Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ έχει ανοίξει την «όρεξη» της Τουρκίας και στη Θράκη. Είναι κοινό μυστικό ότι διάφορα παράκεντρα ημιεπίσημης προπαγάνδας της Αγκυρας οργιάζουν στη Ροδόπη και στην Ξάνθη απεργαζόμενα σενάρια αποσταθεροποίησης των τοπικών κοινωνιών και δορυφοροποίησης των πολυεθνικών μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην περιοχή. Παράλληλα, πραγματοποιούν μια καλά οργανωμένη διεθνή εκστρατεία δυσφήμησης του ελληνικού κράτους, μιλώντας για δήθεν καταπίεση και προβάλλοντας μια κατασκευασμένη, άθλια εικόνα, στηριγμένη μόνο στο ψεύδος και στο μίσος, αποσκοπώντας μεσοπρόθεσμα στη δημιουργία θρακικού ζητήματος. Και βέβαια οι Τούρκοι πολύ συχνά συνεργάζονται στην ανθελληνική τους προπαγάνδα με τους διεθνείς πυρήνες των Σκοπιανών, που επίσης «διαπρέπουν» τον τελευταίο καιρό στην κατασυκοφάντηση της χώρας μας ανά τον κόσμο, με αλυτρωτικά συνθήματα και ιστορικές «κατασκευές». 

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι απέναντι σε αυτή την απροκάλυπτη και κλιμακούμενη επίθεση η φτωχή Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα της ύφεσης και της ανεργίας πρέπει τώρα να βρει τον τρόπο όχι μόνο να αμυνθεί, αλλά και να αντεπιτεθεί. Διαφορετικά οι εξελίξεις σε όλα τα ανοικτά μέτωπα των εθνικών μας θεμάτων θα είναι δραματικές. Και θα υπονομεύσουν μόνιμα, οριστικά και αμετάκλητα την πορεία της χώρας. Οι πολιτικοί μας ταγοί οφείλουν, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή να συναισθανθούν τις ευθύνες τους και να συνεννοηθούν. Οφείλουν να χαράξουν από κοινού μια έξυπνη, αποτελεσματική και προσαρμοσμένη στα δεδομένα της κρίσης εθνική στρατηγική για την προάσπιση των συμφερόντων της χώρας και για την αξιοποίηση του εθνικού μας πλούτου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χρέος να συγκαλέσει τάχιστα σύσκεψη με τους αρχηγούς όλων των κομμάτων, για τα εθνικά μας θέματα, ώστε να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας, για τις επόμενες κινήσεις της χώρας μας στη διεθνή σκακιέρα. Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα... Απαιτείται επειγόντως δράση!

Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή.

Η περιπέτεια της Κύπρου συμπύκνωσε μέσα σε μία εβδομάδα τα πολιτικά διδάγματα που θα έπρεπε να είχε βγάλει η Ελλάδα εδώ και πέντε χρόνια, από το ξέσπασμα της κρίσης. Κατ' αρχάς, έκανε απτή την τεράστια διαφορά μεταξύ της επώδυνης λύσης (δανειακή σύμβαση, Μνημόνια) και της καταστροφής (χρεοκοπία). Εδειξε πόσο κίβδηλα είναι επιχειρήματα του τύπου «έτσι και αλλιώς έχουμε χρεοκοπήσει» ή «τι άλλο έχουμε να χάσουμε». Σήμερα ξέρουμε ότι με την χρεοκοπία και το τραπεζικό σύστημα δεν παίζεις. Από την άλλη, εύλογο είναι να ενισχυθούν οι φωνές υπέρ της δραχμής κερδίζοντας έδαφος έναντι της δημαγωγίας περί «επαναδιαπραγμάτευσης», «ηρωικών μονομερών ενεργειών», «όχι στην τρόικα - ναι στο ευρώ». Απόψεις που υπονομεύτηκαν ευθέως από την κυπριακή εμπειρία. Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή. Ο επικοινωνιακός ακτιβισμός του κ. Τσίπρα και οι αριστεροδεξιές καντρίλιες δεν φτάνουν να σκεπάσουν τα χάσματα μεταξύ της (υποτιθέμενης) επιλογής υπέρ του ευρώ, της κάθετης αντιμνημονιακής ρητορείας και του κομματικού προγράμματος που παραπέμπει σε αποχώρηση από την ΕΕ. Από την άλλη μεριά, βγαίνει ενισχυμένη η νομιμοποίηση της τρικομματικής κυβέρνησης ως επιλογή εθνικής ευθύνης και συνεργατικής διαχείρισης της κρίσης στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Αλλωστε, πόσο πειστικό είναι να κατηγορούνται η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ για τη συνεργασία με τη ΝΔ, όταν συμπήγνυται αντιπολιτευτικό «μέτωπο» ΣΥΡΙΖΑ - Καμμένου, και λίγο δεξιότερα ο χρυσαυγίτης κ. Παππάς υποκύπτει στην ακράτειά του;

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές.

Η παλαιοκομματική νοοτροπία του προστάτη του λαού και ο επικίνδυνος λαϊκισμός σηκώνουν κεφάλι και κυριαρχούν στα... κεφάλια των αντιπάλων των μεταρρυθμίσεων.

Μόνο που οι εμφανιζόμενοι ως προστάτες των λαϊκών συμφερόντων (λες και οι συνάδελφοί τους είναι εχθροί) δεν καταλαβαίνουν ή για άλλους ιδιοτελείς λόγους (ψηφαλάκια γαρ) αντιτάσσονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, κάνουν δηλώσεις ή διαρροές που χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους, αλλά στην ουσία με τη στάση τους απειλούν με λεηλασία τα εισοδήματα των πολιτών και των παιδιών τους.

Γιατί τυχόν αποτυχία της κυβέρνησης στην εκτέλεση του προϋπολογισμού (η επιτυχία συνδέεται άμεσα με τις μεταρρυθμίσεις), και προπαντός η αδυναμία ριζικής ανατροπής του στάτους του παρελθόντος και του οικονομικού μοντέλου των τελευταίων χρόνων, συνεπάγεται με μαθηματική ακρίβεια δεινά για τον λαό και κυρίως για τους πλέον αδύναμους οικονομικά και τους νέους.

Αλλά κι εμείς οι πολίτες έχουμε ευθύνες. Μας αρέσει να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, να μας παραμυθιάζουν με ανέφικτες υποσχέσεις με καλά λόγια.

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές, που στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία επιδεικνύουν ανεύθυνη συμπεριφορά και αν αύριο επικρατήσουν, θα αποδειχθούν μοιραίοι. Οχι γι΄ αυτούς, αλλά για τον λαό.

Συμβαίνει, λοιπόν, κάποτε να εκτιναχθείς ψηλά επειδή δεν ξέρεις πού πηγαίνεις.

Συμβαίνει, λοιπόν, κάποτε να εκτιναχθείς ψηλά επειδή δεν ξέρεις πού πηγαίνεις. Υπό προϋποθέσεις, όμως. Εξωγενείς προϋποθέσεις, κατ’ αρχάς, λ.χ. η τύχη να έχεις τις συνθήκες ευνοϊκές, αλλά και ενδογενείς, όπως η απαραίτητη επιπολαιότητα του χαρακτήρα ώστε να μην έχεις συναίσθηση του κινδύνου. Από την πρόσφατη περιπέτεια στην οποία παρέσυρε τον ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία του, εξαιτίας της τρέχουσας κυπριακής κρίσης, αντιλαμβάνομαι ότι ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει μεν την επιπολαιότητα σε ικανό βαθμό ώστε περιστασιακά να εκτινάσσεται στα ύψη, δεν είχε όμως την τύχη με το μέρος του. Θα ήταν ωστόσο υπερβολική απαίτηση από την τύχη, να περιμένει ότι ένας ολόκληρος λαός –ο κυπριακός– και η πολιτική ηγεσία του θα διαθέτουν τη δική του απύθμενη επιπολαιότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποδέχθηκε με πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες την άρνηση των Κυπριών στην (κακή) αρχική λύση που τους πρόσφερε το Eurogroup για το τραπεζικό τους σύστημα. Εσπευσε να δει στο γεγονός την αρχή του τέλους του καπιταλισμού στην Ευρώπη, δεν είδε όμως ότι με τη στάση του αυτή παγιδεύτηκε σε μια θέση βαθύτατα αντιφατική: πώς γίνεται, από τη μια πλευρά, να επικρίνεις το δήθεν νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα της Ευρώπης και, από την άλλη, να υπερασπίζεσαι τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου με τα λεφτά των άλλων και χωρίς κόστος ούτε για την Κύπρο ούτε για τις τράπεζές της; (Θέση ακραιφνώς και κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική ― αλλά το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό, όπως έχει πει η Θάτσερ, είναι ότι κάποτε τα λεφτά των άλλων τελειώνουν...)

Οι Κύπριοι είδαν τι σήμαινε το ηρωικό «όχι» και, όπως μπορούσαν, το μάζεψαν πίσω. Ομως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατον να ξεφύγει από την αντίφαση στην οποία έχει παγιδευτεί. Στην αρχή, μόλις συνειδητοποίησαν τη μεγαλειώδη γκάφα τους, προσπάθησαν να αμυνθούν περνώντας στην επίθεση με μια αυτοσχέδια γιούργια: με μια συνέντευξη στην οποία καθύβρισαν τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με όρους που ώς τότε δεν είχαν χρησιμοποιήσει («κυνικοί γκάνγκστερ» κ.λπ.). Υστερα, μες στην παραζάλη του σοκ, προχώρησαν στην «πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση», όπως τη χαρακτήρισε ο Π. Σκουρλέτης, με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, η οποία κατέληξε σε συμφωνία για «κοινό μέτωπο στους κοινωνικούς και κοινοβουλευτικούς αγώνες». Τώρα, υιοθετούν τη θέση που πήρε ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν έφθασε στο απόγειο της απελπισίας του, θέση εξαιτίας της οποίας η κυβέρνησή του οδηγήθηκε στο τέλος της: «δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι λαοί». Εν ολίγοις, μύλος η κατάσταση...

Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .

Αν κατηφορίσουμε στην καθημερινή πεζότητα, θα διαπιστώσουμε πως η εμπιστοσύνη ως στοιχείο της ευρωπαϊκής κουλτούρας εξέλιπε. Ο νέου τύπου «ηγεμών» μπορεί να υφαρπάζει τις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες και να τις μεταβαπτίζει σε «επενδυτικό πρόγραμμα», μπορεί, επίσης, να μετατρέπει μια χώρα εν μία νυκτί σε ζητιάνα χωρίς να συναντά την παραμικρή αντίσταση διότι ο νέος «θεός» τιμωρεί όσους δεν του προσφέρουν διακαώς τις σπονδές τους. Μπορεί κάλλιστα και ο αδερφός να προδίδει τον αδερφό, διότι το επιτάσσει ο νέος «θεός» με τον επί της Γης εκπρόσωπό του, κι αλίμονο αν περιπέσεις στην οργή του θεού, που συστήνεται ως Προκρούστης και όχι ως Πανάγαθος. Τι κληρονομιά αφήνεις καθώς πας να επισημοποιήσεις τη σχέση του Κάιν με τον Αβελ, να την αναθεωρήσεις. Επίσης, μπορεί κάποιος νέου τύπου «ηγεμών» να βγαίνει και να λέει πως τον ζηλεύουμε επειδή είναι πλούσιος. Αν, όμως, του επιρρίψουμε τη δική του σωματική αδυναμία και του πούμε «τι να σου ζηλέψουμε, ρε κακομοίρη, που με τη δύναμη του φόβου στον αδύναμο πας να καλύψεις αυτό που βλέπουμε και που δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση σου», θα μας αποκαλούσαν σύσσωμοι οι λακέδες του πώς;

Το μόνο πρώτο φιλοσοφικό συμπέρασμα που αποκομίζει κανείς αυτές τις μέρες της πανευρωπαϊκής λαίλαπας, με αφορμή τη σφαγή της Κύπρου, είναι πως όταν θέλεις να ακυρώσεις ένα σύστημα που ως τώρα λειτουργεί, το μεταβάλλεις σε αναξιόπιστο. Πώς; Με τη δύναμη του ισχυρού. Το παράδειγμα της Κύπρου γράφει Ιστορία .

ΟΙ Ανεξάρτητοι Ελληνες ψάχνουν να συγκροτήσουν μέτωπο κατά Στουρνάρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.

 Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες στοχοποιούν τον Γιάννη Στουρνάρα. Το τζαρτζάρισμα με την τρόικα και οι κόκκινες γραμμές Βενιζέλου και Κουβέλη για νέα μέτρα δίνουν την αίσθηση ότι ο υπουργός Οικονομικών είναι ενδοκυβερνητικά ευάλωτος. Η Κύπρος πάει σε κόντρα με την Ευρωπαϊκή Ενωση και καλλιεργείται η προσδοκία στους αντιμνημονιακούς ότι το «όχι» της Λευκωσίας θα είναι η αρχή του τέλους της λιτότητας, αναγκάζοντας σε υποχώρηση τη Γερμανία. Προεξοφλείται ενεργοποίηση των Ρώσων και ταπείνωση της Αθήνας που ουδέποτε σήκωσε ανάστημα κατά της Ευρώπης. Ο Αλέξης Τσίπρας συναντάται με τον Πάνο Καμμένο, καθώς οι Ανεξάρτητοι Ελληνες ψάχνουν να συγκροτήσουν μέτωπο κατά Στουρνάρα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Κύπρος φθάνει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, καθώς η διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες πάει στα άκρα. Η Μέρκελ τα στυλώνει. Ο Πούτιν δεν βοηθάει. Ο Νίκος Αναστασιάδης υποχωρεί. Το τελικό πακέτο συμφωνίας είναι πολύ χειρότερο από το αρχικό.

ΚΑΤΟΠΙΝ όλων αυτών επέρχεται ομαλοποίηση. Στο ξεκίνημα της νέας εβδομάδας ο Στουρνάρας ενημερώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς. Μεταξύ αυτών και ο Αλέξης Τσίπρας. Πώς ήταν το κλίμα στην κουβέντα εντός; Πολύ καλό. Πάει η εποχή που ακόμη και ο - Σκανδιναβός - Γιώργος Παπανδρέου τά 'παιρνε με τον Αλέξη στις κατ' ιδίαν συναντήσεις τους διότι τον εξερέθιζε το στυλ του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Η δραματική ανατροπή στα Κυπριακά είχε ως αποτέλεσμα εκεί που τον Στουρνάρα τον πήγαιναν για μαχαίρι, να έχουμε τώρα αγκαλιές και φιλιά. Ως γνωστόν, ο Τσίπρας - αν θέλει - έχει μια χαρά άνεση στην προσωπική επαφή.

ΤΙ έχει συμβεί; Είναι απλό. Οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν. Και η μεσαία τάξη που θέλει να προσεγγίσει ο Τσίπρας για να φθάσει στην εξουσία έχει τρομάξει με τα της Κύπρου. Ακόμη περισσότερο: τρίβει τα μάτια της με αυτά που έχει ακούσει τόσο καιρό από ΣΥΡΙΖΑ και άλλους αρματολούς της αντίστασης στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Προκειμένου να μαζέψει τις εντυπώσεις, ο Τσίπρας επιχειρεί το γνωστό ζιγκ-ζαγκ. Οπως γύρισε από το Βερολίνο κι έπιασε - τρόπος του λέγειν - την ντουντούκα για να βγει στο πεζοδρόμιο, έτσι πριν περάσει μια εβδομάδα ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από τη συναντίληψη με τον Καμμένο στην εγκάρδια συζήτηση με τον Στουρνάρα για τα οικονομικά.

Τι πράγματα είναι αυτά; Τι επίπεδο πολιτισμού είναι δαύτο;

Για ποια εμπιστοσύνη θα μιλούσαμε από εκεί και μετά, ποιος Αναστασιάδης που έβγαινε κι έλεγε ότι «εγγυάται», ποιος Στουρνάρας που βγαίνει να «καθησυχάσει» (βοήθεια ο Βέγγος!) τους Ελληνες καταθέτες, αφού η εμπιστοσύνη θα είχε κλονιστεί ανεπανόρθωτα και μαζί της θα είχε παρασύρει το ίδιο το τραπεζικό σύστημα, που είναι η αρχή του καπιταλισμού; Το ίδιο δεν θα συνέβαινε στην άλλη περίπτωση και με το οικογενειακό σύστημα αφού η οικογένεια είναι το θεμέλιο της κοινωνίας;
Κι όμως, τον υπογράφοντα κάτι άλλο είναι που τον τρόμαξε περισσότερο. Το ότι την επομένη της κυπριακής βόμβας έκανε ο ίδιος μια βόλτα στο Διαδίκτυο και τα σχόλια που διάβασε ήταν άκρως ανατριχιαστικά. «Καλά να πάθουν οι Κύπριοι» έλεγε ο ένας, «να τους δω τώρα αν θα έρχονται να μας κουνιούνται πως πάνε κάθε Σαββατοκύριακο στα μπουζούκια» σχολίαζε ο άλλος, «σιγά τους πολλούς που μαζεύτηκαν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο» απαντούσε τρίτος Ελληνάρας, «τώρα θα δείτε, Κύπριοι, πόσα απίδια χωράει ο σάκος»…  Τέτοια.

Πού τη βρίσκουμε τόση κακία, ρε παιδιά; Από πού πηγάζει όλο αυτό το μίσος, όλη αυτή η χαιρεκακία απέναντι σε κάποιον που δοκιμάζεται με τρόπο χειρότερο από αυτόν που δοκιμαζόμαστε οι ίδιοι; Τι πράγματα είναι αυτά; Τι επίπεδο πολιτισμού είναι δαύτο; Ποιοι είναι οι «Κύπριοι» για τους οποίους μιλούν τόσο απαξιωτικά κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία τους οι διάφοροι Κάιν; Διότι περί συνδρόμου Κάιν μιλάμε. Κανονικά. Φαίνεται πως ο πολύς «Σουλειμάν» έχει κάψει «δίσκους» κι έχουμε χάσει την άκρη αλλά και τη μέση της Ιστορίας, ως λαός. Κι αυτή η ανωνυμία του «χρήστη»! «…Αν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει λευτεριά». Αμ θα το «ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένα έθνη, αληθινά», αγαπητά αδέρφια, καρντάσια, Κάιν. Να είμαστε βέβαιοι. Αν δεν το έχουν πει ήδη!