Είναι καιρός πέρα από την ακραία ρητορική και τον λαϊκισμό να επιστρέψει η κοινή λογική για το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Δεν αμφισβητεί κανείς το δικαίωμα κάθε πολιτικού κόμματος να παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για το πώς φτάσαμε ως εδώ και, φυσικά, για το πώς θα πορευθούμε στο μέλλον. Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι απαγορεύεται οι θέσεις και οι προτάσεις του να υποστούν τη βάσανο της κριτικής. Φαίνεται όμως πως ορισμένοι θεωρούν πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και διεκδικούν το αλάθητο, καθώς δεν δέχονται κουβέντα για τις δικές τους θέσεις. Συχνά, δε, ξεπερνούν τα όρια, κατηγορώντας και ενίοτε απειλώντας όσους τολμούν να τους κρίνουν για την αοριστία των προτάσεων και για το ανέφικτο των στόχων τους. Ο λόγος, εν προκειμένω, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμη και με το αναθεω­ρημένο πρό­γραμμά του αποφεύ­γει να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί στη χώρα στην περίπτωση διακοπής της χρημα­το­δότησης. Συχνά τα στελέχη του καταφεύγουν και σε κωμικές απει­λές έναντι των εταίρων και δανειστών, ξεχνώντας προφανώς ότι η χώρα στη­ρί­ζεται σε αυτούς για να μην καταρ­ρεύ­σει. Αν νομίζουν ότι την επομένη μιας τέτοιας εξέλιξης θα υπάρχουν ακό­μη υποστηρικτές της εξαθλίωσης, μάλλον βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου.

Οι πολίτες ασφαλώς υπό το βάρος των συνεπειών της αδυσώπητης κρίσης ακούν ευχάριστα τις υποσχέ­σεις, αλλά είναι βέβαιο ότι διεκδικούν την ελπίδα και όχι το χάος. Με δεδο­μένο πως κανένα κόμμα δεν φαίνεται ικανό να εξα­σφα­λίσει κοινοβουλευ­τική αυτο­δυναμία, είναι πράγματι ακατανόητη η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην πλήρη απαξίωση των άλλων κομμάτων, καθώς στις 18 Ιουνίου θα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες, αν εννοεί ότι θέλει να κυβερνήσει και δεν πολι­τεύε­ται ως μόνιμη αντιπολί­τευση. Ο διχασμός και η πλήρης διάλυση του εσωτερικού μετώπου μόνον σε περιπέτειες μπο­ρούν να οδηγήσουν. Είναι καιρός πέρα από την ακραία ρητορική και τον λαϊκισμό να επιστρέψει η κοινή λογική για το παρόν και το μέλλον του τόπου. Αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, που οφείλουν να υπερβούν τα κομματικά τους όρια και να συναντηθούν με την πραγματικότητα που επιβάλλει συνεννόηση και ευελιξία, για να μην καταστρέψουμε ό,τι έχει απομείνει.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν στη ζωή τους κάποιο … θάμα.

Η αλαζονεία σε όλο της το μεγαλείο, άρχισαν να μοιράζουν υπουργεία οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ χωρίς να λάβουν την εντολή και πριν ακόμα πάμε στις κάλπες,θεωρούν ότι το κόμμα τους -εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα- πρέπει να είναι έτοιμοι σε γενικές γραμμές γιατί την επομένη των εκλογών θα χρειαστούν συζητήσεις και με άλλους κομματικούς σχηματισμούς και για το μοίρασμα υπουργείων.

Εκμεταλλεύεται πλήρως το αντιμνημονιακό κλίμα που καλλιεργήθηκε και με τη δική του σημαντικότατη συμβολή τα δύο τελευταία χρόνια...

Ως πρωθυπουργός σε αναμονή, αλλά και... ευρωπάρχης, εμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζοντας το πρόγραμμα διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Απέχει μεν από το πολιτικό πρόγραμμα το οποίο ήταν αναρτημένο στο Διαδίκτυο και οραματιζόταν την αλλαγή στην Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρη την υφήλιο στα πρότυπα των πολιτικο-κοινωνικών πεποιθήσεων των συνιστωσών του, αλλά διατηρεί με διαφορετική διατύπωση πολλές από τις διαστάσεις αυτού του οράματος. Κυρίως βασίζεται στην προσδοκία ότι θα γίνει αποδεκτό από τους δανειστές, ότι η εκροή των δισεκατομμυρίων προς την πλευρά μας θα συνεχισθεί, ότι δεν πρόκειται να συμβεί «ατύχημα» στη χώρα είτε τώρα, είτε όταν βρίσκεται στην εξουσία και όλα θα εξελιχθούν με γραμμική ακρίβεια για να επιτευχθούν οι στόχοι.
Στην παρουσίαση του προγράμματος, ο Αλ. Τσίπρας αγνόησε επιδεικτικά τα μηνύματα που στέλνουν όλοι οι διεθνείς παράγοντες, πιστός στη γραμμή «της ισορροπίας του τρόμου» που ανέπτυξε πριν από μερικές ημέρες, θεωρώντας βέβαιο, αλλά και αναγκαίο όπως προκύπτει από την προσεκτική ανάγνωση του περιεχομένου, ότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν θα τολμήσει, αλλά και θα στέρξει. Πήγε μάλιστα ακόμη παραπέρα χαρακτηρίζοντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ «σχέδιο-πυξίδα για την ευρωπαϊκή Αριστερά», υποστηρίζοντας παράλληλα ότι «η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να γίνει πρωτοπόρα δύναμη αλλαγής στην Ευρώπη»...
Οπως αναμενόταν, ο Αλ. Τσίπρας εκμεταλλεύεται πλήρως το αντιμνημονιακό κλίμα που καλλιεργήθηκε και με τη δική του σημαντικότατη συμβολή τα δύο τελευταία χρόνια και επικεντρώνεται στην ακύρωσή του, υιοθετώντας όμως ταυτόχρονα πολλά από τα μέτρα, τις διαδικασίες και τους στόχους που έχουν ήδη υιοθετηθεί και βρίσκονται σε διαδικασία εφαρμογής. Οι αντιφάσεις που μπορεί να επισημάνει ο προσεκτικός μελετητής είναι πάρα πολλές, αλλά σημασία έχει το μήνυμα που θα προσλάβει ένας κόσμος που ήδη θεωρεί το Μνημόνιο αποκλειστικά υπαίτιο για τα δεινά του.

Μην απορείτε. Εις την πολιτική υπάρχουν και φελλοί, οι όποιοι έχουν την ιδιότητα να… βυθίζονται.

Υπαγωγή τραπεζών σε εθνικό έλεγχο, κρατικοποιήσεις, πάγωμα ιδιωτικοποιήσεων και σταδιακή επαναφορά υπό κρατικό έλεγχο δημοσίων οργανισμών, ολική ή μερική διαγραφή χρεών σε υπερχρεωμένα νοικοκυριά, κατάργηση των χαρατσιών για οικονομικά ευπαθή στρώματα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων στα όσα εξήγγειλε σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας κατά την παρουσίαση του οικονομικού και κυβερνητικού του προγράμματος, κεντρικός άξονας του οποίου είναι η «ακύρωση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων» καθώς και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. και  θαααααααααααααα.

Κατά το παρελθόν σε μια από τις συνεντεύξεις του ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει θαυμαστής του Μάο. Του μυαλού του. Οχι των πρακτικών του...

Κατά το παρελθόν σε μια από τις συνεντεύξεις του ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει θαυμαστής του Μάο. Του μυαλού του. Οχι των πρακτικών του. Αν και απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα εκατομμύρια που αυτός ξεπάστρεψε δεν πήρε και πολύ ξεκάθαρη θέση.
Πολύ εύκολα θα μπορούσε κάποιος να μας χαρακτηρίσει ως προβοκάτορες. Ομως θυμηθήκαμε τα περί Μάο με αφορμή τα όσα διέρρευσαν και αφορούν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που επισήμως θα ανακοινωθεί την Παρασκευή, μάλλον.
Μεταξύ άλλων, και αφού καταργεί το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις και άλλα, κάνει λόγο για… εθνικοποίηση των τραπεζών και κυρίως για επανακρατικοποίηση Οργανισμών.
Με λίγα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναφέρει στο κράτος τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, λιμάνια και αεροδρόμια αλλά και Μέσα Μεταφοράς στα οποία ίσως να περιλαμβάνει την Ολυμπιακή.
Το ότι αυτά μας θυμίζουν και ολίγον Παπανδρέου, Ανδρέα αλλά και Γιώργο του 2009 (που θα έδιωχνε τους Κινέζους και θα έπαιρνε πίσω ΟΤΕ κ.λπ.) τα παραβλέπουμε. Το ότι μας θυμίζει χώρες όπως αυτή της περιόδου του Μάο, επίσης.
Αυτό που πρέπει να μας διευκρινίσει κάποιος είναι το πού θα βρεθούν τα χρήματα για να γίνουν οι εξαγγελίες πράξη. Διότι μπορεί στον ΣΥΡΙΖΑ να σκέφτηκαν το πού θα βάλουν τους δημοσίους υπαλλήλους που έχουν υποσχεθεί ότι θα προσλάβουν, όμως το θέμα είναι πολύ απλό.
Πώς θα πληρωθούν όλα αυτά; Εκτός και αν το σκεπτικό είναι πως μετά την καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων η χώρα θα έχει γυρίσει στη Δραχμή και αφού θα έχει χάσει τα όποια διεθνή ερείσματα θα μπορεί να προχωρήσει στην κρατικοποίηση διώχνοντας τους ιδιώτες από τους Οργανισμούς.
Αυτό ενδεχομένως να είναι μια άποψη. Ας γίνει γνωστή όμως στους πολίτες. Οπως και οι συνέπειες αυτών των πράξεων.

Μήπως θέλει να βγει δεύτερος κ.Τσίπρας; Ώστε άλλοι να χειρισθούν την κρίση και εκείνος να κανοναρχεί από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Πέρα λοιπόν από τις δημόσιες ηρωικές δηλώσεις, στις κατά μόνας συζητήσεις επικρατεί μέγας προβληματισμός και αναζητούνται στρατηγικές διαχείρισης τόσο της εκλογικής μάχης, όσο και του εκλογικού αποτελέσματος. Ορισμένοι μάλιστα δείχνουν να υιοθετούν πιο μεσοπρόθεσμες στρατηγικές με ορίζοντα τις μεθεπόμενες εκλογές. Εκτιμούν ότι το κόμμα του κ. Τσίπρα έχει εγγράψει υποθήκες εξουσίας από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, τις οποίες μπορεί να ενισχύσει τον Ιούνιο. Θα ήταν όμως ατύχημα της Ιστορίας, όπως λένε οι ίδιοι , αν κέρδιζε την πρωτιά και στην προσπάθειά του να χειρισθεί την κρίση έπαιρνε τον «μουντζούρη» ,αν δηλαδή «έσκαγε» η χώρα στα χέρια του. Στην περίπτωση αυτή, το τέλος θα ήταν άδοξο για τον κ. Τσίπρα και τη νέα Αριστερά της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης.

Βάσει των παραπάνω, πολλοί εκτιμούν ότι η επίσημη γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ κατά την παρουσίαση του προγράμματος την Παρασκευή θα είναι σκληρή και συγκρουσιακή με την Ευρώπη.

Θα θέτει ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης των επαχθών όρων των δανειακών συμβάσεων και θα επαγγέλλεται το τέλος του μνημονίου, το οποίο δεν θα αναγνωρίζει ως υποχρέωση απορρέουσα από τις δανειακές συμβάσεις. Με άλλα λόγια θα υιοθετεί γραμμή απόλυτης σύγκρουσης με τους Ευρωπαίους, κόβοντας τις γέφυρες με τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, που μπορεί να έτειναν ευήκοον ους προς τον φλογερό κ. Τσίπρα, αλλά δεν θέλουν να διαταράξουν την σχέση της χώρας με την Ευρώπη.

Οι πιο καχύποπτοι λοιπόν διερωτώνται μήπως θέλει να βγει δεύτερος κ.Τσίπρας; Ώστε άλλοι να χειρισθούν την κρίση και εκείνος να κανοναρχεί από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την απόλυτη νίκη και την αυτοδυναμία του στις μεθεπόμενες εκλογές. Είναι αυτή μια κάποια λύση για τον απροετοίμαστο ΣΥΡΙΖΑ που θα έλεγε και ο ποιητής..

Πιστεύει κανείς, περί επανακρατικοποίησης της Ολυμπιακής και των 1300 ευρώ, κατώτατου μισθού, έπεισαν τον κόσμο να πάει προς τον σωτήρα Αλέξη;

Δεν είναι μόνο ο παλιός ανδρεοπαπανδρεϊσμός, δεν είναι μόνο η μεγάλη κι ανίκητη παράδοση του λαϊκισμού, δεν είναι μόνο η επένδυση σε ελπίδες, (φρούδες ίσως, αλλά ελπίδες), δεν οφείλεται μόνο στην ψευδαίσθηση ότι όλα είναι ένας μεγάλος εφιάλτης και το πρωί θα μας βρει πάλι αγκαλιασμένους με το ταίρι μας, απόλυτα προστατευμένους στην οικογενειακή θαλπωρή.
Πριν, λοιπόν, καταδικάσουμε ή αποδεχθούμε το φαινόμενο Τσίπρα, είναι ανάγκη να εξετάσουμε λίγο την σημερινή συγκυρία. Γιατί, μόλις τις τελευταίες μέρες της προηγούμενης προεκλογικής περιόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε, στο δυσθεώρητο, για την ιστορική του διαδρομή 17%; Οφείλεται στο πρόγραμμά του, στις προτάσεις του για την έξοδο από την ασφυξία; Πιστεύει κανείς, πως τα φληναφήματα, περί επανακρατικοποίησης της Ολυμπιακής και των 1300 ευρώ, κατώτατου μισθού, έπεισαν τον κόσμο να πάει προς τον σωτήρα Αλέξη;
Νομίζω πως μια τέτοια προσέγγιση, είναι μάλλον σχηματική. Ας αναλογιστούμε πως όλοι, την προηγούμενη περίοδο, δεν συζητήσαμε και δεν στοχαστήκαμε για τα πραγματικά αίτια της καταστροφικής πορείας. Και κυρίως, η απόλυτη αποτυχία των Μνημονίων, που κατέστρεψαν επιλεκτικά, κυνικά και βάρβαρα, συγκεκριμένα στρώματα της κοινωνίας, κι άφησαν πάλι στο απυρόβλητο, τα παράσιτα της φοροδιαφυγής, έχει δημιουργήσει βαθειά τραύματα στο κοινωνικό σώμα.
Είναι ίσως για πρώτη φορά, που η πολιτική επιλογή, έχει τόσο απολιτικό χαρακτήρα. Δεν είναι μόνο η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η εμφάνιση, από τα Δεξιά, ενός μάλλον κωμικού σχηματισμού, υπό τον μέγα ηγέτη Καμμένο και ενός αποτρόπαιου φαινόμενου, της σαλεμένης Χρυσής Αυγής. Όλοι αυτοί δεν μιλάνε λαϊκίστικα, αλλά κινούνται στην περιοχή της παλαβομάρας και στον παλιό, ελληνικής κοπής, κουτσαβακισμό, που νομίζαμε πως έχει εκλείψει από την εποχή του (παππού) Πάγκαλου.
Σήμερα, λίγες μέρες, πριν την νέα εκλογική αναμέτρηση, όλη η συζήτηση εξαντλείται, αν ο Τσίπρας είναι ο νέος Ανδρέας ή ο ευρωπαίος Τσε, που θα ανατρέψει το σημερινό ελληνικό και ευρωπαϊκό στάτους, αν είναι γκαφατζής, τζάμπα μάγκας, απειλή για την ανθρωπότητα ή ελπίδα για τους κολασμένους της γης.