Η χώρα βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο πόλεμο.

Η χώρα βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο πόλεμο, και ακόμη δεν έχει «αποφασισθεί» αν πρέπει, και σε ποιο βαθμό, να επικοινωνούν και να συνεννοούνται ο πρωθυπουργός με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η σχέση των κορυφαίων πρωταγωνιστών του πολιτικού συστήματος πρέπει να χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και στον βαθμό του δυνατού, αμοιβαία εμπιστοσύνη. Να ανεβάζουν τους τόνους στη Βουλή και όχι μόνο, να συγκρούονται σκληρά σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, αλλά να διατηρούν μια ομαλή και λειτουργική προσωπική σχέση, για το καλό της χώρας, αν φυσικά τους ενδιαφέρει.

Αν και εμφανίζεται αποφασισμένος να ασκήσει μια ιδιαίτερα επιθετική αντιπολίτευση, ο κ. Μητσοτάκης διεμήνυσε παράλληλα την πρόθεσή του να συμβάλει στην αναβάθμιση του πολιτικού διαλόγου και την εμπέδωση ενός νέου πολιτικού ήθους. «Να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας. Αυτή είναι βασική προϋπόθεση για να συζητούμε. Εγώ θα το πράξω. Ευελπιστώ ότι θα το πράξετε κι εσείς» τόνισε, και αφού πρόσθεσε πως «είναι ξεκάθαρο ότι διαφωνούμε σε πολλά», κάλεσε τον πρωθυπουργό «τουλάχιστον να μιλάμε πολιτικά, χωρίς τον λαϊκισμό που έκανε τους πολίτες να αποστρέφονται την πολιτική».

H «ελληνική ιδιαιτερότητα» της ισοπεδωτικής αντιπολίτευσης, που συνεχίσθηκε και στη διάρκεια της κρίσης, πρέπει να αποτελέσει παρελθόν. Να κλείσει αυτό το καταστροφικό διαχρονικό, διακομματικό κεφάλαιο ανέξοδου λαϊκισμού που τόσο έχει κοστίσει στη χώρα.

Φυσικά, δεν είναι εύκολο για την ηγεσία και τα στελέχη της Ν.Δ. να προσφέρουν στήριξη σε αυτούς που τους έλεγαν «μερκελιστές» και «γερμανοτσολιάδες». Ούτε οι ατυχείς πρόωρες διαρροές τη στιγμή που η συνάντηση Τσίπρα - Μητσοτάκη βρισκόταν σε εξέλιξη, βοηθούν.

Για να αλλάξει το κλίμα και να παράσχει ο νέος αρχηγός της Ν.Δ. την όποια στήριξη σε κάποια μείζονα εθνικά ζητήματα, θα πρέπει ο πρωθυπουργός να βρει έναν τρόπο, αν όχι να ζητήσει συγγνώμη, τουλάχιστον να αναγνωρίσει ότι έσφαλλε όταν ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έδινε ανέφικτες υποσχέσεις και εκτόξευε προσβολές, αλλά και για τον τρόπο που διαπραγματεύθηκε με τους εταίρους στο πρώτο εξάμηνο της πρωθυπουργίας του.

Η κυβερνητική θητεία και γενικότερη πολιτική παρουσία του νέου αρχηγού της Ν.Δ. οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτός δεν θα διολισθήσει σε λαϊκίστικες συμπεριφορές. Θα ασκήσει επιθετική αντιπολίτευση, αλλά τεκμηριωμένη. Δεν θα υποσχεθεί εύκολες λύσεις. Είναι και αυτή μια μορφή εθνικής στήριξης, με την έννοια ότι αφήνει περιθώρια κινήσεων στον κ. Τσίπρα στις δύσκολες αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει.

Δεν χρειάζεται ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να επιβραβεύει τις επιλογές του πρωθυπουργού. Αρκεί να υιοθετεί μια μετριοπαθή ρητορική και να καταθέτει ρεαλιστικές προτάσεις. Διότι είναι άλλο ο αντίπαλος να προτείνει μια διαφορετική, αλλά επίσης επώδυνη λύση, και άλλο να υπόσχεται σε όλους τα πάντα –όχι περικοπές, ή ακόμη και αυξήσεις μισθών και συντάξεων, επιδοτήσεις, παντός είδους ελαφρύνσεις, κ.λπ.– όπως έκαναν άλλοι στο παρελθόν.

Χωρίς το άγχος της ταχείας αναρρίχησης στην εξουσία που διακατείχε άλλους στο παρελθόν, και ενισχυμένος από την αίσθηση ανανέωσης που εξέπεμψε η εκλογή του και το προβάδισμα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βοηθήσει τη χώρα όντας χρήσιμος, όχι αρεστός.

Έντυπη

Κομπογιαννίτικες πρακτικές

Aκουγα προχθές έναν αγρότη στην τηλεόραση να αναφέρεται στις οικονομικές παρενέργειες των μέτρων που προωθεί ο Γ. Κατρούγκαλος. Είπε πως από τα 20.000 ευρώ που είναι το ετήσιο εισόδημά του θα του μένουν, με βάση τους σχεδιασμούς του υπουργού Εργασίας, μόλις 350, το πολύ 400 ευρώ τον μήνα, για να συντηρήσει την οικογένειά του και να σπουδάσει τα παιδιά του. Στην ίδια ή ανάλογη θέση βρίσκονται και όλοι οι αγρότες που καλούνται ξαφνικά να εγκαταλείψουν τον φορολογικό παράδεισο στον οποίο είχαν καλομάθει, εδώ που τα λέμε, και, αντ’ αυτού, να βυθιστούν στη φορολογική κόλαση.

Και παράλληλα ακούω και διαβάζω και τις αντίστοιχες διαμαρτυρίες των ελευθέρων επαγγελματιών που οι εισφορές τους στον ΟΑΕΕ εκτοξεύονται σε δυσπρόσιτα ύψη, διότι μόνο έτσι λένε οι μαθηματικοί υπολογισμοί του Κατρούγκαλου και των συνεργατών του θα σωθεί το Ταμείο και θα συνεχιστεί η καταβολή συντάξεων. Και στην περίπτωσή τους η λογική των κυβερνώντων λέει πως το μεγαλύτερο κομμάτι των όποιων ετήσιων αποδοχών τους θα καταβάλλεται σε φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και πάει λέγοντας.

Τι θα συμβεί έτσι και ψηφιστούν οι σχετικές ρυθμίσεις, τα έχουμε ξαναπεί. Οπως για παράδειγμα ότι φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή θα καταγράψουν απλησίαστα ρεκόρ. Αλλά εκείνο για το οποίο δεν έχουμε πει λέξη είναι η ανεξήγητη αισιοδοξία ότι τέτοιου είδους οικονομικοί στραγγαλισμοί θα αυξήσουν τα έσοδα των Ταμείων, ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι τα φέσια θα αυξηθούν.

Δεν ξέρω πώς καθορίζουν τις οικονομικές προτεραιότητές τους οι κυβερνώντες, αλλά είμαι απόλυτα βέβαιος πως ο αγρότης που θα βρεθεί ξαφνικά μπροστά στην αντικειμενική αδυναμία να τα βγάλει πέρα με 350 ευρώ τον μήνα μάλλον θα προτιμήσει να φεσώσει την Εφορία και τον ΟΓΑ, παρά να πεινάσει το σπίτι του. Κι όσο για τον ελεύθερο επαγγελματία, εκεί είναι που τα έσοδα του Ταμείου θα πιάσουν πάτο. Κατά ποία λογική εκείνος που δεν έχει να δώσει τις σημερινές εισφορές θα βρει για να δώσει τις αυξημένες αυριανές; Και πόσοι άραγε απ’ αυτούς που σήμερα τα κουτσοβολεύουν δεν θα διαπιστώσουν αύριο ότι δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Κατρούγκαλου και τελικά θα μπουν κι αυτοί, θέλοντας και μη, στη μαύρη λίστα του ΟΑΕΕ;

Κομπογιαννίτικες ασκήσεις αριθμητικής και υπεραισιοδοξίας.

Οι προκλητικές συμπεριφορές βολέματος κάθε λογής ημετέρων.

Ο Σύριζα, ήρθε στην εξουσία καταγγέλλοντας σε όλους τους τόνους και σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις το παλιό κομματικό σύστημα για τις παθογένειες που κουβαλούσε. Ήταν αρκετοί όμως λίγοι μήνες, για να αποκαλυφθεί ότι το νέο που επαγγελλόταν ήταν πιο παλιό και από το παλιό. Εφοδος για την κατάληψη του κράτους με όλα τα μέσα, με όλες τις μεθόδους. Κομματικά στελέχη, πρώην βουλευτές συγγενείς, φίλοι σε μια επέλαση αναξιοκρατίας διορίζονται καθημερινά σε υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικά γραφεία.

Δεν είναι όμως μόνο η διάψευση των υποσχέσεων, η απίστευτη  αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Είναι και η πέρα από κάθε ηθική παράδοση της αριστεράς, προσπάθεια δικαιολόγησης της κομματικής κατάληψης του κράτους, εν ονόματι των... αγώνων και των θυσιών του παρελθόντος. Με αποκορύφωμα τη θρασύτατη παρέμβαση του γραμματέα της νεολαίας, με την οποία επαιρόταν για το διορισμό συγγενών και φίλης του εν ονόματι των υπηρεσιών που έχουν προσφέρει στο κόμμα και της αγωνιστικής παράδοσης της οικογένειας του!

Το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς που επικαλούνταν σε όλους τους τόνους τα στελέχη του Σύριζα πριν τις εκλογές, κατάφεραν σε ελάχιστο χρόνο να το κάνουν κυριολεκτικά κουρέλια. Χωρίς αιδώ, χωρίς προσχήματα, προκαλούν την κοινωνία και το δημόσιο αίσθημα, ξεπερνώντας και τις χειρότερες παραδόσεις προηγούμενων κυβερνήσεων.

Με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, με χιλιάδες νέους να καταφεύγουν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κάθε έννοια αξιοκρατίας, προκειμένου να βολέψουν τα δικά τους παιδιά και να αλώσουν τον κρατικό μηχανισμό.

Είναι πραγματικά απορίας άξιον, που δεν αντιλαμβάνεται κανείς στην ηγεσία του Σύριζα και της κυβέρνησης, ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή που η κοινωνία ανεχόταν και βολευόταν με τέτοιου είδους αντιδημοκρατικές πρακτικές και μεθοδεύσεις. Και ότι πολύ γρήγορα θα διαπιστώσουν ότι ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι, που πίστεψαν τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει, θα τους γυρίσουν την πλάτη.

Γιατί πέρα από τα μνημόνια και τα μέτρα, αυτές οι προκλητικές συμπεριφορές βολέματος κάθε λογής ημετέρων, ούτε δικαιολογούνται, ούτε αντέχονται. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν γίνονται από μια κυβέρνηση εν ονόματι της αριστεράς και αυτών που θυσιάστηκαν για χάρη των ιδεών της...

Οδεύουμε από το κακό στο χειρότερο.

Είναι προφανές,  ότι δεν πάμε καλά.  πως δεν θα είναι πολλοί εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι με βεβαιότητα οδεύουμε από το κακό στο χειρότερο. Τα παθήματα της πρώτης διαπραγμάτευσης δεν δίδαξαν τίποτα στους κυβερνώντες. Και η ψευδαίσθηση ότι παίζουν μόνοι τους μετά την εκλογική επιτυχία του Σεπτεμβρίου ήταν τελικά ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να τους συμβεί. Περυσινό σκηνικό θυμίζουν. Μόνο ο Βαρουφάκης και η Κωνσταντοπούλου λείπουν για να ολοκληρωθεί η εικόνα.

Η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης όχι μόνο δεν έγινε τον Νοέμβριο όπως προβλεπόταν, αλλά ένας Θεός ξέρει πότε επιτέλους μπορεί να συντελεστεί, οι αριστερές ιδεοληψίες ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με ευθεία υπονόμευση του επενδυτικού κλίματος που κάθε άλλο παρά ανεβάζει τις μετοχές μας στις Βρυξέλλες και η κυβερνητική πρακτική ενισχύθηκε με τη χρήση δακρυγόνων σε βάρος συνταξιούχων και την καταγγελία εργαζομένων ότι «προδίδουν την ταξική τους συνείδηση» επειδή πασχίζουν να προστατεύσουν τις δουλειές τους.

Κι όλα πριν από την αλλαγή στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και τις δημοσκοπήσεις που, αν μη τι άλλο, δείχνουν ότι ο Τσίπρας έχει και τυπικά πια αντίπαλο και ότι η κυβέρνηση δεν παίζει μόνη της όπως πίστευε, αλλά ίσως να είναι και σε χειρότερη θέση από πέρυσι που είχε μόνο το εξωτερικό μέτωπο. Τώρα πλέον έχει και το εσωτερικό. Και σε διπλή έκδοση. Και πολιτικό λόγω Μητσοτάκη αλλά και κοινωνικό λόγω γενικού ξεσηκωμού για το Ασφαλιστικό και όχι μόνο.

Πού πάμε; Αγνωστο. Ποιος να εγγυηθεί, άλλωστε, και τι όταν όλα εξαρτώνται από μια κυβέρνηση που ποτέ δεν είχε και ούτε και φρόντισε ν’ αποκτήσει έναν στοιχειώδη σχεδιασμό για να κινηθεί με βάση τις προδιαγραφές, τις λογικές και τις υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Αλλωστε, και τότε αλλά και τώρα άλλος ήταν και είναι ο στόχος της. Οχι να προσαρμοστεί αυτή στην ΕΕ αλλά να προσαρμόσει εκείνη στις συριζαϊκές νοοτροπίες. Και τώρα πληρώνουμε τον λογαριασμό. Δικαιολογημένα. Εμείς δεν τους αναθέσαμε, και μάλιστα δύο φορές, να κάνουν μια δουλειά που επί χρόνια μας έδειχναν πως ούτε την ξέρουν, ούτε και μπορούν να τη μάθουν;

Ο... βλάκας που τα δηλώνει όλα ας πληρώνει

Το προ­τελευ­ταίο σχέδιο της κυβέρνησης ήταν το πλαστικό χρήμα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Καθ’ όλα σωστό κι αναγκαίο, αν αποφευχθούν υπερβολές και ακρότητες. Αλλά ξαφνικά ανακοινώνεται το τελευταίο σχέδιο, που προβλέπει ότι για τους ελεύθερους επαγγελματίες θα ισχύσει το πλαφόν του 55% έως και 60% για συνολικές φορολογικές και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις και αυτόματα τινάζεται στον αέρα το προηγούμενο. Οταν θέλεις να χτυπήσεις τη φοροδιαφυγή, δεν προχωράς σε μέτρα που την ενισχύουν.

Μερικά πράγματα είναι τόσο απλά, που καταντά κουραστικό να τα εξηγείς. Ο χώρος των ελεύθερων επαγγελματιών είναι αυτός που κυρίως προσφέρεται για απόκρυψη εισοδήματος. Οι συνεπείς φορολογούμενοι είναι η μειονότητα. Και ξαφνικά βγαίνει ένας υπουργός και ανακοινώνει μέτρα που τους φορτώνει και με νέα οικονομικά βάρη. Οποιος δεν καταλαβαίνει ότι τους σπρώχνει στη φοροδιαφυγή είναι επιεικώς αφελής. Και το μόνο που καταφέρνει είναι ν’ αποδεικνύει την ανικανότητα κι αυτής της κυβέρνησης ν’ αντιμετωπίσει σοβαρά και υπεύθυνα το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.

Δεν υπάρχει μεταπολιτευτική κυβέρνηση που να μη διακήρυξε ότι «το πρόβλημά μας δεν είναι περισσότεροι φόροι από τους λίγους, αλλά λιγότεροι φόροι από περισσότερους». Ωστόσο όλες εφάρμοσαν το αντίθετο. Μόνο που αν μέχρι το 2010 η πρακτική ήταν απλώς άδικη και άνιση, στα χρόνια της κρίσης έχει φτάσει να είναι επιεικώς απαράδεκτη, εξουθενώνοντας τον ειλικρινή φορολογούμενο και διατηρώντας στο απυρόβλητο τον συστηματικό φοροφυγά.

Σε μια χώρα όπου το 80% των ελεύθερων επαγγελματιών δηλώνουν ετήσιο εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ η δίωξη της φοροδιαφυγής ασκείται όχι μέσω μιας αυστηρής και δίκαιης νομοθεσίας αλλά μέσω της μιας ή της άλλης λίστας και με βασικότερο στόχο την πολιτική εκμετάλλευση και όχι την εξυγίανση του συστήματος που οι κυβερνώντες δείχνουν να θεωρούν πάνω από τις δυνάμεις τους. Αποτέλεσμα; H πρόθεση της κυβέρνησης να τιμωρήσει όποιον βγάζει 30, 40, 50, 60, 70 ή και 80 χιλιάδες «εκτελώντας» τον φορολογικά και ασφαλιστικά. Που είναι σαν να του λένε «αφού είσαι βλάκας και τα δηλώνεις, από εσένα θα τα πάρουμε».

Ήλθαν στην εξουσία το πρώτο μέλημά τους ήταν και παραμένει η άλωση της δημόσιας διοίκησης.

Ομολογουμένως, πολύ καλά τα είπε προχθές ο πρωθυπουργός για τη δημόσια διοίκηση στην ομιλία του στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης. Ανέδειξε με γλαφυρό τρόπο όλες τις παθογένειες της κρατικής μηχανής και κυρίως τις πελατειακές σχέσεις πάνω στις οποίες δομήθηκε από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, τόνισε ιδιαίτερα τα δεινά που έχουν επιφέρει με τις πρακτικές τους σ’ αυτήν οι προηγούμενες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης -προφανώς έχει ακούσει ότι πριν από το 1974 η δημόσια διοίκηση δούλευε σχεδόν σαν ρολόι- και διακήρυξε ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι αποφασισμένοι να αποκομματικοποιήσουν (όχι να αποπολιτικοποιήσουν) το κράτος και να το καταστήσουν αποτελεσματικό και αδιάφθορο με νομοσχέδιο που είναι ήδη έτοιμο να κατατεθεί. Είπε δηλαδή όσα αυτονόητα έπρεπε να πει ως πρωθυπουργός και έχουν πει κατά καιρούς πολλοί προκάτοχοί του, όπως άλλωστε παραδέχθηκε.

Σαν μουσική στ’ αυτιά ακούστηκαν τα εμπνευσμένα λόγια του Αλ. Τσίπρα και δεν υπάρχει πολίτης με «σώας τας φρένας», που δεν θα ήθελε τη μεταρρύθμιση ενός κράτους που τον ταλαιπωρεί ποικιλοτρόπως από τα γεννοφάσκια του μέχρι και μετά θάνατον, λόγω ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, φαυλοκρατίας, γραφειοκρατίας, κομματικής πελατοκρατίας, συνδικαλιστικής συνδιοίκησης (ή και απολυταρχίας), έλλειψης λογικής, αδιαφορίας και σε μεγάλο βαθμό, διαφθοράς. Το κακό είναι ότι όλα αυτά ο πρωθυπουργός δεν τα είπε σε κενό αέρος, όπως πιθανότατα νομίζει, ούτε απευθύνθηκε σε πολίτες, χωρίς ελάχιστη μνήμη, που δεν ακούν, δεν βλέπουν και δεν μιλούν, όπως τα γνωστά τρία πιθηκάκια.

Από την πρώτη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας και το κόμμα του ήλθαν στην εξουσία, το πρώτο μέλημά τους ήταν και παραμένει η άλωση της δημόσιας διοίκησης και η εγκαθίδρυση του δικού τους καθεστωτικού κράτους. Οπου βρίσκουν ευκαιρία και μπορούν, τοποθετούν κομματικούς και σε πολλές, πάρα πολλές περιπτώσεις, συγγενείς και φίλους, λες και έχουν προσβληθεί από μανία νεποτισμού. Το νομοσχέδιο που θα μεταρρυθμίσει τη δημόσια διοίκηση είναι προϊόν πίεσης των δανειστών, συνάντησε πολλές αντιδράσεις από τους κομματικούς και όπως το περιέγραψε περιλαμβάνει και αμφιλεγόμενες διατάξεις στα θέματα αξιολόγησης των υπαλλήλων. Με λίγα λόγια, δεν έχει αποδείξει ότι αυτός και η κυβέρνησή του αντιμετωπίζουν διαφορετικά από τους προηγούμενους το κράτος. Το αντίθετο και προς το χειρότερο μάλιστα!

Έντυπη

Το στοίχημα του Κυριάκου

Οι μεταβατικοί καιροί διεγείρουν το πολιτικό ένστικτο των οπαδών της αλλαγής. Ετσι μπορεί να ερμηνευθεί η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Μετά την επικράτηση του Αλέξη Τσίπρα, ο έτερος πόλος του δικομματισμού εύλογα αναζήτησε νέα πολιτική έκφραση στον κεντροδεξιό χώρο. Ο νέος πρόεδρος καρπώθηκε την επιθυμία ενός ευρύτερου εκλογικού σώματος, στο υποσυνείδητο του οποίου εγγράφεται ως εκφραστής του "Ναι" του δημοψηφίσματος. Το ποσοστό του 38,69% συνέθεταν δυνάμεις με διαφορετικές ιδεολογικές και κομματικές καταβολές. Κοινή συνισταμένη τους, ωστόσο, ήταν ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας, ως προϋπόθεση για την υπέρβαση της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής υστέρησής της.

Το γεγονός αυτό θέτει καίρια ζητήματα ως προς τη δυνατότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανταποκριθεί στις πεποιθήσεις και δεσμεύσεις του, ενώ ηγείται ενός ετερόκλητου σχήματος. Η εμφανής διάστασή του με το κόμμα ενέχει κινδύνους: Είτε να αφομοιωθεί είτε να βρεθεί μετέωρος. Ο πολιτικοϊδεολογικός πυρήνας της ΝΔ παραμένει βαθιά δεξιός, διαποτισμένος με συντηρητικές, αναχρονιστικές αντιλήψεις. Η μετάλλαξή της δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ο εθνικισμός και ο λαϊκισμός βρίσκονται στο DNA της. Η αποκήρυξή τους από τον νέο πρόεδρο δεν σημαίνει και εξάλειψη. Το εγχείρημά του να μετακινήσει τη ΝΔ στο Κέντρο αποδεικνύεται σύνθετο και απαιτητικό. Θα προσκρούσει στα ιδεολογικά βαρίδια, με ενδεχόμενο την απομείωση και της δικής του δυναμικής. Συνεπώς, η αντινομία Μητσοτάκη-κόμματος δεν αντιμετωπίζεται με προσωπικές διευθετήσεις και διανομή ρόλων. Χρειάζονται πρωτοβουλίες που υπερβαίνουν τα κομματικά όρια, ενισχύοντας έτσι την πολιτική κυριαρχία και την ηγετικότητά του.

Εξάλλου, η εκλογή του δεν υπήρξε αποτέλεσμα φραξιονισμού ή απλώς αλλαγής εσωκομματικών συσχετισμών. Hταν προϊόν έξωθεν πίεσης, καθώς η αποδοχή του από ένα ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο επιβλήθηκε στο κόμμα. Η επικράτησή του δεν αποδίδεται μόνο στις ιδέες του αλλά και στη σύνθεση της κοινωνικής και πολιτικής βάσης που τον στήριξε. Δεν συναρτάται με τον κομματικό μικρόκοσμο. Συσχετίζεται με τη μεγάλη εικόνα: την έξοδο από την κρίση. Η κάμψη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο θετικός απόηχος της εκλογής του επιβεβαιώνει ότι τα τείχη του παρελθόντος είναι σήμερα διάφανα και ο οριζόντιος άξονας της πολιτικής κυρίαρχος. Οι κάθετοι διαχωρισμοί δεν υφίστανται πλέον. Οι πλειοψηφίες διαμορφώνονται στη βάση θεματικών προσεγγίσεων και όχι παρωχημένων πολιτικών και ιδεολογικών αναφορών. Πρόοδος και συντήρηση ανασυντάσσονται γύρω από νέα πραγματικά δεδομένα, νέες προσδοκίες, χωρίς να ταυτίζονται με τις παλιές διαιρέσεις. Επομένως το στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη θα κριθεί από την ικανότητά του να θεμελιώσει μια σύγχρονη στρατηγική και να την επιβάλει στο κόμμα του, αποφεύγοντας συγκερασμούς και παραλυτικές ισορροπίες.