Μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Όμως η διάχυτη υποψία είναι ότι το θρίλερ δεν είναι απολύτως πραγματικό, και ότι σε κάποιο βαθμό παίζεται ένα παιχνίδι επικοινωνίας (τουτέστιν προπαγάνδας). Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, λίγο οι φανφάρες στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, τα μέτρα θα περάσουν.

Οι υποψίες βασίζονται άλλωστε και στην ιστορία του μνημονίου, όπου φάνηκε ότι όλα όσα ζητούσε η τρόικα αργά ή γρήγορα εφαρμόστηκαν.

Αυτή τη φορά, όμως, είναι αμφίβολο ότι η πίεση στην κοινωνία μπορεί να εκτονωθεί με προπαγανδιστικά τεχνάσματα, ενώ μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Πέρα από τις άμεσες συνέπειες που θα έχουν τα νέα μέτρα, όπως είναι η αφαίρεση εισοδήματος και η υποβάθμιση κρίσιμων δημοσίων υπηρεσιών (Υγεία, Παιδεία), υπάρχουν δύο ακόμη λόγοι για τους οποίους οι παρεμβάσεις γίνονται αφόρητες.

Ο πρώτος είναι ότι για πολλοστή φορά τα μέτρα θα εντείνουν την ύφεση, χωρίς να γίνεται το παραμικρό σε αναπτυξιακή κατεύθυνση. Μόνο κάποιες δογματικές διακηρύξεις που βασίζονται στη νεοφιλελεύθερη θεολογία ότι εάν γίνουν 1-2 επιτυχημένες αποκρατικοποιήσεις ξαφνικά… τα διεθνή κεφάλαια θα αλλάξουν γνώμη και θα επενδύσουν στην Ελλάδα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι με κάθε νέα παρέμβαση η αδικία μεγαλώνει.

Υπάρχουν αρκετοί πολίτες στην Ελλάδα που αντιλαμβάνονται ότι η προηγούμενη κατάσταση ήταν λάθος. Αρκετοί ίσως συναισθάνονται και τις ευθύνες τους. Πολλοί είναι αυτοί που δέχθηκαν όσα έπεσαν στο κεφάλι τους, ίσως όχι αδιαμαρτύρητα, αλλά πάντως με μεγάλη ανοχή. Και τούτο διότι είχαν την ελπίδα ότι η πτώση σε ένα χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης θα ήταν ομαλή και δεν θα τους έφερνε στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, όπως συμβαίνει σήμερα με ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Είχαν επίσης την προσδοκία ότι μαζί με τη λαίλαπα θα έρχονταν και αλλαγές που θα βελτίωναν τα πράγματα σε κάποιους κρίσιμους τομείς.

Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να αντέξει τον πόνο, εάν είχε μια αίσθηση δικαιοσύνης και προοπτικής.
Στην πράξη, όμως, για άλλη μια φορά θριαμβεύει η αδικία στον επιμερισμό των θυσιών αλλά και η ματαιότητα, καθώς δεν φαίνεται προοπτική.

Και υπό τις συνθήκες αυτές, διαμορφώνεται ένα εύφλεκτο κοινωνικό περιβάλλον, στο οποίο η έκρηξη μπορεί να προκύψει ακόμα και από μια ασήμαντη αφορμή.

H κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της και κόβει απ’ όπου υπάρχει περιθώριο πριν καταλήξει στα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.

Ετσι λοιπόν λίγο πριν κλείσει αυτό το επαχθέστατο πακέτο το οποίο θα συρρικνώσει περαιτέρω τις ζωές όλων μας, αποκαλύπτεται ότι λόγω της άρνησης κάποιων υπουργών δεν περικόπτονται δαπάνες ύψους 750 εκατ. ευρώ και έτσι το οικονομικό επιτελείο με τη συνδρομή της τρόικας καταφεύγει στις εύκολες λύσεις με τα συνήθη υποζύγια: τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους.

Με άλλα λόγια, ενώ μπορούν να περικοπούν αυτά τα λεφτά από «λειτουργικές σπατάλες» του Δημοσίου, επιλέγεται η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια ως… ισοδύναμο μέτρο.

 Και επειδή βέβαια ο Στουρνάρας δεν έχει τη δυνατότητα να βάλει τις φωνές στους συναδέλφους του υπουργούς που είναι και εκλεγμένοι και ενταγμένοι σε κομματικούς σχηματισμούς, τη δουλειά αυτή πρέπει επειγόντως να την κάνει ο πρωθυπουργός. Να τους πει να κόψουν το σβέρκο τους για να ελαφρύνουν τα βάρη στο κοινωνικό σύνολο.

Χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες ότι κι αυτό αν γίνει θα αλλάξει η ουσία των μέτρων, τουλάχιστον όμως ας δοθεί η αίσθηση ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της και κόβει απ’ όπου υπάρχει περιθώριο πριν καταλήξει στα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.

Και πιστέψτε με, υπάρχει ακόμα πολύ λίπος στις χιλιάδες διευθύνσεις του δημοσίου και δημοτικού πολυδαιδαλώδους συστήματος που απομυζά επί δεκαετίες τον μόχθο και τους φόρους όσων τουλάχιστον πληρώνουν.

 Διευθύνσεις άχρηστες και προκλητικά πολυτελείς για  αυτή την εποχή, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν καν υπαλλήλους παρά μόνο διευθυντές και προϊσταμένους! Ας ψάξουν ξανά και ξανά πού σπαταλιέται και το τελευταίο ευρώ ελέγχοντας και τον τελευταίο υπάλληλο της περιφέρειας τι αντικείμενο έχει και πόσο κοστίζει το παραγόμενο έργο του.
Αν και τώρα δεν το κάνουν, τότε δεν έχουμε καμιά μα καμιά ελπίδα.

Πληροφορίες, διαρροές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχουν κάνει τον κόσμο να βρίσκεται στα όρια της αντοχής του.

Πληροφορίες, διαρροές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχουν κάνει τον κόσμο να βρίσκεται στα όρια της αντοχής του. Πολύ πριν εφαρμοστούν τα κατά κοινή ομολογία σκληρά μέτρα.
Το ψυχολογικό κόστος είναι τεράστιο και αυτό δείχνει να προβληματίζει τους κυβερνώντες. Για τον λόγο αυτόν ο Σαμαράς έδωσε την εντολή να τελειώνουν όλα στα γρήγορα.
Διαπιστώνει ότι οι συνεχείς αναβολές οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερες αντιδράσεις. Τόσο από τους πολίτες όσο και από τους βουλευτές των τριών κομμάτων, που δείχνουν να πιέζονται έντονα.
Βέβαια υπάρχουν και οι πιέσεις που ασκούνται όχι από τους τροϊκανούς (οι οποίοι σημειωτέον δείχνουν να μη βιάζονται και ιδιαίτερα) αλλά από την ίδια την αγορά.
Οσο καθυστερεί η δόση των 31 και πλέον δισ. ευρώ, τόσο η αγορά στενάζει. Καθυστερεί και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθυστερεί και η εξόφληση των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς ιδιώτες.
Η ήδη στερημένη από ρευστό αγορά ακουμπά στο κόκκινο και αυτό πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Και μπορεί να αποφευχθεί με άμεσες αποφάσεις.
Βέβαια κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να πει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα ανοίξει και τις κάνουλες για τις επιχειρήσεις.
Οι περισσότερες εξ αυτών βάσει των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί δεν πληρούν τους όρους και τις προϋποθέσεις για δανειοδότηση. Λίγες είναι οι εταιρείες που μπορούν να στραφούν στις τράπεζες.
Λίγοι είναι πλέον και οι ιδιώτες που μπορούν να δανειστούν.
Τόσο για τη μια περίπτωση όσο και για την άλλη το κράτος οφείλει να μεριμνήσει διαμορφώνοντας νέους όρους και προϋποθέσεις.
Διότι στο τέλος και να θέλουν να διαθέσουν χρήμα στην αγορά οι τράπεζες δεν θα μπορούν να εγκρίνουν τις αιτήσεις που θα κατατεθούν.
Και τώρα τρέχουμε αλλά να προσέχουμε και να μη σκοντάψουμε…

Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;

Μια ανάγκη που σήμερα οδηγεί πολλούς συνανθρώπους μας στα άκρα. Που κάποια στιγμή θα τους οδηγήσει να… πιαστούν από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε. Οπως λέει ο λαός δηλαδή, «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».
Ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν άλλαξε, παρά το γεγονός πως εμφανίσθηκε στη θέση αυτή ένα νέο (υποτίθεται) κόμμα, ένα κόμμα που μέχρι πρόσφατα έπαιζε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για το αν θα είναι ή όχι εντός Βουλής.
Και όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά έγινε ακόμη πιο ακραία στις υποσχέσεις. Αλλωστε τις προηγούμενες ημέρες η ίδια αυτή Αξιωματική Αντιπολίτευση έσπευσε να… αγκαλιάσει τους ένστολους, που δικαίως διαμαρτύρονται για τις επικείμενες περικοπές.
Τους ίδιους ένστολους που κατ’ επανάληψη έχει καταγγείλει, τους ίδιους ένστολους που επιθυμεί να… αφοπλίσει. Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;
Από όλα όσα ειπώθηκαν, να ξεχωρίσουμε το θέμα των επανακρατικοποιήσεων. Και τις νέες… απειλές προς όσους σκέφτονται να επενδύσουν στην Ελλάδα.
Θυμηθήκαμε με αυτές τις δηλώσεις τον Ανδρέα Παπανδρέου, που επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη ομιλούσε για τη χρυσή μετοχή του ΟΤΕ (τον οποίο το ΠΑΣΟΚ εν συνεχεία μετοχοποίησε όταν έγινε κυβέρνηση).
Θυμηθήκαμε και τον υιό Παπανδρέου, που έτρεχε να πάρει μπλουζάκια τα οποία έγραφαν δεν πωλείται ο τάδε και ο δείνα Οργανισμός. Μπλουζάκια που του χάριζαν οι συνδικαλιστές. Και αυτός τα έδειχνε στις κάμερες όλο χαρά. Και έτρεχε και σε όλες τις πορείες.
Και μετά ήρθε το… Μνημόνιο. Και έτρεχαν όλοι οι άλλοι.
Τώρα είδαμε και τον Αλέξη Τσίπρα. Και θυμηθήκαμε όλους όσοι λένε πως στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρεθεί όλοι όσοι συμβούλευαν τους προηγουμένους περί επανακρατικοποιήσεων.
Τους συνδικαλιστές και τους παλαιοκομματικούς του ΠΑΣΟΚ. Τους πολύ παλαιοκομματικούς. Που στηρίζουν τα πάντα στην αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης. Ισως και στην αποτυχία της ίδιας της χώρας.
Αυτό προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία. Οτι είναι οι ίδιοι και όχι κάτι νέο.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα. Βλέπετε σκαλώνουν στην ιδιαίτερη αδυναμία που έχουν τα κόμματα για τα «πελατάκια» τους στο Δημόσιο. Ολα τα κόμματα ανεξαιρέτως, σε όποιο σημείο του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος κι αν βρίσκονται.

Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται πως μεταρρυθμίσεις χωρίς συνέπειες δεν γίνεται να υπάρξουν. Είναι αδιανόητο να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί το Δημόσιο χωρίς να ξεκουνηθεί ούτε ένας υπάλληλος από την καρέκλα του. Θα ήταν επιθυμητό, αλλά δεν είναι εφικτό. Τα κόμματα παγιδευμένα στον επί δεκαετίες λαϊκισμό, στη λογική του προστάτη των συμφερόντων των πολιτών, αγνόησαν την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις.

Το χειρότερο είναι πως συνεχίζουν ακόμα να κάνουν το ίδιο, ενώ εκφέρουν πομπώδεις λόγους υπέρ των μεταρρυθμίσεων, στην πράξη δεν είδαμε μεταρρυθμίσεις υπέρ της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου αλλά εναντίον τους, πράγμα που δεν συνιστά μεταρρύθμιση αλλά αντιμεταρρύθμιση. Ομως, η υπεύθυνη στάση απέναντι στην κοινωνία απαιτεί πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα και την κοινωνία.

Το έδαφος είναι πρόσφορο για πραγματικές αλλαγές, για τη δημιουργία κράτους φιλικού προς τον πολίτη, χαμηλού κόστους και αποδοτικού. Το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα οφείλουν να συνειδητοποιήσουν πως στη σημερινή συγκυρία πολιτικό κόστος έχει η αδράνεια και όχι οι ριζικές αλλαγές. Αρκεί βεβαίως να είναι υπέρ των πολιτών και της κοινωνίας.

Πόσες πιθανότητες έχει ο Ελληνας να πάρει αυτό που δικαιούται;

Πόσες πιθανότητες έχει ο Ελληνας να πάρει αυτό που δικαιούται; Αυτό για το οποίο έχει πληρώσει, έχει κουραστεί και έχει στερήσει χρόνο από τη ζωή του; Μπορεί να απαντήσει κανένας;

Φοβάμαι πως όχι. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που δεν ξέρεις τι θα σου προκύψει από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή…

Πριν δύο - τρία χρόνια, έβγαινες στο εξωτερικό, σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Ζυρίχη, και χάζευες τους «κουτόφραγκους» να παίρνουν απλόχερα και να απολαμβάνουν αυτό που δικαιούνται, χωρίς να διανοηθούν καν να το ζητήσουν. Είναι έτσι δομημένο το σύστημα, που τους προσφέρει ό,τι έχουν πληρώσει. Μπορεί για μερικούς να είναι λίγα, αλλά αυτά που δικαιούνται τα παίρνουν, χωρίς να στριμώχνονται σε ουρές, να τσακώνονται και να μοιράζουν φακελάκια. Και έλεγες: Μα καλά, είναι τρελοί αυτοί οι Ευρωπαίοι; Είναι στα καλά τους οι οδηγοί που σταματούν καταμεσής του δρόμου για να περάσουν οι πεζοί; Καλά, δεν τους σπάνε τα νεύρα περιμένοντας τον προηγούμενο να ξεπακετάρει, χωρίς να κορνάρουν και να κατεβάζουν καντήλια;

 Ομως, εμείς τι έχουμε; Ή, καλύτερα, τι είχαμε; Ενα κράτος που για να πάρεις αυτό που δικαιούσαι, που το έχεις πληρώσει, πρέπει να στηθείς στις ουρές, να λαδώσεις, να τσακωθείς, να βγάλεις… το διάολό σου, χωρίς να γνωρίζεις τι τελικά θα πάρεις και αν θα το πάρεις. Παραμένουν, βέβαια, οι οδηγοί που βλέπουν πεζό και θέλουν να τον… σταυρώσουν, τα λαμόγια, οι μπαταχτσήδες, οι τζαμπατζήδες, οι νταβατζήδες, οι χαλβατζήδες, οι τραμπούκοι, οι ανάγωγοι, οι νονοί, η καμόρα και ό,τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί κάθε ελληναράς που επιδιώκει με κάθε τρόπο να είναι συνεπής προς τα γονίδιά του.

 

Τώρα, όμως, τι έχουμε; Τους «κουτόφραγκους» να συνεχίζουν να παίρνουν αυτά που δικαιούνται -έστω λιγότερα- και μεις στα… ντόρτια και στις διπλές, αγωνιώντας αν θα ρεφάρουμε. Ποντάραμε πολλά χωρίς αντίκρισμα, μπας και πιάσουμε την καλή, αλλά δεν μας έκατσε. Τώρα πληρώνουμε τη χασούρα μας…

Το χάσαμε το παιχνίδι, πατριώτηηηη.

Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε.

Η αδυναμία του συνόλου του πολιτικού συστήματος να συμφωνήσει και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που όφειλε σε αυτό το αναποτελεσματικό και πολλές φορές φαύλο κράτος καθιστούν για άλλη μια φορά την ελληνική πλευρά ως τον πιο αδύναμο κρίκο στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με το δημιούργημά τους, τον κρατικό μηχανισμό, υπεράνω όλων…

Είναι καταπληκτικά αυτά που ακούμε κάθε μέρα. Σε μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά απόλυση στο Δημόσιο. Προφανώς ο υπουργός δεν βλέπει καμιά από τις παθογένειες του τομέα του οποίου προΐσταται, δεν αντιλαμβάνεται τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και πολύ περισσότερο βέβαια δεν τον ενδιαφέρει αν οι άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα φτάσουν τα τρία εκατομμύρια. Το μαγαζάκι μας να είναι καλά…

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος και αυτής της διαπραγμάτευσης και με τα μέτρα που είναι προ των πυλών πάλι αυτοί θα πληρώσουν το μάρμαρο. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα το κράτος δεν είναι απλώς ταμπού, είναι η ιερή αγελάδα που κανείς δεν την πειράζει.

Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε. Ούτε εμείς ούτε οι δανειστές μας. Και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αυτό το αναποτελεσματικό, δυσκίνητο, υδροκέφαλο και φαύλο κράτος δεν πρέπει να αλλάξει. Και δυστυχώς τώρα πια, οι αλλαγές αυτές πρέπει να γίνουν με διαδικασίες- εξπρές. Ας σταματήσουν ο κ. Μανιτάκης, ο κ. Τσίπρας και όλοι όσοι τέλος πάντων βάζουν πάνω από το εθνικό συμφέρον τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες και ας στηρίξουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Εχουν ιστορική ευθύνη.