Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει!

Να πάει και να μην έρθει ποτέ ξανά χρονιά τόσο απαίσια όσο αυτή που τελειώνει! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τους Ελληνες το 2011 ήταν σίγουρα η χειρότερη χρονιά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Ολος ο λαός μας όχι μόνο υπέστη τη βιαιότερη πτώση του βιοτικού του επιπέδου τα τελευταία εξήντα χρόνια, αλλά και μπήκε επιπλέον σε τροχιά οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που για την ώρα δείχνει να τον οδηγεί στα Τάρταρα χωρίς ελπίδα διαφυγής. Η διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου απεδείχθη ολέθρια. Σε βαθμό μάλιστα τέτοιο που οι επίδοξοι διάδοχοί του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρούν απολύτως αναγκαίο να την αποκηρύξουν -υποκριτικά και καιροσκοπικά εννοείται- προκειμένου να έχουν ελπίδες εκλογής τους στη θέση του προέδρου του μέχρι πρότινος κραταιού κόμματος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Χριστούγεννα και Σταύρωση συνέπεσαν φέτος για τους Ελληνες πολίτες, καθώς ολόκληρη η χρονιά ήταν ένας ατελείωτος Γολγοθάς. Οικονομική κατακρήμνιση της τάξης του 20% για τους τυχερούς, του 30% και του 40% για τους πολλούς, της απόλυσης για τους πιο άτυχους. Μια χώρα που βυθίζεται σε πέλαγος μιζέριας και απόγνωσης.

Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους...

Καταγγέλλουν ότι ο Γιώργος κυβερνούσε με φίλους και κολλητούς. Βρίσκουν ότι το Μνημόνιο ήταν η λάθος συνταγή και απέτυχε. Τα πραγματικά δεδομένα συνηγορούν με τη δημόσια αυτομαστίγωσή τους: η παρελθούσα διετία δεν ήταν υπόδειγμα διακυβέρνησης. Αλλά και αυτοί κάπως αργά ξύπνησαν. Η αιφνίδια μεταστροφή μάλλον τους εκθέτει.

Οχι γιατί δεν μίλησαν προηγουμένως. Ας πούμε ότι έδιναν πίστωση χρόνου ή έστω έκαναν λάθος. Ούτε γιατί υπάκουαν πρόθυμα στις υποδείξεις μετακλητών υπαλλήλων του πρωθυπουργικού γραφείου. Συμβαίνουν αυτά στις κυβερνήσεις. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί δεν εκτίθενται για όσα έκαναν στο παρελθόν, αλλά για όσα δεν κάνουν σήμερα.

Εφόσον εννοούν όσα καταλογίζουν στον Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του - στις οποίες μετείχαν ασμένως - έχουν την ευκαιρία να επανορθώσουν εμπράκτως. Ποτέ δεν είναι αργά για να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να παραδεχθούν ότι ήταν λάθος η συμμέτοχη τους, σε λάθος πολιτική, με λάθος άνθρωπο επικεφαλής. Και να υποβάλουν την παραίτησή τους. Με το ζόρι τούς κρατάει ο Παπαδήμος;

Ενδεχομένως έχουν δίκιο να ζητούν την απομάκρυνση του Γιώργου από το ΠΑΣΟΚ γιατί απέτυχε. Αλλά θα είχαν περισσότερο δίκιο αν πρώτα απομάκρυναν τον εαυτό τους από την κυβέρνηση για τους ίδιους λόγους. Να εγκαταλείψουν τα υπουργεία, ενδεχομένως και τον δημόσιο βίο διά παντός. Ενδεχομένως παλαιότερα έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία για να μην προκαλέσουν κυβερνητική κρίση. Σήμερα όμως ουδείς τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν τότε: να πάρουν τις τύψεις τους για τη σιωπή και την αποτυχία τους και να αποσυρθούν για περισυλλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλώς καλές δικαιολογίες

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει...

Οι δυο απανωτές συνεδριάσεις που αποφάσισε ο Παπαδήμος, μπορεί να έδωσαν την ευκαιρία στον Παπανδρέου να καθυστερήσει τη μάζωξη στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ – δεν είναι σύσκεψη αυτή με εξήντα συμμετέχοντες –, αλλά μη νομίζετε ότι θα παρθούν φοβερές αποφάσεις. Εξάλλου, ό,τι δυσάρεστο είναι να μάθουμε, τρέχει να το ανακοινώσει πρώτος ο Βενιζέλος, για να μη στερηθεί τη χαρά να τιμωρήσει παραπάνω όσους (ΠΑΣΟΚους τουλάχιστον) δεν τον υποστήριξαν όταν διεκδικούσε την ηγεσία από τον Παπανδρέου!
Η χώρα είναι στον αέρα, η κοινωνία έχει διαλυθεί και, αντί να κάνουν μια δουλειά της προκοπής, μπας και τη γλιτώσουμε, αναλώνονται σε συνεδριάσεις, για να ’χουμε να γράφουμε εμείς οι δημοσιογράφοι με τις διαρροές που κάνουν οι υπουργοί.
Τουλάχιστον με τον Γιώργο περνούσαν καλύτερα, όταν τους έβαζε επί τρεις ώρες βίντεο για την πράσινη ανάπτυξη, τα ενεργειακά σπίτια και τις δραστηριότητες των ΜΚΟ στον Αμαζόνιο!
Ενώ ο Παπαδήμος μοιάζει με καθηγητή Μαθηματικών που μπήκε στην τάξη να αντικαταστήσει τον συνάδελφό του που κάνει Ιστορία. Όπως και να τα πει, σαν μαθηματικός ακούγεται!

Άλλο τραπεζίτης, και άλλο Πρωθυπουργός…

"Είναι σαφές ότι όλοι οι υπουργοί πρέπει να είναι 100% αφιερωμένοι στο έργο τους. Δεν υπάρχει περιθώριο για υπουργούς μερικής απασχόλησης"!
Είναι φανερό, ότι από την πρωθυπουργική ενόχληση, η οποία, μάλιστα, δημοσιοποιήθηκε κατά τον επισημότερο τρόπο, ο καθένας δύναται να συμπεράνει:
* Οτι, η αρρυθμία στο εσωτερικό της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται...
* Οτι, οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αντί να ασχολούνται με τα οξύτατα προβλήματα της χώρας, αναλώνονται περί τη διαδοχή.
* Οτι, το γεγονός αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα από τον πρωθυπουργό για Ανασχηματισμό.
* Οτι, ενδεχόμενος Ανασχηματισμός ίσως να ρίξει ένα μήνα πίσω το έργο της Μεταβατικής Κυβέρνησης. Και,
* Οτι, όλα αυτά περιέχουν σοβαρούς κινδύνους για ύψιστα συμφέροντα της χώρας.
Ολα αυτά όμως, όσο σοβαρά και αν είναι, αποτελούν το έλασσον και όχι το μείζον. Το μείζον είναι η αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική -και μάλιστα για πολιτική χωρίς Ανάπτυξη, αλλά και χωρίς Δίκτυ Κοινωνικής Προστασίας. Η οποία απειλεί με καταστροφή και τα ύστατα υπολείμματα της οικονομίας και την κοινωνία.
Και για το μείζον αυτό ζήτημα ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο οποίος προετοίμασε το έδαφος

Η χώρα καταρρέει και η κυβέρνηση κτενίζεται…

Και είναι απολύτως φυσικό η κυβέρνηση Παπαδήμου, – ως κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, πρωτίστως, – να κουβαλά μαζί της όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Κινήματος.
Να ασκούν, δηλαδή, οι υπουργοί της την ίδια πολιτική που ασκούσαν και επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου, να επιδίδονται σε προσωπικές στρατηγικές, να υπηρετούν ιδιοτελείς βλέψεις, να δίδουν τεράστια σημασία στα επικοινωνιακά κόλπα, να αρέσκονται στα «συντροφικά μαχαιρώματα», να ενδιαφέρονται πρωτίστως για τους εαυτούς τους και το κόμμα τους και όχι για τη χώρα, να αλληλοϋπονομεύονται και, γενικά, να έχουν χαλαρώσει ή και εγκαταλείψει το κυβερνητικό έργο, σε βαθμό που κάποιοι από τους ίδιους να φωνάζουν δημοσίως:
– Η χώρα καταρρέει και η κυβέρνηση κτενίζεται…
Φυσικά, οι Τροϊκανοί ήλθαν, είδαν και απήλθαν.
Προτού απέλθουν, όμως, – όπως άλλωστε και τον Σεπτέμβριο! – φρόντισαν και διαπίστωσαν τη γενική παράλυση, το φιάσκο της εργασιακής εφεδρείας, τις νέες αστοχίες, την απροθυμία κυβερνητικών στελεχών να ενοχλήσουν κομματικούς στρατούς κ.λπ. κ.λπ.
Εφυγαν, αλλά θα επανέλθουν στα μέσα Ιανουαρίου. Και θα επανέλθουν σε πλήρη στύση!
Και σε ό,τι μεν αφορά τη στήλη, με πολλή προθυμία θα τους πέταγε στη θάλασσα, έστω και με τίμημα την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, διότι θα πιάναμε πάτο και σε δέκα χρόνια θα διαθέταμε μια αυτοδύναμη οικονομία.
Σε ό,τι αφορά, όμως, την κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν, τι θα πουν και πάλι στους Τροϊκανούς; Οτι αντέχει και νέους φόρους και νέες περικοπές ο ελληνικός Λαός; Οτι η πολιτική που εφαρμόζουν από κοινού με την Τρόικα είναι σωστή και θα τη συνεχίσουν; Οτι τα υποζύγια μπορούν να σηκώσουν και νέα βάρη;
Τα σημειώνουμε όλα αυτά προκειμένου να καταδείξουμε ότι η καταστροφική πολιτική, που συνεχίζεται, αργά ή γρήγορα θα ξεσηκώσει την ελληνική κοινωνία. Και τότε αλίμονο σε όλους – είτε ευθύνονται περισσότερο, είτε λιγότερο.
Δεν πάει άλλο…

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, δέσμια της γενετικής της ανωμαλίας...

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, δέσμια της γενετικής της ανωμαλίας, κάθε μέρα που περνάει χάνει την αρχική της προωθητική δύναμη.

Παρότι ακόμα αντέχει, αποδυναμώνεται σταδιακά και το ισχυρό της ατού που είναι ο ίδιος ο Λουκάς Παπαδήμος. Και αυτό γιατί οι στηρίζοντες δεν στηρίζουν. Αλλοι είναι προσηλωμένοι στην αυριανή κάλπη, άλλοι στη μάχη διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, άλλοι και στα δύο.

Το τσουνάμι της κρίσης και η εκ γενετής αίσθηση προσωρινότητας δεν επιτρέπουν σοβαρή λειτουργία της κυβέρνησης, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης και να δοθεί παράταση ζωής στην κυβέρνηση. Ο κατηγορηματικός τρόπος με τον οποίον ο κ. Βενιζέλος κατέθεσε τόσο την προσωπική του εξουθένωση όσο και την αδυναμία να επωμιστεί πολιτικά το βάρος νέων μέτρων, νομίζω ότι προσδιορίζει και τη μακροβιότητα της παρούσας κυβέρνησης.

Η ασυμφωνία των κυβερνητικών εταίρων σχεδόν στα πάντα, οι καθημερινές τριβές και οι υποβόσκουσες εντάσεις -διακομματικές και εσωκομματικές- δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Οι προτροπές προς τον κ. Παπαδήμο να προχωρήσει σε ανασχηματισμό, να φτιάξει «δική του κυβέρνηση» και να παρατείνει τον χρόνο ζωής της, ακόμα και όταν είναι ειλικρινείς (γιατί για πολλούς είναι απλώς φόβος για το αποτέλεσμα των εκλογών), είναι ανεδαφικές. Δική του κυβέρνηση μπορούσε, ίσως, να συγκροτήσει ο κ. Παπαδήμος αν το έθετε ως όρο για να αναλάβει την πρωθυπουργία. Τώρα τι θα ισχυριστεί;

Πώς θα κάνει ανασχηματισμό με τη ΝΔ οχυρωμένη πίσω από τη συμφωνία των τριών και με το ΠΑΣΟΚ να ταλανίζεται με ανοικτό το θέμα της ηγεσίας; Η πρόταση αυτή ισοδυναμεί με παραίτηση της κυβέρνησης. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, οδηγούμαστε στην κάλπη μόλις τελειώσουμε με το «κούρεμα» του χρέους από τους ιδιώτες.

Να αποφύγει τις εκλογές πάση θυσία είναι ο υπέρτατος πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ...

Να ξεχαστούν όσο το δυνατόν περισσότερο τα τραγικά και καταστροφικά για τη χώρα μας πεπραγμένα της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου που μας οδήγησαν στον όλεθρο, επιχειρεί το ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται απίστευτο, αλλά ένα ένα τα κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις κατά του... Μνημονίου! Υποκρίνονται τους «αντιμνημονιακούς»!

Να αποφύγει τις εκλογές πάση θυσία είναι ο υπέρτατος πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή. Να γίνουν οι βουλευτικές εκλογές όσο το δυνατόν πιο αργά. Ο λόγος είναι απλούστατος: το ΠΑΣΟΚ θα συντριβεί και θα καταβαραθρωθεί σε πρωτοφανή βαθμό, αν γίνουν εκλογές σύντομα. Δεν υπάρχει δημοσκόπηση που να μην επιβεβαιώνει αυτή την τάση. Σε επίπεδο σφυγμομετρήσεων, είναι σαφέστατο ότι η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν ανέκοψε την πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ προς τα πολιτικά Τάρταρα.

Η οριστική απαλλαγή από την άκρως επιζήμια αρχηγία του Γιώργου Παπανδρέου είναι ο άμεσος στόχος των «πρωτοκλασάτων» στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Σταδιακά συνειδητοποιούν ότι αν δεν κατορθώσουν να τον διώξουν από πρόεδρο μέσα σε έναν μήνα το πολύ, ο Γ. Παπανδρέου θα... «κατσικωθεί» στην αρχηγική καρέκλα και θα οδηγήσει αυτός το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές ως υποψήφιος πρωθυπουργός! Οι κορυφαίοι υπουργοί αναλώνουν λοιπόν όλες τους τις δυνάμεις στον ανελέητο εσωκομματικό αγώνα για την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιούν κατ' ουσίαν την υπουργική τους θέση για να υπηρετήσουν τον στόχο αναρρίχησής τους στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Oλα τα υπόλοιπα τους είναι αδιάφορα σήμερα.