‘Ο άφρων άνθρωπος στην έξαρση της μωρίας του είναι πιο επικίνδυνος κι από αρκούδα που της πήραν το παιδί της…

Ο Ε. Βενιζέλος βλέπει να δοκιμάζεται εξαρχής κάθε ανακουφιστική προσδοκία που είχε επενδυθεί στο πρόσωπό του και επίσης να δοκιμάζεται η πολιτική του αξιοπιστία, παρά τους παρηγορητικούς λόγους που διατύπωσε προχθές. Παρηγορητικούς, με αρκετή ειλικρίνεια και ευαισθησία. Ωστόσο, ο μέσος Ελληνας δεν εκλαμβάνει τον Ε. Βενιζέλο ως νέο υπουργό στα οικονομικά με περίοδο χάριτος. Διαβλέπει ότι η υπουργική του θητεία επιβαρύνεται από τρεις μεγάλες ελλείψεις, σχεδόν απροσδόκητες: Καμία, ούτε επιμέρους, τροποποίηση στα σκληρά φορολογικά μέτρα, που έγιναν σκληρότερα. Ο μονόδρομος του «κάθε δόση και χειρότερα». Εως πότε, όμως; Και για πόσο καιρό; Κανένας ορίζοντας διεξόδου στη διαρκή λιτότητα. Χειροτέρευση στα εισοδήματα των μικρομεσαίων και στην κατάσταση της αγοράς. Με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα να προκαλεί τις επόμενες μέρες νέες, ευρύτερες αναστατώσεις. Πολιτικές, κοινωνικές, κομματικές.
* Το φετινό καλοκαίρι θα είναι περισσότερο καυτό σε οργή και αγανάκτηση. Θα εκθρέψει νέα φαινόμενα ανατροπών και δυσαρέσκειας. Η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ θα μεγαλώσει και θα ξεπεράσει τις πέντε μονάδες, ενώ από τον Σεπτέμβριο η ανεργία και η ύφεση θα γίνουν οξύτερες σε όλη την Ελλάδα. Τα φαινόμενα αδυναμίας του μέσου Ελληνα να ανταποκριθεί στις νέες επιβαρύνσεις θα αυξηθούν (από τους λογαριασμούς έως τα προβλήματα της καθημερινής διατροφής και ζωής), ενώ θα προκύψουν φαινόμενα «ανυπακοής» και απειθαρχίας, όπως αυτά με το κίνημα «Δεν πληρώνω». Η τακτική του «κάθε δόση και χειρότερα» αποτελεί έναν διαρκή εκβιασμό πλέον, έναν δρόμο προς την εκπτώχευση των περισσότερων Ελλήνων και πιθανώς θα εκθρέψει φαινόμενα έντονης άρνησης προς το Μνημόνιο, την Τρόικα και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.
* Ο μέσος πολίτης, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, εξακολουθεί να θεωρεί τον μονόδρομο της φορολογίας ένα σύστημα άδικο και αναποτελεσματικό, χωρίς καμία ελπίδα και διέξοδο.

Οκ. Γ. Παπανδρέου να πληροφορηθεί πώς αισθάνεται ο Λαός...

Σίγουρα, τεράστιες μάζες του ελληνικού Λαού αγρυπνούν και θα κινητοποιηθούν την κατάλληλη ώρα δυναμικά προκειμένου να ματαιώσουν τα αντιδημοκρατικά μέτρα του παπανδρεϊσμού, – μποϊκοτάροντας με όλα τα μέσα και αγωνιζόμενοι με νύχια και με δόντια εναντίον κάθε δημοψηφίσματος που θα προηγηθεί των εκλογών.
Και, αν επιθυμεί ο κ. Γ. Παπανδρέου να πληροφορηθεί πώς αισθάνεται ο Λαός, – αντί να τρέχει χίλια, όλα κι όλα, μέτρα στον Μαραθώνιο προκειμένου να τον απαθανατίσουν οι κάμερες, – καλά θα κάνει να επαναλάβει την πορεία των Σπαρτιατών και να διανύσει την απόσταση από το άγαλμα του Λεωνίδα στη λακωνική πρωτεύουσα μέχρι το Σύνταγμα, με τα πόδια.
Να εννοήσει ποια ανυποχώρητη βούληση και ποια ασίγαστη οργή οδηγεί το μυαλό, τα πόδια και τα χέρια Ελλήνων τε και Λακεδαιμονίων!

Ο κ. Βενιζέλος Μπαρούφα τελικά…

<< Γνώρισα πολλούς μεγαλοαστούς καθηγητές που τους αρέσει να παριστάνουν τους σοσιαλιστές. Πρόκειται απλά για άλλη μια πτυχή της αθλιότητας της φιλοσοφίας. >>

Η χρεοκοπία της χώρας σε ποιόν θα πιστωθεί;

Ανασχηματισμός πίεσης και όχι ουσίας. Το μικρό ευέλικτο σχήμα εξελίχθηκε σε πολυμελή «θίασο», για να χωρέσουν όλες οι τάσεις του ΠΑΣΟΚ.

Το κόμμα και η κυβέρνηση παραδόθηκαν στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, που πλέον θα διοικεί και θα είναι το Νο 2 στο ΠΑΣΟΚ. Αποφάσισε ο «πρωθυπουργός του εξωτερικού», να μην ασχοληθεί άλλο με τα «ασήμαντα θέματα» της καθημερινότητας του πολίτη και της χώρας, αλλά να αφοσιωθεί στην εξωτερική διπλωματία και στη σοσιαλιστική διεθνή! Η χρεοκοπία της χώρας σε ποιόν θα πιστωθεί;

Κρίμα για την χώρα να έχει τόσο φτωχό πολιτικό προσωπικό και να την κυβερνούν οι αντ’ αυτού και όχι οι εκλεκτοί του λαού!

Ο πρωθυπουργός απέδειξε ότι δεν έχει το ανάστημα να κυβερνήσει και από προχθές ουσιαστικά έχει αποσυρθεί.

Η σημερινή κυβέρνηση των ισορροπιών έχει ημερομηνία λήξης και όλοι ετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ.

Η Ελλάδα μας θα ζήσει και χωρίς τις παλαιοκομματικές λογικές και πρακτικές. Τα συστήματα των κομμάτων τελειώνουν και ξημερώνει μια νέα ημέρα….

Ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι το 2013

Ο Καραμανλής πήγε σε εκλογές με λίγο υψηλότερα ποσοστά από αυτά που έχει σήμερα το ΠΑΣΟΚ (αν και με μεγαλύτερη διαφορά από αυτή που φαίνεται να έχει προς το Παρόν η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ) και χωρίς να έχει χιλιάδες κόσμο στον δρόμο καθημερινά να τον φωνάζουν «προδότη» και με διάφορους άλλους χαρακτηρισμούς. Χωρίς να μιλούν για «χούντα». Και χωρίς να τον προτρέπουν να φύγει με το ελικόπτερο.

Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν φεύγει, δεν πάει πουθενά. Το οικοδόμημα σείεται συθέμελα αλλά αυτός αποφεύγει τις εκλογές όπως ο διάολος το λιβάνι. Αντιθέτως επιδεικνύει με καμάρι την «αυτοθυσιαστική» του στάση να αγνοεί την κοινωνία που υποτίθεται ότι σώζει. Και σαν να λέει «ου γαρ οίδασι»... διατρανώνει καθημερινά την πρόθεσή του να μην φύγει αν δεν προχωρήσει αυτό που ξεκίνησε, ακόμα και με το ένα πόδι στον πολιτικό του τάφο.

Για να μας σώσει μπορεί να κάνει και τον κλόουν ακόμα, ξεπαραιτούμενος και θέτοντας εαυτόν υπό την ασφαλή σκιά του Βενιζέλου που όπως έχουμε ξαναπεί γυαλίζει το μάτι του από τη φιλοδοξία ... να «σώσει» τη χώρα.

Μπορεί στο σημείο που έχουμε φτάσει οι εκλογές να μην οδηγούν από μόνες τους σε λύση, ωστόσο δεν παύουν να συνιστούν έκφραση της κοινωνίας σε μια δεδομένη στιγμή όχι μόνο του τι επιλέγει αλλά και του τι δεν επιλέγει.

Αντ’αυτού ο Γεώργιος ο Β’ ο απελευθερωτής έβγαλε από το μανίκι το χαρτί του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα! Γιατί η θεραπεία για την οικονομική κρίση δεν είναι τα οικονομικά μέτρα όπως νομίζαμε αλλά το Σύνταγμα και οι θεσμοί. Οι αγανακτισμένοι θα επιστρέψουν το Σεπτέμβριο από την όποια θερινή ανάπαυλα (δε λέμε «διακοπές» που παραπέμπει σε άλλες εποχές) εξουθενωμένοι οικονομικά, με το φόβο της ανεργίας στην αρχή της οικονομικής σεζόν για να ψηφίσουν επί ενός ζητήματος που αφορά το 2013!

Ο Γ. Παπανδρέου εγκατέλειψε το πρόσκαιρο μεγαλείο ενός ηγέτη που ξέρει να ομολογεί την αδυναμία του...

ΤΑ ΟΣΑ ΖΗΣΑΜΕ την προηγούμενη εβδομάδα συνθέτουν ασφαλώς ένα έργο πολιτικού σουρεαλισμού, στο οποίο μόνο το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου θα μπορούσαν να είναι πρωταγωνιστές. Το ΠΑΣΟΚ με το πρωτόγονο ένστικτο κομματικής αυτοσυντήρησης και ο Γιώργος με τις απίθανες καινοτομίες που προσφέρουν γέλιο και κλάμα ταυτόχρονα, για το διασυρμό του ύπατου κυβερνητικού αξιώματος.

ΕΞΙΣΟΥ ΑΠΙΘΑΝΗ με τις ιδιόρρυθμες πολιτικές πρωτοβουλίες του ηγεμόνος είναι και η ασυλία, την οποία εξακολουθεί να απολαμβάνει από το κόμμα του, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και το επιχειρηματικό κατεστημένο της χώρας. Και όχι, ευτυχώς, από την κοινωνία, η οποία έχει προ καιρού ξεσηκωθεί με μοναδικό αίτημα την απαλλαγή από τη μνημονιακή κυβέρνηση και την ομηρία της διεθνούς κερδοσκοπίας.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι, υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, τα πρόσφατα καραγκιοζιλίκια του Γ. Παπανδρέου θα είχαν οδηγήσει στην άμεση απομάκρυνσή του. Γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του κοινοβουλευτισμού που εν ενεργεία πρωθυπουργός, με διακριτή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παραδίδει, έστω και για λίγες ώρες, τα κλειδιά του γραφείου του, υποβάλλοντας τηλεφωνικώς την παραίτησή του στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ έχει αν η, στιγμιαία έστω, αυτοκατάργηση του πρωθυπουργού υπήρξε προϊόν ανθρώπινης απόγνωσης ή αποτυχημένου ελιγμού που κατέληξε σε εγκλωβισμό. Γεγονός είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου για λίγες ώρες τράβηξε την πρίζα απ’ το γραφείο του, αφήνοντας σύξυλους τους υπουργούς του. Πολύ περισσότερο αυτούς που το πληροφορήθηκαν από τα ίδια τα χείλη του, όταν τους ζήτησε τηλεφωνικά τη γνώμη τους για τη μυθική πρωτοβουλία με το αφοπλιστικό: «Εσύ τι λες;».

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, βέβαια, επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις και ο πρωθυπουργός αποφάσισε να επανέλθει στα καθήκοντά του με την ίδια ευκολία που τα είχε εγκαταλείψει. Η κυβίστηση υπήρξε άγαρμπη και προς στιγμήν έδειξε ότι ο κασκαντέρ επρόκειτο να τσακιστεί. Ο Γ. Παπανδρέου εγκατέλειψε το πρόσκαιρο μεγαλείο ενός ηγέτη που ξέρει να ομολογεί την αδυναμία του και επέστρεψε τσαλακωμένος στη γνώριμη εικόνα του αποδοκιμαζόμενου πρωθυπουργού υπό προθεσμία.

Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη μιας ανεύθυνης, επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και εμφανώς αδύναμης κυβέρνησης.

Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες το θέατρο του παραλόγου, με έναν πρωθυπουργό εμφανώς απελπισμένο, ο οποίος είναι απλώς γαντζωμένος στην εξουσία και διακατέχεται από αδυναμία άσκησης εξουσίας. Παραιτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, αλλεπάλληλες συζητήσεις για συναίνεση και κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, υπαναχωρήσεις, πρωθυπουργικές «κωλοτούμπες», ενδοΠΑΣΟΚικά μαχαιρώματα και οξύτατες εκφράσεις συνθέτουν την εικόνα. Και κάπου στο βάθος η Ελλάδα. Η κοινή πρωτοβουλία για τη σωτηρία της χώρας μετατράπηκε σε απεγνωσμένη διάσωση της ΠΑΣΟΚικής εξουσίας. Ο πρωθυπουργός δεν άντεξε τις πιέσεις στο εσωτερικό του κόμματός του και έγινε ο ίδιος αιχμάλωτός τους. Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη μιας ανεύθυνης, επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και εμφανώς αδύναμης κυβέρνησης.

Ο παραιτηθείς και ξεπαραιτηθείς πρωθυπουργός αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί μια κρίση στο εσωτερικό του κόμματός του και να αποσοβήσει ακόμη μια χειρότερη κρίση στην ελληνική κοινωνία. Είναι ορατό, λοιπόν, όταν σε αυτά εμφανίζει αδυναμία άσκησης πολιτικής, πόσο ανίκανος είναι να χειριστεί και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας μας στο εξωτερικό.

Η χώρα οδηγείται σε κατάρρευση. Και αυτή η χώρα είναι τόσο περήφανη που δεν θα την αφήσουμε ούτε να καταρρεύσει ούτε να καμφθεί το φρόνημά της. Εφόσον ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί πλέον να ασκήσει τη διακυβέρνηση της χώρας, οφείλει να προσφύγει στον ελληνικό λαό, έτσι ώστε να δώσει αυτός τη λύση.