Δημιουργείται σιγά σιγά στην κυβέρνηση ένας συνασπισμός στασιμότητας. Με πρώτο τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο -ο όποιος αντί να συμμαζεύει δαπάνες, αφήνει να διαρρεύσει ότι το έλλειμμα μπορεί να υπερβεί τα προϋπολογισθέντα και συμφωνηθέντα με την τρόικα -οι υπουργοί ξεθαρρεύουν, νομίζοντας ότι θα γλιτώσουν, ακόμη κι αν βουλιάξει η οικονομία από τις δαπάνες τους. Δεν γνωρίζουμε αν υπολογίζουν σε πρόωρες εκλογές, όπως θρυλείται ότι είναι η προσωπική στρατηγική του κ. Βενιζέλου, αλλά με τα σημερινά ελλείμματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτοί οι υπουργοί θα βουλιάξουν μαζί με την οικονομία.
Το χειρότερο που ανέδειξε η κρίση είναι η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να μάθουν. Απ’ έξω τους μουντζώνουν κι αυτοί συνεχίζουν την παλιά τους τέχνη. Θέλουν να σκορπούν λεφτά και να διευθετούν -με το πολιτικό αζημίωτο- διάφορες υποθέσεις. Πιστεύουν ότι το μέλλον τους είναι το ίδιο με το παρελθόν τους. Είναι οι ίδιοι που συνέβαλαν τα μέγιστα για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Είναι οι πολιτικοί της χρεοκοπίας, σε μια χώρα που χρειάζεται επειγόντως πολιτικούς της ανάκαμψης. Ας το θυμόμαστε αυτό όταν κληθούμε έστω πρόωρα να επιλέξουμε αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν στο Κοινοβούλιο, αντί να κραυγάζουμε «να καεί, να καεί...».
Τρίτη 30 Αυγούστου 2011
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011
Γιατί, άραγε, ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε τέτοιους αδιέξοδους ...
Γιατί, άραγε, ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε τέτοιους αδιέξοδους αυτοσχεδιασμούς; Γιατί αρνείται να ακούσει τους πάντες και να διδαχθεί από την εμπειρία των δύο χρόνων; Η απάντηση δεν είναι εύκολη.
Δεν μπορεί να ομιλήσει κανείς για «σύνδρομο ιδιαίτερης επιμονής», λ.χ. ξεροκεφαλιάς ή διαρκούς πείσματος όταν ο Γ. Παπανδρέου έχει αποδείξει ως χαρακτήρας ότι παραμένει ευγενής, διαλεκτικός, συνθετικός, συχνά ευέλικτος.
Ομως υποστηρίζουν άλλοι, υπάρχουν πολλά άλλα δείγματα μιας «πεισματικής εμμονής» του κ. Γ. Παπανδρέου, στο «καινούργιο» και στις καθαρά δικές του επιλογές προσώπων ή πράξεων, που δεν είχαν μελετηθεί σοβαρά. Από τις αλλαγές στους λυρικούς τίτλους των υπουργείων (που κανένα δεν συγκίνησαν και σχεδόν ουδείς θυμάται), έως την «πράσινη ανάπτυξη» (με ιδεοληπτική αντίληψη μέχρι πριν από λίγους μήνες) έως τη διαδικασία opengov ή την υπουργοποίηση λ.χ. γυναικών και κολλητών.
Τα δεδομένα αυτά οδηγούν άλλους στη διαπίστωση ότι η εξουσία και μάλιστα τόσο απόλυτη στην Ελλάδα, όπως η πρωθυπουργική, οδηγεί είτε να αυξάνονται οι πεισματικές αντιλήψεις είτε να αποκτώνται σύνδρομα εγωισμού της εξουσίας. Αρτηριοσκλήρυνσης στην καρέκλα.
Ισως γι’ αυτό όλοι οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού (δεν εννοώ το υπηρεσιακό οικοσύστημα Μαξίμου) διατηρούνται μέσα στην ανασφάλεια, ενώ σπάνια εκφράζουν με ειλικρίνεια και ευθύτητα τις αντιρρήσεις τους στα πολύωρα (δήθεν) υπουργικά συμβούλια. Τα λάθη παραμένουν, αλλά κάθε τόσο τα προβλήματα συνεργασίας με το Μαξίμου ξεσπάνε και καταλήγουν σε κρίσεις – φθορές του πρωθυπουργού.
Δεν μπορεί να ομιλήσει κανείς για «σύνδρομο ιδιαίτερης επιμονής», λ.χ. ξεροκεφαλιάς ή διαρκούς πείσματος όταν ο Γ. Παπανδρέου έχει αποδείξει ως χαρακτήρας ότι παραμένει ευγενής, διαλεκτικός, συνθετικός, συχνά ευέλικτος.
Ομως υποστηρίζουν άλλοι, υπάρχουν πολλά άλλα δείγματα μιας «πεισματικής εμμονής» του κ. Γ. Παπανδρέου, στο «καινούργιο» και στις καθαρά δικές του επιλογές προσώπων ή πράξεων, που δεν είχαν μελετηθεί σοβαρά. Από τις αλλαγές στους λυρικούς τίτλους των υπουργείων (που κανένα δεν συγκίνησαν και σχεδόν ουδείς θυμάται), έως την «πράσινη ανάπτυξη» (με ιδεοληπτική αντίληψη μέχρι πριν από λίγους μήνες) έως τη διαδικασία opengov ή την υπουργοποίηση λ.χ. γυναικών και κολλητών.
Τα δεδομένα αυτά οδηγούν άλλους στη διαπίστωση ότι η εξουσία και μάλιστα τόσο απόλυτη στην Ελλάδα, όπως η πρωθυπουργική, οδηγεί είτε να αυξάνονται οι πεισματικές αντιλήψεις είτε να αποκτώνται σύνδρομα εγωισμού της εξουσίας. Αρτηριοσκλήρυνσης στην καρέκλα.
Ισως γι’ αυτό όλοι οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού (δεν εννοώ το υπηρεσιακό οικοσύστημα Μαξίμου) διατηρούνται μέσα στην ανασφάλεια, ενώ σπάνια εκφράζουν με ειλικρίνεια και ευθύτητα τις αντιρρήσεις τους στα πολύωρα (δήθεν) υπουργικά συμβούλια. Τα λάθη παραμένουν, αλλά κάθε τόσο τα προβλήματα συνεργασίας με το Μαξίμου ξεσπάνε και καταλήγουν σε κρίσεις – φθορές του πρωθυπουργού.
Κυριακή 28 Αυγούστου 2011
<< Η Ιστορία δεν βαδίζει με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά.>>
Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ως έμπειρος πολιτικός και με ηγετικές φιλοδοξίες θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διαψεύσει τον εαυτό του. Αλλωστε κάτι ανάλογο είχε πει και το 2007, μετά την ήττα του στη μάχη για την ηγεσία, όταν αποφάσισε να μην συγκροτήσει τον όμιλο προβληματισμού που ήταν για τον Γ. Παπανδρέου «αιτία πολέμου». Και τότε ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι «βάζει την ενότητα της παράταξης πάνω από το προσωπικό συμφέρον του».
Η διαθεσιμότητά του να θυσιαστεί, πότε για την παράταξη, πότε για την πατρίδα, πιστεύει ότι θα εκτιμηθεί δεόντως από τους οπαδούς του κόμματος και, όταν χρειαστεί, αυτοί θα του το αναγνωρίσουν. Πότε; Οταν θα τεθεί θέμα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Η αναβάθμιση του Ευ. Βενιζέλου στον τελευταίο ανασχηματισμό προκάλεσε κύκλο συζητήσεων σχετικά με το αν έχουμε να κάνουμε με παράδοση του δαχτυλιδιού της διαδοχής από τον Παπανδρέου στον Βενιζέλο.
Η φημολογία συντηρείται και εξαιτίας της μερικής «απομάκρυνσης» του πρωθυπουργού από το προσκήνιο, αλλά και της συγκέντρωσης στο πρόσωπο του κ. Βενιζέλου σχεδόν όλων των εξουσιών. Ως πρωθυπουργεύοντα τον αντιμετωπίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως η Ν.Δ., η ηγεσία της οποίας εστιάζει τα πυρά της στον υπουργό Οικονομικών, με προφανή στόχο να εξουδετερώσει την όποια θετική δυναμική είχε δημιουργηθεί στον κόσμο με την τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στη δεύτερη θέση της κυβερνητικής ιεραρχίας.
Ωστόσο ο συγκεντρωτισμός σε εποχές οικονομικής κρίσης, πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής έκρηξης δεν έχει πάντοτε καλά αποτελέσματα, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχεις να αντιμετωπίσεις σύνθετες υποθέσεις, εντός και εκτός Ελλάδος, χωρίς αντερείσματα. Με τη δημόσια διοίκηση διαλυμένη, ,τους πολίτες σε κατάσταση απόγνωσης και την κυβέρνηση με έλλειμμα συνοχής, δεν μπορείς να αισιοδοξείς. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να εκδηλώνονται και αμφισβητήσεις από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Η διαθεσιμότητά του να θυσιαστεί, πότε για την παράταξη, πότε για την πατρίδα, πιστεύει ότι θα εκτιμηθεί δεόντως από τους οπαδούς του κόμματος και, όταν χρειαστεί, αυτοί θα του το αναγνωρίσουν. Πότε; Οταν θα τεθεί θέμα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Η αναβάθμιση του Ευ. Βενιζέλου στον τελευταίο ανασχηματισμό προκάλεσε κύκλο συζητήσεων σχετικά με το αν έχουμε να κάνουμε με παράδοση του δαχτυλιδιού της διαδοχής από τον Παπανδρέου στον Βενιζέλο.
Η φημολογία συντηρείται και εξαιτίας της μερικής «απομάκρυνσης» του πρωθυπουργού από το προσκήνιο, αλλά και της συγκέντρωσης στο πρόσωπο του κ. Βενιζέλου σχεδόν όλων των εξουσιών. Ως πρωθυπουργεύοντα τον αντιμετωπίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως η Ν.Δ., η ηγεσία της οποίας εστιάζει τα πυρά της στον υπουργό Οικονομικών, με προφανή στόχο να εξουδετερώσει την όποια θετική δυναμική είχε δημιουργηθεί στον κόσμο με την τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στη δεύτερη θέση της κυβερνητικής ιεραρχίας.
Ωστόσο ο συγκεντρωτισμός σε εποχές οικονομικής κρίσης, πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής έκρηξης δεν έχει πάντοτε καλά αποτελέσματα, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχεις να αντιμετωπίσεις σύνθετες υποθέσεις, εντός και εκτός Ελλάδος, χωρίς αντερείσματα. Με τη δημόσια διοίκηση διαλυμένη, ,τους πολίτες σε κατάσταση απόγνωσης και την κυβέρνηση με έλλειμμα συνοχής, δεν μπορείς να αισιοδοξείς. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να εκδηλώνονται και αμφισβητήσεις από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Σάββατο 27 Αυγούστου 2011
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δει τι θα κάνει με την κοινωνία.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δει τι θα κάνει με την κοινωνία. Δεν μπορούμε να λέμε συνεχώς ψέματα στον ελληνικό Λαό – γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια…
Δυστυχώς, συνεχώς ψέματα. Ψέματα ότι δεν γνώριζαν την κατάσταση της οικονομίας! Ψέματα ότι υπάρχουν χρήματα! Ψέματα ότι το έλλειμμα ήταν 12,6%, ενώ το παρέλαβαν μόνο 8,2% και το υπόλοιπο (ώς τις 31.12.2009) το δημιούργησαν οι ίδιοι! Ψέματα για την κάθαρση της δημόσιας ζωής! Ψέματα για τον δανεισμό, ψέματα και ιεροκρυφίως οι επαφές με το ΔΝΤ! Ψέματα για την ακούσια πορεία προς το Μνημόνιο! Ψέματα για τις προ Μνημονίου επαφές! Ψέματα για τα προ και μετά Μνημόνιο μέτρα! Ψέματα για τα αποτελέσματα των θυσιών του Μνημονίου! Ψέματα για την Ανάπτυξη! Ψέματα για τις περικοπές! Ψέματα για την επέκταση της λιτότητας και στις κυβερνητικές δαπάνες! Ψέματα ή απόκρυψη της αλήθειας για το Αιγαίο, για τις ΑΟΖ, για τις σχέσεις με τη Ρωσία! Ψέματα με τις Αυτοδιοικητικές, αλλά και με τον «Καλλικράτη»! Ψέματα σε κάθε βήμα – είτε σημαντικό, είτε ασήμαντο!
Είναι να θαυμάζει κανείς την υπομονή και την ανοχή του Λαού μας. Ο οποίος άξιζε μια καλύτερη τύχη. Και ο οποίος, πρωτίστως, άξιζε μια καλύτερη πολιτική ηγεσία. Και όχι κάθε φορά να βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να προτιμήσει τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη, – τους Κύκλωπες ή τους Λαιστρυγόνες – λες και ο κόσμος αρχίζει από τα θηρία και τελειώνει στα τέρατα!
Δυστυχώς, συνεχώς ψέματα. Ψέματα ότι δεν γνώριζαν την κατάσταση της οικονομίας! Ψέματα ότι υπάρχουν χρήματα! Ψέματα ότι το έλλειμμα ήταν 12,6%, ενώ το παρέλαβαν μόνο 8,2% και το υπόλοιπο (ώς τις 31.12.2009) το δημιούργησαν οι ίδιοι! Ψέματα για την κάθαρση της δημόσιας ζωής! Ψέματα για τον δανεισμό, ψέματα και ιεροκρυφίως οι επαφές με το ΔΝΤ! Ψέματα για την ακούσια πορεία προς το Μνημόνιο! Ψέματα για τις προ Μνημονίου επαφές! Ψέματα για τα προ και μετά Μνημόνιο μέτρα! Ψέματα για τα αποτελέσματα των θυσιών του Μνημονίου! Ψέματα για την Ανάπτυξη! Ψέματα για τις περικοπές! Ψέματα για την επέκταση της λιτότητας και στις κυβερνητικές δαπάνες! Ψέματα ή απόκρυψη της αλήθειας για το Αιγαίο, για τις ΑΟΖ, για τις σχέσεις με τη Ρωσία! Ψέματα με τις Αυτοδιοικητικές, αλλά και με τον «Καλλικράτη»! Ψέματα σε κάθε βήμα – είτε σημαντικό, είτε ασήμαντο!
Είναι να θαυμάζει κανείς την υπομονή και την ανοχή του Λαού μας. Ο οποίος άξιζε μια καλύτερη τύχη. Και ο οποίος, πρωτίστως, άξιζε μια καλύτερη πολιτική ηγεσία. Και όχι κάθε φορά να βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να προτιμήσει τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη, – τους Κύκλωπες ή τους Λαιστρυγόνες – λες και ο κόσμος αρχίζει από τα θηρία και τελειώνει στα τέρατα!
Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011
Τώρα δηλαδή που είδε τα δύσκολα…
Τάδε έφη Βενιζέλος: «Εγώ δεν επεδίωξα, ούτε επιθυμούσα να πάρω τη θέση του υπουργού Οικονομικών. Θυσιάζω το πολιτικό μου μέλλον με αυτήν τη θέση»…Σε απλά ελληνικά θέλει να μας πει, ότι την καρεκλίτσα την ανέλαβε με το όπλο στον κρόταφο ή νομίζει ότι πρέπει να τον λυπηθούμε κιόλας για το πώς θα εξελιχθεί η πολιτική του καριέρα; Ήμαρτον!!!
Τώρα δηλαδή που είδε τα δύσκολα… να ισορροπεί σε ένα πολύ λεπτό σκοινί, ειδικά με την τροπή που έχει λάβει το ζήτημα των εγγυήσεων που ζητούν από την Ελλάδα διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, και το οποίο χρεώνεται προσωπικά ο ίδιος μας την λέει κιόλας!!! Βέβαια πίσω από τη δήλωση αυτή μπορεί κάποιος να διαβάσει και κάποια άλλα ψιλά γράμματα, που λένε ότι δεν θα επιτρέψει σε καμία περίπτωση να «θυσιαστεί»... Στέλνει το μήνυμα του με τον δικό του τρόπο στον πρωθυπουργό και γι' αυτό λέει «κάλπες» και μάλιστα σύντομα, πριν την εκπνοή του έτους και πριν δείξουν οι δημοσκοπήσεις ότι η ΝΔ «κλείδωσε» αυτοδυναμία.
Ο Βενιζέλος έχει καταλάβει ότι χάνει μέρα με τη μέρα το πολιτικό κεφάλαιο που είχε συσσωρεύσει τους προηγούμενους μετεκλογικούς μήνες και έχει γίνει «μέρος του προβλήματος»…
Τώρα δηλαδή που είδε τα δύσκολα… να ισορροπεί σε ένα πολύ λεπτό σκοινί, ειδικά με την τροπή που έχει λάβει το ζήτημα των εγγυήσεων που ζητούν από την Ελλάδα διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, και το οποίο χρεώνεται προσωπικά ο ίδιος μας την λέει κιόλας!!! Βέβαια πίσω από τη δήλωση αυτή μπορεί κάποιος να διαβάσει και κάποια άλλα ψιλά γράμματα, που λένε ότι δεν θα επιτρέψει σε καμία περίπτωση να «θυσιαστεί»... Στέλνει το μήνυμα του με τον δικό του τρόπο στον πρωθυπουργό και γι' αυτό λέει «κάλπες» και μάλιστα σύντομα, πριν την εκπνοή του έτους και πριν δείξουν οι δημοσκοπήσεις ότι η ΝΔ «κλείδωσε» αυτοδυναμία.
Ο Βενιζέλος έχει καταλάβει ότι χάνει μέρα με τη μέρα το πολιτικό κεφάλαιο που είχε συσσωρεύσει τους προηγούμενους μετεκλογικούς μήνες και έχει γίνει «μέρος του προβλήματος»…
Τρίτη 23 Αυγούστου 2011
Δεν του φτάνουν τα έως τώρα γιούχα και τα ποσοστά της λαϊκής οργής;
Ο πρωθυπουργος όλο και περισσότερο τελευταία ακολουθεί τακτική απελπισμένου. Δεν προκαλεί τη λογική, αλλά και τη μνήμη μας. Ετσι δηλώνει: «Είμαστε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση» (όντως) και «θα τιμήσουμε στο έπακρο την εντολή που μας έδωσαν οι Ελληνες πολίτες». Δεν χρειάζεται συνέπεια «στο έπακρο», ομιλούμε για απλή ανταπόκριση στις προεκλογικές δεσμεύσεις.
Τι χρειάζεται η υπερβολή της διαβεβαίωσης; Προφανώς, καταφανώς επειδή δύο χρόνια τώρα σχεδόν, υπάρχει απόκλιση, παρέκκλιση, ασυνέπεια. Λες; Κάθε άλλο απαντά ο πρωθυπουργός: «Το ΠΑΣΟΚ γυρίσε στις αρχές και τις αξίες του»(!) και συμπληρώνει στρεψόδικα: «Ποτέ δεν ήταν αξία ενα ρουσφέτι στο Δημόσιο. Ποτέ δεν ήταν αξία η ανισότητα στη μισθοδοσία ή στη σύνταξη».
Ολόκληρη η περίοδος 1981-2004 ήταν πλήρης ρουσφετολογίας, όπως το έχουν ομολογήσειόλοι οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Η μόνη αξία τους επί δεκαετίες.
* Οσο για την ανισότητα στη μισθοδοσία και τη σύνταξη, πράγματι δεν αποτελεί κοινωνική - ιδεολογική αξία, αλλά είναι επαίσχυντο εάν αυτή η ανισότητα «θεραπεύεται» με ισότητα προς τα κάτω, με περικοπές μισθών και συντάξεων, επιδομάτων, υπερωριών και δώρων. Και η φαύλη ανισότητα (γιατί αυτή εννοεί ο πρωθυπουργός, χωρίς να εξετάζει ποιος τη θέσπισε ή την εξέθρεψε) και άδικη εξίωση προς τα κάτω είναι εξίσου κατακριτέες.
* Παίζοντας με τη μνήμη των Ελλήνων και την αλήθεια, ο πρωθυπουργός θέλοντας να υπογραμμίσει την αγάπη του για το αξίωμά του τονίζει: «Αν δεν κάνω λάθος, κάποιοι στοιχημάτιζαν ότι θα είχα ήδη φύγει, εδώ και μήνες, για να γίνω γενικός γραμματέας του ΟΗΕ».
Ουδέποτε υπήρξε τέτοια πιθανότητα, όπως είχα γράψει και αναλύσει, ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά υποψηφιότητα του Γ. Παπανδρέου και αυτοί, που δήθεν στοιχημάτιζαν, ήταν κάποιες γραφίδες του τωρινού οικοσυστήματος Μαξίμου, καντηλανάφτες τέτοιων «ειδήσεων».
* Πάντως, είναι περίεργο πως ένας πρωθυπουργός που έχει διορίσει απευθείας υπουργούς κολλητούς του, με μηδέν πολιτική – διοικητική εμπειρία και προσφορά να διαβεβαιώνει ότι «την ψυχή μας τη χάσαμε κάθε φορά που ταυτιστήκαμε με την εξουσία, με τις καρέκλες». Και ότι τώρα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά υπηρετείται το συμφέρον του λαού και του τόπου. Δεν του φτάνουν τα έως τώρα γιούχα και τα ποσοστά της λαϊκής οργής;
Τι χρειάζεται η υπερβολή της διαβεβαίωσης; Προφανώς, καταφανώς επειδή δύο χρόνια τώρα σχεδόν, υπάρχει απόκλιση, παρέκκλιση, ασυνέπεια. Λες; Κάθε άλλο απαντά ο πρωθυπουργός: «Το ΠΑΣΟΚ γυρίσε στις αρχές και τις αξίες του»(!) και συμπληρώνει στρεψόδικα: «Ποτέ δεν ήταν αξία ενα ρουσφέτι στο Δημόσιο. Ποτέ δεν ήταν αξία η ανισότητα στη μισθοδοσία ή στη σύνταξη».
Ολόκληρη η περίοδος 1981-2004 ήταν πλήρης ρουσφετολογίας, όπως το έχουν ομολογήσειόλοι οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Η μόνη αξία τους επί δεκαετίες.
* Οσο για την ανισότητα στη μισθοδοσία και τη σύνταξη, πράγματι δεν αποτελεί κοινωνική - ιδεολογική αξία, αλλά είναι επαίσχυντο εάν αυτή η ανισότητα «θεραπεύεται» με ισότητα προς τα κάτω, με περικοπές μισθών και συντάξεων, επιδομάτων, υπερωριών και δώρων. Και η φαύλη ανισότητα (γιατί αυτή εννοεί ο πρωθυπουργός, χωρίς να εξετάζει ποιος τη θέσπισε ή την εξέθρεψε) και άδικη εξίωση προς τα κάτω είναι εξίσου κατακριτέες.
* Παίζοντας με τη μνήμη των Ελλήνων και την αλήθεια, ο πρωθυπουργός θέλοντας να υπογραμμίσει την αγάπη του για το αξίωμά του τονίζει: «Αν δεν κάνω λάθος, κάποιοι στοιχημάτιζαν ότι θα είχα ήδη φύγει, εδώ και μήνες, για να γίνω γενικός γραμματέας του ΟΗΕ».
Ουδέποτε υπήρξε τέτοια πιθανότητα, όπως είχα γράψει και αναλύσει, ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά υποψηφιότητα του Γ. Παπανδρέου και αυτοί, που δήθεν στοιχημάτιζαν, ήταν κάποιες γραφίδες του τωρινού οικοσυστήματος Μαξίμου, καντηλανάφτες τέτοιων «ειδήσεων».
* Πάντως, είναι περίεργο πως ένας πρωθυπουργός που έχει διορίσει απευθείας υπουργούς κολλητούς του, με μηδέν πολιτική – διοικητική εμπειρία και προσφορά να διαβεβαιώνει ότι «την ψυχή μας τη χάσαμε κάθε φορά που ταυτιστήκαμε με την εξουσία, με τις καρέκλες». Και ότι τώρα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά υπηρετείται το συμφέρον του λαού και του τόπου. Δεν του φτάνουν τα έως τώρα γιούχα και τα ποσοστά της λαϊκής οργής;
Κυριακή 21 Αυγούστου 2011
Η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη.
Ωστόσο, ακόμη και το ευρύτερο κοινωνικό πεδίο θα είναι ένα ναρκοπέδιο άκρως επικίνδυνο για την κυβέρνηση, καθώς οι συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, μαζικών λουκέτων στις επιχειρήσεις, έκρηξης της επίσημης και της ανεπίσημης ανεργίας και της μαύρης εργασίας - όπως και της στάσης πληρωμών στην αγορά λόγω έλλειψης ρευστότητας - διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό κοινωνικό τοπίο.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αυξάνονται ραγδαία αυτοί που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ενώ π.χ., η απειλή εξώσεων και αύξησης των αστέγων είναι παρούσα - όπως δείχνουν τα στοιχεία που επανήλθαν στο φως της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες.
Ακόμη, όμως, και στο επίπεδο αυτών που αντέχουν να εξυπηρετούν τις βασικές βιοτικές ανάγκες, η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται και είναι ενδεικτική η επιστροφή χρημάτων από καταθέσεις στο εξωτερικό, προκειμένου να πληρωθούν φόροι, εκπαίδευση και υγεία. Τώρα, λοιπόν, που θα αρχίσουν να καταφτάνουν στα νοικοκυριά μαζικά τα ραβασάκια - προκειμένου να πληρωθούν εισφορές, φόροι κ.λπ., για εισοδήματα που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πλέον χαθεί -, η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη, χωρίς κανείς να είναι βέβαιος αν και με ποιον τρόπο θα εκφραστεί.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αυξάνονται ραγδαία αυτοί που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ενώ π.χ., η απειλή εξώσεων και αύξησης των αστέγων είναι παρούσα - όπως δείχνουν τα στοιχεία που επανήλθαν στο φως της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες.
Ακόμη, όμως, και στο επίπεδο αυτών που αντέχουν να εξυπηρετούν τις βασικές βιοτικές ανάγκες, η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται και είναι ενδεικτική η επιστροφή χρημάτων από καταθέσεις στο εξωτερικό, προκειμένου να πληρωθούν φόροι, εκπαίδευση και υγεία. Τώρα, λοιπόν, που θα αρχίσουν να καταφτάνουν στα νοικοκυριά μαζικά τα ραβασάκια - προκειμένου να πληρωθούν εισφορές, φόροι κ.λπ., για εισοδήματα που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πλέον χαθεί -, η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη, χωρίς κανείς να είναι βέβαιος αν και με ποιον τρόπο θα εκφραστεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)