ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Oσα δεν φτάνει η κυβέρνηση...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:43

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ

Ενώ η κυβέρνηση προϋπολογίζει για το 2016 έσοδα 1,5-2 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σαλπίζουν την αντίσταση σ’ αυτές. Οχι τη δική τους. Σιγά μην καταψηφίσουν μέτρα και κινδυνέψει να χάσει η «Πρώτη Φορά» την εξουσία και όλα τα καλούδια που τη συνοδεύουν. Αλλά των άλλων. Ετσι, ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργος Κυρίτσης, με άρθρο του, το οποίο τιτλοφορεί «Οπου δεν φτάνει η κυβέρνηση, μπορεί να πάει το κίνημα» υποστηρίζει ότι «η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να εφαρμόσει τη συμφωνία για τα αεροδρόμια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τοπικές κοινωνίες ή η Αυτοδιοίκηση ή οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Στην Κέρκυρα, φερ’ ειπείν, αποφασίστηκε από την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων η διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος κατά του μοντέλου παραχώρησης του αεροδρομίου» (Αυγή 12.12.2015). Τι ωραία! Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ είναι μνημονιακός και ο κινηματικός ΣΥΡΙΖΑ αντιμνημονιακός. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και οι αυτοδιοικητικοί του ΣΥΡΙΖΑ με μαϊμού δημοψηφίσματα θα τις καταψηφίζουν. Η εξουσία ολάκερη και η διαμαρτυρία χορτάτη.

Το «δημοψήφισμα» του πρώην κνίτη και νυν συριζαίου περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κ. Θ. Γαλιατσάτου δεν είναι απλώς αντιδημοκρατικό. Τα κρατικά αεροδρόμια είναι ιδιοκτησία όλων των Ελλήνων και συνεπώς μόνο με κυβερνητικές αποφάσεις ή με ένα πανελλήνιο δημοψήφισμα μπορεί να κριθεί η τύχη τους. Χρησιμοποιούν δε και... «τεχνοφασιστικές μεθόδους». Η ψηφοφορία γίνεται ηλεκτρονικώς και ουδείς του ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτύρεται για την... «εκτροπή».

Τα ανέκδοτα όμως της «Πρώτης Φοράς» δεν έχουν τελειωμό και τα περιγράφει εναργώς στο κείμενό του ο βουλευτής κ. Κυρίτσης: «Υπάρχουν, επίσης, εκτός του δημοψηφίσματος και ένδικα μέσα, κινηματικά μέσα, διάφοροι δημοκρατικοί τρόποι για να εκφράσει κανείς ατομικά ή συλλογικά την άποψή του και να αντιπαλέψει μια “φορετή” πολιτική απόφαση (σ.σ. όπως της παραχώρησης των αεροδρομίων). Ιδωμεν...».

Δεν γνωρίζουμε αν σε αυτά τα «κινηματικά μέσα» συμπεριλαμβάνονται και η τρομοκρατία που έζησαν στη Χαλκιδική. Να θυμηθούμε πως ο επικεφαλής του αγώνα κατά των χρυσωρυχείων κ. Τόλης Παπαγεωργίου δημόσια ανακοίνωσε, σε εκδήλωση στη Θράκη, ότι «όταν υπήρχε γεωτρύπανο σε μας, πηγαίναμε και το καίγαμε... Δεν δούλεψε γεωτρύπανο σε μας, όλα τα κάψαμε και τα ανατινάξαμε. Οταν ξεκινήσει γεωτρύπανο να δουλεύει στις Σάπες ή στο Πέραμα, πρέπει εμείς να είμαστε εκεί... Και από τη στιγμή που θα έρθουν τα ΜΑΤ το παιχνίδι το έχουν χάσει».

Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Ολα αυτά που περιγράφει ο κ. Κυρίτσης ως «ένδικες», «κινηματικές» (δημοκρατικές και μη) μεθόδους τις εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Για ποιον λόγο έπρεπε να γίνει κυβέρνηση; Για να πονάει ο κ. Χρήστος Σπίρτζης;

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεθύσει. Χειρότερο ακόμη και από το να μας κοροϊδεύουν είναι να μη μας κοροϊδεύουν, ήτοι να πιστεύουν ότι μια χώρα μπορεί να πάει μπροστά με τον ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζει αποκρατικοποιήσεις και τον ΣΥΡΙΖΑ να τις υπονομεύει. Εν τω μεταξύ, διαβάζουμε πως τρεις υπουργοί πήγαν στη Νέα Υόρκη για αναζήτηση επενδυτών. Καλά να περάσουν, γιατί με τα μυαλά που κουβαλούν επενδύσεις δεν πρόκειται να φέρουν...

Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες τα προβλήματα τεράστια.

 Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες, τα προβλήματα τεράστια, οι δυνατές ή προσφερόμενες λύσεις εξαιρετικά επώδυνες και ιδιαίτερα μικρός ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ των χθεσινών αλαζονικών και ανεδαφικών διακηρύξεων και των σημερινών ταπεινών πράξεων, ώστε να έχουν παρασυρθεί από τη συλλογική λήθη. Εξάλλου, τα δύσκολα δεν έχουν τελειώσει, δεν είναι πίσω μας, πολλά από αυτά είναι μπροστά μας. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να διαλαλεί ότι αισθάνεται σίγουρος και να επιδεικνύει την οίησή του, αλλά ασφαλώς γνωρίζει ότι βαδίζει σε κοινοβουλευτικό ναρκοπέδιο. Αγνωστο πόσο πραγματικά πιστεύει ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του είναι συμπαγής, αλλά μάλλον περισσότερο επενδύει σε άλλους παράγοντες.

Οπως ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία, περνάει μεγάλη εσωκομματική κρίση, στην περίεργη αίσθηση ότι μία πλευρά της δεν θέλει την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης και με αυτήν την έννοια την στηρίζει (μέχρις αποδείξεως του εναντίου) και στην ανοχή που επιδεικνύουν απέναντί του οι δανειστές, έστω και με την έννοια ότι, προς το παρόν, του δανείζουν λίγο χώρο και χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, έχουν εμφανιστεί σύννεφα στην κυβερνητική συμβίωση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ίσως αυτό εξηγεί το διακριτικό «φλερτ» του πρωθυπουργού προς τον Βασίλη Λεβέντη, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια από κύκλους της δημοσιογραφίας και των μίντια να αναβαθμίσουν πολιτικά τον ίδιο και το κόμμα του. Και βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει ακόμη πρόβλεψη για την κατάσταση που θα επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία μετά τις εσωκομματικές εκλογές και την ανάδειξη νέου αρχηγού. Οι εξελίξεις στη Ν.Δ. θα παίξουν ρόλο, επίσης, στον καθορισμό της στάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και όλα αυτά ώς τον Μάρτιο. Μετά, βλέπουμε...

Έντυπη

Και ξαφνικά αυξήσεις

Και ξαφνικά προκύπτουν αυξήσεις. Κι όταν λέμε αυξήσεις εννοούμε σαν αυτές που ξέραμε έως το 2009 κι όχι σαν εκείνες στις οποίες μας συνήθισαν έκτοτε όλοι οι κυβερνήσαντες και κυβερνώντες μέχρι και σήμερα. Που σε απλά ελληνικά σημαίνει αυξήσεις αποδοχών και όχι αυξήσεις φόρων, αυξήσεις περικοπών, αυξήσεις χαρατσιών και ό,τι άλλο συναφές έχουν εφεύρει οι υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής περιόδου.

Οι αυξήσεις είναι το 50% της είδησης. Το άλλο 50% είναι ότι θα προκύψουν για δημοσίους υπαλλήλους μέσω του νέου μισθολογίου. Και η απαραίτητη διευκρίνιση για να εκτιμήσουμε σωστά την κυβερνητική απόφαση είναι ότι η δημοσιονομική επιβάρυνση υπολογίζεται στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Και να σκεφτείτε ότι η απόφαση έχει ληφθεί από κάποιους που χλεύαζαν το 2009 τον Γ. Παπανδρέου για το γνωστό «λεφτά υπάρχουν».

Σήμερα λεφτά δεν υπάρχουν. Το ξέρουμε όλοι. Το έχουμε διαπιστώσει επανειλημμένα το τελευταίο δίμηνο κάθε φορά που οι κυβερνώντες αναζήτησαν τρόπους για ν’ αποφύγουν την επιβολή μνημονιακών μέτρων τα οποία προκαλούν τη λαϊκή δυσφορία ή και οργή. Κι επειδή η οικονομία είναι ακόμη σε ύφεση και δεν υπάρχει το επιχείρημα ότι η δημοσιονομική δαπάνη για τις αυξήσεις θα προέλθει από την αύξηση του ΑΕΠ, υποθέτω ότι ο κάθε φορολογούμενος πολίτης δικαιούται να ρωτήσει από ποιες περικοπές συντάξεων ή κοινωνικών παροχών θα προκύψει το σχετικό κονδύλι των 150 εκατομμυρίων.

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν σε «μαύρα πρόβατα» και «αποδιοπομπαίους τράγους». Απλώς μ’ αρέσουν οι εξηγήσεις και οι καθαρές κουβέντες. Ακόμη και στις δύσκολες μέρες που περνάμε, οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις αποδοχών, αλλά διατηρούν το πλεονέκτημα ότι οι όποιες αποδοχές τους είναι διασφαλισμένες και θα καταβληθούν. Κάτι που δεν υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, όπου μέχρι και δωδεκάμηνη καθυστέρηση καταβολής αποδοχών παρατηρείται σε κάποιες περιπτώσεις. ‘Η δεν ξέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τον εφιάλτη της ανεργίας που τον ζουν 1,5 εκατομμύριο συμπατριώτες μας. ‘Η δεν χάνουν από τη μια μέρα στην άλλη κάποιο βασικό οικονομικό τους στήριγμα όπως είναι το ΕΚΑΣ.

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε αυξήσεις αποδοχών πριν ακόμη η οικονομία βγει από την ύφεση, οφείλει να εξηγήσει τον λόγο που το έκανε αλλά και ποιοι θα τις πληρώσουν.

Αριστερές αγκυλώσεις λαϊκισμός.

Είναι άραγε αριστερή διακυβέρνηση η πρακτική παρελθόντων ετών αντίστοιχη μ’ αυτήν του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., ν’ αντικαθιστάς άξιους διοικητές νοσοκομείων για να τοποθετήσεις δικούς σου; Χρησιμοποιώντας μάλιστα μια προσχηματική ολιγόλεπτη διαδικασία αξιολόγησης, κάνεις διπλό κακό: από τη μια επιμένεις σε μια φαύλη πολιτική κομματοκρατίας, όπου το κράτος κατακτάται από κομματικούς στρατούς και γίνεται λάφυρο του νικητή των εκλογών, και από την άλλη καταρρακώνεις τον θεσμό της αξιολόγησης, μετατρέποντάς τον από εργαλείο αξιοκρατίας, δημοκρατικής λειτουργίας και αποτελεσματικότητας της διοίκησης σε καθεστωτικό μηχανισμό... Είναι μήπως προοδευτική αυτή η πρακτική επειδή τα πρόσωπα που θα επιλεγούν είναι «αριστεροί» ή μήπως είναι ακόμη μία εκδοχή μιας βαθιά σκοταδιστικής αντίληψης για τη λειτουργία του πολιτεύματος;

Μήπως όμως είναι προοδευτικό να μην απομακρύνεις λαθρομετανάστες που κατέλαβαν τη σιδηροδρομική γραμμή με συνέπεια να παραλύουν οι εμπορικές μεταφορές επειδή «σέβεσαι» το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία και τελικώς να τους εκδιώκεις αφού έχει γίνει σχετική ζημιά, μη επιτρέποντας μάλιστα στους δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν την επιχείρηση; Από πότε είναι αριστερό, σε μια χώρα που στενάζει από την ανεργία και την ύφεση, να διακινδυνεύεις την παρουσία εταιρειών στη χώρα; Ποιον βοηθάει μια τέτοια πρακτική, εκτός από τις εσωκομματικές ζυμώσεις των στελεχών που ψάχνουν ιδεολογικό αντίβαρο στα μνημονιακά μέτρα; Και πού μεταφέρεις, πού εγκαθιστάς αυτούς τους δύστυχους; Πόσο αριστερό είναι να στοιβάζεις σε στάδια ανθρώπους, ενώ η μόνη σωστή πρακτική είναι δημιουργία καταυλισμών με τις στοιχειώδεις υπηρεσίες καθαριότητας, σίτισης και υγείας; Ποιος ανθρωπισμός επιβάλλει στην κατεστραμμένη Ελλάδα να υποδέχεται εκατοντάδες χιλιάδες ξένους και, αντί να τους περιορίζει υπό προστασία έως ότου αποκτήσουν χαρτιά ή επιστρέψουν στην πατρίδα τους, να τους σκορπά στην πρωτεύουσα, να καταλαμβάνουν άλση και πλατείες, να παραλύουν τον ρυθμό της πόλης, να αλλοιώνουν την εικόνα της; Πόσο αριστερό είναι άραγε να πλήττεται η φήμη μιας πόλης στην οποία ζούμε αλλά και μας ζει ως τουριστικός προορισμός;

Αριστερές αγκυλώσεις, λαϊκισμός, επικοινωνιακός τακτικισμός και κομματικός πατριωτισμός ή θα αφανιστούν ή θα μας αφανίσουν.

Σήμερα το καράβι πλέει σε άλλα νερά.

 Ως γνωστόν, ουδέν καλόν αμιγές κακού - ρητό που ισχύει και αντίστροφα. Και εν προκειμένω το κακό είναι ότι η προαναφερθείσα διαβεβαίωση είχε και ουρά. Διότι η κυβερνητική εκπρόσωπος δεν αρκέστηκε στο αυτονόητο πως αναγνωρίζουμε και θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, αλλά θεώρησε πως όφειλε να προσθέσει και ότι παραμένει δικαίωμά μας να μη γουστάρουμε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα ή την ανάμειξή του στα ευρωπαϊκά οικονομικά πράγματα και ότι την άποψη αυτή μπορούμε να τη λέμε.

Βεβαίως και μπορούμε να τη λέμε. Αλλωστε η πράξη έχει αποδείξει ότι η σημερινή κυβέρνηση και προσωπικά ο επικεφαλής της πιστεύουν πως μπορούν να λένε ό,τι θέλουν - πως όποτε γουστάρουν σκίζουν κι ένα Μνημόνιο και πως το τρίτο που μας φόρεσαν αποτελεί την απόδειξη της στιβαρής και αποφασιστικής διαπραγματευτικής πρακτικής τους. Μόνο που το θέμα δεν είναι τι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε αλλά και τι μας συμφέρει να κάνουμε. Και κατά κανόνα στην πολιτική αλλά και στη ζωή ισχύει το δεύτερο.

Κέρδισε κάτι η κυβέρνηση που δυσκολεύομαι να εντοπίσω μ’ αυτήν τη μεγαλόστομη διακήρυξη της απαρέσκειάς της έναντι του ΔΝΤ; Ενίσχυσε ή αποδυνάμωσε τη θέση της μετά την κόντρα με τον Σόιμπλε και τη δήλωση του Μοσκοβισί; Κι ας μη σπεύσει να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν για εσωτερική κατανάλωση, για να θυμηθούν οι ψηφοφόροι τους τη σθεναρή κι ασυμβίβαστη στάση του Τσίπρα και των συνεργατών του, διότι αυτά είναι σκηνές από παλιότερο, πολύ παλιότερο επεισόδιο του σίριαλ της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε που η διαφημιστική μαρκίζα περιελάμβανε και ονόματα όπως Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου, Στρατούλης, Βαλαβάνη, Λεουτσάκος και πάει λέγοντας. Σήμερα το καράβι πλέει σε άλλα νερά.

Ποιο ψέμα είπε,ακριβώς.

Ποιο ψέμα είπε,ακριβώς, η Die Welt όταν έγραψε ότι επί κυβέρνησης Τσίπρα η χώρα είναι ουσιαστικά ακυβέρνητη; Κοιτάξτε μερικά παραδείγματα ακυβερνησίας και κομματικής ιδεοληψίας που καθιστούν μάλιστα τη χώρα τριτοκοσμική - σχόλιο του Λιθουανού επιτρόπου,το οποίο εξόργισε τον κ.Τσίπρα, για την κατάσταση που αντίκρισε στην Λέσβο:

Σε ποια χώρα της Ευρώπης υπάρχει υπουργός που ξέχασε να συμπεριλάβει στην δήλωση πόθεν έσχες του 1,8 εκατομμύρια ευρώ και 38 ακίνητα (ακόμη κι είναι και οικόπεδα ή αγροτεμάχια) και δεν έχει συλληφθεί από την οικονομική αστυνομία;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης μια φορά το μήνα κάποιοι "πυροβολημένοι" νεαροί μασκοφόροι επικαλούμενοι τα αναρχικά τους φρονήματα επιτίθενται σε μια περιοχή,καίνε αυτοκίνητα, λεηλατούν μαγαζιά και κάνουν τη ζωή των κατοίκων αβίωτη χωρίς η αστυνομία να τους συλλαμβάνει;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης μια σιδηροδρομική γραμμή που μεταφέρει εμπορεύματα και αποφέρει εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για το ελληνικό κράτος παραμένει κλειστή για ένα 20ήμερο επειδή μια χούφτα οικονομικοί μετανάστες την κατέλαβαν στην προσπάθειά τους να περάσουν στα Σκόπια;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης ένας πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής και ένας πρώην υπουργός καταγγέλλουν εκβιαστικές πιέσεις και φόβο για τη ζωή τους από κινήσεις συναδέλφων τους χωρίς να προκαλείται σάλος και άμεση παρέμβαση της Δικαιοσύνης για να ερευνηθούν οι υποθέσεις;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης ένας υπουργός εισηγείται τροπολογία που ψηφίζεται από την Βουλή για να δηλώσει στη συνέχεια ότι δεν πρόκειται να την εφαρμόσει όσο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση και ο ίδιος υπουργός; Και ο Πρωθυπουργός τον παρακολουθεί αμέριμνα!

Σε ποια χώρα της Ευρώπης η κυβέρνηση αδυνατεί να δημιουργήσει 5 χώρους φιλοξενίας για πρόσφυγες ενώ κρατά κλειστά - λόγω τσαμπουκά του αρμόδιου υπουργού - άδεια στρατόπεδα;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης η κυβέρνηση δηλώνει αδυναμία να μαζέψει τα τέλη κυκλοφορίας από κατόχους εκατοντάδων χιλιάδες αυτοκινήτων και γιαυτό επιλέγει την αύξηση της τιμής της βενζίνης;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ παραμένουν απλήρωτοι και 45 ασθενοφόρα ανενεργά λόγω ανταλλακτικών όταν από αυτές τις υπηρεσίες επείγουσας μεταφοράς ασθενών εξαρτάται η ζωή χιλιάδων ανθρώπων;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης υπουργός διορίζει τα ανίψια του στην κυβέρνηση κι όταν την παίρνουν είδηση αντί να παραιτηθεί δηλώνει ότι ο νόμος δεν απαγορεύει διορισμούς συγγενών τρίτου βαθμού!;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης 50.000 νοσηλευτές προσπαθούν να καταθέσουν αιτήσεις για μερικές εκατοντάδες προσλήψεις και το ηλεκτρονικό σύστημα δεν είναι ικανό να τις δεχτεί;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης η κυβέρνηση αποφασίζει να τοποθετήσει διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με στενά κομματικά κριτήρια προκαλώντας την αντίδραση της τρόικας η οποία ζητεί την αποπολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης για την πιο αποτελεσματική λειτουργία της;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης η κυβέρνηση αποφασίζει να διαγράψει με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έναν νόμο για την Παιδεία που συντάχτηκε μετά από διαβούλευση μηνών και συγκέντρωσε διακομματική - σχεδόν - στήριξη 255 βουλευτών στο Κοινοβούλιο;

Σε ποια χώρα της Ευρώπης ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να κλείσει Μέσα Ενημέρωσης επειδή δεν του αρέσει ο τρόπος με τον οποίο του κάνουν κριτική προωθώντας στη θέση τους επιχειρηματίες άσχετους με τα ΜΜΕ αλλά φιλικότερους στην κυβέρνηση;

Ο κατάλογος –που αφορά την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών μόνο - είναι,δυστυχώς ατέλειωτος.Και αποδεικνύει μελαγχολικά ότι η απόστασή μας από την Ευρώπη επί της απίθανης αριστεροακροδεξιάς κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου συνεχώς μεγαλώνει ενώ η προσέγγισή μας στις τριτοκοσμικές χώρες είναι πασίδηλη.

«Ολοι τα ίδια κάνουμε στην αντιπολίτευση»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 13:09

Ε​​πιστρατεύοντας τον ελληναράδικο κυνισμό του, ο κ. Τσίπρας θέλησε, με αυτή τη φράση, να ταυτίσει το κόμμα του με τα υπόλοιπα. Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι «όλοι δεν κάναμε τα ίδια». Κανένα άλλο κόμμα δεν έκανε αντιπολίτευση με όπλα κουκουλοφόρους, εμπρηστές, καταληψίες, καταστροφείς, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και κανενός άλλου κόμματος υπουργός δεν κατήγγειλε βουλευτές του ότι έχουν σχέσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι έχουμε για πρωθυπουργό ένα παιδί που η συγκρότησή του τον οδήγησε σε ταξική πάλη και καταστροφές και που τώρα γλυκάθηκε από τις τιμές και τις δόξες (μέχρι και με τον Μεγαλόσταυρο του Παναγίου Τάφου τιμήθηκε) και προσπαθεί να στρίψει αναλόγως το χουλιγκάνικο τιμόνι. Απέδειξε ότι δεν είναι ιδεοληπτικός. Δεν έχει φρένο ούτε τη σοσιαλιστική ιδεοληψία της «ηρωικής αυτοθυσίας και ρομαντικού βολονταρισμού», για την οποία ειρωνεύτηκε τους πρώην συντρόφους του, ούτε την εθνικιστική ιδεοληψία του κ. Σαμαρά, ούτε άλλη θρησκευτικής υφής ιδεοληψία. Το μόνο του μέλημα είναι ο εαυτός του και η διατήρησή του στην εξουσία. Για τον λόγο αυτόν, εξάλλου, «τιμήθηκε» από το BBC με το βραβείο 1ης σειράς λαϊκιστή, μαζί με τους Μαρίν Λεπέν, Ντόναλντ Τραμπ, Πάμπλο Ιγκλέσιας, Νάιτζελ Φάρατζ.

Είναι ο μόνος πρωθυπουργός που όταν εξελέγη συνέχισε να παριστάνει τη ΣΥΡΙΖαίικη αντιπολίτευση: στις 5/2 δήλωνε αναίσχυντα ότι «η νέα κυβέρνηση θα βάλει οριστικό τέλος στην τρόικα και τις πολιτικές της».

Κατάφερε έτσι να κουράσει και να απογοητεύσει τους εταίρους μας, τόσο που για πρώτη φορά στο Grexit από την Ευρωζώνη προστέθηκε η απειλή Grexit από τη συνθήκη Σένγκεν. Βεβαίως, τελικά ενέδωσε, γνωρίζοντας ότι από τους εταίρους –και όχι από την ανύπαρκτη αντιπολίτευση– εξαρτάται η παραμονή του στην εξουσία. Και τώρα, παρά τον αγώνα που εξήγγειλε εναντίον των εταίρων μέχρι «ματώματος», είναι ικανός, αν δει πως κινδυνεύει, και τις συντάξεις να τσακίσει και τον ΑΔΜΗΕ να ιδιωτικοποιήσει και οτιδήποτε άλλο να κάνει. Εδώ δεν δίστασε να προχωρήσει σε πρωτοφανή φοροεπιδρομή, μεγαλύτερη από εκείνην που κατέκρινε στους προηγούμενους. Και συνεχίζει ακόμη τώρα, με αναδρομικές φορολογίες. Ο μεγάλος του φόβος είναι η αντίσταση των Σταλινοστούντων Μαρξυνόμενων βουλευτών του. Το Σάββατο κατάφερε να τους συγκρατήσει και να ψηφίσουν έναν προϋπολογισμό στον αντίποδα των αρχών του ΣΥΡΙΖΑ. Στα πιο δύσκολα όμως φοβάται ότι μπορεί να μην τα καταφέρει. Και γι’ αυτό συνεχίζει να καλεί την αντιπολίτευση σε διάλογο. Θα χειροκροτούσα αυτή την κίνηση ως μεταρρυθμιστική, αν δεν ήταν μια ακόμα κίνηση τακτικισμού για την παραμονή του κ. Τσίπρα στην καρέκλα του πρωθυπουργού. Μια κίνηση που μοιραία συμψηφίζεται με την πρωτοφανή βλάβη της ελληνικής οικονομίας, η οποία μέσα στους 10 μήνες ΣΥΡΙΖΑ υπέστη συνολικά απώλειες άνω των 100 δισ. ευρώ (Αθ. Παπανδρόπουλος), ήτοι ΕΝΦΙΑ 25 ετών! Αυτή τη ζημιά άλλη κυβέρνηση δεν μας την έχει κάνει. Αρκετά πληρώσαμε την ανεπάρκεια και τον αμοραλισμό του κ. Τσίπρα.

Έντυπη