Από τη μια, στα ύψη τα προϊόντα που μας πουλούν και, από την άλλη, να επωφελούνται της κρίσης, δεν γίνεται...

Εμείς όμως ούτε πολλά έχουμε, αφού μισθοί και συντάξεις ισοπεδώθηκαν, ούτε άλλους να ψωνίζουν για μας, ούτε και άδηλους πόρους που να δικαιολογούν σχετική αβελτηρία περί τα οικονομικά μας. Ετσι, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και φρίττουμε. Διότι κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει στο ερώτημά μας: Πώς είναι δυνατόν να έχουν καταβαραθρωθεί οι μισθοί, να έχει εξαϋλωθεί η αμοιβή για τα εργατικά χέρια, αλλά οι τιμές στα είδη τροφίμων όχι μόνον να μην προσγειώνονται, αλλά και να τραβούν την ανηφόρα. Και πώς συμβαίνει οι πολυεθνικές, που έχουν κατακυριεύσει την αγορά τροφίμων, να πουλούν ακριβώς με το ίδιο τίμημα τα γαλακτοκομικά, τα απορρυπαντικά, το ψωμί - που άμα μείνει δύο μέρες εκτός ψυγείου μουχλιάζει!-, τον καφέ, τη ζάχαρη , τα μακαρόνια, αλλά και τα κρεμμύδια και τις πατάτες! Ελεος πια! Δεν βγάζει πατάτα η ελληνική γη και εισάγουμε;
Δεν βγάζει κρεμμύδια ξερά και τα προμηθευόμαστε από την Τουρκία;
Δεν έχει άλλες λεμονιές η χώρα για να έρχονται από την Αργεντινή και πορτοκαλιές για να φέρνουμε πορτοκάλια από το Ισραήλ ή στέρεψαν οι ντοματιές στην Κρήτη για να φτάνουν από τις Βρυξέλλες;
 Πόσο κοστίζει το λεγόμενο «καλάθι της νοικοκυράς» στην Ελλάδα και πόσο στη Γερμανία ή στην Αμερική και σκέφτομαι αν στην κυβέρνηση υπάρχει κανείς που να ασχολείται -πέραν των μεγάλων επενδύσεων, των μεγάλων αγοραστών για την εξαγορά των κρατικών κοινωφελών φορέων και της εκπλήρωσης των όρων του Μνημονίου- με την καθημερινότητα του Πολίτη, που συνίσταται στο να υπάρχει ένα πιάτο στο τραπέζι για όλη την οικογένεια κι ένα ρούχο και παπούτσι για να ντυθεί. Αν δεν μπορεί κι αν δεν υπάρχει κανείς επιφορτισμένος στην κυβέρνηση ή σε εποπτευόμενους οργανισμούς για να ελέγξει τις πολυεθνικές, που κατάπιανε τις μικρές διατροφικές επιχειρήσεις -τα μπακάλικα της γειτονιάς- κι έχουν συστήσει άτυπα καρτέλ τιμών, τότε προς τι η μείωση σε μισθούς, οι απολύσεις και η προσφορά εργασίας-λάστιχο που έχουν επιβάλει στους χώρους τους;
 Από τη μια, στα ύψη τα προϊόντα που μας πουλούν και, από την άλλη, να επωφελούνται της κρίσης, δεν γίνεται. Είπαμε ότι βιώνουμε σκληρές μέρες αλλά δεν μπορούμε και να δεχόμαστε, χωρίς καμία ένσταση, ότι «οι λύκοι χαίρονται στην αναμπουμπούλα»...

Η κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με τα μείζονα και σοβαρά προβλήματα του τόπου.

Θα είναι καλύτερο στον βαθμό που οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες μετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα δεν ξεχάσουν ότι η χώρα απλώς διέφυγε τον κίνδυνο αλλά παραμένει ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση και όλα μπορούν να συμβούν - από το καλύτερο έως το χειρότερο. Η αισιοδοξία που εσχάτως φαίνεται να κυριαρχεί εντός και εκτός Ελλάδας πρέπει και μπορεί να αξιοποιηθεί δημιουργικά ώστε να εδραιωθεί η πεποίθηση πως το πείραμα θα πετύχει. Κάθε άλλη προσέγγιση οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και σε νέες περιπέτειες.

Συνεπώς, η κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με τα μείζονα και σοβαρά προβλήματα του τόπου και να μην αναλώνει δυνάμεις σε ιδεοληψίες που διαιρούν και ως έναν βαθμό απογοητεύουν τους πολίτες, που αναμένουν πράξεις σε τομείς που αφορούν στη ζωή τους. Η άσκοπη διαμάχη των τριών κομμάτων για τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο δεν εξυπηρετεί σε καμιά περίπτωση τον κυρίαρχο στόχο,  ώστε να πολλαπλασιασθούν οι ευκαιρίες για θετικές εξελίξεις στην οικονομία. Οι τρεις αρχηγοί επιβάλλεται να ξεπεράσουν μια αντιπαραγωγική αντιπαλότητα για ένα θέμα που πήρε άνευ λόγου διαστάσεις ενδοκυβερνητικής αντιπαράθεσης και να ασχοληθούν με τα καυτά ζητήματα που ορίζουν την καθημερινότητα και τελικώς το μέλλον των πολιτών.

Στην παρούσα φάση δεν υπάρχει η πολυτέλεια άγονων συγκρούσεων και κατασπατάλησης πολύτιμων δυνάμεων. Σε μια μάχη που θα κρατήσει ακόμη καιρό και τα αποτελέσματά της θα καθορίσουν το μέλλον όλων, επιβάλλεται σοβαρότητα και ρεαλισμός.

Το συμπέρασμα πως οι Έλληνες νέοι είναι οι πλέον αποκλεισμένοι από την εργασία και την παραγωγικότητα.

Η δομή της σημερινής κοινωνίας με την τρέχουσα ιστορική ύφεση δείχνει να απειλείται. Χαρακτηριστικά, όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, η επέκταση της φτώχειας, η συρρίκνωση εισοδημάτων, με αποκορύφωμα την αλματώδη ανάπτυξη της ανεργίας, πρωτοστατούν στην χώρα μας. Η κρίση χρέους για ολόκληρη την Ευρώπη μεταλλάσσεται, αλλάζει πρόσωπο και σχήμα, γεννώντας την υψηλότερη ανεργία που έχει γνωρίσει ποτέ και μετονομάζεται πλέον σε κρίση ανεργίας, το μεγαλύτερο δεινό επιγέννημα που έφερε η ευρωζώνη και το οποίο λαμβάνει διαστάσεις μείζονος σημασίας οικονομικοκοινωνικού φαινομένου.

Το συμπέρασμα πως οι Έλληνες νέοι είναι οι πλέον αποκλεισμένοι από την εργασία και την παραγωγικότητα. Αυτό έχει ως συνέπεια τη δημιουργία μεγάλου κύματος μετανάστευσης νέων και ειδικότερα πτυχιούχων. Σύμφωνα με τα στοιχεία ερευνών εκτιμάται πως 300.000 περίπου είναι αυτοί που επιδιώκουν πλέον να εξασφαλίσουν μία θέση μόνιμης εργασίας στο εξωτερικό.

Επιπρόσθετα, πολλαπλασιάζοντας, μέσω του κοινωνικού αποκλεισμού, καθημερινά το αίσθημα της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας, επιτρέπει να αναδυθούν στην επιφάνεια φαινόμενα που οδηγούν στην απαξίωση των κρατικών θεσμών και τη διάβρωση της δημοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει πολιτική έκφραση κάθε ακραίο, λαϊκό και δημαγωγικό μόρφωμα.

Η αύξηση της απασχόλησης δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ως δια μαγείας. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης και η καταπολέμηση της ανεργίας στην Ελλάδα επιβάλλουν βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές και εις βάθος μεταρρυθμίσεις, ανοίγοντας τον δρόμο των επενδύσεων για την επαναφορά στην ανάπτυξη που θα ενισχύσει την οικονομική δραστηριότητα.

Η πολιτεία τούς διαθέτει αστυνομική προστασία .

Το πρόβλημα δεν είναι αν οι βουλευτές οπλοφορούν ή όχι μέσα στη Βουλή. Είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει λόγος να οπλοφορούν. Η πολιτεία τούς διαθέτει αστυνομική προστασία και ποτέ έως τώρα δεν έγινε σε βάρος βουλευτή κάτι που θα δικαιολογούσε τη χρήση όπλου. Χώρια που η έκδοση μίας άδειας οπλοφορίας δεν καθιστά κάποιον ικανό να χρησιμοποιήσει υπεύθυνα το δικαίωμα που του έχει εκχωρηθεί.

Κάτι, άλλωστε, που δεν ισχύει μόνο για βουλευτές, αλλά και για όποιους άλλους οπλοφορούν με άδεια της Αστυνομίας.  Έχουν πείσει ότι αρκεί η κατάλληλη γνωριμία για να κινηθεί η σχετική διαδικασία. Και κανένας από τους δύο δεν είχε λόγο να οπλοφορεί. Τι το ήθελαν; Για να πουλούν μούρη. Για κανέναν άλλο λόγο.

Γι' αυτό ίσως να είναι ευκαιρία να επανεξεταστεί γενικότερα το θέμα της οπλοφορίας. Σε μία χώρα όπου δεν έχουμε ξεκαθαρίσει αν και πότε μπορεί να χρησιμοποιεί όπλο ο αστυνομικός, είναι επιεικώς εξωφρενικό να κυκλοφορούν οπλισμένοι κάποιοι που λόγω της ιδιότητας ή των γνωριμιών τους μπορούν και διασφαλίζουν αυτό το «πλεονέκτημα». Και επικίνδυνο. Γιατί αν οι άδειες οπλοφορίας έχουν εκδοθεί με την ίδια επιπολαιότητα που διατίθενταν αστυνομικοί για προστασία κάποιων που δήθεν κινδύνευαν, χρειάζεται να πέσει ψαλίδι.

Η μεγαλύτερη απόδειξη της κρίσης που περνά η χώρα είναι ο κατ' εξακολούθηση βιασμός του αυτονόητου:

Η μεγαλύτερη απόδειξη της κρίσης που περνά η χώρα είναι ο κατ' εξακολούθηση βιασμός του αυτονόητου:

Η αδυναμία να συμφωνήσουμε αμέσως εάν χρειάζεται ή όχι να καλυφθούν ποια κενά και με ποιον τρόπο στην υπάρχουσα νομοθεσία για την αντιμετώπιση της ρατσιστικής και ναζιστικής βίας, να εγκριθούν τα μέτρα αυτά και να εφαρμοσθούν, αντί να καταλήγουμε στην εύκολη λύση του θορυβώδους διακομματικού καβγά επί της διαδικασίας και των... ιδεολογικών πτυχών της.

Εκτός φυσικά εάν ο στόχος δεν είναι τόσο η Χρυσή Αυγή, αλλά οι ευαισθησίες κάποιων ταλαντευόμενων ψηφοφόρων.

Το απλό θέμα της οπλοφορίας εντός της Βουλής, ενώ θα μπορούσε να λυθεί απλά με μια απόφαση των κομμάτων, εξελίχθηκε σε ένα ανόητο τηλεοπτικό σόου για το εάν θα μπαίνουν οι βουλευτές με κάρτα στο καφενείο της Βουλής και εάν θα πρέπει να μείνει ανοιχτή η είσοδος από το Ζάππειο, για τον σεβασμό στον Κανονισμό της Βουλής που δεν προβλέπει την έρευνα σε βουλευτές.

Για να καταλήξουμε ότι εάν αρνηθεί ο οπλοφόρος βουλευτής να παραδώσει το κουμπούρι, θα παρεμβαίνει ο Β. Μεϊμαράκης για να τον διαπομπεύσει. (Ας ελπίσουμε ότι δεν θα λείπει με άδεια...).

Ετσι, η γενική σύγχυση ολοκληρώθηκε με την εκ τηλεοπτικών παραθύρων συζήτηση για τη ρατσιστική βία, να ξεθωριάζει από το πιασάρικο θέμα της οπλοφορίας των βουλευτών και των ενδυματολογικών προτιμήσεών τους και να χάνεται η ουσία μεταξύ των στενών T-Shirts και των Beretta στην κωλότσεπη.

Παραπέμποντας έναν ψύχραιμο πολίτη σε μια θλιβερή εικόνα: εκείνων που προσπαθούσαν μάταια να συμφωνήσουν για το φύλο των Αγγέλων, την κρίσιμη στιγμή.

Μέχρι που συνάντησαν οι ίδιοι τους Αγγέλους...

Ο φασισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ως ιδεολογικό ρεύμα.

Η κοινή γνώμη εμφανίζεται, μέχρι στιγμής, αιφνιδιασμένη αλλά και διχασμένη για τον τρόπο αντιμετώπισης των οπαδών του ναζισμού, πράγμα που αποτυπώνεται ανάγλυφα στις δημόσιες αντιδράσεις που εκδηλώνονται για την ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, ακόμα και από δημοκρατικούς πολίτες.

Οι αντιρρήσεις επικεντρώνονται σε δύο σημεία: Το πρώτο εκφράζεται από εκείνους που προβάλλουν την ανάγκη ανοχής και ιδεολογικής αντιμετώπισης, φοβούμενοι ότι τα όποια νομικά εμπόδια στη δράση της Χρυσής Αυγής μπορεί να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

 Ιδεολογική αντιπαράθεση με ντοπαρισμένους νεοναζιστές δεν νοείται. Η Δημοκρατία έχει αρχές που δεν χωράνε σε κανένα πλαίσιο τακτικής διαπραγμάτευσης.

Ο φασισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ως ιδεολογικό ρεύμα, με το οποίο θα συνδιαλεχθεί η δημοκρατική πολιτεία.

 Με άλλα λόγια: αναγνωρίζουμε τη ελευθερία καθενός στις προσωπικές του σχέσεις, αλλά δεν θα δείξουμε την παραμικρή ανοχή στην παιδεραστία!

Το δεύτερο σημείο αντιρρήσεων εκφράζεται από όσους υποτιμούν, έστω και άθελά τους, τον ναζιστικό κίνδυνο, με τη θεωρία της εξίσωσης των δύο άκρων. Η σύγκριση που επιχειρείται στη βάση της εξομοίωσης των εγκλημάτων του Χίτλερ με αυτά του Στάλιν δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη σημερινή πραγματικότητα. Αλλο πράγμα, προφανώς, η άμεση και σκληρή αντιμετώπιση της εγκληματικής δραστηριότητας, απ' όπου κι αν προέρχεται και μ' όποιο πρόσχημα κι αν καλύπτεται, και άλλο η αντιμετώπιση μιας εγκληματικής «ιδεολογίας», που κηρύσσει το μίσος σε κάθε διαφορετικότητα, που απειλεί -και όχι μόνο- ανθρώπινες ζωές και εξευτελίζει τους θεσμούς.

Η αισιοδοξία της κυβέρνησης .

Η αισιοδοξία της κυβέρνησης είναι βάσιμη - επ’ αυτού δεν χωρεί αμφιβολία. Διακυβεύεται, όμως, η όποια ασφάλεια της προοπτικής της, αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήταν, περάσαμε τον κάβο, ότι από εδώ και πέρα η ανάκαμψη είναι δεδομένη και αρχίσουμε να καλλιεργούμε και τις ανάλογες προσδοκίες στην κοινή γνώμη. Μέσα στα τελευταία τρία χρόνια, η Ελλάδα πράγματι πέτυχε σημαντικά πράγματα. Κατάφερε να μειώσει τα ελλείμματά της κατά εννέα ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με το ΑΕΠ της. Κατάφερε να ανακτήσει το 80% της χαμένης ανταγωνιστικότητάς της. Κατάφερε να σταθεροποιήσει το τραπεζικό σύστημά της και να αποφύγει την κατάρρευσή του. Κατάφερε, τέλος, να κινήσει ξανά το ενδιαφέρον διεθνών επενδυτών.

Ειδικά, όμως, το τελευταίο δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως απόδειξη της αποδοχής τους ότι η Ελλάδα έχει οριστικά σωθεί.  Φαντασθείτε ότι οι γιατροί σε ένα νοσοκομείο έχουν ξεγράψει έναν ασθενή. Θεωρούν ότι, στην κατάσταση του, δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσει τον θάνατο και, γι’ αυτό, παύουν να ασχολούνται ιδιαίτερα μαζί του - οι φροντίδες τους δεν έχουν χρησιμότητα. Περιέργως, όμως, ο οργανισμός του ασθενούς δεν υποκύπτει και ο ξεγραμμένος αρχίζει πάλι να παρουσιάζει κάποιες στοιχειώδεις αντιδράσεις. Τότε οι γιατροί επιστρέφουν πάλι γύρω του, από ενδιαφέρον ή, έστω, από απλή περιέργεια. Αυτό συμβαίνει τώρα με την Ελλάδα. Η επιτυχία της κυβέρνησης συνεργασίας των τριών, σε συνδυασμό με το ευρύτερο κλίμα στην Ευρώπη, που έχει αρχίσει σαφώς να βελτιώνεται από τον περασμένο Αύγουστο, μας επιτρέπουν και πάλι να ελπίζουμε -και μάλιστα βασίμως- ότι μπορούμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας.