Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα...

Βέβαια ήταν 2,5 χρόνια κόλασης, ειδικά τα δύο από αυτά με ένα ΠΑΣΟΚ να σαρώνει τα πάντα. Μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, με λουκέτα κ.ά. Και φυσικά δημιουργία ενός κλίματος και μιας ψυχολογίας πρωτόγνωρης. Ενα είδος «σοκ και δέους».
Ομως τώρα είναι πάλι κοντά μας. Το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε λίγες ημέρες (αφού μεσολάβησε και το Πάσχα) άρχισαν και πάλι οι δεσμεύσεις με τις ανάλογες υποσχέσεις.
Ακούσαμε δεσμεύσεις για οριστική αντιμετώπιση της κρίσης, υποσχέσεις για αύξηση του επιδόματος ανεργίας (που οι ίδιοι μείωσαν), κατηγορηματικές θέσεις ως προς το θέμα της λήψης νέων μέτρων.
Ακούσαμε ακόμη και μέτρα για την ακρίβεια στην αγορά. Ναι, θα πατάξουν και την ακρίβεια, που εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες η άτιμη, βρίσκοντας ευκαιρία μιας και η χώρα δεν έχει κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.
Ολα κι όλα. Υπάρχει σχέδιο. «Στρατηγικό», όπως έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και αφορά στην επίλυση των προβλημάτων μας. Αυτών που η προηγούμενη κυβέρνηση, αυτή βρε του άλλου ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε.
Οπότε ας μην ανησυχούμε. Βέβαια πρέπει να μας πουν ποιος θα υλοποιήσει αυτό το σχέδιο. Ποιον προτείνουν. Διότι ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι δεν ενδιαφέρεται να γίνει πρωθυπουργός.
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως μας έλειψαν. Και πως, αν μη τι άλλο, γέλασε και λίγο το χειλάκι μας. Και θα γελάσει κι άλλο. Αφού έχουμε μπροστά μας δύο ολόκληρες εβδομάδες.
Ζούμε δε για τη στιγμή που, πέραν των περί συντρόφων και προοδευτικών, θα ακούσουμε και περί... τιμημένων γηρατειών.

Θα ζητούν την ψήφο μας με την υπόσχεση πάλι ότι θα αλλάξουν τα πάντα. Χωρίς να αλλάζουν τίποτα.

Μέσα στο πλαίσιο των μεγάλων λόγων και κούφιων υποσχέσεων, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η προχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξη του Ευάγγελου Βενιζέλου, η πρώτη του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Πήρε τέτοιες αποστάσεις από τους χειρισμούς του προκατόχου του, Γιώργου Παπανδρέου, που αναρωτιέται κανείς όχι μόνον αν οι δύο ήταν στην ίδια κυβέρνηση, αλλά αν συνυπήρξαν στον ίδιο πλανήτη. Ο Βενιζέλος στηλίτευσε τη χρήση της μνημειώδους πλην απατηλής ρήσης «λεφτά υπάρχουν», καθώς και την ασυνεννοησία εντός της κυβέρνησης Παπανδρέου· θρήνησε τους έξι μήνες που χάθηκαν μετά τις εκλογές του 2009 και κατήγγειλε το πρώτο Μνημόνιο ως «ελλιπές». Εν ολίγοις, ο Βενιζέλος φάνηκε να συμφωνεί με τις πράξεις της κυβέρνησης στην οποία συμμετείχε μόνο από την ώρα που αυτός ανέλαβε την αντιπροεδρία – αν και χαρακτήρισε «εσφαλμένη εκτίμηση» τη μετέπειτα πρόταση του Παπανδρέου για δημοψήφισμα (αφού την είχε στηρίξει).
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν γεμάτη λάθη, τα οποία οδήγησαν στην απογοήτευση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και στην κάθετη πτώση των ποσοστών του στις δημοσκοπήσεις. Ο Βενιζέλος έχει ανάγκη να αποστασιοποιηθεί από αυτά και να προτείνει κάτι νέο. Αλλά εάν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν στηρίξει με αυτοπεποίθηση τις μεταρρυθμίσεις που αναγκάστηκε να υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, ενώ και η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά φοβάται να συνδεθεί με αυτές, τα δύο κόμματα που οφείλουν στη χώρα να λύσουν τα προβλήματα τα οποία της δημιούργησαν θα στερούνται και παρελθόν και προτάσεις για το αύριο. Θα ζητούν την ψήφο μας με την υπόσχεση πάλι ότι θα αλλάξουν τα πάντα. Χωρίς να αλλάζουν τίποτα.

Τώρα, όμως, ο δυστυχής, προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες του στη διακυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου...

Oύτως ή άλλως, η «εποχή ΠΑΣΟΚ» έχει ξεφτίσει... Eυτυχώς, λες... Αλλά, τα θύματα πολλά από την τραγωδία των «τζάμπα» υποσχέσεων και του Μνημονίου, τις πράσινες μίζες των εξοπλιστικών, το γκρέμισμα της Σοφοκλέους από τους Nεονάκηδες του «σημιτικού εκσυγχρονισμού» και... και... Εξοχες και οι λεκτικές «γκάφες» του Βενιζέλου περί προτεκτοράτου και άλλων τινών... Τώρα, όμως, ο δυστυχής, προσπαθεί να συγκαλύψει τις ευθύνες του στη διακυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, ότι η χώρα οδηγήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο κατ’ ανάγκην, ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τι έγινε στις διαπραγματεύσεις τότε, και πρόσθεσε ότι ο ίδιος ήταν κατά της προσφυγής στο ΔΝΤ! Και, ναι! Ηταν λάθος το «λεφτά υπάρχουν». Bεβαίως, ηθικά και πολιτικά μένει ακάλυπτος, προσπαθώντας να ξεβράσει τις «τζάμπα» υποσχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου... Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέφερε ότι το «λεφτά υπάρχουν» ήταν λάθος και ότι στη διάρκεια των πρώτων μηνών διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ χάθηκαν οι ρυθμοί, προσθέτοντας ότι έπρεπε να είχαν ληφθεί μέτρα τόσο ως μήνυμα στις αγορές όσο και για τον περιορισμό του ελλείμματος. O κ. Βενιζέλος είπε ότι στο διάστημα εκείνο η Ε.Ε. δεν καταλάβαινε, ενώ χαρακτήρισε τον τότε πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «συντηρητικό»! Η ελληνική κρίση έχει επικίνδυνα συμπτώματα. Και, δυστυχώς, αυτό επαληθεύεται με τον πιο πικρό και επώδυνο τρόπο... Κόντρα σε όλες αυτές τις βαρύγδουπες Βενιζέλειες δηλώσεις, οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μιας οικονομίας που παραμένει σε βαθιά κρίση, με οδυνηρό κόστος για τους σημερινούς εργαζομένους, αλλά και για το μέλλον του έθνους μας. Τα επιχειρήματα που επιστρατεύονται για να δικαιολογήσουν τα βάσανα και τον πόνο που επιβάλλουν στον κόσμο αλλάζουν από μέρα σε μέρα. Ενα πράγμα παραμένει κοινό: ότι ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε μια πραγματική ανάκαμψη της οικονομίας είναι να σταματήσουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Τώρα οι συνέπειες της πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου γράφτηκαν στο πετσί μας, όπως γράφτηκε η τιμωρία στην «Αποικία των τιμωρημένων» του Κάφκα... Τώρα είναι αργά. Οντως, πρόκειται για επαγγελματίες της ιδεολογικής ανοησίας, σοσιαλιστές-τερμίτες, ευνοημένους ενός σάπιου συστήματος που έφτιαξαν στα μέτρα τους, κατορθώνοντας στην πορεία να καταστρέψουν την Ελλάδα επί 27 χρόνια από τα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης και να την οδηγήσουν στο σημερινό χάος. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα κυρίαρχα συναισθήματα στην ελληνική κοινωνία είναι η οργή και η διάθεση τιμωρίας του «συστήματος». Οι πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούς από ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών και απόψεων είναι: «Δεν θέλω να με εκβιάζει κανείς, δεν έχω πολλά να χάσω ακόμη για να με απειλεί οιοσδήποτε με πτώχευση ή με τη δραχμή». «Εγώ θέλω να τους τιμωρήσω και δεν με νοιάζει τι θα γίνει την επομένη το πρωί. Δεν πάει άλλο». Ή «αυτή τη φορά θα τους δείξουμε για να καταλάβουν. Στις μεθεπόμενες εκλογές θα το ξανασκεφθούμε ψύχραιμα». Αν τα πράγματα δεν αλλάξουν τις επόμενες δυόμισι εβδομάδες η χώρα θα μπει σε μια σοβαρή περιπέτεια στις 7 Μαΐου. Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας, να αναγκάσουμε το όποιο αστικό καθεστώς αυτής της χώρας να σοβαρευθεί αντί να παρακολουθεί μοιρολατρικά τους «πειρατές» και τους εμπόρους της δραχμής να πουλάνε την πραμάτεια τους. Η φάση της αστάθειας μπορεί ίσως να είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού με την είσοδο νέων, σοβαρών ανθρώπων στην πολιτική.

«Να πάει κάποιος φυλακή».

< AYTA τα πράγματα ποτέ δεν τεκμηριώνονται. Φαίνεται όμως ότι από τον πρώην Πρωθυπουργό ή, τέλος πάντων, από τους ανθρώπους του είχε αρθεί κάθε πολιτική προστασία για τον Ακη. Ο Τσοχατζόπουλος είχε, για όλους τους συμβολικούς λόγους, διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ. Ηταν η φάση που το Παπανδρεϊκό Μαξίμου είχε αντιληφθεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και προσπαθούσε να ανταποκριθεί στο διάχυτο κοινωνικό αίτημα: «να πάει κάποιος φυλακή». Ή μάλλον άφηνε να συναντηθεί το αίτημα αυτό με την περίπτωση του Ακη. Κάπως έτσι φθάσαμε στη θεαματική σύλληψη της Μεγάλης Τετάρτης - άλλο αν οι διαδικασίες ενώπιον της Δικαιοσύνης είναι αναγκαστικά αργές και ενίοτε ευδοκιμούν σε αναπάντεχο χρονικό σημείο - ας πούμε στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου. ΦΥΣΙΚΑ, κι αυτό δεν είναι άσχετο με όσα παρακολουθήσαμε, ο τρόπος ζωής του Ακη, της πρώτης και της δεύτερης οικογένειάς του, καθώς και των φίλων και συνεργατών του είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με την ατμόσφαιρα μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας. Ο πλουτισμός, οι offshore, οι παρένθετοι προκαλούν. Η κοινή γνώμη δεν έχει λοιπόν ούτε οίκτο ούτε συμπάθεια. Βεβαίως, ο Ακης δεν είναι ο πρώτος ή ο μόνος έλληνας πολιτικός που ζει με όρους μεγιστάνα, ενώ έχει κρατήσει τα τελευταία σαράντα χρόνια μόνο δημόσιες θέσεις. Αλλά ο Τσοχατζόπουλος είναι ηττημένος πολιτικά εδώ και μια δεκαπενταετία και έχει επιδείξει γενικευμένη απροσεξία. Οταν είσαι κορυφαίος πολιτικός, όλη η Ελλάδα είναι το σπίτι σου. Οι πολυτελείς κατοικίες περισσεύουν. ΑΠΟ εκεί και πέρα, βέβαια, το ερώτημα είναι αν ο δημόσιος διασυρμός του Τσοχατζόπουλου θα αλλάξει κάτι. Ή αν θα πληρώσει συμβολικά αυτός, για όλους τους άλλους. Ισχύει σαφώς το δεύτερο. Σε αντίθεση με τη γυναίκα του Καίσαρα, η ελληνική πολιτική ούτε είναι ούτε τη νοιάζει να φαίνεται τίμια. Κι αυτό, σε φάση μεγάλης οικονομικής Κρίσης, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Συνεχίζουμε να προτιμούμε τους συμβολικούς αποκεφαλισμούς από τη διαφάνεια.

Το μόνο σίγουρο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι ότι το τέμπο αλλάζει.

Ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος και η κατάρρευση του άλλοτε κραταιού δικομματισμού σηματοδοτούν μετεκλογικά αδιέξοδα. Αλλά όχι και ακυβερνησία. Πιθανότατα η ιστορική ανάγκη για ανάληψη ευθυνών και οι πιέσεις των τροϊκανών επιτηρητών να οδηγήσουν το αποψιλωμένο ντουέτο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ σε μια συναινετική κυβέρνηση. Ούτε όμως αυτό αρκεί για την εκπόνηση μακροχρόνιου σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας και αποτροπής της κατάρρευσής της. Γιατί κανένας αθροιζόμενος αριθμός βουλευτών, όσο ευρύς κι αν είναι, δεν διασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα δίχως λαϊκή συμπαράσταση ή ανοχή. Πόσο μάλλον με προτεινόμενο κοινωνικό μοντέλο Λετονίας και μισθούς Βουλγαρίας. Υπό αυτή την έννοια, οι κάλπες μοιάζουν να στήνονται για ραντεβού με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ωστόσο οι εκλογές παραμένουν βασική λειτουργία της δημοκρατίας. Θα καταγράψουν την όποια λαϊκή βούληση ως προς τις όποιες υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις. Και στην τελική σούμα θα επιβεβαιώσουν ή όχι τις εκπλήξεις που επιφυλάσσουν στα κόμματα οι αλαφιασμένοι, οργισμένοι και απεγνωσμένοι ψηφοφόροι. Εστω και προσωρινά, όμως, θα εκτονώσουν το υποκινούμενο αντικοινοβουλευτικό μένος. Αλλωστε, από την ωριμότητα του εκλογικού σώματος θα κριθεί η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος και από την ποιότητα των πολιτικών δυνάμεων η ικανότητα διαχείρισης όποιου αποτελέσματος προκύψει. Το μόνο σίγουρο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι ότι το τέμπο αλλάζει. Ο χορός της κοιλιάς έληξε. Απομένει να φανεί αν η χώρα στον νέο ρυθμό θα επιμείνει στο συρτό, θα το γυρίσει στο βαλς ή θα ορμήξει αγέρωχα στον χορό του Ζαλόγγου.

Είπαμε: μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται).

Οι προεκλογικές υποσχέσεις δεσμεύουν όσους τις πιστεύουν και όχι όσους τις λένε. Αυτή τη γνωστή ρήση θα πρέπει να έχουν κατά νου όσοι ακούνε αυτές τις μέρες πολιτικούς να τους υπόσχονται καλύτερες μέρες (στο πλαίσιο του μνημονίου), διαπραγματεύσεις με την τρόικα (στο πλαίσιο του μνημονίου), βελτίωση συντάξεων (στο πλαίσιο του μνημονίου), ανάπτυξη με γενικότητες (στο πλαίσιο του μνημονίου) και της... Παναγιάς τα μάτια (στο πλαίσιο του μνημονίου πάντα!).

Ο τρόπος με τον οποίο κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα πορεύονται προς τις εκλογές δείχνει ότι δεν έχουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν τι έχει συμβεί και η χώρα, το πολιτικό σύστημα, περνάει τη μεγαλύτερη κρίση από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

- Ρουσφετολογικές αποφάσεις και τροπολογίες από τους βουλευτές και υπουργούς και των δυο κομμάτων που στηρίζουν και μετέχουν στην κυβέρνηση.

- Τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις με σκιαμαχίες, χωρίς μια ουσιαστική, πειστική και ολοκληρωμένη πρόταση για το μέλλον.

- Συγκρότηση ψηφοδελτίων με θυγατέρες, γιους και πρόσωπα του «συστήματος» για αλίευση ψήφων από τα κορόιδα τους ψηφοφόρους (προσοχή, είπαμε: μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται).

- Προεκλογική εκστρατεία εξπρές, σχεδόν στη ζούλα, μήπως και ο κόσμος ξανατσιμπήσει.

- Εκβιασμοί, ψευτοδιλήμματα, επιχείρηση φόβου για ακυβερνησία και κατάρρευση της χώρας (κι άλλη;).

- Πλασάρισμα νέων μέτρων, σάρωμα μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, ως προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας (ξανά).

- Διατήρηση των προνομίων των κομμάτων, με προνομιούχες ρυθμίσεις στις τράπεζες.

Και όλα αυτά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Σαν να μην κατανοούν ότι ο κόσμος (που έχει την κύρια ευθύνη γιατί χρόνια τώρα ανέχθηκε και στήριξε ένα τέτοιο σύστημα) τα έχει πάρει στο κρανίο μαζί τους.

Αν δεν δείξει την οργή του στην κάλπη, με περισσότερη σκέψη για κόμματα και πρόσωπα, η ιστορία θα επαναληφθεί, και αυτή τη φορά όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.