Ζούμε το παράλογο χανόμαστε μέσα σε ψευδαισθήσεις .

Xωρίς τη θέληση η ζωή θα ήταν ανυπόφορη... Τη μία μονότονη ημέρα άλλη απαράλλακτη θα ακολουθούσε. Η θέληση είναι κινητήριος δύναμη, περνάει μέσα από «Συμπληγάδες» και γίνεται αιχμή και συνισταμένη των αντιθέτων, κίνηση προς τα εμπρός και ζωή. Η θέληση και η επιθυμία βοηθούν τη σκέψη να βρίσκεται σε εγρήγορση. Πολλές φορές η σκέψη ματώνει, γυρίζει πίσω, η θύμηση φέρνει τη μνήμη, που είναι η ίδια μας η ύπαρξη, που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και βρίσκεται πάντοτε αντιμέτωπη σε κάθε μορφή εξουσίας.

Θα πρέπει να βρούμε τη σχέση του μέτρου και της αρμονίας και σ’ αυτό μπορεί να μας βοηθήσει η φύση, που έχει τους δικούς της κώδικες και η ίδια μας η φύση ως προέκτασή της είμαστε που ο νους μας την καθιστά παρά φύσιν από τη στιγμή που η λογική εξουσιάζει και καταδυναστεύει τον συναισθηματικό μας κόσμο. Το συναίσθημα μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα, μας βοηθάει να μη χάσουμε τις ανθρώπινες ιδιότητές μας. Δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως αδυναμία... Δυστυχώς η αλλοτρίωση έχει προχωρήσει τόσο πολύ που ο κυνισμός πλέον και η αναλγησία κυριαρχούν μέσα στην κοινωνία και οι ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές έχουν ως μέτρο το χρήμα και θεότητα το κέρδος...

Ο εξανθρωπισμός του ανθρώπου και κατά συνέπεια ο εξανθρωπισμός των κοινωνιών θα έπρεπε να είναι το πρόταγμα και το σύγχρονο αφήγημα της πολιτικής, που έχει καταντήσει μια διαχειριστική κατάσταση που τη διεκπεραιώνουν οι επαγγελματίες της πολιτικής και ενίοτε οι ειδικοί τεχνοκράτες λογιστικοί υπάλληλοι. Η εξουσία κάνει καλά τη δουλειά της, καλλιεργεί τον τρόμο και τον φόβο, σπέρνει την απελπισία και την απογοήτευση, χρησιμοποιεί τη βία για τη πλήρη υποταγή των ανθρώπων, χρησιμοποιεί τη δημοκρατία ως μέσο για τη νομιμοποίησή της αλλά και για να μας καθιστά συνενόχους.

Εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός, εκεί που σταματάει η πολιτική και η διπλωματία αρχίζει ο πόλεμος. Ζούμε το παράλογο, χανόμαστε μέσα σε ψευδαισθήσεις και έτσι εκλαμβάνουμε την εικονική πραγματικότητα ως αληθινή... Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας έχουν αντανάκλαση και στον εσωτερικό μας κόσμο. Δυστυχώς το χειρότερο επαναλαμβάνεται και το συνηθίζουμε, γι’ αυτό γίνεται και κατάσταση. Η βαρβαρότητα του συστήματος πλέον είναι προσοδοφόρα για τον καπιταλισμό, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Το σύστημα έχει τα όργανά του, έχει τους ανθρώπους του που λειτουργούν χειρότερα και από τα αφεντικά τους.

Στο διά ταύτα τι κάνουμε και τι μέλλει γενέσθαι. Το πολιτικοκομματικό πολίτευμα έχει εκπνεύσει, την καρικατούρα του τη βλέπουμε στη Βουλή ή στην οθόνη.

Οι μισοί Ελληνες δεν πάνε να ψηφίσουν, οι δικαιολογίες είναι πολλές. Πού κρύβεται σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς η αυτενέργεια, η αξιοπρέπεια και η αυτοοργάνωση της ζωής μας; Δεν αντέχονται άλλο οι θεωρίες, τα προγράμματα και κάθε είδους αποφύσεις.

Το μόνο που πετυχαίνει είναι να επιτείνει τη σύγχυση.

H πολιτική δεν είναι στατική υπόθεση. Υπόκειται σε αλλαγές. Επηρεάζεται από τις αντικειμενικές συνθήκες της εποχής και τις υποκειμενικές δυνατότητες. Λειτουργεί σαν εκκρεμές. Αντίστοιχα και οι εκπρόσωποι της πολιτικής ενίοτε μεταβάλλουν την ταυτότητά τους. Αρκετοί, μάλιστα, μεταλλάσσονται. Συνήθως μεταμορφώνονται είτε γιατί αντιλαμβάνονται την ανάγκη προσαρμογής στα υφιστάμενα δεδομένα είτε υποκύπτοντας στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κάθε περιόδου. Η πρώτη περίπτωση συνιστά θετική εξέλιξη. Η δεύτερη είναι αναμφίβολα αρνητική, διότι αποδεικνύει έλλειψη αυθυπαρξίας με έντονα τα στοιχεία του κυνισμού, ακόμη και της ιδιοτέλειας.

Ο Αλέξης Τσίπρας κάθε άλλο παρά σταθερή, γραμμική, πορεία έχει ακολουθήσει. Η διαδρομή του διακρίνεται από μεγάλες αντινομίες και αντιφάσεις. Οι θέσεις που κατά καιρούς υποστηρίζει βρίσκονται σε δυσαρμονία μεταξύ τους. Ο λόγος του διαφέρει από φάση σε φάση. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δημόσια εικόνα του. Ο πρωθυπουργός δεν θεωρεί το αντιμνημονιακό του παρελθόν εμπόδιο στον επιχειρούμενο μεταμορφισμό του. Μετά τη δεκαοκτάμηνη θητεία του, η οποία βρίθει αμφισημιών, αμφιθυμιών και πρωτοφανών ταλαντεύσεων, επιδιώκει να προβάλει μια νέα ταυτότητα.

Aκρως αποκαλυπτική ήταν η πρόσφατη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά στην τηλεόραση του Σκάι. Μιλώντας σε ένα γενικό αφαιρετικό επίπεδο εμφανίστηκε μετριοπαθής. Υποστήριξε απόψεις που απέχουν πολύ από τις μόνιμες ιδεοληψίες και τους μαξιμαλισμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδύθηκε το κουστούμι του καθαρόαιμου ευρωπαϊστή. Eδειξε να διεκδικεί τον ρόλο του εκφραστή του ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου. Oλη η προσπάθειά του, όμως, προσκρούει στην αμείλικτη πραγματικότητα.

Oσο κι αν το επιθυμεί ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα μπορέσει να δραπετεύσει εύκολα από τα αδιέξοδα που προκάλεσε στη χώρα και στην οικονομία. Το επικοινωνιακό του πλεονέκτημα δεν επαρκεί πλέον. Η αδυναμία του να αφομοιώσει τις νέες πολιτικές είναι εμφανής. Η κυβέρνησή του αποδεικνύεται ακατάλληλη. Η διαχειριστική και πολιτική της υστέρηση στέκεται τροχοπέδη. Η συντριπτική πλειονότητα των υπουργών του πολιτεύονται σε παρελθόντα χρόνο. Eτσι η επιλογή να προχωρήσει σε μια έντεχνη και σταδιακή πολιτική μεταμόρφωση εύλογα πέφτει στο κενό.

Η προσαρμοστικότητά του για να έχει αντίκρισμα δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από ουσιαστικές αναθεωρήσεις και αλλαγές. Ο πρωθυπουργός έχει πληγεί πρωτίστως εξαιτίας των αναποτελεσματικών πολιτικών του. Η προσπάθειά του να δείξει ότι εκφράζει και υπηρετεί κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι προσκρούει στα προβλήματα που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖA-ΑΝΕΛ προκαλεί. Επομένως, χωρίς βαθιές τομές στη στρατηγική του δεν θα θεμελιώσει νέα παρουσία. Το μόνο που πετυχαίνει είναι να επιτείνει τη σύγχυση, εκπέμποντας αντιφατικά μηνύματα. Με το να εμφανίζεται συνεχώς δισυπόστατος και διφυής απομειώνει την πολιτική του κυριαρχία, στερούμενος τη δυνατότητα να ανακτήσει το χαμένο έδαφος.

Η κυβέρνηση, τον Σεπτέμβριο πια, θα καταλάβει ότι ο πολιτικός της χρόνος τελειώνει .

Στον αστερισμό των... θεσμικών αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση ζει τα τελευταία 24ωρα η χώρα. Το Μέγαρο Μαξίμου τηρεί απαρέγκλιτα τον επικοινωνιακό του σχεδιασμό και προωθεί την αλλαγή του εκλογικού νόμου, τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες (που διεξάγεται μετ’ εμποδίων μετά και το χθεσινό ναυάγιο στην προσπάθεια επιλογής της εταιρείας που θα αναλάβει τη διαδικασία) και την αναθεώρηση του Συντάγματος. Ολα αυτά, σύμφωνα πάντα με τον σχεδιασμό, θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι την 24η Ιουλίου. Κατόπιν μένει μία εβδομάδα μέχρι να αρχίσουν οι άδειες του Αυγούστου και μετά έχει ο Θεός!

Το κρίσιμο ωστόσο ζήτημα είναι το εάν αυτές οι προσπάθειες έχουν πραγματικό, απτό και μετρήσιμο αποτέλεσμα στην κοινωνία. Αυτό μέχρι στιγμής δεν φαίνεται, καθώς οι πολίτες δείχνουν να αδιαφορούν παντελώς για τις όποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται. Είτε αυτές αφορούν την απλή αναλογική και το bonus, είτε το εάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται στο μέλλον απευθείας από τον λαό. Η κοινή γνώμη έχει πολύ σοβαρότερα και σίγουρα πιο άμεσα προβλήματα, όπως είναι η πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος που θα πρέπει να καταβληθεί στο τέλος του μήνα, ο ΕΝΦΙΑ, η ανυπαρξία του κοινωνικού κράτους κ.ά.

Δυστυχώς στην κυβέρνηση δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι καιροί άλλαξαν. Οτι τα επικοινωνιακά τρικ δεν έχουν πλέον την απήχηση που είχαν κατά το παρελθόν, όταν οι Ελληνες λίγο - πολύ είχαν λύσει τα βασικά τους προβλήματα.

Μοιραία λοιπόν οι πολίτες, μέσα σε μια δύσκολη μνημονιακή εποχή, γυρίζουν την πλάτη σε αυτού του είδους τα τεχνάσματα. Οσον αφορά δε την κυβέρνηση, τον Σεπτέμβριο πια, θα καταλάβει ότι ο πολιτικός της χρόνος τελειώνει και μάλιστα γρήγορα, εάν συνεχίσει με την ίδια τακτική και επενδύει περισσότερο στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία!

Σε ετοιμότητα για εκλογές

Οι παλαιότεροι -πιο έμπειροι- πολιτικοί γνωρίζουν ότι σε κάθε κυβερνητική θητεία, όσο και αν αυτή διαρκέσει, υπάρχει ένα σημείο καμπής. Ενα γεγονός που σηματοδοτεί τη στροφή της κοινωνίας έναντι εκείνων που έχουν την εξουσία. «Turning point» το λένε οι Αγγλοσάξονες. Για τον Κ. Καραμανλή ήταν η υπόθεση του Βατοπεδίου, για τον Γ. Παπανδρέου η ψήφιση του πρώτου Μνημονίου και για τον Αντ. Σαμαρά η καθιέρωση του ΕΝΦΙΑ. Οπως θα θυμούνται οι πιο επιμελείς περί των πολιτικών γεγονότων, οι κυβερνήσεις αυτές ουδέποτε ανέκαμψαν πραγματικά μετά τα γεγονότα αυτά και όσες προσπάθειες κι αν έκαναν τελικά τίποτε δεν τους «βγήκε».

Για τον σημερινό πρωθυπουργό το σημείο καμπής ήταν μάλλον η ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων του τρίτου Μνημονίου (Ασφαλιστικό και Φορολογικό), λίγο πριν από το περασμένο Πάσχα. Από τότε ξεκίνησε η πτώση των δημοσκοπικών ποσοστών της κυβέρνησης αλλά και η ανατροπή της κυριαρχίας Τσίπρα.

Είναι χαρακτηριστικό δε (κάτι που συνέβη και στους προκάτοχους του) ότι παρά τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει προκειμένου να στρέψει αλλού το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, δεν έχει καταφέρει να ανακόψει την πτωτική πορεία. Ο εκλογικός νόμος ξεκίνησε ως μια προσπάθεια διεμβολισμού των άλλων κομμάτων της Κεντροαριστεράς και κατέληξε ως μια συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Λεβέντη. Οι τηλεοπτικές άδειες -θέμα που διαφημίστηκε όσο τίποτε άλλο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ- είναι στον «αέρα», με δεδομένες τις εμπλοκές στο πεδίο της Δικαιοσύνης και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Τέλος, για τη συνταγματική αναθεώρηση καθοριστικό ρόλο θα παίξει η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές.

Κατά συνέπεια, και οι τρεις πρωτοβουλίες δεν είχαν το αποτέλεσμα που επιθυμούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα είναι εάν θα βρει κάποιο άλλο θέμα ο κ. Τσίπρας ή εάν η δημοσκοπική πτώση του κόμματός του θα συνεχιστεί μετά και τη «φοροκαταιγίδα» του φθινοπώρου...

Σε ετοιμότητα για εκλογές

Σε εκλογική ετοιμότητα έχει θέσει τα στελέχη της ΝΔ ο Κυρ. Μητσοτάκης. Δεν πρόκειται για... καλοκαιρινό «καψώνι», αλλά για μια προετοιμασία εν όψει ενός πιθανού, κατά τον πρόεδρο του κόμματος, ενδεχομένου. Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αποκλείουν εκλογές μέσα στο φθινόπωρο και εξηγούν ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να οδηγηθεί σε αυτή την επιλογή εξαιτίας των αρνητικών αποτελεσμάτων στα έσοδα ή εξαιτίας των αρνητικών προοπτικών που υπάρχουν για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ όσο βαθαίνει η κρίση. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αποκλείει και την προώθηση ορισμένων αλλαγών στο κόμμα με την είσοδο του φθινοπώρου. Θέλει να δοκιμάσει και νέα στελέχη σε ρόλους-κλειδιά αλλά και να μετακινήσει πρόσωπα 

Καταφεύγει σε τεχνάσματα, με στόχο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη.

Το πολιτικό, ιδεολογικό, ακόμη και ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς εδραζόταν στην υπεροχή των ιδεών καθώς και στην ευαισθησία της σε καίρια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Ετσι διασφάλισε για πολλά χρόνια την ηγεμονία της, είτε αναλαμβάνοντας κυβερνητικές ευθύνες είτε μένοντας στην αντιπολίτευση. Οταν απώλεσε την ικανότητά της να προσαρμόζεται στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες βρέθηκε αντιμέτωπη με αντιφάσεις και δυστοκίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει την παραμικρή συγγένεια με τις δυνάμεις μιας ζώσας Αριστεράς, συνιστά τρανταχτή απόδειξη του πώς οι διακηρύξεις του μετατρέπονται σε φαντασιώσεις.

Αν και επικαλείται τις αξίες και τις ιδέες της Αριστεράς, αυτές δεν έχουν το παραμικρό αντίκρισμα στην κυβερνητική του παρουσία. Η δεκαοκτάμηνη κυβερνητική του θητεία βρίθει ενεργειών που κάθε άλλο παρά εκπορεύονται από την αριστερή μήτρα. Γνήσιο προϊόν της κρίσης, αυτοτοποθετήθηκε στον χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ενώ ήταν και παραμένει ένα ιδιότυπο κόμμα διαμαρτυρίας με έντονα στοιχεία λαϊκισμού. Αναλαμβάνοντας το πηδάλιο της εξουσίας, έβγαλε στην επιφάνεια τον πραγματικό του εαυτό. Οσο κι αν επενδύει με αριστεροσύνη τις πολιτικές του, στην ουσία αποδεικνύεται ένα κατεξοχήν συντηρητικό κόμμα. Αλλωστε η συμπόρευσή του με τους ΑΝΕΛ δείχνει ότι ο εθνικολαϊκισμός αποτελεί το συνεκτικό τους στοιχείο. Το χειρότερο όλων είναι πως η σημερινή κυβέρνηση εμφανίζει όλες τις παθογένειες των πιο αρνητικών και σκιερών πλευρών του παλιού πολιτικού συστήματος. Η κομματοκρατία, τα παιχνίδια εξουσίας, η ίντριγκα του παρασκηνίου, οι πολιτικές συναλλαγές και οι εκβιασμοί των αντιπάλων συνθέτουν τα βασικά χαρακτηριστικά της πρακτικής της. Χαρακτηριστικά που καταδεικνύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει τη με κάθε μέσο συντήρηση της κυριαρχίας του.

Η ανάδειξη του εκλογικού νόμου σε μείζον ζήτημα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι προτεραιότητά του είναι η αποτροπή της διαφαινόμενης φοράς των πραγμάτων. Αντιλαμβανόμενος την εξασθένηση της πολιτικής του απήχησης μεθοδεύει αλλαγές, με σκοπό να έχει ρόλο και λόγο στις μετεκλογικές εξελίξεις. Και οι κοντόφθαλμες και αστόχαστες κινήσεις του δεν περιορίζονται μόνο στην καθιέρωση της απλής αναλογικής. Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η σπουδή που επιδεικνύει, προκειμένου να αλλάξει το τηλεοπτικό τοπίο, θέλοντας να ενισχύει την επιρροή του στα ΜΜΕ. Η «πρώτη φορά Αριστερά» χρησιμοποιεί την εξουσία για να διαιωνίσει την παρουσία της, μετερχόμενη μεθόδους που αποπνέουν παρελθόν. Καταφεύγει σε τεχνάσματα, με στόχο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Επιλέγει τη μικροπολιτική για να καλύψει τη διαχειριστική της ανεπάρκεια. Κι όλα αυτά διότι εμφανίζει τεράστιο πολιτικό και προγραμματικό έλλειμμα. Η αποδοχή των μνημονιακών δεσμεύσεων δεν καλύπτει το κενό. Το πλεονέκτημα που άλλοτε διατηρούσαν οι δυνάμεις της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το διαθέτει. Εξ ου και η κυβερνητική του συμπεριφορά στερείται αριστερού πρόσημου.

Η κυβέρνηση του "άρπα κόλα."

Η κυβέρνηση του "άρπα κόλα" που αποφασίζει για τις τύχες μας με βάση την πολιτική της επιβίωση κατέληξε ότι η ψήφος στα 17 είναι αναφαίρετο δικαίωμα των νέων και αποφάσισε να την νομοθετήσει.

Δεν υπήρξε κάποιος διάλογος στην ελληνική κοινωνία για την ψήφο στα 17. Ούτε κάποιοι ανέτρεξαν σε κοινωνικές έρευνες για να δουν κατά πόσο οι νέοι σ' αυτή την ηλικία είναι ώριμοι πολιτικά για να ψηφίσουν. Αυτό τους έλειπε τώρα να βασίζονται - αυτοί οι κολοσσοί της γνώσης - σε κάτι πιο επιστημονικό από τις ωραίες αριστερές ιδέες της ομάδας Τσίπρα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η υιοθέτηση κάποιας ιδέας οι βοηθάει και τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να γαντζωθούν στην εξουσία.

Διότι όσο και να προσπαθεί ο κ.Τσίπρας να δώσει κάποιες πολιτικές προεκτάσεις - περί κεντροαριστερών συνεργασιών - στην αλλαγή του εκλογικού νόμου καλοκαιριάτικα η στόχευσή του είναι σαφής: να ροκανίσει σε ενδεχόμενο εκλογών όσο γίνεται από την πρωτιά της ΝΔ μπας και παραμείνει στην καρέκλα του Πρωθυπουργού μέσα από μία ευρεία κεντροαριστερή κυβέρνηση.

Αν πράγματι ενδιαφερόταν για μία τέτοια κεντροαριστερή λύση θα έπαιρνε την πρωτοβουλία να συνεργαστεί - μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου - με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι κι όχι με τους ψεκασμένους ακροδεξιούς.

Η αλήθεια είναι άλλη. Βλέποντας ο κ. Τσίπρας πως υπολείπεται - ακόμη και δέκα ποσοστιαίες μονάδες - στις δημοσκοπήσεις έναντι της ΝΔ αποφάσισε να επιστρατεύσει τα μεγάλα μέσα μπας και δελεάσει τα μικρότερα κόμματα της Βουλής (και την Χρυσή Αυγή) ώστε να περάσει την απλή αναλογική με 200 ψήφους και να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές.

Η κυβέρνηση, δυστυχώς, δείχνει να κινείται μακριά από την κοινωνία.

Τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση εμφανίζει μια έντονη κινητικότητα. Συνεδριάσεις κυβερνητικών οργάνων, συσκέψεις υπό τον πρωθυπουργό, παρασκηνιακές συζητήσεις στη Βουλή. Ποιο είναι το αντικείμενο όλων αυτών; Ο εκλογικός νόμος και οι τακτικισμοί που θα οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα των 200 θετικών ψήφων!

Δυστυχώς όμως, όλη αυτή η κινητικότητα αντιμετωπίζεται με απόλυτη αδιαφορία από την κοινή γνώμη. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε, αφού οι πολίτες στη συντριπτική πλειονότητά τους έχουν περισσότερα και σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Η περικοπή των συντάξεων, η υπερφορολόγηση, η ανεργία, η ακρίβεια δεν αφήνουν χώρο σχεδόν σε κανέναν για να παρακολουθήσει τις κομματικές ίντριγκες, τα παιχνίδια και τα παρασκήνια γύρω από την προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει εδώ και τώρα τον εκλογικό νόμο. Ισως σε κάποια άλλη εποχή όλα αυτά να είχαν κάποιο ενδιαφέρον ή έστω κάποιο νόημα! Τώρα όμως ποια είναι η ουσία όλων αυτών, όταν όλοι γνωρίζουν ότι έρχεται (ακόμη) ένας δύσκολος -από πολλές απόψεις- χειμώνας;

Η κυβέρνηση, δυστυχώς, δείχνει να κινείται μακριά από την κοινωνία και τις ανάγκες της. Δείχνει να έχει παραδοθεί σε ό,τι αφορά τα πραγματικά προβλήματα και να επιχειρεί να φτιάξει μια παράλληλη ατζέντα, έτσι ώστε να πείσει ότι κάτι κάνει στο πεδίο των θεσμικών αλλαγών και να αλλάξει το «γήπεδο» της αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση!

Ολα αυτά όμως θα καταρρεύσουν πολύ σύντομα, υπό το βάρος των πραγματικών προβλημάτων. Το φθινόπωρο δεν είναι μακριά και τότε -μετά τη θερινή ραστώνη- όλοι θα βρεθούμε ενώπιον ακόμη μίας δύσκολης χρονιάς. Και εκείνη την περίοδο δεν θα μπορέσει ούτε ο εκλογικός νόμος, ούτε η αναθεώρηση του Συντάγματος, ούτε ο νέος νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες να δώσει τις «ανάσες» (επικοινωνιακές κυρίως) που θα έχει ανάγκη η κυβέρνηση.