Είναι διπλή η πρόκληση μπροστά στην οποία βρίσκεται η τρικομματική κυβέρνηση.

Δεν αναμέναμε, ασφαλώς, τις δηλώσεις τους για να διαπιστώσουμε ότι έχουν πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας των στιγμών. Και μόνο η ανάγνωση των όσων θα πρέπει να γίνουν, οι ασφυκτικοί χρονικοί περιορισμοί που μας έχουν τεθεί και οι διαρκείς και αυστηροί έλεγχοι που θα υφιστάμεθα εκ μέρους των εταίρων και δανειστών μας δείχνουν ότι αυτήν τη φορά δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις, αναβολές και αστοχίες.

Αμεσα και θεαματικά αποτελέσματα δεν πρόκειται, φυσικά, να υπάρξουν. Ούτε και ελπίζει κανείς σε κάτι ανάλογο. Δικαιούται, όμως, και αξιώνει ο κάθε Ελληνας πολίτης να δει μια ελληνική κυβέρνηση που να αποδεικνύει με τις πράξεις της ότι έχει πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ότι είναι αποφασισμένη να δράσει με την αναγκαία υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα.

Αυτονόητο είναι ότι για να υπάρξουν αυτές οι προϋποθέσεις, θα πρέπει η κυβέρνηση να λειτουργήσει με τη μεγαλύτερη δυνατή σύμπνοια, οι στόχοι θα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή σαφείς και εφικτοί και τα στελέχη, που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας τις διάφορες δράσεις, θα πρέπει να αγνοήσουν μικροπολιτικές πιέσεις και μικροκομματικά συμφέροντα.

Είναι διπλή η πρόκληση μπροστά στην οποία βρίσκεται η τρικομματική κυβέρνηση. Κι αν ανταποκριθεί επιτυχώς στην πρόκληση αυτή, θα έχει καταφέρει κάτι ασύγκριτα σημαντικότερο κι από τη δρομολόγηση της εξόδου της χώρας από την κρίση. Θα έχει μεταμορφώσει τελικά την Ελλάδα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν έγιναν ούτε σε μια μέρα, ούτε σε έναν μήνα, ούτε καν σε μια τετραετία.

Μαζί με την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, χρεοκόπησαν και πολλά άλλα. Χρεοκόπησε, πρωτίστως, το παρασιτικό μοντέλο του κρατικοδίαιτου επιχειρηματία, ο οποίος δεν αναλάμβανε κανένα επενδυτικό ρίσκο, αλλά βολευόταν με τις μεθόδους της διαπλοκής που συνοψίζονται στο τρίπτυχο: κρατικές επιχορηγήσεις και στραβά μάτια για τη στρέβλωση του υγιούς ανταγωνισμού, τραπεζικά θαλασσοδάνεια, ανεξάντλητη ρευστότητα από τα άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος «χαρτιά» που «μοσχοπουλούσε» στο χρηματιστηριακό καζίνο της Σοφοκλέους. Χρεοκόπησε, επίσης, το πελατειακό κράτος, αλλά και ο λαϊκισμός που το συνόδευε και καθήλωνε τη χώρα στην ακινησία.

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν έγιναν ούτε σε μια μέρα, ούτε σε έναν μήνα, ούτε καν σε μια τετραετία. Είναι παθογένειες δεκαετιών, στις οποίες δεν συνέβαλε ένας και μόνον παράγων, ούτε μια παράταξη, αλλά ένα ολόκληρο «σύστημα». Τα αίτια του προβλήματος είναι βαθιά και αποτελεί τεράστια αυταπάτη και πελώρια κοροϊδία να θέλει να πείσει κάποιος ότι η απάντηση μπορεί να βρει τη λύση στον απλοϊκό διαχωρισμό: μνημόνιο και αντιμνημόνιο.

Το δίπολο, άλλωστε, «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» ή όποιο άλλο απλουστευμένο ερμηνευτικό σχήμα, που θέλει όλα να ξεκίνησαν για έναν λόγο και κάποια συγκεκριμένη στιγμή, π.χ. τον Μάιο του 2010, όταν, από το Καστελόριζο, ο τότε πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ένταξη στο μηχανισμό στήριξης Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ, απαλλάσσει των ευθυνών της την κρατικοδίαιτη επιχειρηματική διαπλοκή και τους ταγούς που την υπέθαλψαν. Δίνει συγχωροχάρτι στο πολύχρονο πάρτι των μεσαζόντων στους εξοπλισμούς και τις άλλες κρατικές προμήθειες. Παραβλέπει τον σχεδόν μόνιμο δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Κλείνει τα μάτια στην κραιπάλη του υπερδανεισμού για να βολευτούν «δικά μας παιδιά», να πληρωθούν «μαϊμού» συντάξεις, να επιδοτηθούν συνδικαλιστικές ηγεσίες, να εξαγοραστούν μέσα ενημέρωσης.

Αν έχουν κάποια αξία τούτες οι σκέψεις, δεν είναι για να επαναλάβουμε τις, εν πολλοίς, γνωστές διαπιστώσεις για τη δυσμενή πραγματικότητα που βιώνουμε. Είναι, κυρίως, για να συνειδητοποιήσουμε ότι το «έγκλημα» που συντελέστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν στιγμιαίο. Ήταν διαρκές, αλλά χρειάστηκε χρόνο για να αποκαλυφθεί σε όλη την έκταση που τώρα βλέπουμε να φανερώνεται μπροστά μας.

Έχει, επίσης, σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι καμία κρίση, ποτέ δεν ήταν αιώνια. Οι κοινωνίες που τις αντιμετώπισαν, ακόμη και η νεοελληνική που βίωσε άλλες τρεις μεγάλες χρεοκοπίες, τις ξεπέρασαν όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο οποίος για να επιταχυνθεί απαιτεί σχέδιο, αλλά, πάνω από όλα, δημιουργική προσπάθεια. Από τη χρεοκοπία επί των ημερών του Χαριλάου Τρικούπη, η χώρα λίγα χρόνια μπήκε δυνατή στους Βαλκανικούς Πολέμους. Και από την χρεοκοπία των αρχών της δεκαετίας του 30, όταν έφθασαν στα μέρη μας οι επιπτώσεις του Μεγάλου Κραχ του 1929, οδηγηθήκαμε στο έπος του 40.

ΠΟΙΟ ΟΜΩΣ είναι το συμφέρον της πατρίδας, μετά τη 13η Δεκεμβρίου;

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ οι καλύτερες προοπτικές της 13ης Δεκεμβρίου; Είναι ότι θα πάρει η χώρα μια βαθειά ανάσα, θα κερδίσει πολύτιμο χρόνο, θα φορέσει μάσκα οξυγόνου στην οικονομία της, θα καθηλώσει την ανεργία, θα ξεφορτωθεί τις αιμοβόρες κρατικές βδέλλες με αποκρατικοποιήσεις, θα τραβήξει το ταχύτερο ξένους επενδυτές, θα ζωντανέψει τον τουρισμό, θα κυνηγήσει τους φοροφυγάδες, θα καυτηριάσει τη διαφθορά, θα ξαναχτίσει από την αρχή το κράτος, θα εξοντώσει τη λαθρομετανάστευση...

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ οι χειρότερες προοπτικές της 13ης Δεκεμβρίου; Είναι να σκοντάψει η κυβέρνηση σε ισχυρή αντίδραση του λαού, καθώς βιώνει την επαχθέστερη φορολογία που επιβλήθηκε ποτέ στη χώρα. Είναι να έλθει σε ανεξέλεγκτη σύγκρουση στους δρόμους με εξεγερμένους πολίτες. Είναι να συναντήσει προβλήματα στις μελλοντικές ψηφοφορίες στη Βουλή για τους αντιλαϊκούς νόμους. Είναι να βιώσουν και τα τρία κόμματα εσωτερικούς κλονισμούς με αποσκιρτήσεις βουλευτών. Είναι να δέχεται καθημερινά ασφυκτικές όσο και προσβλητικές επεμβάσεις της Τρόικας. Είναι, τέλος, να ανατραπεί και να εξαναγκασθεί από τα πράγματα σε νέες εκλογές…

ΠΟΙΟ ΟΜΩΣ είναι το συμφέρον της πατρίδας, μετά τη 13η Δεκεμβρίου; Είναι να συναντηθούν, με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, άπαντες οι πολιτικοί αρχηγοί σε μια ύστατη προσπάθεια εθνικής ενότητας, να παρατήσουν τις μνημονιακές και αντιμνημονιακές κορώνες τους, να δεχθούν ότι η πατρίδα μας τελεί υπό ασφυκτική ξένη κατοχή και να δεχθούν ότι χρέος όλων μας είναι να αντισταθούμε, όπως τότε το 1941-1944, και να την απελευθερώσουμε, όχι πια με Γοργοπόταμους και με Σκοπευτήρια, αλλά με πειθαρχημένη πανεθνική πορεία εξόδου από την κρίση...

Ήρθε η ώρα όλοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Δε γίνεται οι μισθοί να μειώνονται και οι φόροι να αυξάνονται. Δε γίνεται οι μισθοί να μειώνονται και όλοι οι λογαριασμοί και το κόστος ζωής να τραβούν την ανηφόρα. Εκτός κι αν ο στόχος είναι να τιμωρήσουν τους έλληνες για τα λίγα χρόνια που έζησαν με λεφτά και χωρίς πόλεμο. Εκτός κι αν ο στόχος είναι να δημιουργήσουν μια κοινωνία με κάστες. Με μαγαζιά για τους φτωχούς και μαγαζιά για τους πλούσιους. Χωρίς μεσαία τάξη.

Στο πλαίσιο αυτό και οι πολίτες θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις τους. Αν θα πάνε με όσους τους υπόσχονται τιμωρία ή με όσους τους υπόσχονται ή τους έχουν προσφέρει στο παρελθόν κάτι καλό. Γιατί, αντιλαμβάνομαι την οργή των πολιτών απέναντι στη διαφθορά των πολιτικών. Αλλά, από την οργή μέχρι τη ψήφο στη Χρυσή Αυγή υπάρχει διαφορά. Μεγάλη. Τι περιμένουν οι έλληνες από ανθρώπους που κάνουν βάρη, οπλοφορούν και γενικά μισούν; Εκτός κι αν ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε μια κοινωνία φόβου.

Έχουμε ανάγκη από νταβατζήδες;

 Να πούμε όχι σε όλους. Και σε εκείνους που θέλουν να μας κάνουν φτωχούς και σε όσους μας ζητούν την ελευθερία μας για να τους τιμωρήσουν. Να πούμε το όχι τώρα για να το ακούσει η κυβέρνηση. Και να αποφασίσει αν θα πάρει το μέρος μας ή όχι. Ήρθε η ώρα όλοι να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Και τα κόμματα που τη στηρίζουν. Αν δε θέλουν να γεμίσουν τη χώρα με χρεοκοπημένους έλληνες, άνεργους έλληνες και αυτόχειρες. Πολιτικά και βιολογικά. Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

Η πενία τέχνας κατεργάζεται.

Η πενία τέχνας κατεργάζεται. ΄Η θα αγριέψουμε, θα θυμώσουμε, θα οργιστούμε και θα τα βάλουμε με τους πάντες και θα οδηγηθούμε σε έναν αλληλοσκοτωμό, πράγμα που βολεύει τους διαχειριστές της ζωής μας και δίνει μαύρα ποσοστά στη Χρυσαυγή, ή θα εξεγερθούμε και θα ψάξουμε να βρούμε τρόπους αντιμετώπισης χωρίς να επιτρέψουμε στην απογοήτευση να μας κάνει να παραιτηθούμε από το δικαίωμα στη ζωή.

Το να επαναλάβουμε τη φιλοσοφική ρήση «όσο λιγότερες ανάγκες έχουμε τόσο πλουσιότεροι γινόμαστε», υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθούμε πως αποδεχόμαστε τα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλουν. Το μέτρο της αυτάρκειας και της αυτενέργειας πρέπει να βρούμε και να στραφούμε εναντίον του υπερκαταναλωτισμού και να αρνηθούμε τις κατασκευασμένες τεχνηέντως «ανάγκες». Η κρίση μπορεί να γεννήσει και θετικές αντιδράσεις, δηλαδή να περιορίσουμε το έχειν. Που κατέχεται από τη νέα θεότητα της υλοφροσύνης. Τότε εμείς θα βρούμε τους εαυτούς μας κι αυτοί θα βγούνε χαμένοι.

Μπορούμε να βρούμε τους τρόπους αν λειτουργήσουμε ανθρώπινα. Οι διπλανοί μας είμαστε εμείς. Ολα για όλους, τίποτα για μας, αφού θα φτάσουμε στο επαναστατικό σημείο να μοιραζόμαστε ισότιμα και σύμφωνα με τις ανάγκες μας τον πλούτο που παράγουμε. Η ανάπτυξη και οι επενδύσεις που επικαλούνται, αλλά και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας γίνονται για να κερδίσουν αυτοί που την εκμεταλλεύονται κι όχι γι' αυτούς που έχουν ανάγκη να δουλέψουν και να ζήσουν το σπίτι τους, την οικογένειά τους.

Ο ευρωσκεπτικισμός πλέον έχει αντικατασταθεί από την άρνηση. Η πλειονότητα δεν πιστεύει πως μπορούν να μας σώσουν οι τροϊκανοί δανειστές μας και τα μέτρα που μας επιβάλλουν δεν μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση και είναι φανερό πως υποθηκεύουν το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας.

Διεξάγεται καθημερινώς ένας ακήρυκτος οικονομικός πόλεμος. Μπορούμε να βρούμε τρόπους αντίστασης και να βιώσουμε την επανάσταση της καθημερινής ζωής, αρκεί να απαρνηθούμε ή να σπάσουμε τα δεσμά που μας κάνουν μίζερη τη ζωή και να ξαναβρούμε το γέλιο και την αγάπη που μας κλέψανε.

Το ανεμοσκόρπισμα των ΑΝ.ΕΛ. ήταν προδιαγεγραμμένο.

Η αντιαισθητική εικόνα του μαλλιοτραβήγματος στο εσωτερικό των ΑΝ.ΕΛ. είναι ιδιαίτερα διδακτική, για να μην πω και καλοδεχούμενη, μια και καταρρίπτει τον μύθο που δημιούργησαν κάποιοι, με τη συμβολή και τμήματος του εκλογικού σώματος, ότι αρκεί μια σημαία αντιμνημονιακή γενικώς και μια αλλαγή φανέλας την τελευταία στιγμή, όχι μόνο για να επιβιώσεις του γενικού ναυαγίου αλλά και να εμφανισθείς ως σωτήρας. Το εγχείρημα του κ. Καμμένου δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια σημαία ευκαιρίας, από εκείνες που ευδοκιμούν σε περιόδους κρίσης και παρακμής.
Χωρίς αρχές, χωρίς ιδέες, χωρίς όραμα, πέραν των προσωπικών φιλοδοξιών κυρίως του αρχηγού, που επένδυσε απλώς στην απελπισία των πολιτών θεωρώντας ότι αρκεί η αντιμνημονιακή σημαία για να περάσει στην Ιστορία.
Είναι όμως αρκετά αυτά για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, αυτή που προσδοκούμε και ευχόμαστε; Οπως αποδεικνύεται, μάλλον οι ΑΝ.ΕΛ. δεν ήταν αυτή η περίπτωση μια και η ψήφος του χαβαλέ και της οργής, την οποία εξέφρασαν, δεν αντέχει για πολύ...
Οι ΑΝ.ΕΛ. με τον διαρκή επιπόλαιο, πρόχειρο και συχνά φθηνό καταγγελτικό λόγο τους δεν μπόρεσαν καν να καταγραφούν στον πολιτικό χάρτη έστω και ως ένα λαϊκιστικό σκληρό δεξιό, προσωποπαγές κόμμα, θυμίζοντας περισσότερο ένα μπουλούκι κινούμενο στα όρια της γραφικότητας...
Τη ζημιά τους όμως την έχουν κάνει εθίζοντας και αυτοί τους αγανακτισμένους πολίτες σε μια ρητορική επικίνδυνη, λειτουργώντας τελικά όχι σαν μαξιλάρι ασφαλείας, αλλά σαν προθάλαμος για τη Χρυσή Αυγή.
Αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε πειρασμούς, καθώς η προσέλκυση των αντιμνημονιακών οπαδών του κ. Καμμένου απαιτεί όλο και πιο ακραία ρητορική, όλο και πιο λαϊκιστική στροφή.
Αρκεί μαζί με αυτήν την ταλάντευση ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιληφθεί το δίδαγμα από την κατάληξη των ΑΝ.ΕΛ.
Το 20% ή το 25% των ψηφοφόρων που στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είδαν ξαφνικά το φως το αληθινό. Η αντιμνημονιακή σημαία συσπειρώνει την ώρα της επίθεσης, αλλά το ερώτημα είναι τι θα συμβεί μόλις καταληφθούν τα Χειμερινά Ανάκτορα... Το ανεμοσκόρπισμα των ΑΝ.ΕΛ. ήταν προδιαγεγραμμένο. Δυστυχώς ο αντιδραστικός και αντιαισθητικός λαϊκισμός δεν φεύγει μαζί τους. Και κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να εμποδίσει τη διάχυσή του.

Κάπου έχει μπει η ένδειξη «μέχρι εδώ».

Λέγαμε χθες για τους Ανεξάρτητους Ελληνες πως δεν είναι τυχαία η κρίση στην οποία έχουν περιέλθει. Ο μόνος τομέας στον οποίο κατάφεραν να διακριθούν ήταν αυτός των αφελών ή και ανόητων μεγαλοστομιών. Λέξη δεν είχαν να προσθέσουν στον προβληματισμό για την απεμπλοκή από την κρίση και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα.
Και λέγαμε ακόμη ότι το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασε στο 27% αλλά, όσο δεν θα είναι σε θέση να σχεδιάσει και να εισηγηθεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα, θα αναζητεί μόνιμα σωσίβιο σε φραστικά πυροτεχνήματα για εκλογές, για ανατροπή της κυβέρνησης και άλλα συναφή. Αλλά αυτά δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμίες.
Τα ίδια ισχύουν, όμως, και για τους κυβερνώντες. Γιατί κι αυτοί μας χρωστάνε ένα «μετά». Συνεργάστηκαν όχι μόνο για να διασφαλίσουν τα υπόλοιπα του δανείου, αλλά και για να μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Το πρώτο φαίνεται να το καταφέρνουν. Αλλά στο «μετά» έχουν αρχίσει και κολλάνε.
Υποτίθεται ότι η ατμόσφαιρα θα άρχιζε να αλλάζει. Πράγμα που όμως δεν συμβαίνει. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Το φορολογικό φέρνει νέα επαχθή βάρη για τα γνωστά κορόιδα του φορολογικού συστήματος. Κι από κοντά και οι αυξήσεις της ΔΕΗ. Οπως και η απειλή για πιθανή αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στις δημόσιες συγκοινωνίες μέσα στον χρόνο. Ή και ό,τι άλλο προκύψει στον δρόμο.
Μόνο που άλλο είναι το «μετά» το οποίο περιμένει ο κόσμος. Θέλει να νιώσει ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο. Οτι κάπου έχει μπει η ένδειξη «μέχρι εδώ». Οτι θα σταματήσει επιτέλους αυτή η ανελέητη αφαίμαξη στην οποία υποβάλλεται εδώ και δυόμισι χρόνια. Οτι κάποια στιγμή, σε έξι μήνες, σε έναν χρόνο ή σε δύο μπορεί να ελπίζει ότι κάτι θα του επιστραφεί.
Δικαιούται να το περιμένει αυτό το «μετά». Πρώτον, επειδή το έχει πληρώσει πολύ ακριβά, δεύτερον, επειδή του το έχουν υποσχεθεί και, τρίτον, επειδή δεν αντέχει άλλο. Πριν από είκοσι μέρες ο Σαμαράς έλεγε στους Ευρωπαίους πως «εμείς τηρήσαμε τις υποχρεώσεις μας, κάντε το ίδιο κι εσείς». Το ίδιο θα πει πολύ σύντομα ο κόσμος και σε αυτόν, αλλά και στον Βενιζέλο και τον Κουβέλη, αν δεν του προσφέρουν την ελπίδα που περιμένει.