Πρέπει να κατανοήσει ο ελληνικός λαός ότι με πρόχειρες μαγκιές η χώρα δεν προχωρά.

Το πρόγραμμα που διαπραγματεύτηκε και έφερε στη χώρα ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι βαρύ. Εγινε βαρύτερο λόγω της αδράνειας που επέδειξε κατά το καταστροφικό επτάμηνο της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω. Αυτό πρέπει να το επισημαίνει η Ν.Δ. διαρκώς και για εκπαιδευτικούς λόγους. Πρέπει να κατανοήσει ο ελληνικός λαός ότι με πρόχειρες μαγκιές η χώρα δεν προχωρά, αλλά οπισθοδρομεί, ότι τα μεγάλα συνθήματα χωρίς πολλή δουλειά στο τέλος πληρώνονται στο γκισέ της εφορίας. Αλλά ταυτοχρόνως πρέπει να τιμήσει και την ψήφο της, που -και μπράβο της- για εθνικούς λόγους άθροισε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον βαθμό που διαφωνεί με κάποια μέτρα, πρέπει να προτείνει ισοδύναμα. Οχι τα γενικά κι αόριστα, π.χ. «καταπολέμηση φοροδιαφυγής», που πουλούσαμε στους «κουτόφραγκους», αλλά κοστολογημένα μέχρις ευρώ.

Η επιστροφή της Νέας Δημοκρατίας στο Ζάππειο θα είναι καταστροφική. Μην ξεχνάμε ότι με τα «μαϊμού» ισοδύναμα που πρότεινε ο κ. Αντώνης Σαμαράς, κατά τη διάρκεια εκείνης της θλιβερής διετίας, χάθηκε το σημαντικότερο πλεονέκτημα άλλων χωρών που μπήκαν και βγήκαν γρήγορα από το μνημόνιο: η εθνική συναίνεση· όχι στο πρόγραμμα αλλά στη λογική. Η δημιουργική λογιστική που χρησιμοποίησε η Ν.Δ. -αυτή που θα μηδένιζε το έλλειμμα, χωρίς θυσίες, σε δύο χρόνια- νομιμοποίησε επί της ουσίας όλη την παλαβομάρα που διακινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα Ζάππεια έβαλαν την αστική βούλα στους τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα· κατά κάποιον τρόπο τού άνοιξαν την πόρτα να γίνει τελικώς πρωθυπουργός.

Συνεπώς οι τσάμπα μαγκιές που ακούγονται στα τηλεπαραθύρια «ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε τα μέτρα και ο ΣΥΡΙΖΑ να τα ψηφίσει» είναι πολλαπλώς επιζήμιες. Βεβαίως και η Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος έχει καθήκον να ψηφίσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους· εδώ κάναμε κοτζάμ εκλογές για να απαλλαγεί ο κ. Τσίπρας από τους αντιμνημονιακούς που θα υπονόμευαν στη Βουλή την εφαρμογή του προγράμματος. Ομως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν ευθύνη να ξεπεράσουν τον παλιό τους εαυτό, να δείξουν ότι κάτι διαφορετικό γίνεται στην Ελλάδα, ότι για πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια αλλάζουμε για να μη βουλιάξουμε.

Σε ό,τι δε αφορά την αντιπολιτευτική θέρμη, ας μη βιάζονται τα στελέχη της Ν.Δ. Δεν προλαβαίνουν να την εκτονώνουν. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει πληθώρα μπουμπουκιών, που σίγουρα θα τα κάνουν ρόιδο. Τα στελέχη της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού θα χρειαστούν όλη την ενέργεια για να επισημαίνουν τα πολλά λάθη και παραλείψεις που θα κάνουν οι υπουργοί της δεύτερης φοράς. Μην τη σπαταλήσουν και πάλι σε αδιέξοδους αντιμνημονιακούς ανταρτοπολέμους...

Στην κυβέρνηση αντί να ασχοληθούν με το πώς θα αμβλύνουν τις συνέπειες συνεχίζουν τις ψευδολογίες .

Τις πραγματικές καταιγίδες των ημερών που άλλοτε λειτουργούν ευεργετικά και άλλοτε προκαλούν καταστροφές θα ακολουθήσει η φοροκαταιγίδα που προκαλεί μόνο βλάβες με ισοπεδωτικές επιλογές και ένα ιδιότυπο μίσος κατά πάντων. Η προχειρότητα και η ιδεοληψία της κυβέρνησης με τις ρυθμίσεις του τρίτου Μνημονίου μάς επιφυλάσσουν έναν βαρύτατο λογαριασμό που εκτός από άδικος είναι εν πολλοίς και παράλογος.

Ακόμη χειρότερα πρόκειται για ένα σχέδιο φοροεπιδρομής που δεν βγαίνει καθώς οι απαιτήσεις του ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια αντοχής εκείνων που καλούνται να σηκώσουν το βάρος. Οι ειδικοί μάλιστα επιμένουν ότι η αρχιτεκτονική του νέου βάναυσου πακέτου θα συντρίψει την οικονομική δραστηριότητα και αθροιστικά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβάλει στην προσδοκώμενη αύξηση των εσόδων στα κρατικά ταμεία.

Με την ιδεολογική εμμονή της, σε συνδυασμό με τον λαϊκισμό και ενίοτε τα ασύστολα ψεύδη, η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα τέρας που δεν πρόκειται να αφήσει την οικονομία να αναπνεύσει και την κοινωνία να ορθοποδήσει. Αν αθροιστούν οι υποχρεώσεις από τώρα και έως το τέλος του έτους για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, τα νούμερα προκαλούν ίλιγγο και καθίσταται σχεδόν επικίνδυνη κάθε πρόβλεψη για την έκβαση αυτού του μαραθώνιου υποχρεώσεων.

Την ίδια στιγμή στην κυβέρνηση αντί να ασχοληθούν με το πώς θα αμβλύνουν τις συνέπειες συνεχίζουν τις ψευδολογίες με δήθεν εναλλακτικά σχέδια που δεν υπάρχουν πουθενά και με τις επιλογές τους φρενάρουν κάθε πιθανότητα να ξεφύγουμε από τη στασιμότητα. Το μόνον που κατάφερε η κυβέρνηση έως τώρα με ξεχωριστή επιτυχία είναι να επιστρέψουν οι επίορκοι στο Δημόσιο και να ανοίξουν οι φυλακές.

Σε όλα αυτά αν συνυπολογισθούν οι επερχόμενες μειώσεις μισθών και συντάξεων, τότε θα έχουμε την πλήρη αντιστροφή των δεδομένων σε σύγκριση με ό,τι συνέβαινε στην πράξη ακριβώς έναν χρόνο πριν.

Οι σχεδιαζόμενες αλλαγές στο Ασφαλιστικό και στη φορολογία μάς ξαναφέρνουν αρκετά χρόνια πίσω. Δυστυχώς η χώρα ακριβώς την ώρα που έμπαινε στη φάση της σταθερότητας και ανάκαμψης ξαναβρέθηκε στο έλεος της καταιγίδας που μαίνεται ακόμη και ουδείς μπορεί να εκτιμήσει πότε θα κοπάσει.

Ψέματα. Δεν παίρνουν σπίτια. Οι κομμουνισταί παίρνουν τις συντάξεις.

Σύμφωνα με τον συντηρητικό, αστικό μύθο «θα έρθουν οι κομμουνισταί να σας πάρουν τα σπίτια». Ψέματα. Δεν παίρνουν σπίτια. Οι κομμουνισταί παίρνουν τις συντάξεις. Βεβαίως η πρόθεση να περικοπούν όσες βρίσκονται στον προθάλαμο της πλουτοκρατίας, δηλαδή όσες είναι πάνω από χίλια ευρώ, δεν είναι εντελώς κομμουνιστική. Είναι κομμουνιστοδεξιά. Εξηγούμε: στη διανομή του χρήματος υπάρχει ισότητα. Θα παίρνουν όλοι τα ίδια, θα παίρνουν όλοι από λίγα. Στην καταβολή εισφορών υπήρξε ανισότητα. Κάποιοι έδωσαν πολλαπλάσιες εισφορές. Πρόκειται για όσους εργάστηκαν επί σαράντα χρόνια, όσους απέφυγαν τα μαύρα εισοδήματα, όσους δεν  ανήκαν σε ομάδα προνομιούχων.

Θεωρητικά η ιδέα της αναδιανομής είναι υπέροχη. Βάζουν οι ευκατάστατοι κάτι παραπάνω, βάζουν οι πτωχοί κάτι λιγότερο αλλά όλοι έχουν πρόσβαση σε γιατρούς και φάρμακα, όλοι εισπράττουν μια αξιοπρεπή σύνταξη. Είναι μάλιστα αποδεκτό ότι εκείνοι που πλήρωσαν πολλά, θα πάρουν παραπάνω. Τα σενάρια που ακούγονται (αυτά που διαψεύδονται από τον αρμόδιο υπουργό Εργασίας Γιώργο Κατρούγκαλο) αφορούν οριζόντιες περικοπές, δηλαδή «όποιος παίρνει πάνω από χίλια, θα του κόψουμε το 11%». Με αυτόν τον τρόπο θα σωθεί το σύστημα.

Είναι περισσότερο από προφανές ότι η κομμουνιστοδεξιά είναι ανήθικη και αδίστακτη μπροστά στην αδικία. Τι εννοούμε. Δεν είναι ίδια όλα τα «χιλιάρικα και κάτι». Κάποιοι παίρνουν σύνταξη πριν ακόμη εμφανίσουν την πρώτη ρυτίδα. Οι συνταξιούχοι της Ολυμπιακής για παράδειγμα, εργάστηκαν ελάχιστα χρόνια και αντί να τοποθετηθούν σε θέσεις στο δημόσιο όταν φαλίρισε η εταιρία, έλαβαν εξωφρενικά υψηλές συντάξεις. Εξωφρενικά υψηλό ποσό είναι αυτό που δεν ανταποκρίνεται στις εισφορές, δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία. Δεν νοείται η σαραντάρα αεροσυνοδός που πήρε σύνταξη καταχρηστικά να συγκρίνεται με τον εξηνταπεντάρη έμπορο που πλήρωσε ένσημα επί τέσσερις δεκαετίες. Δεν νοείται γενικώς να παίρνουν σύνταξη υγιή άτομα νεαρής ηλικίας_ τελεία και παύλα.

Γενικώς στην κομμουνιστοδεξιά το κράτος παίρνει τα χρήματα από τους δήθεν προνομιούχους για να τα διανείμει κατά το δοκούν, όπως στις αγροτικές συντάξεις. Να αποσαφηνίσουμε όμως κάτι. Δεν είναι αγρότισσα όποια γυναίκα τάιζε τις κοτούλες της στο χωριό, δεν νοείται να έχουν απαιτήσεις όσοι ουδέποτε πλήρωσαν ένα ένσημο. Πράγματι, είναι υπερβολικά χαμηλή η αγροτική σύνταξη σε αληθινά νούμερα_ με τριακόσια ευρώ δεν βγαίνει ο μήνας. Είναι όμως χαριστικά τριακόσια ευρώ, έτσι, για το τίποτα. Οι μεταρρυθμίσεις λοιπόν γίνονται υπέρ εκείνων που δεν πλήρωσαν ποτέ ταμείο ή πλήρωσαν για ελάχιστα χρόνια, οι μεταρρυθμίσεις γίνονται σε βάρος των κορόιδων που χαρακτηρίζονται «πλούσιοι».

Τι θέλουμε να πούμε. Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού δεν σηκώνει μονοκοντυλιές, δεν σηκώνει γενικεύσεις. Χρειάζεται κέντημα, περίπτωση την περίπτωση, ομάδα την ομάδα. Διαφορετικά θα καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι οι κομμουνισταί θα πάρουν και τα σπίτια και τις γυναίκες των καλών ανθρώπων.   

Ηρθε η ώρα του λογαριασμού

Τώρα που τα προεκλογικά ψεύδη αποκαλύπτονται με θόρυβο και έρχεται η ώρα του λογαριασμού σε όλους και για όλα, θα φανεί στην πράξη πόσο και τι αντέχει η κοινωνία που πήγε χαλαρά στις κάλπες ή αδιαφόρησε απέχοντας επιδεικτικά από τις εκλογές. Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι οι πολίτες εμπιστεύτηκαν τον πρωθυπουργό, που απέφυγε προεκλογικά τις κακές λέξεις μνημόνιο και άλλα συναφή, αλλά όλα ήταν γνωστά και δικαιολογίες δεν υπάρχουν.

Ο κ. Τσίπρας ζήτησε και έλαβε εντολή να υλοποιήσει ένα σκληρό μνημόνιο το οποίο ακόμη διαλαλεί απλώς ως συμφωνία και συνεχίζει να υπόσχεται ένα δήθεν παράλληλο πρόγραμμα που δεν υπάρχει και κυρίως δεν μπορεί να υλοποιηθεί διότι λεφτά δεν υπάρχουν.

Μέσα στις επόμενες ημέρες και λίγες εβδομάδες θα ξεδιπλωθεί πλήρως το τιμολόγιο των υποχρεώσεων που έχει αναλάβει η χώρα έναντι των δανειστών και η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να τις υλοποιήσει χωρίς περιστροφές καθώς οι πιεστικές ανάγκες δεν επιτρέπουν πια ολιγωρίες. Το ερώτημα βεβαίως που μένει να απαντηθεί στην πράξη είναι αν η κοινωνία θα αντέξει να σηκώσει αυτόν τον βαρύ λογαριασμό και ως εκ τούτου αν η κυβερνητική πλειοψηφία μείνει σταθερή σε αυτήν την επώδυνη δοκιμασία που δεν γνώρισε στην προηγούμενη περίοδο των ψευδαισθήσεων.

Τότε ζούσαν με τα ολίγα που είχαν μαζέψει οι προηγούμενοι και έσπρωχναν τον χρόνο μέχρι να έλθει η στιγμή της αποκάλυψης, αλλά η... τετραετία τους κράτησε μόλις επτά μήνες. Το πόσο θα κρατήσει η... δεύτερη τετραετία θα εξαρτηθεί απολύτως από την αποφασιστικότητα των τριών πρώτων μηνών καθώς ο χρόνος για την παρούσα κυβέρνηση μετρά αθροιστικά.

Η υφιστάμενη κυβερνητική πλειοψηφία δεν μπορεί ούτε να συμπληρωθεί ούτε να επεκταθεί με δάνειες δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι όπως σιγοψιθυρίζουν ορισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα συγκεκριμένα κόμματα είναι προφανές ότι μπορούν να επιβιώσουν ή και να ανασυνταχθούν για καλύτερες μέρες μόνο στην αντιπολίτευση και κάθε άλλη σκέψη μοιάζει αυτοκαταστροφική.

Πέρα όμως από τους υπολογισμούς των κομμάτων για το μικροσυμφέρον τους, σημασία έχει η πορεία του τόπου και αυτή δεν μπορεί να χωρέσει σε ασκήσεις πολιτικής επιβίωσης του ενός ή του άλλου. Ο μονόδρομος αυτής της περιόδου δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν και δυστυχώς αν δεν αντέξουμε οι καταστροφές είναι μπροστά μας.

Ο ελληνικός λαός, ψηφίζοντας μέσα σε συνθήκες πόλωσης ή απέχοντας, έχασε προχθές μια μεγάλη ευκαιρία.

Είναι καλό να το θυμόμαστε αυτό μερικές μέρες μόλις από τις πρόσφατες εκλογές, καθώς δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν ότι η νωπή λαϊκή εντολή δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα της αμφισβήτησής της. Ηταν λοιπόν σωστή η εκλογική επιλογή του ελληνικού λαού; Πέντε περίπου χρόνια από το ξέσπασμα της βαθιάς οικονομικής κρίσης, κουρασμένοι, εξουθενωμένοι και απογοητευμένοι οι Ελληνες πολίτες ανέθεσαν, τον περασμένο Γενάρη, τη διακυβέρνηση της χώρας στην πιο παράξενη κυβερνητική συμμαχία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, τη συμμαχία κομμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της ακροδεξιάς. Ο λόγος απλός: τα δύο κόμματα συγκρότησαν «αντιμνημονιακό» μέτωπο και υποσχέθηκαν την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και τη διαγραφή των χρεών της χώρας.

Σήμερα, οκτώ μήνες μετά τις εκλογές εκείνες, η χώρα βρίσκεται σε πολύ δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση, δεσμευμένη με τους όρους ενός ακόμη μνημονίου, αφού μάλιστα η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων εξέφρασε ενδιάμεσα με δημοψήφισμα την καθαρή αντίθεσή της σε μια τέτοια εξέλιξη. Την περασμένη Κυριακή, ωστόσο, η απόφαση του ελληνικού λαού ήταν πανομοιότυπη με αυτήν του Γενάρη. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έλαβαν εντολή για τη συνέχιση της διακυβέρνησης της χώρας.

Οσοι σκέφτηκαν να δικαιολογήσουν την ψήφο αυτή πιστεύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει το μήνυμα από τα λάθη του προηγούμενου οκταμήνου, διαψεύστηκαν ήδη με τον ορισμό του νέου υπουργικού σχήματος. Εσωκομματικές ισορροπίες και τακτοποιήσεις, που χώρεσαν ακόμα και ρατσιστικές, αντισημιτικές θέσεις! Ούτε και μπορούν να σταθούν στα σοβαρά «απόψεις» που θέλουν να εφαρμόσουν πιο αποτελεσματικά το μνημόνιο τα κόμματα που το υπέγραψαν, αφού τα κόμματα αυτά δήλωσαν ότι η υπογραφή τους είναι προϊόν εκβιασμού, ότι δεν το πιστεύουν, τη στιγμή μάλιστα που η υπερψήφιση του μνημονίου οφείλεται στη στάση της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης.

Ο ελληνικός λαός, ψηφίζοντας μέσα σε συνθήκες πόλωσης ή απέχοντας, έχασε προχθές μια μεγάλη ευκαιρία. Να δώσει τη δυνατότητα στις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας, μετά την κατάρρευση όλων των αντιμνημονιακών αυταπατών, να προχωρήσουν στη συγκρότηση μιας ευρύτατης πολιτικά κυβέρνησης, στηριγμένης στη μεγάλη φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία των πολιτών. Μιας κυβέρνησης ικανής να προχωρήσει με συναινετικό τρόπο στην υλοποίηση των δεσμεύσεων της χώρας, αλλά και των ριζικών μεταρρυθμίσεων που μπορεί να οδηγήσουν την Ελλάδα στον δρόμο της ανάπτυξης.

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

Στη μακρά παράδοση λαϊκισμού, που ανθεί στον τόπο μας και διατρέχει οριζοντίως και καθέτως το πολιτικό σύστημα, κανονικά δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει ό,τι κι αν συμβαίνει. Σε μια κοινωνία που αρέσκεται στα παραμύθια και τρέφεται από αυτά, δεν μπορεί να θεωρείται παράδοξο το αποτέλεσμα των εκλογών με τις πολλές επιμέρους παραμέτρους αντιφατικότητας που περικλείει.

Στη χώρα που οι εκλογές γίνονται πιο συχνά από τα ντέρμπι στο ποδόσφαιρο, όλα μπορούμε να τα δούμε και είναι προφανές ότι το μέλλον προδιαγράφεται συναρπαστικό. Αν για κάτι δεν χωρά αμφιβολία, είναι πως ο κ. Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον μεγάλο νικητή σε αυτό το επεισόδιο του πολιτικού παιχνιδιού, καθώς ό,τι ζήτησε το πήρε και ό,τι δεν ήθελε του προέκυψε ως δώρο. Κέρδισε με άνεση και τιμώρησε χαλαρά τους εσωκομματικούς του αντιπάλους.

Το αστείο της υποθέσεως είναι ότι ο κ. Τσίπρας βγήκε νικητής τον περασμένο Ιανουάριο υποσχόμενος ότι θα σκίσει τα Μνημόνια και θα εφαρμόσει μια πολιτική παροχών προς πάσα κατεύθυνση. Επτά μήνες μετά και με όσα τερατώδη μεσολάβησαν, πήρε πάνω-κάτω τα ίδια ποσοστά για να εφαρμόσει το Μνημόνιο που ίδιος υπέγραψε, αλλά δεν είναι και του γούστου του. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια όχι για τη μετάλλαξη του πολιτικού αρχηγού αλλά για τη στάση του εκλογικού σώματος που ενέκρινε με τη στάση του δύο εντελώς διαφορετικά σχέδια που μεταξύ τους υπάρχει χάος.

Κάπως έτσι διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό και τώρα είναι η ώρα του κ. Τσίπρα να αποδείξει αν εννοεί τη στροφή που πήρε αργά και βασανιστικά, αλλά πάντως με απόλυτη κυριαρχία και άνεση που ούτε ο ίδιος είχε φανταστεί. Εφεξής δεν υπάρχουν άλλοθι και προφάσεις για κανέναν. Ούτε για τον πρωθυπουργό και την πολιτική του ούτε όμως και για τους πολίτες που του έδωσαν την εντολή να κυβερνήσει εν λευκώ και με τις συνεργασίες που επιθυμούσε και διακήρυξε σε όλους τους τόνους πριν από την προσφυγή στις κάλπες. Βεβαίως το κοντέρ σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μηδενίζει, όπως ίσως εσφαλμένα εικάζουν ορισμένοι, αλλά συνεχίζει να... γράφει σωρευτικά για όλους και για όλα.

Οι εκλογές τελείωσαν. Η οικονομική κρίση όχι.

Πόσο διαφορετικά μπορούν να είναι τα πράγματα σε οκτώ μήνες. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές τον Ιανουάριο, το πέτυχε με τον ενθουσιασμό των ψηφοφόρων. Το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης παρακολουθούσε με τρόμο. Οι οικονομικές αγορές έτρεμαν. Ολη η ευφορία είχε ήδη εξαφανιστεί μέχρι τη χθεσινή ψήφο. Ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε, αλλά η συμμετοχή ήταν μικρή και η διάθεση μουδιασμένη. Οι αγορές δεν ανησυχούν πια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προκαλέσει μια πανευρωπαϊκή εξέγερση ενάντια στις περικοπές δαπανών ή ότι θα μπορούσε να διαλύσει τη νομισματική ένωση φεύγοντας από την Ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για την Ελλάδα από τις αγορές, τουλάχιστον για τώρα. Ο Τσίπρας αντελήφθη γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει τρεις προεκλογικές δεσμεύσεις του Ιανουαρίου: να δώσει τέλος στη λιτότητα, να βάλει την οικονομία στον δρόμο της ανάκαμψης και να παραμείνει στο ευρώ. Πέτυχε μόνο έναν από αυτούς τους στόχους, την παραμονή στο ευρώ, αλλά με υψηλό τίμημα.

Ολα τα μεγάλα κόμματα δεσμεύτηκαν ότι θα συνεχίσουν με το πρόγραμμα διάσωσης το οποίο διαπραγματεύτηκε ο Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα πήγε τόσο καλά ώστε μπορεί να δημιουργήσει έναν βιώσιμο συνασπισμό, χωρίς να χρειαστεί νέα προσφυγή στις κάλπες και άρα απομακρύνει ένα εμπόδιο για την Ελλάδα εν όψει της πρώτης αξιολόγησης για το νέο πρόγραμμα πριν από το τέλος του χρόνου.

Ο Τσίπρας θα εντείνει τις πιέσεις για ελάφρυνση του χρέους τώρα που έχει νωπή εντολή και ελπίζει ότι η Ελλάδα μπορεί να αρχίσει να ανακτά το έδαφος που έχασε την τελευταία εξαετία. Θα υποστηρίξει ότι λιγότερο ασφυκτικά μέτρα λιτότητας θα επιταχύνουν αυτήν τη διαδικασία, μια φράση που δεν θα βρει πολλούς υποστηρικτές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ ή τη Γερμανία.

Υπάρχει ο κίνδυνος οι συνθήκες λιτότητας να παραμείνουν σε πλήρη ισχύ και η ελάφρυνση του χρέους να είναι πολύ λιγότερο γενναιόδωρη από ό,τι ελπίζει ο Τσίπρας. Θα χρειαστεί μια πάρα πολύ ισχυρή και ταχύτατη ανάκαμψη της Ελλάδας για να πετύχει τους αισιόδοξους αναπτυξιακούς στόχους και τη μείωση του ελλείμματος που εμπεριέχονται στη συμφωνία. Οπότε υπάρχει η πιθανότητα να μην επιτευχθούν και άρα να υπάρξει μεγαλύτερη πίεση για νέες περικοπές. Αυτό θα σημάνει ότι η Ελλάδα θα βρεθεί και πάλι στα πρωτοσέλιδα για τους λάθος λόγους. Οι εκλογές τελείωσαν. Η οικονομική κρίση όχι.