Εκείνο που δεν έχει διευκρινιστεί επαρκώς είναι τι ακριβώς γιορτάζουν.

Γιορτάζουν, λοιπόν, στον ΣΥΡΙΖΑ. Και καλά κάνουν. Μόνο που εκείνο που δεν έχει διευκρινιστεί επαρκώς είναι τι ακριβώς γιορτάζουν. Διότι αν πρόκειται για τον έναν χρόνο στην εξουσία, για τις υπουργικές και άλλες καρέκλες, για τις φιλικές, συγγενικές και άλλες «εξυπηρετήσεις», πολύ καλά κάνουν και γιορτάζουν. Γιατί κατά τα άλλα...

Κι αυτά τα «άλλα» είναι που μετράνε και τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Κι όχι μόνο στον στενό ελλαδικό χώρο αλλά και τον ευρωπαϊκό, όπως πάντα φιλοδοξούσαν. Ή και τον παγκόσμιο, υποθέτω. Διότι, όπως και να το κάνουμε, δεν νομίζω να έχει καταγραφεί άλλη περίπτωση σε πολιτισμένη και στοιχειωδώς σοβαρή χώρα, όπου μέσα στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του ένα κόμμα καταφέρνει τα εξής μάλλον ασυνήθιστα:

Πρώτον, να έχει διασπαστεί εν μέσω αλληλοκατηγοριών για «προδοσία», οι μεν του κόμματος, οι δε του λαού. Δεύτερον, να μην έχει εφαρμόσει έστω και μία από τις βασικές προεκλογικές διακηρύξεις του. Και τρίτον, και σημαντικότερο, να εφαρμόζει εκείνη ακριβώς την πολιτική την οποία επί χρόνια κατήγγελλε και είχε εκλεγεί πέρυσι σαν και σήμερα για να ανατρέψει.

Αυτά ως προς τη συνοπτική καταγραφή της παρουσίας της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» στον τόπο μας, γιατί αν πάμε στα επιμέρους, τότε από πού να ξεκινήσει κανείς και πού να τελειώσει. Βλέπετε, είναι πολλά τα αξιομνημόνευτα. Και κωμικοτραγικά στο σύνολό τους, αν και όπως καθημερινά πλέον διαπιστώνεται, είναι πολλά και σοβαρά αυτά που δεν ξέρουμε και μόνο μέσα από την αλληλοφαγωμάρα τους έχουμε αρχίσει και ψυλλιαζόμαστε.

Θα ήταν, όμως, παράλειψη αν από τον συγκεκριμένο εορτασμό απουσίαζε ένας καθοριστικός, ο καθοριστικότερος ίσως παράγοντας της περιπέτειας που ζούμε. Φυσικά εμείς, το εκλογικό σώμα, που μέσα σ’ έναν χρόνο έχουμε καταφέρει το αδιανόητο: να δώσουμε στο ίδιο κόμμα τρεις εκλογικές νίκες, παρόλο που κάθε φορά εφάρμοζε τα ακριβώς αντίθετα από εκείνα που υποσχόταν προεκλογικά ότι θα εφαρμόσει.

Στα θετικά μας, ωστόσο, ότι τα γενέθλια τα γιορτάζουμε με υποδειγματικό τρόπο: ξεσηκωμένοι και στους δρόμους. Με κάποιες υπερβολές, φυσικά, αλλά έτσι είμαστε φτιαγμένοι, έτσι αντιδρούμε. Τι καλύτερο «δώρο», άλλωστε, για τα σημερινά γενέθλια από μια έμπρακτη υπενθύμιση της πρακτικής που τους έφερε στην εξουσία; Και που τώρα απειλεί να τους διώξει.

Έναν χρόνο από την πρώτη εκλογική τους νίκη .

Oι επέτειοι είναι σε κάθε περίπτωση ευκαιρίες περισυλλογής και απολογισμού. Απογραφής πεπραγμένων και προγραμματισμού ενεργειών. Αυτοκριτικής και εντοπισμού σφαλμάτων από τη μια και προσπάθειας αξιοποίησης της πείρας που με τα λάθη αυτά αποκτήθηκε από την άλλη. Και σ' αυτήν ακριβώς τη διεργασία είναι λογικό να επιδίδονται αυτές τις ώρες οι κυβερνώντες. Συμπληρώνοντας έναν χρόνο από την πρώτη εκλογική τους νίκη και την άνοδό τους στην εξουσία, οφείλουν να αποτιμήσουν την πορεία τους και να αποφασίσουν για τη συνέχεια.

Πολυτάραχος αναντίρρητα αυτός ο χρόνος. Με ανατροπές και εξελίξεις που και ο πιο ευφάνταστος μυθιστοριογράφος δεν θα αποτολμούσε να πιθανολογήσει. Και μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά διασπάστηκε αλλά παρά ταύτα ξανακέρδισε τις εκλογές και πλέον προωθεί πολιτική που επισήμως έχει διακηρύξει ότι δεν την πιστεύει, είναι η απόδειξη της ιδιαιτερότητας αυτής της πρώτης αριστερής χρονιάς αλλά και της σοβαρότητας και της κρισιμότητας των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν εν όψει της δεύτερης.

Γνωρίζουν οι κυβερνώντες, και πρώτος ο πρωθυπουργός, ότι το σημαντικότερο ίσως λάθος που έχει γίνει τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη κυβερνητική περίοδο που η λαϊκή ψήφος τούς παραχώρησε υπήρξε η συνεχής χρονική μετάθεση λήψης δύσκολων αλλά αναπόφευκτων αποφάσεων. Και η πράξη όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης έχει αποδείξει ότι το κόστος μιας απόφασης που δεν λαμβάνεται σήμερα, αύριο θα είναι μεγαλύτερο.

Με βάση αυτήν τη λογική θα πρέπει να προγραμματίσει τις κινήσεις της η κυβέρνηση. Είναι, άλλωστε, η μοναδική που, σύμφωνα με τις δικές της εκτιμήσεις, είναι ικανή να ανοίξει τον δρόμο για την εφαρμογή της πολιτικής την οποία πιστεύουν και θέλουν. Το βήμα για την προώθηση μιας αποτελεσματικής αναπτυξιακής και επενδυτικής πολιτικής είναι η ρύθμιση του χρέους. Προϋπόθεση για τη ρύθμιση του χρέους είναι, όπως συνεχώς μας θυμίζουν οι εταίροι και δανειστές μας, η αξιολόγηση. Κι αυτή δεν πρόκειται να ευοδωθεί αν δεν ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από το περασμένο καλοκαίρι.

Εύκολα, κατά συνέπεια, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο απολογισμός της πρώτης κυβερνητικής χρονιάς τους δείχνει στον ΣΥΡΙΖΑ και στον πρωθυπουργό ότι η πορεία προς το αύριο είναι ένας μονόδρομος, τον οποίο και οφείλουν να διασχίσουν το ταχύτερο δυνατό. Αν θα το καταφέρουν ή όχι είναι κάτι που θα εξαρτηθεί από τη διαπραγματευτική τους ικανότητα και την κυβερνητική τους αποφασιστικότητα. Οπως και να έχει, σύντομα θα πρέπει να ξέρουμε όχι μόνο την επιλογή τους αλλά και το αποτέλεσμά της.

Απορίες

Παρακολούθησα τη χθεσινή υπουργική συνέντευξη για το Ασφαλιστικό κι έμεινα με μια απορία: αυτά τα περί διαλόγου στον οποίο η κυβέρνηση είναι ανοιχτή, γιατί δεν τα σκέφτηκαν πριν από μερικούς μήνες, όταν ξεκινούσαν την ασφαλιστική μεταρρύθμισή τους, αλλά τα θυμήθηκαν τώρα που κατέβασαν τους πάντες στον δρόμο και μόνο τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα τούς έχουν απομείνει ως πειστικό αντεπιχείρημα;

Τα παραδείγματα που έχουμε απ’ όλο τον πολιτισμένο κόσμο είναι πως όπου χρειάστηκε ν’ αναμορφώσουν το ασφαλιστικό τους σύστημα φρόντισαν να εξασφαλίσουν δύο προϋποθέσεις: άνεση χρόνου και ευρύτερη δυνατή συμμετοχή στη διαμόρφωση του σχεδίου. Στην Ελλάδα του 2015 κρίθηκε ότι όλα αυτά είναι περιττές πολυτέλειες κι ότι αρκούν δύο ή τρεις μήνες κι ο Κατρούγκαλος. Και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Δικαιολογημένα. Ετσι και ξεκινήσει στραβά η δουλειά, δεν ισιώνει με τίποτα.

Και προς το τέλος της συνέντευξης μού ήρθε κι άλλη μία απορία: αυτή την καραμέλα της συνωμοσίας και της προβοκάτσιας γιατί συνεχίζουν και την πιπιλάνε; Δεν το έχουν καταλάβει ότι δεν πουλάει πια; Ή μήπως έχει απομείνει κάποια κοινωνική ομάδα ή τάξη που να μην έχει κατέβει στον δρόμο και άρα είναι ενδεχόμενο να την προσεταιριστούν;

Η εσφαλμένη πληροφόρηση είναι ένα πρόβλημα που υπήρχε, υπάρχει και δεν θα πάψει να υπάρχει. Και είναι πολλοί οι λόγοι που την προκαλούν. Ανάμεσά τους είναι ασφαλώς και η δημοσιογραφική ανεπάρκεια ή σκοπιμότητα. Αλλά συχνότερη αιτία είναι η κυβερνητική πρακτική. Διαχρονικό είναι το κόλπο να διοχετεύουν οι κυβερνήσεις «ειδήσεις» για να δοκιμάσουν την αντίδραση της κοινής γνώμης απέναντι σε μέτρα που σχεδιάζουν να προωθήσουν ή αποφάσεις που σκοπεύουν να πάρουν. Και σ’ αυτό το παιχνίδι η σημερινή κυβέρνηση έχει καταγράψει υψηλές επιδόσεις.

Συμπέρασμα; Αν κάνουν έστω και καθυστερημένα οι κυβερνώντες όσα όφειλαν να είχαν κάνει από την αρχή, κάτι μπορεί να συμμαζέψουν. Αλλά αν νομίζουν ότι μπορούν, ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων και του πολιτικού κόσμου, να στήνουν μέσα σ’ ένα τρίμηνο ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα που θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να το αποδεχτούν αδιαμαρτύρητα και τα πολιτικά κόμματα να το στηρίξουν ασυζητητί, τότε ας μη διαμαρτύρονται για τις θύελλες που θερίζουν. Αυτοί έσπειραν τους ανέμους.

Αυτό κι αν είναι παλαιοκομματικό.

Ποτέ και κανένας δεν ισχυρίστηκε ότι οι προηγούμενοι δεν είχαν χρησιμοποιήσει το Δημόσιο για το βόλεμα «ημετέρων». Ιστορικές έχουν μείνει, άλλωστε, οι αναφορές στους «πρασινοφρουρούς» και στα «δικά μας παιδιά». Αλλά επειδή τα είχαν κάνει κι εκείνοι, δεν σημαίνει ότι δικαιούνται να τα κάνουν και τούτοι. Ιδιαίτερα όταν επί χρόνια μάς βομβάρδιζαν με τη διαβεβαίωση ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» κι όταν ειδικά για τις περιπτώσεις των μετακλητών υπαλλήλων ο ίδιος ο Αλ. Τσίπας είχε δεσμευτεί ότι θα τους καταργήσει και θα εμπιστευτεί τους υπάρχοντες δημοσίους υπαλλήλους.

Φυσικά ούτε αυτή η κωλοτούμπα εκπλήσσει. Μέσα στον έναν χρόνο (παρά δύο μέρες) της διακυβέρνησής τους δεν άφησαν δέσμευση που να μην την έχουν ακυρώσει και ελπίδα που να μην την έχουν διαψεύσει. Και με μια άνεση μάλιστα που θα τη ζήλευαν και οι αντιπροσωπευτικότεροι εκπρόσωποι του παλαιοκομματισμού. Οταν ακούω τον πρωθυπουργό όχι απλώς να ζητά αλλά και ν’ αξιώνει από τους πολιτικούς αντιπάλους του συναίνεση, κατανόηση ή έστω προτάσεις, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ο μοναδικός τομέας στον οποίο αδιαμφισβήτητα έχει διακριθεί έως τώρα είναι η επίδειξη θράσους.

Και οι συγκρίσεις. Τι κάνουμε εμείς αλλά και τι έκαναν οι άλλοι. Αλλά αυτό κι αν είναι παλαιοκομματικό. Μια ζωή με αυτό το επιχείρημα κονταροχτυπιόνταν νεοδημοκράτες και πασόκοι. Τι κάνουμε εμείς και τι έκαναν οι άλλοι. Μόνο που η λογική αυτή αποτελούσε και αποτελεί τον ορισμό της εξαπάτησης του ψηφοφόρου. Τα κόμματα ψηφίζονται με βάση τα όσα υπόσχονται προεκλογικά ότι θα κάνουν και κρίνονται, επιδοκιμάζονται ή αποδοκιμάζονται ανάλογα με τη συνέπεια ή την ασυνέπεια που θα επιδείξουν κατά την ενάσκηση της εξουσίας.

Δεν αρέσει στους συριζαίους, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα κι έτσι θα μείνουν. Μας υπόσχονταν ότι μαζί τους θα γυρίσουμε σελίδα, αλλά η μόνη καινούργια που είδαμε ήταν η μνημονιακή τους. Κι όσο για τη διαβεβαίωσή τους πως «εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους» βάλθηκαν να την αποδείξουν διορίζοντας τους συγγενείς τους, όταν οι άλλοι τουλάχιστον διόριζαν απλούς ψηφοφόρους τους.

Η χώρα βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο πόλεμο.

Η χώρα βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο πόλεμο, και ακόμη δεν έχει «αποφασισθεί» αν πρέπει, και σε ποιο βαθμό, να επικοινωνούν και να συνεννοούνται ο πρωθυπουργός με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η σχέση των κορυφαίων πρωταγωνιστών του πολιτικού συστήματος πρέπει να χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και στον βαθμό του δυνατού, αμοιβαία εμπιστοσύνη. Να ανεβάζουν τους τόνους στη Βουλή και όχι μόνο, να συγκρούονται σκληρά σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, αλλά να διατηρούν μια ομαλή και λειτουργική προσωπική σχέση, για το καλό της χώρας, αν φυσικά τους ενδιαφέρει.

Αν και εμφανίζεται αποφασισμένος να ασκήσει μια ιδιαίτερα επιθετική αντιπολίτευση, ο κ. Μητσοτάκης διεμήνυσε παράλληλα την πρόθεσή του να συμβάλει στην αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου και την εμπέδωση ενός νέου πολιτικού ήθους. «Να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας. Αυτή είναι βασική προϋπόθεση για να συζητούμε. Εγώ θα το πράξω. Ευελπιστώ ότι θα το πράξετε κι εσείς» τόνισε, και αφού πρόσθεσε πως «είναι ξεκάθαρο ότι διαφωνούμε σε πολλά», κάλεσε τον πρωθυπουργό «τουλάχιστον να μιλάμε πολιτικά, χωρίς τον λαϊκισμό που έκανε τους πολίτες να αποστρέφονται την πολιτική».

H «ελληνική ιδιαιτερότητα» της ισοπεδωτικής αντιπολίτευσης, που συνεχίσθηκε και στη διάρκεια της κρίσης, πρέπει να αποτελέσει παρελθόν. Να κλείσει αυτό το καταστροφικό διαχρονικό, διακομματικό κεφάλαιο ανέξοδου λαϊκισμού που τόσο έχει κοστίσει στη χώρα.

Φυσικά, δεν είναι εύκολο για την ηγεσία και τα στελέχη της Ν.Δ. να προσφέρουν στήριξη σε αυτούς που τους έλεγαν «μερκελιστές» και «γερμανοτσολιάδες». Ούτε οι ατυχείς πρόωρες διαρροές τη στιγμή που η συνάντηση Τσίπρα - Μητσοτάκη βρισκόταν σε εξέλιξη, βοηθούν.

Για να αλλάξει το κλίμα και να παράσχει ο νέος αρχηγός της Ν.Δ. την όποια στήριξη σε κάποια μείζονα εθνικά ζητήματα, θα πρέπει ο πρωθυπουργός να βρει έναν τρόπο, αν όχι να ζητήσει συγγνώμη, τουλάχιστον να αναγνωρίσει ότι έσφαλλε όταν ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έδινε ανέφικτες υποσχέσεις και εκτόξευε προσβολές, αλλά και για τον τρόπο που διαπραγματεύθηκε με τους εταίρους στο πρώτο εξάμηνο της πρωθυπουργίας του.

Η κυβερνητική θητεία και γενικότερη πολιτική παρουσία του νέου αρχηγού της Ν.Δ. οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτός δεν θα διολισθήσει σε λαϊκίστικες συμπεριφορές. Θα ασκήσει επιθετική αντιπολίτευση, αλλά τεκμηριωμένη. Δεν θα υποσχεθεί εύκολες λύσεις. Είναι και αυτή μια μορφή εθνικής στήριξης, με την έννοια ότι αφήνει περιθώρια κινήσεων στον κ. Τσίπρα στις δύσκολες αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει.

Δεν χρειάζεται ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να επιβραβεύει τις επιλογές του πρωθυπουργού. Αρκεί να υιοθετεί μια μετριοπαθή ρητορική και να καταθέτει ρεαλιστικές προτάσεις. Διότι είναι άλλο ο αντίπαλος να προτείνει μια διαφορετική, αλλά επίσης επώδυνη λύση, και άλλο να υπόσχεται σε όλους τα πάντα –όχι περικοπές, ή ακόμη και αυξήσεις μισθών και συντάξεων, επιδοτήσεις, παντός είδους ελαφρύνσεις, κ.λπ.– όπως έκαναν άλλοι στο παρελθόν.

Χωρίς το άγχος της ταχείας αναρρίχησης στην εξουσία που διακατείχε άλλους στο παρελθόν, και ενισχυμένος από την αίσθηση ανανέωσης που εξέπεμψε η εκλογή του και το προβάδισμα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βοηθήσει τη χώρα όντας χρήσιμος, όχι αρεστός.

Έντυπη

Κομπογιαννίτικες πρακτικές

Aκουγα προχθές έναν αγρότη στην τηλεόραση να αναφέρεται στις οικονομικές παρενέργειες των μέτρων που προωθεί ο Γ. Κατρούγκαλος. Είπε πως από τα 20.000 ευρώ που είναι το ετήσιο εισόδημά του θα του μένουν, με βάση τους σχεδιασμούς του υπουργού Εργασίας, μόλις 350, το πολύ 400 ευρώ τον μήνα, για να συντηρήσει την οικογένειά του και να σπουδάσει τα παιδιά του. Στην ίδια ή ανάλογη θέση βρίσκονται και όλοι οι αγρότες που καλούνται ξαφνικά να εγκαταλείψουν τον φορολογικό παράδεισο στον οποίο είχαν καλομάθει, εδώ που τα λέμε, και, αντ’ αυτού, να βυθιστούν στη φορολογική κόλαση.

Και παράλληλα ακούω και διαβάζω και τις αντίστοιχες διαμαρτυρίες των ελευθέρων επαγγελματιών που οι εισφορές τους στον ΟΑΕΕ εκτοξεύονται σε δυσπρόσιτα ύψη, διότι μόνο έτσι λένε οι μαθηματικοί υπολογισμοί του Κατρούγκαλου και των συνεργατών του θα σωθεί το Ταμείο και θα συνεχιστεί η καταβολή συντάξεων. Και στην περίπτωσή τους η λογική των κυβερνώντων λέει πως το μεγαλύτερο κομμάτι των όποιων ετήσιων αποδοχών τους θα καταβάλλεται σε φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και πάει λέγοντας.

Τι θα συμβεί έτσι και ψηφιστούν οι σχετικές ρυθμίσεις, τα έχουμε ξαναπεί. Οπως για παράδειγμα ότι φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή θα καταγράψουν απλησίαστα ρεκόρ. Αλλά εκείνο για το οποίο δεν έχουμε πει λέξη είναι η ανεξήγητη αισιοδοξία ότι τέτοιου είδους οικονομικοί στραγγαλισμοί θα αυξήσουν τα έσοδα των Ταμείων, ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι τα φέσια θα αυξηθούν.

Δεν ξέρω πώς καθορίζουν τις οικονομικές προτεραιότητές τους οι κυβερνώντες, αλλά είμαι απόλυτα βέβαιος πως ο αγρότης που θα βρεθεί ξαφνικά μπροστά στην αντικειμενική αδυναμία να τα βγάλει πέρα με 350 ευρώ τον μήνα μάλλον θα προτιμήσει να φεσώσει την Εφορία και τον ΟΓΑ, παρά να πεινάσει το σπίτι του. Κι όσο για τον ελεύθερο επαγγελματία, εκεί είναι που τα έσοδα του Ταμείου θα πιάσουν πάτο. Κατά ποία λογική εκείνος που δεν έχει να δώσει τις σημερινές εισφορές θα βρει για να δώσει τις αυξημένες αυριανές; Και πόσοι άραγε απ’ αυτούς που σήμερα τα κουτσοβολεύουν δεν θα διαπιστώσουν αύριο ότι δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Κατρούγκαλου και τελικά θα μπουν κι αυτοί, θέλοντας και μη, στη μαύρη λίστα του ΟΑΕΕ;

Κομπογιαννίτικες ασκήσεις αριθμητικής και υπεραισιοδοξίας.

Οι προκλητικές συμπεριφορές βολέματος κάθε λογής ημετέρων.

Ο Σύριζα, ήρθε στην εξουσία καταγγέλλοντας σε όλους τους τόνους και σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις το παλιό κομματικό σύστημα για τις παθογένειες που κουβαλούσε. Ήταν αρκετοί όμως λίγοι μήνες, για να αποκαλυφθεί ότι το νέο που επαγγελλόταν ήταν πιο παλιό και από το παλιό. Εφοδος για την κατάληψη του κράτους με όλα τα μέσα, με όλες τις μεθόδους. Κομματικά στελέχη, πρώην βουλευτές συγγενείς, φίλοι σε μια επέλαση αναξιοκρατίας διορίζονται καθημερινά σε υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικά γραφεία.

Δεν είναι όμως μόνο η διάψευση των υποσχέσεων, η απίστευτη  αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Είναι και η πέρα από κάθε ηθική παράδοση της αριστεράς, προσπάθεια δικαιολόγησης της κομματικής κατάληψης του κράτους, εν ονόματι των... αγώνων και των θυσιών του παρελθόντος. Με αποκορύφωμα τη θρασύτατη παρέμβαση του γραμματέα της νεολαίας, με την οποία επαιρόταν για το διορισμό συγγενών και φίλης του εν ονόματι των υπηρεσιών που έχουν προσφέρει στο κόμμα και της αγωνιστικής παράδοσης της οικογένειας του!

Το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς που επικαλούνταν σε όλους τους τόνους τα στελέχη του Σύριζα πριν τις εκλογές, κατάφεραν σε ελάχιστο χρόνο να το κάνουν κυριολεκτικά κουρέλια. Χωρίς αιδώ, χωρίς προσχήματα, προκαλούν την κοινωνία και το δημόσιο αίσθημα, ξεπερνώντας και τις χειρότερες παραδόσεις προηγούμενων κυβερνήσεων.

Με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, με χιλιάδες νέους να καταφεύγουν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κάθε έννοια αξιοκρατίας, προκειμένου να βολέψουν τα δικά τους παιδιά και να αλώσουν τον κρατικό μηχανισμό.

Είναι πραγματικά απορίας άξιον, που δεν αντιλαμβάνεται κανείς στην ηγεσία του Σύριζα και της κυβέρνησης, ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή που η κοινωνία ανεχόταν και βολευόταν με τέτοιου είδους αντιδημοκρατικές πρακτικές και μεθοδεύσεις. Και ότι πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι, που πίστεψαν τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει, θα τους γυρίσουν την πλάτη.

Γιατί πέρα από τα μνημόνια και τα μέτρα, αυτές οι προκλητικές συμπεριφορές βολέματος κάθε λογής ημετέρων, ούτε δικαιολογούνται, ούτε αντέχονται. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν γίνονται από μια κυβέρνηση εν ονόματι της αριστεράς και αυτών που θυσιάστηκαν για χάρη των ιδεών της...