Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους.

Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων να αποδεχτούν να θυσιαστούν για χάρη των τραπεζών, γιατί διαφορετικά «θα μας διώξουν από το ευρώ»!

Άμεση εκδίωξη
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου αποπειραθεί να περάσει με νόμο οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα μέτρα, πρέπει να ανατραπεί αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση! Δεν πρέπει να παραμείνει ούτε λεπτό παραπάνω στην εξουσία, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα.

Να οδηγηθεί ταχύτατα η χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Εκεί οι πολίτες θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, έχοντας πλέον πλήρη επίγνωση της κρίσης και επιλέγοντας ποιο κόμμα θα ψηφίσουν βάσει των θέσεών τους για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτή. Με τη σειρά της θα αναλάβει τις δικές της ευθύνες η νέα κυβέρνηση, η οποία θα μπορεί τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι για τη γραμμή που θα ακολουθήσει θα έχει πρόσφατη τη λαϊκή εντολή.

Οι ανοησίες και οι γελοιότητες που ακούμε και διαβάζουμε, γιατί δήθεν δεν πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές, δεν εκφράζουν τίποτα περισσότερο από την αγωνία των πολιτικών απατεώνων του ΠΑΣΟΚ και του μηχανισμού τους, που βλέπουν το διεφθαρμένο σύστημά τους να απειλείται με σάρωμα, όπως και της ηγεσίας του ΛΑΟΣ, η οποία διαπιστώνει ότι το όνειρο συμμετοχής στην κυβέρνηση υλοποιήθηκε μεν, αλλά το πολιτικό τίμημά του είναι βαρύτατο, όπως δείχνει η δημοσκοπική πτώση του κόμματος αυτού.


Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2012/01/blog-post_9586.html#ixzz1jwGAidDf

Η ελληνική κοινωνία έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα την τελευταία διετία.

Κι εδώ πλέον αρχίζουμε να βαδίζουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Ολοι αντιληφθήκαμε την ανάγκη θυσιών προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη κατάσταση. Ολοι καταλάβαμε ότι η Ελλάδα χρειάζεται προσπάθεια για να παραμείνει στο ευρωπαϊκό νόμισμα και να διασφαλίσει την εθνική πορεία της στον 21ο αιώνα.

Αλλά κανείς δεν συμφώνησε να στείλουμε τη χώρα στο Αναμορφωτήριο, ούτε να διαλύσουμε τις βασικές συντεταγμένες της κοινωνίας μας.

Αν κάποιοι το επιθυμούν, καμία αντίρρηση. Να το πουν, να το υποστηρίξουν και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού για να το επιβάλουν.

Στη δημοκρατία, δεν γνωρίζω άλλη διαδικασία μεταρρυθμίσεων και κοινωνικών αλλαγών. Διότι στη δημοκρατία, με κουκούλα κυκλοφορούν οι τρομοκράτες και οι τραμπούκοι, όχι οι μεταρρυθμιστές.

Ακόμη περισσότερο που τέτοιες δραματικές αλλαγές χρειάζονται άμεση και ευθεία δημοκρατική νομιμοποίηση. Δεν αρκεί η επίκληση των απαιτήσεων της τρόικας - ακόμη λιγότερο όταν αποδεικνύεται ότι η επίκληση είναι ψευδής…

Χρειάζονται, λοιπόν, εξηγήσεις. Καθαρές κουβέντες. Ποιος ζητάει τι και γιατί. Ποιος επιδιώκει τι και με ποιον τρόπο. Ποιος προτείνει τι και με ποιον σκοπό.

Για έναν πολύ απλό λόγο. Η ελληνική κοινωνία έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα την τελευταία διετία. Οι ανοχές της και οι αντοχές της έχουν εξαντληθεί. Αν κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται, είναι κρίμα. Διότι πολύ φοβούμαι πως, όταν το αντιληφθούν, θα είναι πολύ αργά - κυρίως για τους ίδιους…

Δεν έχουν καταλάβει τι θέλει ο λαός και ποιες είναι οι ανάγκες της χώρας.

Μόνο που δεν βρισκόμαστε στο 2004 ή το 2009 για να τάξουν επανίδρυση του κράτους ή να μας υπενθυμίσουν ότι λεφτά υπάρχουν.

Σου προκαλεί πραγματική θλίψη να ακούς ή να διαβάζεις τις δηλώσεις για θέματα που ακουμπούν ευρύτατες μάζες. Με πυροτεχνήματα και πομφόλυγες εμφανίζονται σαν προστάτες των λαϊκών συμφερόντων, ενώ σήμερα η υπευθυνότητα είναι η πιο λαϊκή, η εθνική στάση. Δυστυχώς ο υπεύθυνος και δομημένος λόγος απουσιάζει. Οι προτάσεις απουσιάζουν.

Αλήθεια, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό το πολιτικό σύστημα που δεν συναινεί σε κοινές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης; Που δεν έχει καν την υπομονή να περιμένει κάποιο χρονικό διάστημα να μπει η χώρα σε τροχιά ασφάλειας κι ύστερα να προκηρυχθούν εκλογές; Που αδημονεί να καθίσει στις καρέκλες της εξουσίας; Που φλυαρεί για μεταρρυθμίσεις, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να τις αφυδατώσει;

Κραυγαλέο παράδειγμα η αλλαγή στη σύνθεση των πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων στο Δημόσιο. Οι τρεις δικαστές έγιναν δύο και οι δύο διευθυντές τρεις, διαιωνίζοντας, έστω με άλλο μανδύα, το αμαρτωλό καθεστώς. Και στην Ελλάδα ως γνωστόν ισχύει το κόρακας κοράκου μάτι...

Η χώρα βρίσκεται συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο…

Αποτελεί κρίσιμη παράμετρο τώρα που αρχίζει η αντικειμενικά καθοριστική χρονιά για τη χώρα να γίνει η ορθή διάγνωση της πραγματικότητας, ούτως ώστε να ληφθούν οι ενδεδειγμένες αποφάσεις.

Το πρώτο και κύριο συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο έχασε ευκαιρίες, αλλά είτε εκ προθέσεως είτε εξ αμελείας –αδιάφορο, με βάση το αποτέλεσμα– οδήγησε τη χώρα σε σημείο εξαιρετικά δύσκολο. Τα κυριότερα σημεία της ευθύνης της εντοπίζονται στο ότι, αν και ανέλαβε τη διακυβέρνηση υπονομευμένη από τους προκατόχους της, αντέδρασε με μεγάλη καθυστέρηση και, κυρίως, δεν διαπραγματεύτηκε. Ενώ επαίρονται ότι ήταν συντελεστές της απόφασης για τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης, δεν αντιλαμβάνονται πως αυτό έγινε και καθυστερημένα αλλά και με αμυντικά αντανακλαστικά.

Αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βρίσκεται στο καναβάτσο. Και, με την πλάτη συνεχώς στον τοίχο, να μην έχει περιθώρια διαπραγμάτευσης και στη συνέχεια, κατά τις περιόδους, δηλαδή, εκταμίευσης των δόσεων. Ο πυρήνας του προτεινόμενου προγράμματος είχε ορισμένους ορθούς προγραμματικούς στόχους. Η μείωση της σπάταλης, ο εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα, η κατάργηση άχρηστων οργανισμών, η πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελούσαν και αποτελούν αδήριτες ανάγκες όχι μόνο για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, αλλά και για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Δεν υπήρχε, όμως, ούτε μία πρόνοια για την αναπτυξιακή διάσταση του προγράμματος. Κι όσες υπήρχαν –για παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις– πήγαν «άπατες», εξαιτίας της ανεπάρκειας των κυβερνώντων. Όλ’ αυτά, σε συνδυασμό με την ομολογημένη και από τους ίδιους αναποτελεσματικότητα και την έλλειψη πολιτικής βούλησης, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Το δεύτερο συμπέρασμα που εύκολα εξάγεται είναι ότι απεδείχθη πως η περίφημη ιδιωτική πρωτοβουλία σε σημαντικότατο βαθμό ήταν ο μεγάλος ευνοημένος της στρεβλής λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Αν μία φορά πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, τουλάχιστον στο δεκαπλάσιο είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι σχέσεις και ο τρόπος συναλλαγής των ιδιωτών με το Δημόσιο. Έτσι θα χτυπηθούν σε μεγάλο βαθμό η διαφθορά, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής και θα βοηθηθεί σημαντικά η ανάπτυξη.

Από την πίσω πόρτα μπήκε, και τελικά ήρθε για να μήνη…

Ο Παπαδήμος, με το γνωστό ακαδη­μαϊκό του ύφος, το συχνό του χαμόγε­λο, που του προσδίδει έναν αέρα ξε­νοιασιάς την ώρα που χειρίζεται τόσο σύνθετα και σκληρά θέματα για τη χώ­ρα και τον λαό και μιλώντας σχεδόν ψιθυριστά, δεν έδωσε πολλές ειδήσεις. Δεν ξέφυγε σε περιττές πολιτικολογί­ες, ούτε σε απολογίες για την αναγκαι­ότητα των σκληρών μέτρων που καθημερινά προωθούνται, όπως θα ένι­ωθε την ανά­γκη ένας πο­λιτικός αρχηγός να πράξει. Είπε ουσιαστικά και σχε­δόν κοφτά ότι η κατάργηση 13ου - 14ου μισθού και όλες οι άγριες περικοπές στα εργασιακά θα επιβληθούν αν δεν υπάρξει συνεννόηση με τους κοι­νωνικούς εταίρους, διαμήνυσε ότι οι εκλογές θα γίνουν όταν αρχίσει η ομαλή χρηματοδότηση της χώρας μας με τη νέα δα­νειακή σύμβαση, αρνούμενος να στα­θεί έστω και ως σενάριο εργασίας στην προκήρυξη εκλογών την 8η Απριλίου, ημερομηνία που προσδιόρισε ως ακρό­τατο όριο επιβίωσης της παρούσας κυ­βέρνησης ο Αντώνης Σαμαράς. Για τα ΠΑΣΟΚικά ο Παπαδήμος ήταν πο­λύ φειδωλός, σημειώνοντας ότι περιμέ­νει τις αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου προκειμένου να αποφασίσει αν θα υπάρξουν συνέπειες στο κυβερνητικό σχήμα. Επίσης αποκήρυξε οποιαδήποτε ενασχόληση της κυβέρνησής του με θεσμικές αλλαγές, όπως οι οριακές έστω αλλαγές του εκλογικού νόμου, δι­αψεύδοντας με συνοπτικό και κοφτό τρόπο ότι απασχολείται με τέτοια ζη­τήματα.

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται...

Ολοι τους, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχονται πως ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλα βάρη και πως τα μέτρα που παίρνονται δεν βοήθησαν στην αποπληρωμή του χρέους, ούτε στη μείωση του ελλείμματος. Πώς γίνεται λοιπόν να επιμένουν και οι κυβερνώντες, με προεξάρχοντα τον κ. Παπαδήμο, και να απειλούν πως αν δεν παρθούν κι άλλα επώδυνα βεβαίως βεβαίως μέτρα, τότε θα πτωχεύσουμε και θα μας πετάξουν έξω από την Ευρωζώνη; Δηλαδή, μέχρι τώρα δεν έχουμε φτωχύνει; Ούτε ζούμε την καταστροφή; Η ανεργία, η εφεδρεία, οι απολύσεις, η μείωση των μισθών και των συντάξεων, το κλείσιμο των καταστημάτων και των μικροεπιχειρήσεων τι είναι; Τα χαράτσια που επιβάλλονται τι είναι; Και το χειρότερο, το ψυχολογικό τραλαλά που συγκλονίζει την αγορά τι είναι; Και η απογοήτευση, η ανασφάλεια και ο φόβος που διακατέχουν τους νέους τι είναι;

Μπορούν στο ΠΑΣΟΚ να είναι προσηλωμένοι στις εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη αρχηγού και να μην έχουν χρόνο να επανεξετάσουν τα έργα τους που μας οδήγησαν έως εδώ. Μπορούν στη ΝΔ να συγκυβερνούν και να αντιπολιτεύονται, με την προσδοκία να κερδίσουν στις επερχόμενες εκλογές κουκουλώνοντας τις δικές τους κυβερνητικές ευθύνες που προϋπήρξαν για να φτάσουμε έως εδώ. Το πολιτικό παιχνίδι είναι στημένο και το πολιτειακό σύστημα σε μεγάλο βαθμό ξοφλημένο. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, μπορεί να γίνει επαναστατημένος, η ανάγκη και η απελπισία να τον ωθήσουν σε νέες καταστάσεις που ήδη κυοφορούνται, από όπου θα ξεπηδήσουν ριζικές ανατροπές που έχουν να κάνουν με τις κυρίαρχες δομές και με τα θεμέλια του ίδιου του συστήματος της εκμετάλλευσης και της γενικής καταστολής.

Γνωρίζουν άριστα ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι και τα όσα παραπλανηθέντα στελέχη του δεν έχουν ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Διότι, ακόμη και τα μεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία δεν ανέλαβαν ποτέ κυβερνητικές ευθύνες, γνωρίζουν άριστα (αφού έχουν εργαστεί χρόνια γι’ αυτό!) ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:
* Είτε βρισκόταν στην κυβέρνηση
* Είτε βρισκόταν στην Αντιπολίτευση.
Οταν βρισκόταν στην κυβέρνηση, αλαζονικά και ηγεμονιστικά, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, μπούκωνε το κράτος με κομματικούς στρατούς και με χρέη, αρνούμενο κάθε συνδιαλλαγή με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ενώ συγχρόνως διέλυε τον παραγωγικό ιστό. Και,
Οταν βρισκόταν στην Αντιπολίτευση, παρέμενε αρνητικό σε όλα στη Βουλή, οι κομματικοί στρατοί του στη Δημόσια Διοίκηση μπλόκαραν τα ενδεχόμενα σωστά μέτρα των αντιπάλων τους και δημιουργούσαν καθεστώς εργασιακής και κοινωνικής αναταραχής, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες.
Αν, όμως, αυτή η τακτική και πρακτική του ΠΑΣΟΚ επιμερίζει ευθύνες σε όλα τα στελέχη του, οι ευθύνες της ηγεσίας του – και ειδικά της οικογένειας Παπανδρέου – είναι κάτι περισσότερο και από εγκληματικές. Είναι εθνικές. Είναι συνειδητή προσπάθεια οπισθοδρόμησης της χώρας.
Η αφόρητη πόλωση, η αναξιοκρατία, ο αυριανισμός, η ανοχή στο έγκλημα, – και δη το οικονομικό – το ψεύδος ή το πάντρεμα ψεύδους και αλήθειας, η σπίλωση κάθε διαφωνούντος, η εξουσιομανία και η αδιαφορία για το αύριο της χώρας ήταν οι καινούργιες «αρετές» που έφεραν στην ελληνική πολιτική ζωή.