Η απώλεια εμπιστοσύνης, μαζί με την ύφεση και την ανεργία, σκορπούν παγωνιά στο κοινωνικό σώμα.

Οι ατυχείς εξελίξεις επισφραγίζουν την εικόνα της διάλυσης της χώρας, που ραπίζεται διαρκώς από την τρόικα και τους Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι επισημαίνουν όχι μόνο την ασυνεπή τάση των πολιτικών στην τήρηση των συμφωνημένων, αλλά επιπλέον επιπλήττουν την πανικόβλητη Αθήνα διαρκώς. Η νέα κυβέρνηση και χωρίς υπουργό Οικονομικών προτού ανακτήσει τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών, νέες «μαύρες» τρύπες ανακαλύπτονται και, κυρίως, τον έλεγχο των πρωτοβουλιών στο πολιτικό πεδίο, σύρεται σε σπασμωδικές κινήσεις. Η απώλεια εμπιστοσύνης, μαζί με την ύφεση και την ανεργία, σκορπούν παγωνιά στο κοινωνικό σώμα.
Οταν ήρθε η ώρα της κρίσης, φάνηκε πόσο ανέτοιμοι και ανεπαρκείς ήταν και είναι όλοι. Τούτη η πικρή επίγνωση βεβαίως δεν παρηγορεί. Μάλιστα αυτή η επίγνωση ανεπάρκειας ίσως επιδεινώνει την αίσθηση ανημπόριας και την απόγνωση. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε αναγκασμένοι, είμαστε προορισμένοι να επιβιώσουμε. Θα επιβιώσουμε. Με κραδασμούς, με αναστατώσεις, με πόνο, με τούτη την κυβέρνηση, ή με νέους ηγέτες, με νέες ιδέες. Σίγουρα με περισσότερη ειλικρίνεια και αυτοκριτική, έτοιμοι για αλλαγές και προσαρμογή. Πρωταρχικό μέλημα, η διατήρηση της συνοχής και μιας εύτακτης λειτουργίας της κοινωνίας, ανεξαρτήτως υλικών δυσχερειών: αυτό μπορούμε να το εξασφαλίσουμε στους εαυτούς μας.

Αλλωστε, δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την ιστορική καμπή: όλη η Ευρώπη βρίσκεται στην τροχιά της κρίσης, εμείς όμως είχαμε και πάλι την ατυχία της πρωτιάς.

Το χειρότερο όλων δεν είναι ότι στέρεψαν τα νοικοκυριά από την έκτακτη φορολόγηση και την ύφεση, αλλά ότι στερεύουν η πίστη, η εμπιστοσύνη προς τις δυνάμεις της ηγεσίας και η αυτοπεποίθηση, δηλαδή η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της ίδιας της κοινωνίας να ανασχέσει την πτώση και να μπει σε τροχιά ανάκαμψης. Ωστε το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας πλέον υπερβαίνει τη δημοσιονομική ασθένεια, υπερβαίνει ακόμη και την ύφεση.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει με κάθε τρόπο να υλοποιήσει τον απόλυτο εθνικό στόχο...

Μετά τη Μεταπολίτευση σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις ξεκίνησαν τη θητεία τους με αέρα θριάμβου και κατέληξαν να σέρνονται, με τα γνωστά αποτελέσματα για τη χώρα και τους πολίτες. Η νέα κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά αρχίζει τη θητεία της με συγκεκριμένες προσδοκίες και χωρίς μαξιμαλιστικές επιδιώξεις. Το πολύ δύσκολο έργο που έχει μπροστά της και η στήριξή της από τρία κόμματα, τα οποία ούτε καν ανήκουν στον ίδιο πολιτικό χώρο, προκαλούν εύλογη δυσπιστία για τις δυνατότητες που έχει να επιτύχει τους στόχους της.

Τα μειονεκτήματα της νέας κυβέρνησης όμως μπορούν να εξελιχθούν σε πλεονεκτήματα υπό ορισμένες προϋποθέσεις: αν λειτουργήσει ως ενιαίο σύνολο και όχι ως πεδίο κομματικών αντιπαραθέσεων ή συντροφικών μαχαιρωμάτων, αν γίνει η υπέρβαση, αν υπάρξει ο κατάλληλος συντονισμός, τότε έχει πιθανότητες επιτυχίας. Πολλά τα «αν», ωστόσο μην ξεχνάμε πως οι μονοκομματικές κυβερνήσεις που πολλές φορές στηρίχτηκαν σε θηριώδεις πλειοψηφίες μάς οδήγησαν ως εδώ.
Αυτή η κυβέρνηση πρέπει με κάθε τρόπο να υλοποιήσει τον απόλυτο εθνικό στόχο: να σωθεί η χώρα και να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ. Ταυτόχρονα έχει καθήκον απέναντι στην κοινωνία να οδηγήσει την Ελλάδα μακριά από το μνημόνιο το ταχύτερο δυνατό και με τις μικρότερες απώλειες για τους πολίτες. Κάθε νέο μέτρο πρέπει να υπηρετεί αυτή τη λογική για να δίνει περιθώριο στην ελπίδα και να αλλάξει η ψυχολογία του έθνους. Αν το κλίμα αναστραφεί, τότε υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να επιστρέψουν οι καταθέσεις, να κινηθεί η αγορά, να ανοίξουν δουλειές και να μειωθεί η ανεργία.
Οι στόχοι που τέθηκαν στο πρόγραμμα συνεργασίας στο οποίο συμφώνησαν τα τρία κόμματα είναι εξαιρετικά φιλόδοξοι. Και τους μισούς από αυτούς να επιτύχουν, θα μιλάμε για θρίαμβο. Μπορεί να υπάρχουν προθέσεις, αλλά… υπάρχει και η τρόικα. Ο τρόπος που θα χειριστεί τους δανειστές και η επιδεξιότητα στη διαπραγμάτευση αποτελούν τη βάση όλης της προσπάθειας. Και εδώ οφείλουμε να ομολογήσουμε πως η κυβέρνηση ξεκινά με μια καλή «προίκα» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πίεση που άσκησε προεκλογικά το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και ο τρόμος που προκάλεσε παγκοσμίως αναγκάζουν την τρόικα να ρίξει λίγο νερό στο κρασί της για να μη βρεθεί αύριο κιόλας απέναντι σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, όπως η ίδια πιστεύει.

Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και για τίποτα.

Ο Αντώνης Σαμαράς ορκίστηκε πρωθυπουργός σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Από εκεί και πέρα, όμως, ο πρωθυπουργός και τα κόμματα που τον στηρίζουν έχουν αναλάβει μια τεράστια ευθύνη: να μην καταστήσουν άνευ περιεχομένου το μήνυμα των εκλογών. Δηλαδή να μετατρέψουν μια καταστροφική πολιτική σε αναθεώρηση, με στόχο την εθνική ανάταση.
Υποψιάζομαι, όμως, όπως άλλωστε υποδηλώνει η σύνθεση της νέας 40μελούς (!) κυβέρνησης, δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κρίσης. Διότι αν συνομολογήσουμε ότι η μοίρα της Ελλάδας είναι να κόβει μισθούς και να σφάζει συντάξεις, τότε ελάχιστη σημασία έχει αν ο Ηρώδης λέγεται Παπανδρέου ή Σαμαράς.
Η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή τραυματική εμπειρία. Η χώρα βρίσκεται σε ραγδαία κατάρρευση όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική και ψυχολογική. Η συσσωρευμένη ένταση, οργή, αγανάκτηση ή όπως αλλιώς θέλετε να το περιγράψετε αναζήτησε μια δικλίδα εκτόνωσης στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις.
Στη δημοκρατία άλλη διαδικασία εκτόνωσης του δημοσίου αισθήματος από τις εκλογές δεν υπάρχει. Και είναι αδύνατον να προχωρήσουμε στο όποιο επόμενο βήμα (ακόμη κι αν είναι ένα βήμα συνεργασίας όπως αυτό που επιχειρείται...) αν ο λαός δεν είχε την ευκαιρία να αποδώσει ευθύνες και να μοιράσει νέους τίτλους νομιμοποίησης. Ηταν ο μοναδικός τρόπος να διατηρήσουμε σ’ αυτήν την τραυματική περίοδo τη δημοκρατική μας συνοχή.
Ομως, έχει ήδη διαρραγεί ο εθνικός ιστός, όχι απλά ο πολιτικός, ο οικονομικός και ο δημοσιονομικός. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και για τίποτα. Είναι αλήθεια ότι ο κοινωνικός ιστός δοκιμάζεται σοβαρά από την καλπάζουσα ανεργία και τη βαθιά παρατεταμένη ύφεση. Οι πολίτες στενάζουν κάτω από δυσβάσταχτα βάρη, το άχθος ενός μηδαμινού γίγνεσθαι, αγωνιούν για το αύριο, πονούν για τη γενιά που πάει να χαθεί στη διευρυνόμενη δίνη. Παγωμένοι, απεύχονται το χειρότερο - μια πολυετή «κατοχή» χωρίς κήρυξη πολέμου.

Μερεμέτια συνήθως, για το καλό του τόπου. Και εγκλήματα, συνήθως, για καταστροφή του Λαού και κάθε προοπτικής του.

Αυτή είναι η Ελλάδα της Αλλαγής, του Εκσυγχρονισμού, της Επανίδρυσης του Κράτους και του Σοσιαλισμού (προς εκτόπιση της βαρβαρότητας!)..
Ποιος δεν το ξέρει, τάχα; Με τα γκεσέμια τους φανάτιζαν τα πλήθη, εξαγόραζαν τους «δύστροπους», έστηναν κάλπες, έβγαιναν πανίσχυροι (με τη βοήθεια και των εκλογικών νόμων), έπαιρναν ως λάφυρο το κράτος και τη δημόσια περιουσία (παλιότερα αποτελούσε το 70% της οικονομίας) και, ως Μονάρχες, έκαναν ό,τι κατέβαινε στα κεφάλια τους.
Μερεμέτια συνήθως, για το καλό του τόπου. Και εγκλήματα, συνήθως, για καταστροφή του Λαού και κάθε προοπτικής του.
Εθνικό σχέδιο για εκσυγχρονισμό της Διοίκησης, της Οικονομίας και της Κοινωνίας δεν υπήρξε ποτέ. Οπως δεν υπήρξε ποτέ (από το 2009 μέχρι σήμερα) και εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση. Από κανένα, μάλιστα, κόμμα.
Κάποια «προγράμματα» (άδεια πουκάμισα) και πέραν τούτου ουδέν.
Η έλλειψη πείρας, υποδομών και κουλτούρας γενικότερων σχεδιασμών φάνηκε αυτές τις μέρες, κατά τις οποίες οι εκπρόσωποι τριών κομμάτων προσπαθούν να εκπονήσουν (όχι «εθνικό σχέδιο» φυσικά, αλλά) μια απλή πυξίδα πλεύσης ανάμεσα στα 5 ή 6 ή 7 σημεία για τα οποία υπήρξε σύμπτωση απόψεων.
Και δεινοπαθούν!
Διότι, στα 38 χρόνια της Μεταπολίτευσης, στη μεν Βουλή και στα ΜΜΕ οι συζητήσεις ποτέ δεν υπήρξαν διάλογοι, αλλά παράλληλοι μονόλογοι, και ποτέ το πολιτικό σύστημα δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καθίσει γύρω από ένα τραπέζι και να διαβουλευθεί πάνω στα κρίσιμα προβλήματα της χώρας, να αναζητήσει τους κοινούς στόχους και να καταλήξει σε κοινές πρακτικές προς επίτευξή τους.
Από αυτή την άποψη, η Επιτροπή που συγκρότησαν τα τρία κόμματα προς προγραμματική σύγκλισή τους είναι μια ιστορική Επιτροπή. Και τα μέλη της (Χρ. Λαζαρίδης, Β. Μεϊμαράκης για τη Ν.Δ., Κ. Σκανδαλίδης για το ΠΑΣΟΚ και Δ. Χατζησωκράτης για τη ΔΗΜΑΡ) θα αναφέρονται ως τα πρώτα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα που εργάστηκαν πάνω σε υπερκομματικά σχέδια.
Είναι καιρός, άρα, η ίδια Επιτροπή, εμπλουτισμένη και με ειδικούς, να εκπονήσει, επιτέλους, ένα εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση, όχι μόνο επειδή ο τόπος έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις στην Οικονομία, τη Διοίκηση και την Κοινωνία, αλλά και διότι οι λέξεις Μνημόνια, Δανειακές Συμβάσεις κ.λπ., είναι φορτισμένες αρνητικά και προκλητικές για τον μέσο πολίτη!

Χρόνος δεν υπάρχει και το ξέρουν όλοι.

Τα περιθώρια δεν είναι απλώς στενά. Τα έχουμε ήδη υπερβεί.
«Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα» επισημαίνουν όλοι. Ολα τα στελέχη των τριών κομμάτων που στηρίζουν τη νέα κυβέρνηση και που θεωρούν πως η επιτυχία της είναι ένα μεγάλο στοίχημα.
Αν αυτό το κερδίσουν, τότε θα είναι και μια κυβέρνηση μακράς πνοής. Αν όχι τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα από τα σημερινά. Και αυτό ένα πράγμα σημαίνει. Καταστροφή.
Προς το παρόν πάντως όλες οι πλευρές δείχνουν να κατανοούν τις δυσκολίες. Ειδικά ο Αντώνης Σαμαράς, που αναλαμβάνει το βαρύ φορτίο του πρωθυπουργού.
Φάνηκε και από το ύφος του κατά την τελετή παράδοσης – παραλαβής στο Μαξίμου. Δείχνει όμως αποφασισμένος. Και αυτό είναι σημαντικό.
Αν τύχει και της ανάλογης συμπαράστασης, υπάρχουν περιθώρια ελπίδας για τους πολίτες και τη χώρα. Χρόνος δεν υπάρχει και το ξέρουν όλοι.

Η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή.

Ενώ δεν έγιναν ακόμη γνωστές, – όπως ήταν φυσικό – οι προγραμματικές δηλώσεις της τώρα οικοδομούμενης κυβέρνησης – δημοσιοποιήθηκαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι «προγραμματικές δηλώσεις» της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης – σύντομα, λιτά, κατηγορηματικά. Και κατανοητές στον καθένα:
– «Θα ασκήσουμε υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση. Δεν θα σταθούμε εμπόδιο σε μια καλή διαπραγμάτευση. Οι αντιδράσεις μας στην πολιτική της κυβέρνησης θα στηρίζονται στη λογική της ωριμότητας...».
Επειδή δεν είναι σύνηθες στη θαυμαστή μας χώρα να προηγούνται οι προγραμματικές δηλώσεις της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης των προγραμματικών δηλώσεων της Συμπολίτευσης, και επειδή – όπως λέει και ο Λαός μας, – η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή – είναι αναγκαίο να δούμε τι σημαίνει ακριβώς η δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση.
Σημαίνει ότι δεν θα αναστατώνει την κοινωνική, οικονομική και παραγωγική ζωή του τόπου με απεργίες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια για «ψύλλου πήδημα», αλλά μόνο αν κινδυνεύουν, πράγματι, σημαντικά δικαιώματα των εργαζομένων και συνταξιούχων;
Σημαίνει ότι θα επιλέγει τον δρόμο των συγκρούσεων αντί του δρόμου των συνεννοήσεων και των διαβουλεύσεων και ότι ο δρόμος των συγκρούσεων θα είναι, πια, η πρώτη και όχι η τελευταία λύση για τη διευθέτηση κοινωνικών διεκδικήσεων;
Σημαίνει ότι θα υιοθετεί αβασάνιστα κάθε συντεχνιακό αίτημα και θα καλύπτει άκριτα κάθε παράλογη διεκδίκηση (όπως το αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70 και του ’80 και του ’90) και θα αναστατώνει την κοινωνία;

Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν επωμισθεί ένα σημαντικό θεσμικό ρόλο από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε και δεν πείθει ότι είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Αντιθέτως. Οταν οι νεολαίοι φωνάζουν συνθήματα για τη συνέχιση του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ» όχι απλώς δεν πείθουν, αλλά τρομάζουν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης, η οποία γνωρίζει ότι άλλο η ένοπλη αντίσταση ή ο ένοπλος εμφύλιος και άλλο η αντιπολίτευση στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύει για τις περίφημες «συνιστώσες», αλλά και για τα διάφορα ακραία στοιχεία που βρίσκονται σε κορυφαίες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μεταλλαχθεί σε πειστικό και υπεύθυνο πολιτικό ηγέτη, θα πρέπει να ξεκινήσει από την απομάκρυνση και τη χαλιναγώγηση των ακραίων και γραφικών, των οποίων οι εμπρηστικές δηλώσεις και πράξεις κινούνται εκτός των ορίων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή ακόμη και της πιο προωθημένης ευρωπαϊκής Αριστεράς.