Απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο.

Εν αναμονή της τρόικας –που έρχεται με μεγάλη την όρεξη των Βορείων για «σκληρές διαπραγματεύσεις», ύστερα και από τη σαρωτική επιβολή τους στην Κύπρο–, ξανακούμε το «δεν μένει πλέον καιρός» σε όλους τους τόνους: προστακτικούς, προτρεπτικούς, παρακλητικούς. «Δεν περισσεύει καιρός για παράλογες απαιτήσεις» – ούτε καν για την όντως εξωφρενική και εθνικά αυτοκαταστροφική σκέψη να μειωθεί ελαφρώς ο ΦΠΑ στην εστίαση...

«Δεν περισσεύει καιρός για διαφοροποιήσεις πολυτελείας στο εσωτερικό της συγκυβέρνησης». Αυτό το λέει το μεν ΠΑΣΟΚ φωναχτά, επιμόνως αυτοθυματοποιούμενο, σε ένα ρόλο, δηλαδή, που ουδόλως του ταιριάζει, η δε Ν.Δ. μέσα από τα δόντια της, ως ισχυρότερη των τριών. Και οι δυο τους στρέφουν την κριτική τους στη ΔΗΜΑΡ, η οποία, με νεοϊδρυμένη πολιτική κίνηση «στα αριστερά της», όπως αυτοπροσδιορίστηκε, προϊόν των εσωκομματικών τριβών, μάλλον συνειδητοποιεί ότι δεν έχει άλλα περιθώρια να λέει «όχι» και να εννοεί «πιθανόν ναι».

Και για τα τρία κόμματα της κυβέρνησης, πάντως, δεν περισσεύει πράγματι χρόνος, πολιτικός και οικονομικός, για να συνεχίσουν ένα θέαμα διπλού ακροατηρίου, εσωτερικού και εξωτερικού ταυτόχρονα, όπου το εκάστοτε «δεν» τους στις απαιτήσεις των πιστωτών μοιάζει απλώς να παρέχει τη σκυτάλη για το κάθε φορά καινούργιο υποχωρητικό «ναι». Εφόσον ούτε κοινή γλώσσα μπορούν να σχηματίσουν, δεδομένου ότι την επόμενη κάλπη την ονειρεύονται από διαφορετική σκοπιά ο καθένας και με διαφορετικές ελπίδες, ούτε καν σαφή και ενιαία γλώσσα έχει ο καθένας τους έναντι των άλλων δύο εταίρων, απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο. Μόνο που το κεφάλαιο που εξανεμίζουν δεν είναι δικό τους.

Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!..

Με άλλα λόγια, ότι μπορεί να έχουμε το ένα ή το άλλο νόμισμα και γενικώς να κουβεντιάζουμε ποιο νόμισμα μας αρέσει χωρίς δεδομένα και προϋποθέσεις.

Η παραδοχή ότι το ευρώ αποτελεί το εθνικό μας νόμισμα αυτήν ακριβώς τη συζήτηση έκλεινε.

Ευτυχώς! Διότι αν σε μια χώρα δεν θεωρείται τελεσίδικο το νόμισμα, τότε τίποτα δεν είναι τελεσίδικο. Και επικρατεί μια καταστροφική «νομισματική αβεβαιότητα».

Με τις πρόσφατες εξελίξεις, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται πάλι να κλυδωνίζεται προς τα πίσω.

Οχι «πάση θυσία» στο ευρώ, λέει ο Σκουρλέτης. «Χωρίς ταμπού» το νόμισμα, γράφει ο Ν. Βούτσης. «Το ευρώ δεν είναι φετίχ» (ξανα)υποστηρίζουν στενοί συνεργάτες του Τσίπρα.

Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!..

Διότι, είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει, το εθνικό νόμισμα μιας χώρας είναι φετίχ. Είναι και ταμπού. Και προφανώς δικαιολογεί όλες τις θυσίες, μικρές και μεγάλες.

Οχι για ιδεολογικούς λόγους. Αλλά επειδή ένα σταθερό και αξιόπιστο νόμισμα αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση ενός σύγχρονου και σοβαρού κράτους - δεν είναι πανωφόρι που το φοράμε όταν κάνει κρύο και το βγάζουμε όταν πιάσουν οι ζέστες...

Απολύτως θεμιτή την άποψη της εξόδου από το ευρώ. Την υποστηρίζουν το ΚΚΕ, ο Αλαβάνος, η υπόλοιπη άκρα Αριστερά, καθώς και κάποιοι οικονομολόγοι.

Ολα τα άλλα όμως είναι καθαρό παπατζιλίκι.

Διότι το νόμισμα είτε το απορρίπτεις είτε το αποδέχεσαι. Και όταν το αποδέχεσαι, το υπερασπίζεσαι ανεξαρτήτως θυσιών, χωρίς προϋποθέσεις ή επιφυλάξεις. Δεν το κουβεντιάζεις για να βρεις αν και πόσο σε βολεύει.

Ευτυχώς βεβαίως η συζήτηση ξεκαθαρίζει πλέον από μόνη της, ακόμη και ανεξαρτήτως των προθέσεων όσων μετέχουν σε αυτήν.

Ετσι καθίσταται όλο και περισσότερο σαφές ότι θα οδηγηθούμε εκ των πραγμάτων σε μια αναμέτρηση ανάμεσα στο «κόμμα του ευρώ» και στο «κόμμα της δραχμής». Μια αναμέτρηση καθαρή, ανοιχτή, χωρίς παπατζήδες και υπεκφυγές.

Και ασφαλώς χωρίς κανένα ταμπού.

Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ έχει ανοίξει την «όρεξη» της Τουρκίας και στη Θράκη. Είναι κοινό μυστικό ότι διάφορα παράκεντρα ημιεπίσημης προπαγάνδας της Αγκυρας οργιάζουν στη Ροδόπη και στην Ξάνθη απεργαζόμενα σενάρια αποσταθεροποίησης των τοπικών κοινωνιών και δορυφοροποίησης των πολυεθνικών μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην περιοχή. Παράλληλα, πραγματοποιούν μια καλά οργανωμένη διεθνή εκστρατεία δυσφήμησης του ελληνικού κράτους, μιλώντας για δήθεν καταπίεση και προβάλλοντας μια κατασκευασμένη, άθλια εικόνα, στηριγμένη μόνο στο ψεύδος και στο μίσος, αποσκοπώντας μεσοπρόθεσμα στη δημιουργία θρακικού ζητήματος. Και βέβαια οι Τούρκοι πολύ συχνά συνεργάζονται στην ανθελληνική τους προπαγάνδα με τους διεθνείς πυρήνες των Σκοπιανών, που επίσης «διαπρέπουν» τον τελευταίο καιρό στην κατασυκοφάντηση της χώρας μας ανά τον κόσμο, με αλυτρωτικά συνθήματα και ιστορικές «κατασκευές». 

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι απέναντι σε αυτή την απροκάλυπτη και κλιμακούμενη επίθεση η φτωχή Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα της ύφεσης και της ανεργίας πρέπει τώρα να βρει τον τρόπο όχι μόνο να αμυνθεί, αλλά και να αντεπιτεθεί. Διαφορετικά οι εξελίξεις σε όλα τα ανοικτά μέτωπα των εθνικών μας θεμάτων θα είναι δραματικές. Και θα υπονομεύσουν μόνιμα, οριστικά και αμετάκλητα την πορεία της χώρας. Οι πολιτικοί μας ταγοί οφείλουν, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή να συναισθανθούν τις ευθύνες τους και να συνεννοηθούν. Οφείλουν να χαράξουν από κοινού μια έξυπνη, αποτελεσματική και προσαρμοσμένη στα δεδομένα της κρίσης εθνική στρατηγική για την προάσπιση των συμφερόντων της χώρας και για την αξιοποίηση του εθνικού μας πλούτου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χρέος να συγκαλέσει τάχιστα σύσκεψη με τους αρχηγούς όλων των κομμάτων, για τα εθνικά μας θέματα, ώστε να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας, για τις επόμενες κινήσεις της χώρας μας στη διεθνή σκακιέρα. Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα... Απαιτείται επειγόντως δράση!

Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή.

Η περιπέτεια της Κύπρου συμπύκνωσε μέσα σε μία εβδομάδα τα πολιτικά διδάγματα που θα έπρεπε να είχε βγάλει η Ελλάδα εδώ και πέντε χρόνια, από το ξέσπασμα της κρίσης. Κατ' αρχάς, έκανε απτή την τεράστια διαφορά μεταξύ της επώδυνης λύσης (δανειακή σύμβαση, Μνημόνια) και της καταστροφής (χρεοκοπία). Εδειξε πόσο κίβδηλα είναι επιχειρήματα του τύπου «έτσι και αλλιώς έχουμε χρεοκοπήσει» ή «τι άλλο έχουμε να χάσουμε». Σήμερα ξέρουμε ότι με την χρεοκοπία και το τραπεζικό σύστημα δεν παίζεις. Από την άλλη, εύλογο είναι να ενισχυθούν οι φωνές υπέρ της δραχμής κερδίζοντας έδαφος έναντι της δημαγωγίας περί «επαναδιαπραγμάτευσης», «ηρωικών μονομερών ενεργειών», «όχι στην τρόικα - ναι στο ευρώ». Απόψεις που υπονομεύτηκαν ευθέως από την κυπριακή εμπειρία. Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή. Ο επικοινωνιακός ακτιβισμός του κ. Τσίπρα και οι αριστεροδεξιές καντρίλιες δεν φτάνουν να σκεπάσουν τα χάσματα μεταξύ της (υποτιθέμενης) επιλογής υπέρ του ευρώ, της κάθετης αντιμνημονιακής ρητορείας και του κομματικού προγράμματος που παραπέμπει σε αποχώρηση από την ΕΕ. Από την άλλη μεριά, βγαίνει ενισχυμένη η νομιμοποίηση της τρικομματικής κυβέρνησης ως επιλογή εθνικής ευθύνης και συνεργατικής διαχείρισης της κρίσης στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Αλλωστε, πόσο πειστικό είναι να κατηγορούνται η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ για τη συνεργασία με τη ΝΔ, όταν συμπήγνυται αντιπολιτευτικό «μέτωπο» ΣΥΡΙΖΑ - Καμμένου, και λίγο δεξιότερα ο χρυσαυγίτης κ. Παππάς υποκύπτει στην ακράτειά του;

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές.

Η παλαιοκομματική νοοτροπία του προστάτη του λαού και ο επικίνδυνος λαϊκισμός σηκώνουν κεφάλι και κυριαρχούν στα... κεφάλια των αντιπάλων των μεταρρυθμίσεων.

Μόνο που οι εμφανιζόμενοι ως προστάτες των λαϊκών συμφερόντων (λες και οι συνάδελφοί τους είναι εχθροί) δεν καταλαβαίνουν ή για άλλους ιδιοτελείς λόγους (ψηφαλάκια γαρ) αντιτάσσονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, κάνουν δηλώσεις ή διαρροές που χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους, αλλά στην ουσία με τη στάση τους απειλούν με λεηλασία τα εισοδήματα των πολιτών και των παιδιών τους.

Γιατί τυχόν αποτυχία της κυβέρνησης στην εκτέλεση του προϋπολογισμού (η επιτυχία συνδέεται άμεσα με τις μεταρρυθμίσεις), και προπαντός η αδυναμία ριζικής ανατροπής του στάτους του παρελθόντος και του οικονομικού μοντέλου των τελευταίων χρόνων, συνεπάγεται με μαθηματική ακρίβεια δεινά για τον λαό και κυρίως για τους πλέον αδύναμους οικονομικά και τους νέους.

Αλλά κι εμείς οι πολίτες έχουμε ευθύνες. Μας αρέσει να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, να μας παραμυθιάζουν με ανέφικτες υποσχέσεις με καλά λόγια.

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές, που στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία επιδεικνύουν ανεύθυνη συμπεριφορά και αν αύριο επικρατήσουν, θα αποδειχθούν μοιραίοι. Οχι γι΄ αυτούς, αλλά για τον λαό.

Συμβαίνει, λοιπόν, κάποτε να εκτιναχθείς ψηλά επειδή δεν ξέρεις πού πηγαίνεις.

Συμβαίνει, λοιπόν, κάποτε να εκτιναχθείς ψηλά επειδή δεν ξέρεις πού πηγαίνεις. Υπό προϋποθέσεις, όμως. Εξωγενείς προϋποθέσεις, κατ’ αρχάς, λ.χ. η τύχη να έχεις τις συνθήκες ευνοϊκές, αλλά και ενδογενείς, όπως η απαραίτητη επιπολαιότητα του χαρακτήρα ώστε να μην έχεις συναίσθηση του κινδύνου. Από την πρόσφατη περιπέτεια στην οποία παρέσυρε τον ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία του, εξαιτίας της τρέχουσας κυπριακής κρίσης, αντιλαμβάνομαι ότι ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει μεν την επιπολαιότητα σε ικανό βαθμό ώστε περιστασιακά να εκτινάσσεται στα ύψη, δεν είχε όμως την τύχη με το μέρος του. Θα ήταν ωστόσο υπερβολική απαίτηση από την τύχη, να περιμένει ότι ένας ολόκληρος λαός –ο κυπριακός– και η πολιτική ηγεσία του θα διαθέτουν τη δική του απύθμενη επιπολαιότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποδέχθηκε με πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες την άρνηση των Κυπριών στην (κακή) αρχική λύση που τους πρόσφερε το Eurogroup για το τραπεζικό τους σύστημα. Εσπευσε να δει στο γεγονός την αρχή του τέλους του καπιταλισμού στην Ευρώπη, δεν είδε όμως ότι με τη στάση του αυτή παγιδεύτηκε σε μια θέση βαθύτατα αντιφατική: πώς γίνεται, από τη μια πλευρά, να επικρίνεις το δήθεν νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα της Ευρώπης και, από την άλλη, να υπερασπίζεσαι τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου με τα λεφτά των άλλων και χωρίς κόστος ούτε για την Κύπρο ούτε για τις τράπεζές της; (Θέση ακραιφνώς και κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική ― αλλά το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό, όπως έχει πει η Θάτσερ, είναι ότι κάποτε τα λεφτά των άλλων τελειώνουν...)

Οι Κύπριοι είδαν τι σήμαινε το ηρωικό «όχι» και, όπως μπορούσαν, το μάζεψαν πίσω. Ομως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατον να ξεφύγει από την αντίφαση στην οποία έχει παγιδευτεί. Στην αρχή, μόλις συνειδητοποίησαν τη μεγαλειώδη γκάφα τους, προσπάθησαν να αμυνθούν περνώντας στην επίθεση με μια αυτοσχέδια γιούργια: με μια συνέντευξη στην οποία καθύβρισαν τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με όρους που ώς τότε δεν είχαν χρησιμοποιήσει («κυνικοί γκάνγκστερ» κ.λπ.). Υστερα, μες στην παραζάλη του σοκ, προχώρησαν στην «πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση», όπως τη χαρακτήρισε ο Π. Σκουρλέτης, με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, η οποία κατέληξε σε συμφωνία για «κοινό μέτωπο στους κοινωνικούς και κοινοβουλευτικούς αγώνες». Τώρα, υιοθετούν τη θέση που πήρε ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν έφθασε στο απόγειο της απελπισίας του, θέση εξαιτίας της οποίας η κυβέρνησή του οδηγήθηκε στο τέλος της: «δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι λαοί». Εν ολίγοις, μύλος η κατάσταση...

Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .

Αν κατηφορίσουμε στην καθημερινή πεζότητα, θα διαπιστώσουμε πως η εμπιστοσύνη ως στοιχείο της ευρωπαϊκής κουλτούρας εξέλιπε. Ο νέου τύπου «ηγεμών» μπορεί να υφαρπάζει τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες και να τις μεταβαπτίζει σε «επενδυτικό πρόγραμμα», μπορεί, επίσης, να μετατρέπει μια χώρα εν μία νυκτί σε ζητιάνα χωρίς να συναντά την παραμικρή αντίσταση διότι ο νέος «θεός» τιμωρεί όσους δεν του προσφέρουν διακαώς τις σπονδές τους. Μπορεί κάλλιστα και ο αδερφός να προδίδει τον αδερφό, διότι το επιτάσσει ο νέος «θεός» με τον επί της Γης εκπρόσωπό του, κι αλίμονο αν περιπέσεις στην οργή του θεού, που συστήνεται ως Προκρούστης και όχι ως Πανάγαθος. Τι κληρονομιά αφήνεις καθώς πας να επισημοποιήσεις τη σχέση του Κάιν με τον Αβελ, να την αναθεωρήσεις. Επίσης, μπορεί κάποιος νέου τύπου «ηγεμών» να βγαίνει και να λέει πως τον ζηλεύουμε επειδή είναι πλούσιος. Αν, όμως, του επιρρίψουμε τη δική του σωματική αδυναμία και του πούμε «τι να σου ζηλέψουμε, ρε κακομοίρη, που με τη δύναμη του φόβου στον αδύναμο πας να καλύψεις αυτό που βλέπουμε και που δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση σου», θα μας αποκαλούσαν σύσσωμοι οι λακέδες του πώς;

Το μόνο πρώτο φιλοσοφικό συμπέρασμα που αποκομίζει κανείς αυτές τις μέρες της πανευρωπαϊκής λαίλαπας, με αφορμή τη σφαγή της Κύπρου, είναι πως όταν θέλεις να ακυρώσεις ένα σύστημα που ως τώρα λειτουργεί, το μεταβάλλεις σε αναξιόπιστο. Πώς; Με τη δύναμη του ισχυρού. Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .