Ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι το 2013

Ο Καραμανλής πήγε σε εκλογές με λίγο υψηλότερα ποσοστά από αυτά που έχει σήμερα το ΠΑΣΟΚ (αν και με μεγαλύτερη διαφορά από αυτή που φαίνεται να έχει προς το Παρόν η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ) και χωρίς να έχει χιλιάδες κόσμο στον δρόμο καθημερινά να τον φωνάζουν «προδότη» και με διάφορους άλλους χαρακτηρισμούς. Χωρίς να μιλούν για «χούντα». Και χωρίς να τον προτρέπουν να φύγει με το ελικόπτερο.

Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν φεύγει, δεν πάει πουθενά. Το οικοδόμημα σείεται συθέμελα αλλά αυτός αποφεύγει τις εκλογές όπως ο διάολος το λιβάνι. Αντιθέτως επιδεικνύει με καμάρι την «αυτοθυσιαστική» του στάση να αγνοεί την κοινωνία που υποτίθεται ότι σώζει. Και σαν να λέει «ου γαρ οίδασι»... διατρανώνει καθημερινά την πρόθεσή του να μην φύγει αν δεν προχωρήσει αυτό που ξεκίνησε, ακόμα και με το ένα πόδι στον πολιτικό του τάφο.

Για να μας σώσει μπορεί να κάνει και τον κλόουν ακόμα, ξεπαραιτούμενος και θέτοντας εαυτόν υπό την ασφαλή σκιά του Βενιζέλου που όπως έχουμε ξαναπεί γυαλίζει το μάτι του από τη φιλοδοξία ... να «σώσει» τη χώρα.

Μπορεί στο σημείο που έχουμε φτάσει οι εκλογές να μην οδηγούν από μόνες τους σε λύση, ωστόσο δεν παύουν να συνιστούν έκφραση της κοινωνίας σε μια δεδομένη στιγμή όχι μόνο του τι επιλέγει αλλά και του τι δεν επιλέγει.

Αντ’αυτού ο Γεώργιος ο Β’ ο απελευθερωτής έβγαλε από το μανίκι το χαρτί του δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα! Γιατί η θεραπεία για την οικονομική κρίση δεν είναι τα οικονομικά μέτρα όπως νομίζαμε αλλά το Σύνταγμα και οι θεσμοί. Οι αγανακτισμένοι θα επιστρέψουν το Σεπτέμβριο από την όποια θερινή ανάπαυλα (δε λέμε «διακοπές» που παραπέμπει σε άλλες εποχές) εξουθενωμένοι οικονομικά, με το φόβο της ανεργίας στην αρχή της οικονομικής σεζόν για να ψηφίσουν επί ενός ζητήματος που αφορά το 2013!

Ο Γ. Παπανδρέου εγκατέλειψε το πρόσκαιρο μεγαλείο ενός ηγέτη που ξέρει να ομολογεί την αδυναμία του...

ΤΑ ΟΣΑ ΖΗΣΑΜΕ την προηγούμενη εβδομάδα συνθέτουν ασφαλώς ένα έργο πολιτικού σουρεαλισμού, στο οποίο μόνο το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου θα μπορούσαν να είναι πρωταγωνιστές. Το ΠΑΣΟΚ με το πρωτόγονο ένστικτο κομματικής αυτοσυντήρησης και ο Γιώργος με τις απίθανες καινοτομίες που προσφέρουν γέλιο και κλάμα ταυτόχρονα, για το διασυρμό του ύπατου κυβερνητικού αξιώματος.

ΕΞΙΣΟΥ ΑΠΙΘΑΝΗ με τις ιδιόρρυθμες πολιτικές πρωτοβουλίες του ηγεμόνος είναι και η ασυλία, την οποία εξακολουθεί να απολαμβάνει από το κόμμα του, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και το επιχειρηματικό κατεστημένο της χώρας. Και όχι, ευτυχώς, από την κοινωνία, η οποία έχει προ καιρού ξεσηκωθεί με μοναδικό αίτημα την απαλλαγή από τη μνημονιακή κυβέρνηση και την ομηρία της διεθνούς κερδοσκοπίας.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι, υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, τα πρόσφατα καραγκιοζιλίκια του Γ. Παπανδρέου θα είχαν οδηγήσει στην άμεση απομάκρυνσή του. Γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του κοινοβουλευτισμού που εν ενεργεία πρωθυπουργός, με διακριτή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παραδίδει, έστω και για λίγες ώρες, τα κλειδιά του γραφείου του, υποβάλλοντας τηλεφωνικώς την παραίτησή του στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ έχει αν η, στιγμιαία έστω, αυτοκατάργηση του πρωθυπουργού υπήρξε προϊόν ανθρώπινης απόγνωσης ή αποτυχημένου ελιγμού που κατέληξε σε εγκλωβισμό. Γεγονός είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου για λίγες ώρες τράβηξε την πρίζα απ’ το γραφείο του, αφήνοντας σύξυλους τους υπουργούς του. Πολύ περισσότερο αυτούς που το πληροφορήθηκαν από τα ίδια τα χείλη του, όταν τους ζήτησε τηλεφωνικά τη γνώμη τους για τη μυθική πρωτοβουλία με το αφοπλιστικό: «Εσύ τι λες;».

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, βέβαια, επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις και ο πρωθυπουργός αποφάσισε να επανέλθει στα καθήκοντά του με την ίδια ευκολία που τα είχε εγκαταλείψει. Η κυβίστηση υπήρξε άγαρμπη και προς στιγμήν έδειξε ότι ο κασκαντέρ επρόκειτο να τσακιστεί. Ο Γ. Παπανδρέου εγκατέλειψε το πρόσκαιρο μεγαλείο ενός ηγέτη που ξέρει να ομολογεί την αδυναμία του και επέστρεψε τσαλακωμένος στη γνώριμη εικόνα του αποδοκιμαζόμενου πρωθυπουργού υπό προθεσμία.

Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη μιας ανεύθυνης, επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και εμφανώς αδύναμης κυβέρνησης.

Παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες το θέατρο του παραλόγου, με έναν πρωθυπουργό εμφανώς απελπισμένο, ο οποίος είναι απλώς γαντζωμένος στην εξουσία και διακατέχεται από αδυναμία άσκησης εξουσίας. Παραιτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, αλλεπάλληλες συζητήσεις για συναίνεση και κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, υπαναχωρήσεις, πρωθυπουργικές «κωλοτούμπες», ενδοΠΑΣΟΚικά μαχαιρώματα και οξύτατες εκφράσεις συνθέτουν την εικόνα. Και κάπου στο βάθος η Ελλάδα. Η κοινή πρωτοβουλία για τη σωτηρία της χώρας μετατράπηκε σε απεγνωσμένη διάσωση της ΠΑΣΟΚικής εξουσίας. Ο πρωθυπουργός δεν άντεξε τις πιέσεις στο εσωτερικό του κόμματός του και έγινε ο ίδιος αιχμάλωτός τους. Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να είναι αιχμάλωτη μιας ανεύθυνης, επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και εμφανώς αδύναμης κυβέρνησης.

Ο παραιτηθείς και ξεπαραιτηθείς πρωθυπουργός αποδείχθηκε ανίκανος να διαχειριστεί μια κρίση στο εσωτερικό του κόμματός του και να αποσοβήσει ακόμη μια χειρότερη κρίση στην ελληνική κοινωνία. Είναι ορατό, λοιπόν, όταν σε αυτά εμφανίζει αδυναμία άσκησης πολιτικής, πόσο ανίκανος είναι να χειριστεί και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας μας στο εξωτερικό.

Η χώρα οδηγείται σε κατάρρευση. Και αυτή η χώρα είναι τόσο περήφανη που δεν θα την αφήσουμε ούτε να καταρρεύσει ούτε να καμφθεί το φρόνημά της. Εφόσον ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί πλέον να ασκήσει τη διακυβέρνηση της χώρας, οφείλει να προσφύγει στον ελληνικό λαό, έτσι ώστε να δώσει αυτός τη λύση.

Το πρωί παραιτείται και το βραδάκι την βλέπει αλλιώς και παραμένει στην θέση του για να ασκήσει τα καθήκοντα του ...

Στον κάδο πλυντηρίου ανακυκλώθηκαν για άλλη μια φορά τα πρόσωπα… Με απορρυπαντικά επιλογής της Πρωθυπουργάρας μας, από την μια το πρωί παραιτείται και το βραδάκι την βλέπει αλλιώς και παραμένει στην θέση του για να ασκήσει τα καθήκοντα του (!) Καλό έ…

Σε αυτή την απόφαση βοήθησαν βέβαια και οι κολοτούμπες που πήγαιναν και έρχονταν χθες από τους καρεκλοκένταυρους, οι οποίοι από την μια πίεζαν με παραιτήσεις, αλλά τελικά δηλώσαν πως είναι «όλα καλά». Μοιράσανε για άλλη μια φορά την τράπουλα και συνεχίζουν να παίζουν το πόκερ τους στην πλάτη μας. Η μπλόφα όμως, είναι πλέον φανερή και η παρτίδα θα χαθεί. Όταν τραβάς το περίστροφο πυροβολείς ή σε πυροβολούν… Ο λαός έχει πάρει τις αποφάσεις του και έχει συνταχθεί με τη φράση της Βάσως Παπανδρέου: «ο βίος του ΠΑΣΟΚ θα είναι σύντομος και θα συρθούμε σε εκλογές».

Το ζητούμενο λοιπόν, δεν ήταν και δεν είναι ο ανασχηματισμός, αλλά η λήξη της κατρακύλας μας. Η πολιτική που εφαρμόζει ο ΓΑΠ δεν νομιμοποιείται πλέον από τον ελληνικό λαό. Γνωρίζει καλά ότι ζει σε μια εικονική πραγματικότητα με κυβερνήτη έναν αυτόματο πιλότο για συγκεκριμένο προορισμό… Και δεν ξεγελιέται…Η ΠΛΑΤΕΊΑ είναι εκεί και έχει στείλει το βροντερό μήνυμα, σε τέτοιου είδους πρακτικές του πολιτικού συστήματος, ότι δεν θα τα βγάλει εύκολα πέρα μαζί της.

Στη συνείδηση του ελληνικού λαού ο κ. Παπανδρέου έχει διαγραφεί με ένα μεγαλοπρεπές «delete».

Ο κ. Παπανδρέου αυτοκαταργήθηκε χθες το μεσημέρι για λίγες ώρες με μία μοναδική καινοτομία. Τράβηξε μόνος του την πρίζα απ’ το γραφείο του, δηλώνοντας αδυναμία διακυβέρνησης. Στο μέσον της θητείας του και διατηρώντας, τύποις τουλάχιστον, διακριτή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, λύτρωσε τη χώρα, υποβάλλοντας την παραίτησή του τηλεφωνικώς στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διέταξε και το κυβερνητικό του φερέφωνο να εμφανίσει την πρωτοβουλία αυτή ως συνειδητή πράξη πολιτικής μεγαλοθυμίας…

Δυστυχώς το θαύμα κράτησε μόνον λίγες ώρες. Ο υπεύθυνος και γενναιόψυχος ηγέτης, που παραχώρησε την καρέκλα του για το καλό της πατρίδας, αίφνης μεταμορφώθηκε σε αδίστακτο επαγγελματία πολιτικάντη. Από αυτούς που δεν διστάζουν να κάνουν «το άσπρο μαύρο» για να ζήσουν λίγα ακόμη 24ωρα εφήμερης εξουσίας.

Αδιάφορο μου είναι ποιος έπεισε τον κ. Παπανδρέου να λεκιάσει την ύστατη σελίδα της προβληματικής πολιτικής του καριέρας. Και δεν θα σταθώ στο αν τελικά υπέκυψε στη μοίρα της κομματικής του ομηρίας ή στον ασφυκτικό εναγκαλισμό της οικογενειακής του εξάρτησης.

Το κρίσιμο είναι ότι οι αυτοσχεδιασμοί ενός ημιθανούς πρωθυπουργού, που άγεται και φέρεται σαν ζαλισμένο κοτόπουλο, οδηγούν τη χώρα στα βράχια.

Το συμπέρασμα έχει ήδη βγει. Ο Γιώργος Παπανδρέου εγκατέλειψε το πλοίο σε συνθήκες πανικού, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς, με περίσσευμα υπομονής και πολιτικής ευθύνης, απέφυγε το στιγμιαίο πειρασμό να το καταλάβει με εκλογικό ρεσάλτο.

Η Ιστορία έχει χρόνο να κρίνει. Αλλά αυτή την ώρα στη συνείδηση του ελληνικού λαού ο κ. Παπανδρέου έχει διαγραφεί με ένα μεγαλοπρεπές «delete». Στις πλατείες, όσο και στο τελευταίο κορφοβούνι της Ελλάδας.

Αύριο ο γόνος μιας ιστορικής πολιτικής οικογένειας θα έχει την τελευταία ευκαιρία να ομολογήσει το λάθος του και να αποχωρήσει ησύχως για τον προορισμό που του ταιριάζει. Σε αντίθετη περίπτωση, θα φύγει κυνηγημένος κάτω από το βάρος της λαϊκής κατακραυγής. Αφού όμως πρώτα θα έχει οδηγήσει τη χώρα σε απερίγραπτες περιπέτειες…




Ελεύθερος Τύπος - Σχετικά Άρθρα

Μήν απορείτε. Εις τήν πολιτική υπάρχουν και φελλοί, οι οποιοι έχουν την ιδιότητα να... βυθίζονται.

Υπεύθυνος πρωθυπουργός όμως αυτής της χώρας δεν μπορείς να είσαι. Τι άλλο δηλαδή πρέπει ακόμα να δούν τα μάτια μας για να το καταλάβεις αυτό και να παραιτηθείς, πρίν να είναι πολύ αργά για όλους μας; Εχεις άραγε συνειδητοποιήσει ότι οδηγείς την χώρα με μαθηματικ ή ακρίβεια σε οδυνηρές εθνικές περιπέτειες; Νόμισες ότι θα μπορούσες να παίξης το ρόλο ενός πολιτικού Ιανού με τη μάσκα του ατρόμητου λιονταριού προς τα μέσα και το πρόσωπο του υπάκουο προβάτου προς τα έξω… Νόμισες ότι θα μπορούσε να περάσει σήμερα στη διεθνή ζωή και πρακτική η διγλωσσία και η διπροσωπία σου… Και απατήθηκες οικτρά…

Δηλαδή καταφεύγει και πάλι στον εκβιασμό!

Δεν έμαθε το μάθημα από την προηγούμενη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών ο Γιώργος και θα το επιχειρήσει εκ νέου. Ο πρωθυπουργός θα ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Εκεί θα προτείνει να συγκροτηθεί οικουμενικού χαρακτήρα κυβέρνηση (κατά πάσα βεβαιότητα με πρωθυπουργό τον ίδιο, βάση της εκλογικής δύναμης των κομμάτων). Αν η απάντηση των κομμάτων (και συγκεκριμένα της ΝΔ, η οποία είναι εκείνη που τον ενδιαφέρει) είναι αρνητική, ο ΓΑΠ θα πει ότι θα γίνουν εκλογές.

Δηλαδή καταφεύγει και πάλι στον εκβιασμό! Στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών εκβίασε τα κόμματα. Πριν από 10 μέρες εκβίασε τα ΜΜΕ ότι συντηρούνται χάρις στην δική του πολιτική (που τους εξασφαλίζει δάνεια). Τώρα κάνει ένα τριπλό εκβιασμό: στα κόμματα, στους βουλευτές του και στο λαό που περικυκλώνει την Βουλή. Πολιτεύεται με την λογική του χαρτοπαίκτη.

Η πρόταση του ΓΑΠ θα είναι η νέα κυβέρνηση να απολαμβάνει ευρείας αποδοχής και να την αποτελούν τεχνοκράτες (όπως οι Παπαδήμος και Στουρνάρας), αλλά και κοινά αποδεκτά πολιτικά πρόσωπα που θα οριστούν με συμφωνία των κομμάτων.

Ο στόχος του Γιώργου δεν είναι να γίνει Καραμανλής και να εγκαταλείψει το πλοίο (όπως του αρέσει να ισχυρίζεται), αλλά να σχηματίσει μία κυβέρνηση – την όποια κυβέρνηση… – στην οποία θα προεδρεύει ο ίδιος! Ο Τσίπρας δεν του είχε πει πως «δεν σκέφτεται οποιαδήποτε άλλη λύση που να έχει ως προοπτική την πιθανότητα να μην είναι πρωθυπουργός»;