωσε και στις ευρείες κινητοποιήσεις μία εντελώς άλλης τάξεως υπόσταση στα μάτια όσων έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν…

Η κυβέρνηση όμως δεν μπόρεσε να κατανοήσει τι αντανακλαστικά ξυπνά διεθνώς αυτή της η αυταρχική κίνηση. Πίστεψε ότι θα μείνει στο επίπεδο «κοντράρω τους συνδικαλιστές και τη διαφθορά», κάτι που όχι απλώς δεν είχε κάνει εδώ και ένα χρόνο, αλλά, αντιθέτως, είχε γεμίσει την ΕΡΤ με κομματικούς διορισμούς βάση ποσόστωσης… Σκέφτηκαν ότι η κοινωνία έχει βαρεθεί πια με όλο αυτό, το οποίο όντως υπάρχει, αλλά με συνδημιουργούς τους ίδιους τους κυβερνητικούς, αλλά δεν είδαν το παγόβουνο που βρισκόταν πίσω από αυτή την πρόχειρη, επιπόλαιη ανάγνωση της πραγματικότητας.

.Η κοινωνία πέραν πάσης προσδοκίας επέδειξε ωριμότητα και ανοχή.

Με ρεαλισμό και κοινή λογική μπορεί να βρεθεί λύση και στα δυσκολότερα των προβλημάτων, στον βαθμό που όλες οι πλευρές αισθάνονται το βάρος των ευθυνών τους και του ρόλου τους στο παιχνίδι της Δημοκρατίας. Συνεπώς, την ώρα που οι πάντες αποδέχονται πως η χώρα δεν χρειάζεται και πρωτίστως δεν αντέχει εκλογές, όλα τα άλλα περιττεύουν και οφείλουν όλες οι πλευρές να αναζητήσουν σημεία επαφής και συνεννοήσεως ώστε να αποφευχθεί το ατύχημα.

Εγωισμοί, μικροκομματικές στοχεύσεις και παίγνια δεν χωρούν σε τόσο σοβαρά θέματα που λειτουργούν καθοριστικά για την πορεία της χώρας σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Καθαρές κουβέντες, με υπέρβαση από παρεξηγήσεις και εντάσεις των ημερών, για να οικοδομηθεί εκ νέου πεδίο πολιτικής συνεννόησης και προώθησης του κυβερνητικού έργου σε νέες βάσεις, με ορίζοντα μακράς πνοής.

Η παρούσα κυβέρνηση έκλεισε έναν χρόνο ζωής και μέσα στις δυσκολίες της εποχής μπορεί κανείς συνολικά να της αναγνωρίσει θετικό αποτέλεσμα. Η κοινωνία πέραν πάσης προσδοκίας επέδειξε ωριμότητα και ανοχή. Τώρα είναι η στιγμή για το επόμενο καθοριστικό και στέρεο βήμα, που θα ξεπερνά καχυποψίες και φοβίες με την καλύτερη δυνατή επιλογή πολιτικών στελεχών από τα τρία κόμματα και στο ανώτερο δυνατό επίπεδο ώστε να γυρίσει σελίδα. Κάθε άλλη σκέψη το λιγότερο που προκαλεί είναι νέες αβεβαιότητες, αν δεν οδηγεί με ακρίβεια σε περιπέτειες τον τόπο.

Το επίμαχο ζήτημα της ΕΡΤ μπορεί να λυθεί γύρω από ένα τραπέζι με σωφροσύνη και ανοικτό πνεύμα εκ μέρους των τριών πολιτικών αρχηγών, δεδομένου ότι όλοι τους συμφωνούν πως το παλιό καθεστώς της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έκλεισε τον κύκλο του.

Είναι βαρύ να κλείνει μια επιχείρηση.

 Είναι βαρύ να κλείνει μια επιχείρηση.Χάνονται ικανότητες ανθρώπων. Χάνεται κεφάλαιο. Και όμως, επιχειρήσεις κλείνουν συνέχεια, κυρίως γιατί δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Και δεν αντέχουν επειδή αυτοί που τις δουλεύουν, προτάσσουν το ατομικό συμφέρον του ιδιοκτήτη ή όσων συμπεριφέρονται ως τέτοιοι, έναντι του μακροχρόνιου συμφέροντος της επιχείρησης. Δεν ανανεώνουν, ούτε προσαρμόζουν την επιχείρηση στις νέες συνθήκες της συγκεκριμένης αγοράς και του ευρύτερου οικονομικού περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της ΕΡΤ υπενθυμίζει και τα δύο αυτά προβλήματα. Είναι κρίμα ότι αυτή τη στιγμή κινδυνεύουν να χαθούν ικανότητες ανθρώπων που αποκτήθηκαν με κόπο και με κόστος μεγάλο για τους φορολογουμένους. Ας ελπίσουμε ότι η συγκρότηση της νέας κρατικής ραδιοτηλεόρασης θα γίνει με ταχείες διαδικασίες και, κυρίως, μακριά από όσα οδήγησαν στην καταστροφή που παρακολουθούμε από προχθές το βράδυ.

Υπάρχουν όμως, δυστυχώς, σοβαρές αμφιβολίες ότι η αναδιοργάνωση αυτή μπορεί να επιτύχει αν αφήσουμε την κυβέρνηση μόνη της. Εύκολα αντιλαμβάνομαι πως, στο σημείο που είχε μπερδευτεί το κουβάρι συμφερόντων της ΕΡΤ, ήταν πρακτικώς αδύνατον να επιδιωχθεί η αλλαγή «από τα μέσα». Απανωτές ευκαιρίες χάθηκαν. Κάθε φορά που μια νέα πρόταση ερχόταν στο τραπέζι της συζήτησης, πρώτα τα κόμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης, μαζί με τα παντοδύναμα συνδικάτα της ΕΡΤ, έκαναν αυτό ακριβώς που δοκιμάζει η κυβέρνηση: έκλειναν «το μαγαζί», κατέβαζαν τον διακόπτη, απαγόρευαν την περιγραφή αγώνων ή άλλων γεγονότων και άλλα παρεμφερή και αυταρχικά. Τόσο αυταρχικά, όσο και το μαύρο που έριξε ο δημόσιος μέτοχος στην καταργημένη δημόσια ανώνυμη εταιρεία.