Μια χαραμάδα ελπίδας ότι πέφτουν τα συρματοπλέγματα στα κλειστά σύνορα.

Οι απελπισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες προσφέρονται, εκ των πραγμάτων, για χειραγώγηση. Αρκεί μια ψευδαίσθηση, μια χαραμάδα ελπίδας ότι πέφτουν τα συρματοπλέγματα στα κλειστά σύνορα. Δεν είναι κάτι ακατανόητο, ούτε αφύσικο, το να περιμένουν ακόμη και «θαύματα» όσοι στοιβάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες. Ακατανόητη είναι η ύπαρξη κάποιων «αλληλέγγυων» οι οποίοι ωθούν και υποκινούν σε στάσεις, συμπεριφορές και ενέργειες εκτός ορίων. Οπως συνέβη με την απόπειρα μεταφοράς σκηνών από το λιμάνι του Πειραιά στο κέντρο της Αθήνας. Το «φύτεμα» καταυλισμού στην πλατεία Συντάγματος. Με ποιο κίνητρο-αίτημα; Να... πιέσουν για να... πιέσει η κυβέρνηση, η Ελλάδα, να ανοίξουν τα σύνορα!

Πρόκειται για ορισμό του παραλογισμού. Δεδομένου ότι οι πάντες γνωρίζουν πώς και ποιοι ύψωσαν τείχη και γιατί κρατούν τα σύνορα ερμητικά κλειστά. Πολύ περισσότερο που αν κάποιος ήθελε και θέλει σφόδρα να ανοίξουν, αυτός είναι η χώρα μας. Αν το πρόβλημα ήταν μόνο η διήγηση «παραμυθιών» στους ευεπίφορους σε ψεύτικες ελπίδες εγκλωβισμένους, μικρό το κακό.

Με την παρακίνηση αυτή όμως προβάλλουν μια σειρά σοβαρά ζητήματα και κίνδυνοι. Κατ' αρχάς εγείρεται θέμα μιας ιδιότυπης ομηρείας προσφύγων και μεταναστών. Με συνέπειες από περίεργες ως αλλόκοτες. Υστερα, παρακάμπτοντας τους αυξημένους κινδύνους ασφάλειας για τους ίδιους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι λειτουργούν προβοκατόρικα εναντίον των παρακινούμενων.

Την ίδια στιγμή στοιχειοθετούν αντικειμενικά και απόπειρα συνολικής υπονόμευσης του κινήματος αλληλεγγύης. Στιγματισμού φορέων, πολιτών, όλου του κόσμου που δίνει καθημερινά σε όλη την Ευρώπη παραδείγματα ανθρωπισμού. Μέσα στη δική του κρίση. Δεν πρέπει, τέλος, να διαφεύγει ότι ομηρεία και χειραγώγηση, έστω λίγων απέλπιδων, ευνοούν κάθε είδους ακροδεξιές εκδηλώσεις. Μεγάλη ευκαιρία για «επιχειρήσεις» ρατσιστών, ξενοφοβικών και περιθωριοποιημένων ως τώρα.

Μικρό το κακό, θα πείτε, αλλά η προσβολή είναι στη χώρα, δυστυχώς.

Ενα πράγμα είναι βέβαιο. Υπήρξε όντως υποκλοπή μιας τηλεφωνικής συνομιλίας. Αυτό από μόνο του είναι αδίκημα, μάλλον συνηθισμένο, εκτός αν έχει γίνει με εισαγγελική παραγγελία. Γίνεται κάπως χειρότερο όταν αφορά συνομιλία υψηλόβαθμων στελεχών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με το οποίο, όπως και να το κάνουμε, μια «σχέση εξάρτησης» την έχουμε. Στην περίπτωση αυτή και δεδομένου ότι η συνομιλία «διέρρευσε», η κυβέρνηση όφειλε να διερευνήσει το θέμα και αρμόδια γι’ αυτό είναι μάλλον η ΕΥΠ. Το πράγμα αρχίζει και «μπλέκει» όταν ξένα Μέσα Ενημέρωσης κατηγορούν την ΕΥΠ ότι αυτή «έκανε» την υποκλοπή.

Ο διοικητής της ΕΥΠ σε μια πολύ προσεκτική δήλωσή του υπογράμμισε πως η υπηρεσία δραστηριοποιείται με βάση την ελληνική νομοθεσία. ΔΕΝ διέψευσε την υποκλοπή, αλλά δήλωσε το αυτονόητο, ότι δηλαδή χρειάζεται εισαγγελική άδεια για την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Δεν είπε αν το έψαξε το θέμα ή αν σκοπεύει να το... ψάξει ύστερα από εντολή του πρωθυπουργού. Ο πρωθυπουργός όμως, αντί να του το ζητήσει, έστειλε μια άκρως προσβλητική επιστολή στη διευθύντρια του ΔΝΤ για να πάρει μια ακόμη πιο προσβλητική απάντηση. Μικρό το κακό, θα πείτε, αλλά η προσβολή είναι στη χώρα, δυστυχώς.

Επιστρέφοντας στην εγκληματική ενέργεια, να θυμίσουμε πως όταν δεν ξέρουμε τον δράστη η ερώτηση είναι «cui bono», δηλαδή ποιος ωφελείται. Από την υποκλοπή δεν ξέρω ποιος ωφελήθηκε, από τη διαρροή της όμως στο WikiLeaks έγινε τεράστια προσπάθεια να ωφεληθεί η κυβέρνηση. Η απίστευτη «ετοιμότητα στην αξιοποίηση» της διαρροής ήταν εντυπωσιακή. Η άμεση σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και η ομιλία του πρωθυπουργού ήταν ακόμη πιο ενδεικτικές. Η γλώσσα του σώματος κατά την ομιλία του πρωθυπουργού ήταν συγκλονιστική. Τέτοιο σήκωμα του κεφαλιού, τέτοιο... βλέμμα, απλανές ψηλά εκεί, μπροστά, προς το μέλλον και τον θρίαμβο, ήταν τέτοια που θα μπορούσε να πάθει... ραιβόκρανο.

«Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, αλλά μία φορά σπάει». Η αρθρογραφία στον ξένο Τύπο και ιδίως στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς είναι πολύ ανησυχητική. Ο κ. Τσίπρας τεντώνει το σκοινί, όπως θα έκανε αν «έπαιζε» σε εγχώρια πολιτικά παιγνίδια της εποχής του 15μελούς ή των εσωκομματικών αναταράξεων. Ολο και πιο πολύ θυμίζει μια άλλη παροιμία. Το κακό είναι πως ελλοχεύει ο κίνδυνος όταν κάποιος «πάει για μαλλί» να βγει... κουρεμένος. Και ακόμη μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος αντί να κουρευτεί το χρέος να πτωχεύσει η χώρα.

Με ή χωρίς υποκλοπή πάντως η ουσία είναι ότι ο ρόλος του Τσίπρα φτάνει στο τέλος του.

Ήταν πάλι παραμονές μιας αξιολόγησης. Όμως τότε, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ απασχολημένος να σκίζει τα μνημόνια σε ομιλίες ανά την Ελλάδα και να μιλά για «μερκελισμό» και για «Ολαντρέου» στην Ευρώπη (την οποία επιπλέον θα άλλαζε) τον καιρό που η προηγούμενη κυβέρνηση βρέθηκε στις συμπληγάδες μεταξύ του Δ.Ν.Τ.και της Γερμανίας έπειτα από την ιδέα να ζητήσει να φύγει το πρώτο μόνο του από την Ελλάδα.

Τη συνέχεια, πιθανότατα επίσης δεν τη θυμάται, ίσως δεν την κατανόησε και ποτέ: τον είχε συνεπάρει η μέθη της επερχόμενης εξουσίας, καθώς η απώλεια της αξιολόγησης ήταν εκείνη ακριβώς που άνοιξε το δρόμο για όλα τα υπόλοιπα τα οποία, τελικά, τον έφεραν στην εξουσία. Και, φυσικά, το Δ.Ν.Τ.και το Βερολίνο ουδέποτε συγκρούστηκαν για την Ελλάδα. Έγινε το ακριβώς αντίθετο και η κυβέρνηση βρέθηκε να χάνει το χαλί κάτω από τα πόδια της. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει...

Είναι ατύχημα για τον νυν πρωθυπουργό που δεν είχε καιρό να ασχοληθεί με όλα αυτά ή που στο μέτρο που ασχολήθηκε το έκανε μόνον για να φωνάζει να φύγουν οι προηγούμενοι μια ώρα νωρίτερα, καθώς αν είχε μελετήσει εκείνη την εμπειρία και αν είχε διδαχθεί θα απέφευγε αυτό που τώρα έχει μπροστά του: το να πάει, κυριολεκτικά, «αδιάβαστος»...

Το ατύχημα γίνεται δε ακόμα μεγαλύτερο, αν τελικά οι δανειστές φορτώσουν και την υποκλοπή στην ελληνική κυβέρνηση – ούτως ή άλλως αν την έχει πράγματι κάνει και μάλιστα με σκοπό τη δημοσιοποίηση που ήδη έγινε τότε οι άνθρωποι δεν θα είναι μόνον για κλάματα αλλά και για γέλια. Τι αποτέλεσμα θα μπορούσε να φέρει μια τέτοια πράξη; Ελάχιστη αντίληψη των πραγμάτων να είχαν θα κατανοούσαν ότι αυτό θα γύριζε εις βάρος τους με το χείριστο δυνατό τρόπο – αν πράγματι βρίσκονται πίσω απ’ όλα αυτά.

Με ή χωρίς υποκλοπή πάντως η ουσία είναι ότι ο ρόλος του Τσίπρα φτάνει στο τέλος του. Το Βερολίνο ήδη έδωσε ξεκάθαρο στίγμα: οι αποκαλύψεις είναι σα να μην υπάρχουν δήλωσε επίσημα, όπως εξίσου επίσημα δήλωσε και ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία συζήτηση για το χρέος. Κι αν κάποιος έπεισε τον Τσίπρα ότι όλα αυτά μαζί με τις δημόσιες καταγγελίες τύπου αντιπολίτευσης θα έφερναν αποτέλεσμα, προφανώς, αυτός ο άνθρωπος, δεν είναι φίλος του...

Τέλος, τα μονίμως κλειστά σύνορα συμπληρώνουν την εικόνα μίας Ελλάδας που δεν κατάφερε ούτε καν να πείσει ότι πρέπει να έχει ευρωπαική αλληλεγγύη προκειμένου να αντιμετωπιστεί το προσφυγικό. Και εκείνες οι μεγαλοστομίες του πρωθυπουργού έπεσαν αύτανδρες στο κενό.

Η χρησιμότητα του Τσίπρα για τους δανειστές τελειώνει. Η Ελλάδα είναι «κλειδωμένη» και το μόνο που μένει ουσιαστικά για τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του είναι να περάσει το ασφαλιστικό που οι ίδιοι οι δανειστές αντ’ αυτού ετοιμάζουν.

Μόλις γίνει και αυτό θα πρέπει να είναι πλέον έτοιμος για μετακόμιση...

Αυτοεξευτελίστηκε στο θέμα Μουζάλα.

Οσοι χαρακτηρίσαμε από την πρώτη στιγμή τερατογένεση τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήμασταν βέβαιοι ότι θα δικαιωθούμε προϊόντος του χρόνου, αλλά ελπίζαμε ότι θα είναι τουλάχιστον μικράς διάρκειας. Οτι θα υπήρχαν κάποιοι νουνεχείς που θα κοκκίνιζαν από ντροπή, ώστε μόλις τους δοθεί η ευκαιρία να ζητήσουν την απαγκίστρωση από τον μολυσματικό εταίρο. Αφορμές δόθηκαν άπειρες, αλλά πέρασαν και δεν άγγιξαν τις συνειδήσεις των βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο στιγμές που θα καταδιώκουν συλλογικά και ατομικά τον καθένα είναι ο εναγκαλισμός Τσίπρα - Καμμένου και η αποθέωση του τελευταίου από την Kοινοβουλευτική Oμάδα του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής. Εκεί σε ρόλο χρήσιμου εκτελεστή ανέλαβε να «καθαρίσει».

Ξέχασε ότι ήταν στη ΝΔ και επί Σαμαρά, εμφανίστηκε ως προστάτης του παράνομου καραμανλισμού που διώκεται στη ΝΔ, αλλά βρίσκει θαλπωρή σε υπουργικά έδρανα και πολιτειακούς θώκους. Εξύβρισε, συκοφάντησε, απείλησε με κουτσαβάκικο ύφος τους πολιτικούς του αντιπάλους, εκεί που λέγαμε ότι δεν πάει πιο κάτω, κατέβασε έτι περαιτέρω το επίπεδο της Βουλής. Και αυτοί τον χειροκροτούσαν γιατί το μένος τους απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καθαγιάζει τον «κύριο στα τέσσερα», τον εκφραστή του εγχώριου εθνικολαϊκισμού. Και έτσι αγνόησαν την έμμεση απειλή. Γιατί ο Καμμένος δεν εξύβρισε και απείλησε μόνο τους αντιπάλους του. Αυτό δεν αποτελεί είδηση, είναι στη φύση του. Εγλειψε -περίπου με διάθεση ερωτικής εξομολόγησης- τον Τσίπρα, αναδεικνύοντας μια επιμελώς κρυμμένη μέχρι χτες ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα του. Μόνο που πίσω από το γλείψιμο, υπήρχε η αγωνία που τον τρώει: θα πάμε μέχρι τέλος μαζί; Κάτι οι φωτογραφίες του Τσίπρα στους σοσιαλιστές, κάτι τα ραντεβού του Σουλτς, κάτι οι αντιδράσεις για την επίθεση στον Μουζάλα, κάτι η δεδομένη απέχθεια στο πρόσωπό του κεντροδεξιών, κεντροαριστερών, πράσινων και φιλελεύθερων στην Ευρώπη, όλα αυτά αθροίστηκαν και ένιωσε το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια του.

Και αμέσως ανέλαβε να δείξει πόσο χρήσιμος είναι. Αυτοεξευτελίστηκε στο θέμα Μουζάλα, αλλά έβγαλε ένα βάρος από τους ώμους του Τσίπρα. Και μετά πήρε το όπλο του, τον ανεμιστήρα και την αγαπημένη του λάσπη. Και η διαβεβαίωση «ότι μαζί θα πάμε μέχρι τέλος» ήταν περισσότερο έκκληση στον Τσίπρα να ανταμείψει τους κόπους του και τον κατ' εξακολούθηση αυτοεξευτελισμό του. Την απειλή δεν χρειάζεται να την εκστομίσει. Την εγγυάται η πολιτεία του, η φύση του. Ζώντας στην γκρίζα ζώνη μεταξύ σκανδάλων και σκανδαλολογίας, καταγγελίας και συκοφαντίας και ξέροντας ότι δεν έχει ούτε μία ημέρα πολιτικό μέλλον εκτός κυβέρνησης, θα κάνει τα πάντα για να γαντζωθεί στην εξουσία. Με όπλο το δίδαγμα της κοινής πείρας ότι ο πρόθυμος εκτελεστής συμβολαίων θανάτου των σημερινών πολιτικών του αντιπάλων μπορεί με χαρακτηριστική άνεση να αλλάξει ρόλο και να στραφεί κατά του σημερινού αφεντικού του. Και τότε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπερασπιστεί κυριολεκτικά μετά βδελυγμίας την επιλογή του.

Και όμως, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πολίτες τούς έχουν εγκαταλείψει

Aς θέσουμε το ερώτημα από την αρχή και ας μην το... ζορίζουμε άλλο. Μετά τη συζήτηση στη Βουλή, για τη Δικαιοσύνη και τη διαφθορά, υπάρχει κανείς στην Ελλάδα -έστω και ένας Ελληνας ή Ελληνίδα- που να πιστεύει ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τη χώρα;

Ακουσε κανείς έστω και μία πρόταση για να εξέλθει η χώρα από την οικονομική κρίση που, μετά το προσφυγικό κύμα που τη σάρωσε, κατέστη ανυπόφορη και αβάστακτη;

Για να μειωθεί η ανεργία; Για να τερματιστεί η απαράδεκτη λιτότητα; Ακουσε κανείς μήπως οτιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση, διότι μπορεί να ξέφυγε από μένα η σχετική αναφορά... Μίλησε έστω και ένας εκ των πολιτικών μας για την ανάπτυξη και πώς μπορεί να επιτευχθεί ή έδωσε κάποιος εξ αυτών μία ελπίδα στους απογοητευμένους πολίτες; Εγινε κάποια πρόταση ή εισήγηση για το μέλλον; Επεσε στο τραπέζι καμιά ιδέα για δημιουργία θέσεων εργασίας;

ΟΧΙ. Και το «όχι» είναι τρανταχτό όπως εκείνο του περασμένου Ιουλίου που ζήτησε ο πρωθυπουργός από τον λαό για να το μετατρέψει σε «ναι». Σκέφτομαι, μερικές φορές, πως εάν και στην Κύπρο το ΟΧΙ εναντίον του ξεπουλήματος της Κύπρου με τη μορφή του «σχεδίου Ανάν» το αφήναμε να μετατραπεί σε «ναι», το νησί θα ανήκε στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας και του ψυχοπαθούς ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν.

Τι ακούσαμε στην ελληνική Βουλή την περασμένη Τρίτη; Υβρεις, πολλές ύβρεις. Μετέτρεψαν τη Βουλή σε... οίκο ανοχής. Είδαμε τους πολιτικούς να ξανακαίνε την καμένη γη, να μην έχουν κανέναν σεβασμό για τους αντιπάλους τους, ως οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς, οι «Ινδοί» με τους «Πακιστανούς», όπου μεταξύ τους το μίσος περισσεύει. Σκέφθηκα κάποια στιγμή: Μήπως παίζουν έναν ρόλο για να πείθουν τα θύματα-ψηφοφόρους, αλλά στην πραγματικότητα, πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα βρίσκουν για το καλό της πατρίδας; Οχι, που τέτοια τύχη. Δεν προσποιούνται.

Το μίσος που είδατε, αγαπητοί αναγνώστες, να διαπερνά κυριολεκτικά τις οθόνες των τηλεοράσεών σας, είναι πραγματικό, είναι αληθινό. Και δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να ενωθούν για το καλό της Ελλάδας. Θεωρούν, κακώς βέβαια, ότι ο λαός είναι ένας όχλος που τρέφεται από τις συγκρούσεις τους. Και όμως, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πολίτες τούς έχουν εγκαταλείψει και ότι στις επόμενες εκλογές πολλοί εξ αυτών θα αναζητούν και τη δική τους ψήφο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι απαιτείται η πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Ο «ομφάλιος λώρος» των πολιτικών και των επιχειρηματιών πρέπει να κοπεί. Αλλά, επειδή μιλάμε για πολύ σοβαρά πράγματα, οι πολιτικοί πρέπει να γνωρίζουν ότι εκτίθενται όταν καμώνονται ότι πολεμούν τους διεφθαρμένους. Διότι η διαφθορά είναι εικόνα και ομοίωση των πολιτικών...

Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα.

Εξι μήνες μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές στη χώρα τα κόμματα δείχνουν –παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις ορισμένων εκ των ηγετών τους– ότι ετοιμάζονται για την επόμενη αναμέτρηση. Πόλωση, οξύτητα, καταγγελίες για σκάνδαλα, προτάσεις για εξεταστικές επιτροπές. 

Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το πολιτικό κλίμα και είναι βέβαιο ότι όλα αυτά θα ενταθούν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, καθώς κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω.

Για τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη δεν τίθεται θέμα, καθώς από τη στιγμή που η «σφαίρα» με το αίτημα για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες βγήκε από τη «θαλάμη» δεν μπορεί να γυρίσει πίσω. Από την πλευρά του όμως και ο κ. Τσίπρας δείχνει (με κάθε τρόπο) ότι επιθυμεί την πόλωση. 

Ισως γιατί έχει μπροστά του δύσκολες ψηφοφορίες και θέλει να συσπειρώσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα ή ίσως γιατί θέλει να μειώσει τη δημοσκοπική του διαφορά από τη ΝΔ, προετοιμαζόμενος για όλα τα ενδεχόμενα...

Σε κάθε περίπτωση, πολιτική νηνεμία, την οποία –λογικά– επιθυμεί ο κ. Ευκλ. Τσακαλώτος έτσι ώστε να βελτιωθεί και το οικονομικό κλίμα, δεν υπάρχει και μάλλον δεν πρόκειται και να υπάρξει στο άμεσο μέλλον.

Τον τόνο στις εξελίξεις θα τον δώσει –όπως πάντα συμβαίνει– ο πρωθυπουργός. Και αυτό θα το πράξει μετά τη 15η Απριλίου, οπότε και θα έχει ξεκαθαρίσει πλήρως –καλώς εχόντων των πραγμάτων– το θέμα της αξιολόγησης. 

Εάν, παρά τη δυσκολία των πρόσθετων μέτρων (ύψους 5,4 δισ. ευρώ), ο κ. Τσίπρας «περάσει» τον «κάβο» στη Βουλή, θα επιχειρήσει να ανανεώσει τον πολιτικό του χρόνο, μέσω ενός σαρωτικού ανασχηματισμού και μέσω αισιόδοξων δηλώσεων για το χρέος. Το εάν θα το καταφέρει ή όχι θα φανεί άμεσα. Ισως και πριν από το καλοκαίρι...

Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή.

Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή έγινε για έναν και μόνον λόγο. Για να μπορέσει η κυβέρνηση των Συριζανέλ να αναβαπτίσει την ανυπαρξία της στο μόνο που ξέρει να κάνει, την καταγγελία. Και καλά το κόμμα του κ. Καμμένου. Χωρίς ιδεολογία, χωρίς διεθνείς αναφορές, είναι καταδικασμένο να ασφυκτιά στον κλειστοφοβικό μικρόκοσμο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Στα «μου είπες», στα «σου είπα», «όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις αγάπη μου», σε έναν πολιτικό λόγο που θυμίζει μεσημεριανάδικο. Η Αριστερά όμως; Και μη μου πείτε ότι ο Σύριζα δεν είναι Αριστερά. Ο Σύριζα είναι Αριστερά, απλώς η σημερινή Αριστερά από την ιστορική της κληρονομιά δεν έχει κρατήσει παρά μόνον την καταγγελία. Καταγγέλλει διότι ζει σε έναν κόσμο τον οποίον δεν μπορεί να κατανοήσει και κατά συνέπειαν δεν μπορεί να τον διαχειρισθεί.

Είναι η χαμηλή ανθρώπινη ποιότητα που τη στελεχώνει; Σίγουρα παίζει τον ρόλο της. Ανθρωποι ως επί το πλείστον χωρίς παιδεία και καλλιέργεια, που δυσκολεύονται ακόμη και να φτιάξουν μια πρόταση με αρχή, μέση και τέλος. Εξαιρούνται οι ποιητές ανάμεσά τους, όπως ο κεχαριτωμένος ποιητής Κουράκης. Δεν είναι όμως μόνον η ανθρώπινη ποιότητα. Είναι και η συγκρότηση της πολιτικής της, μια πολιτική που γεννήθηκε σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό, «εκτός ιστορικής φάσης», θα έλεγα, αν δεν ήθελα να πω «εκτός τόπου και χρόνου». Το μόνο που της έχει απομείνει είναι να καταγγέλλει τον κόσμο που απορρίπτει τις ιδέες της.

Η καταγγελία λειτούργησε μια χαρά ως πολιτικό εργαλείο στα χρόνια της κρίσης. Και έφερε τους καφενόβιους λενινιστές στην εξουσία. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ακόμη ως άλλοθι για τις λάσπες της Ειδομένης, την κλινικά νεκρή οικονομία και τον έλεγχο κεφαλαίων. Επειδή ακριβώς δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τα υπόγεια ρεύματα της ελληνικής κοινωνίας.

Η αγανάκτηση πέρασε, η κατάθλιψη κάνει τον κύκλο της και η ανασφάλεια διαβρώνει την καθημερινότητα. Η ελληνική κοινωνία ούτε επανάσταση θέλει να κάνει ούτε στον παράδεισο να πάει. Η ελληνική κοινωνία το μόνο που θέλει είναι να ζήσει. Να ζήσει μια κανονική ζωή. Την κούρασαν τα πειράματα και η ανυπαρξία πολιτικής.

«Οχι άλλο κάρβουνο», όπως φώναζε κι ο Κούρκουλος λίγο πριν απ’ το ναυάγιο. Κι απ’ αυτήν την άποψη η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, εκτός από τον δυναμισμό του κ. Μητσοτάκη και τη σοβαρότητα του κ. Βενιζέλου, απέδειξε πως η κυβέρνηση των Συριζανέλ δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εξελίξεις επειδή δεν μπορεί να τις αντιληφθεί. Νομίζει πως η Ελλάδα ζει ακόμη στο 2012.

Έντυπη