Τον υπουργό Εσωτερικών, εξαφανισμένο μέσα από ένα γραφείο στη Βασιλίσσης Σοφίας, να νομοθετεί και να υπογράφει τη θανατική καταδίκη, το τέλος της ελληνικής περιφέρειας, η οποία οδηγείται σε πλήρη μαρασμό και ερημοποίηση. Και ταυτόχρονα, να καταργεί κάθε δημοσιοϋπαλληλικό μέτρο επιβίωσης των οικογενειών των υπαλλήλων, οδηγώντας τους σε διάλυση του οικογενειακού θεσμού σε μια περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης κάνοντας ρεβανσιστικές μεταθέσεις και άρσεις δίκαιων αποσπάσεων με το πρόσχημα ότι αυτές θα σώσουν το δημόσιο τομέα, ενώ βοηθούσαν σε οικογενειακές συνενώσεις. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κοινωνικό έγκλημα από ένα υπουργό που θέλει να εμφανίζεται με τον μανδύα του σοσιαλιστή, αλλά επί της ουσίας είναι απρόσιτος, άδικος κοινωνικά.

Την ώρα που ο τουρισμός εμφανίζεται μειωμένος και όσοι ήλπιζαν να διορθώσουν το εισόδημα τους το βλέπουν να καταποντίζεται, τα λιμάνια είναι κλειστά και η αρμόδιος υπουργός στην Κίνα, με αποτέλεσμα να χάνονται εκατομμύρια ευρώ από τις τσέπες των επιχειρηματιών. Η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Ο Πρωθυπουργός συνεχίζει τα ταξίδια του. Θεωρεί ότι η χώρα θα σωθεί, αφού την έθεσε στον αυτόματο πιλότο της αδιαφορίας. Την ίδια ώρα που από την Αμερική κάνει λόγο περί «της ανάγκης παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Μια θεωρία άκρως επικίνδυνη για την εθνική μας υπόσταση, την ώρα μάλιστα που ο ίδιος έχει παραδεχτεί με τις πράξεις του ότι η χώρα μας έχει απωλέσει την εθνική της ακεραιότητα. Αλλά η χώρα αυτές τις δύσκολες και δραματικές ώρες δεν χρειάζεται τουρίστα Πρωθυπουργό αλλά υπεύθυνο Πρωθυπουργό και υπουργούς.

Γενικά, δεν είναι καλό σημάδι αυτή η αβουλία – παθητικότητα της κοινωνίας και του ΠΑΣΟΚ. Να κλάψεις ή να γελάσεις λυτρωτικά;

* Οχι μόνο δεν ωφελούν, αλλά βλάπτουν οι περατζάδες του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου σε διάφορα φόρα. Οπως εκείνα χωρίς ουσία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τριτοκοσμικής ή χαώδους αντικειμένου, όπου δεν υπάρχει ούτε σοβαρή διεθνής εκπροσώπηση ούτε σοβαρή επεξεργασία θέσεων και προτάσεων. Μόνο κούφια λόγια, όπως με τη διεθνή οικονομική κρίση, τα πορίσματα της Επιτροπής Σοφών, την υποβολή τους στους «G 20» του κόσμου, στη βοήθεια της ελληνικής κρίσης. Χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα αυτός (και κάθε όμοιος) διεθνής τουρισμός.

Η νέα απουσία του πρωθυπουργού έδειξε όχι απλώς πόσο αναντικατάστατη – κρίσιμη είναι η απουσία του, αλλά πόσο προβληματικό αρχίζει να γίνεται το σύστημα διακυβέρνησης που έχει διαμορφώσει. Σιγά – σιγά αποκτά όλα τα ελαττώματα του συστήματος Καραμανλή. Το ’χει το Μαξίμου ή οι επίγονοι;

Πέρυσι, στην Ελλάδα της Κυβέρνησης Καραμανλή οι μισές και πλέον ελληνικές οικογένειες στερήθηκαν τις θερινές οικογενειακές διακοπές, όπως στερήθηκαν και μεμονωμένα άτομα και άλλα ερωτευμένα ζευγάρια που δεν είχαν ακόμη δεθεί με τα δεσμά του γάμου.

ΦΕΤΟΣ, στην Ελλάδα της Κυβέρνησης Παπανδρέου, στην Ελλάδα της τρόικας, και του Δ.Ν.Τ. που κάθε μέρα ζητά ολοένα και περισσότερες ΘΥΣΙΕΣ ο ελληνικός Λαός ΔΕΝ έχει πλέον ούτε την όρεξη να προσφέρει στο παραμύθι της ΣΩΤΗΡΙΑΣ της ΠΑΤΡΙΔΑΣ και της Εθνικής Οικονομίας αλλά ούτε καν την οικονομική δυνατότητα!

ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, που ΔΕΝ στηρίζουν σχεδόν σε βαθμό «κακουργήματος» την Κυβερνητική πολιτική που ΕΠΕΒΑΛΕ η τρόικα και «διατείνεται» ότι διαμορφώνει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά οι λίγοι που σέβονται το λειτούργημα της ενημέρωσης του λαού και όχι της υστερόβουλης «διαμόρφωσης της κοινής γνώμης» ακόμη ΨΑΧΝΟΥΝ εκείνον τον συμπατριώτη μας που είχε σταματήσει στο δρόμο τον κ Παπανδρέου και του είχε πει (είναι πλέον ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ αυτή η πρόταση) «Κύριε Πρόεδρε για την Πατρίδα να θυσιάσω και τον μισθό μου!!!...»

Ο άνθρωπος αυτός εντοπίστηκε ή παραμένει…ΑΦΑΝΤΟΣ;



Διαβάστε περισσότερα: http://politikiprotasi.blogspot.com/2010/06/blog-post_1432.html#ixzz0rg6o9SsP

Σύμφωνα με την αγοραία μετα-αξιολόγηση, η ζωή έχει σημασία όσο καιρό δουλεύεις, όσο η εργασία σου εκλαμβάνεται ως ανταλλακτικό προϊόν στη διαδικασία της κεφαλαιακής συσσώρευσης και του ασύδοτου κέρδους. Μετά την εργασία, η οποία παρατείνεται πλέον στο όριο της ανθρώπινης ζωής, ο «συνταξιούχος» δεν έχει ρόλο, δεν έχει αξία, θα πρέπει να αποσυρθεί και να σβήσει χωρίς να "ενοχλεί" τους λοιπούς συντελεστές της παραγωγής...
Η ελληνική κυβέρνηση αποδείχτηκε ανύπαρκτη ως πολιτική εξουσία που διαθέτει αυτόνομη βούληση και καθορίζει στόχους. Η διαπραγμάτευση απαιτεί την ύπαρξη δύο πόλων εξουσίας, οι οποίοι διαλέγονται και συμφωνούν ή συγκρούονται. Στην περίπτωση μας υπήρξε μόνον ένας πόλος, αυτός του ΔΝΤ και των κυρίαρχων χρηματοπιστωτικών δομών.Αυτός ο πόλος εξουσίας επέβαλε τις επιλογές του και η ελληνική κυβέρνηση απλώς συνηγόρησε, στο πλαίσιο μίας ευρύτερης συναλλαγής...
Αν η μια εκδοχή της εθνικής εκποίησης περιλαμβάνει το ξεπούλημα, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, της δημόσιας-κρατικής περιουσίας, το έτερο πεδίο εκποίησης, αυτό του ανθρώπινου-κοινωνικού κεφαλαίου

Η κυβέρνηση δεν δείχνει να πήρε το μάθημά της από τα τραγικά συμβάντα του περασμένου Μαΐου στην Αθήνα. Επιμένει δογματικά σε μια αποκρουστική νεοταξίτικη πολιτική, στο πλαίσιο των διεθνιστικών αντιλήψεων του πρωθυπουργού για την «παγκόσμια διακυβέρνηση».

Και δείχνει το Μαξίμου των καλοταϊσμένων μεγαλοαστών ότι δεν θα κάνει πίσω, παρά το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει η κοινωνία.
Η τελευταία, πρέπει να «εξημερωθεί» κατά τα διεθνή κέντρα και την εδώ κυβέρνηση που επέβαλλαν και να πάψει να αντιδρά.

Μην έχετε αυταπάτες:
η καταστολή από Σεπτέμβριο και μετά, θα είναι σκληρή και αμείλικτη.
Σε λίγο καιρό, θα σας χτυπούν, αν διανοηθείτε να διαμαρτυρηθείτε, αλλοδαποί αστυνομικοί, που φυσικά δεν θα φέρουν εθνόσημο.
Θα έχει και αυτό καταργηθεί.

Με λίγα λόγια:
κάποιοι επιθυμούν, πατώντας πάνω στην «κρίση» και χρησιμοποιώντας την εθνομηδενιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να «ενσωματώσουν» την Ελλάδα στο corpus της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τους έδωσε το πάτημα, από την προεκλογική περίοδο κιόλας.
Τους παρείχε και τις εγγυήσεις, ότι θα μπορέσουν απρόσκοπτα να ελέγξουν την ελληνική οικονομία.

Οι εργαζόμενοι σε απόγνωση και οργή. Οι νέοι στην ανεργία αλλά και στην εξαθλίωση του πεντακοσάρικου αν ποτέ βρουν δουλειά. Οι συνταξιούχοι στον Καιάδα. Ο κόσμος πανικόβλητος ξοδεύει διαρκώς λιγότερα, κρατώντας τα λεφτά του για να επιβιώσει στην άβυσσο του ΔΝΤ που μας έριξε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεκάδες χιλιάδες μικρομάγαζα και επιχειρήσεις θα κλείνουν κάθε μήνα από το φθινόπωρο. Η οικοδομή στο ναδίρ. Δημόσια έργα μηδέν. Το κράτος δεν πληρώνει ούτε αυτά που χρωστάει. Η κυβέρνηση εμπαίζει τον ελληνικό λαό. Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι αν ήταν εργαζόμενος θα διαδήλωνε κι αυτός κατά των μέτρων. Αυτή όμως η υποκριτική «κατανόηση» των εργαζομένων δεν τον αποτρέπει από την εφαρμογή ακόμη σκληρότερων την επόμενη μέρα. Διαρκείς οι κακόγουστες θεατρικές παραστάσεις του υπουργού Εργασίας, Ανδρέα Λοβέρδου. Εφτασε μέχρι του σημείου να δηλώσει ότι... διαφωνεί δήθεν με τα αντεργατικά μέτρα που αυτός κατάρτισε, αλλά φυσικά ούτε που πέρασε από το μυαλό του ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι υπουργοί ή παραιτούνται ή σιωπούν! Ποια συμφέροντα υπηρετούν τα μέτρα που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου; Σίγουρα όχι των εργαζομένων, αυτό είναι αυτονόητο.

Βέβαια τα εκπληκτικά αποτελέσματα της δικαιολογίας αυτής δεν θα μπορούσαν να μη κέρδιζαν το ενδιαφέρον του κάθε παραπειστικού πολιτικού, οπότε εύλογα μετατράπηκε σε μέσο παραπλάνησης και χειραγώγησης. Έτσι λοιπόν την ενστερνίστηκαν με τη σειρά τους οι σύμμαχοι-χωρίς εισαγωγικά πλέον- των ακροδεξιών δηλαδή οι βουλευτές του Πασόκ, οι οποίοι χέρι-χέρι σύναψαν δάνειο και μαζί συνεχίζουν να υπερψηφίζουν το κάθε αντιλαϊκό νομοσχέδιο(για το καλό της πατρίδας πάντοτε!)
Εκεί που πρέπει όμως εμείς να επικεντρωθούμε και να δώσουμε βάση, είναι ότι πατρίδα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ο λαός αποτελεί τη πατρίδα και όταν ο λαός υποφέρει τότε υποφέρει και η πατρίδα. Όταν ο λαός παρακμάζει τότε παρακμάζει και η πατρίδα. Αυτή τη στιγμή έχουμε έναν πρωθυπουργό ο οποίος εκλέχτηκε λόγω ανεκπλήρωτων υποσχέσεων και στη συνέχεια κατάφερε να μας πείσει μάλιστα πως για να διασωθεί η πατρίδα πρέπει να στερηθούμε περαιτέρω! Δυστυχώς κάνουν λόγο για μια ακροδεξιά πατρίδα, μια πατρίδα που δεν έχει αληθινή υπόσταση γιατί δεν έχει να κάνει με το βιοτικό επίπεδο ζωής του λαού παρά μόνο με την ισορρόπηση του κατεστημένου οικονομικού συστήματος. Πατρίδα λοιπόν κυρίες και κύριοι-όπως την αναφέρουν κάποιοι- είναι οι εφοπλιστές, πατρίδα είναι ο καπιταλισμός, πατρίδα είναι οι τεράστιες επιχειρήσεις και αν τυχόν απεργήσετε ή διαμαρτυρηθείτε εναντίον τους σημαίνει πως εμποδίζεται τη ροή του κεφαλαίου στους λίγους δηλαδή στην πατρίδα. Έτσι λοιπόν γίνεστε "ανθέλληνες" και καταστρέφετε την οικονομία της χώρας.