Η ολέθρια πλάνη του κ. Τσίπρα

Η ολέθρια πλάνη με την οποία πορεύθηκε ως πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας κατέρρευσε τα ξημερώματα της Δευτέρας. Είχε ενεργοποιήσει την ατομική βόμβα που πίστευε ότι είχε στα χέρια του, απειλώντας να τινάξει τις αγορές σε όλο τον κόσμο, υποχρεώνοντας την παγκόσμια ηγεσία να υποταχθεί. Το μπαμ δεν ακούστηκε και αποδείχθηκε ότι το Υπερόπλο που τον είχαν πείσει ότι κρατά ο Βαρουφάκης, ο Κοτζιάς, ο Λαφαζάνης κ.ά., ήταν νεροπίστολο...

Οι αγορές δεν χόρεψαν, τα νταούλια του είχαν σιγαστήρα. Ο Βρετανός αναλυτής Χούγκο Ντίξον έδωσε την ακριβέστερη εξήγηση: η διάχυση της ελληνικής κρίσης είναι μικρή γιατί δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι μπορεί άλλη κυβέρνηση να ακολουθήσει τόσο πλημμελή πολιτική. Και έτσι άρχισε η τρέλα. Στην αρχή το αίτημα για νέο διετές σκληρό Μνημόνιο ακολούθησε η ταπεινωτική διατύπωση της επιστολής ότι «αποδέχεται τις προτάσεις των θεσμών». Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε μάχη, αλλά για τις «κόκκινες γραμμές» του Καμμένου (αμυντικές δαπάνες και ΦΠΑ στα νησιά) και του Λαφαζάνη (ΕΔΜΗΕ). Και έμεινε αυτός στον αέρα.

Οσο μεγαλώνουν οι ουρές στις τράπεζες και η πεποίθηση ότι πλέον ο ίδιος δεν είναι ικανός να εγγυηθεί όχι μόνο μισθούς, συντάξεις και καταθέσεις αλλά ούτε καν το όριο ανάληψης των 60 ευρώ, θα χρειαστεί να κάνει κι άλλα διαγγέλματα μέχρι την Παρασκευή. Και να τυπώνει κάθε ημέρα νέα ψηφοδέλτια, μπας και καταλήξουμε στο ακριβές ερώτημα.

Τα παρακάλια Βαρουφάκηδων με την ελπίδα ότι θα τους δώσουν κάτι για να αποσύρουν το δημοψήφισμα έπεσαν στο κενό. Μείναμε στον άσο, ο κ. Τσίπρας με το δημοψήφισμά του (που δεν έχει καν ερώτημα) και το δικό του Μνημόνιο. Εμείς χωρίς τράπεζες, μισθούς και συντάξεις και σίγουρο το διπλάσιο Μνημόνιο. Οι συνεργάτες του πρωθυπουργού λένε ότι ακόμη κι αν χάσει θα πάει τις εκλογές για φθινόπωρο...

Ελπίζω μη φθάσει στα αυτιά των Γερμανών. Τι καλύτερο από έναν Τσίπρα ηττημένο στο δημοψήφισμα, ταπεινωμένο αιτούμενο μέσω επιστολών για επιβολή μέτρων, να εφαρμόζει το δικό τους Μνημόνιο. Με τη δική του υπογραφή... Μπορεί να πάει και Δεκέμβριο. Οι πλάνες πληρώνονται. Δυστυχώς όμως αυτή την πλάνη την πληρώνουμε βαρύτατα και εμείς. Και η Ελλάδα...

 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

Τα μοιραία λάθη του κ. Τσίπρα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:48

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΣΧΟΛΙΟ

Ο κ. Τσίπρας έκανε δύο πολύ μεγάλα λάθη. Ή μάλλον τρία. Το πρώτο ότι βιάστηκε να έλθει στην εξουσία. Τυφλώθηκε από τη σαγήνη της και έπεσε στον λάκκο με τα φίδια. Λίγη υπομονή να είχε κάνει θα ήταν πολύ καλύτερα για τον ίδιο, για τη χώρα και -ίσως το κυριότερο- για τους ταλαιπωρημένους πολίτες που τον ψήφισαν. Αν είχε πάρει την εξουσία τον Σεπτέμβριο θα είχε παραλάβει μία χώρα σε τάξη, η οποία θα είχε αφήσει πίσω της τον μεγάλο κάβο που ο ίδιος προσπαθεί να περάσει. Δεύτερο λάθος, η παντελής έλλειψη σχεδίου και σοβαρής τεχνοκρατικής ομάδας, ικανής να διαχειρισθεί τόσο κρίσιμες υποθέσεις. Για τ’ όνομα του Θεού, πού νόμιζε ότι πήγαινε ο κ. Τσίπρας; Γεωπολιτικές απειλές, θεωρίες παιγνίων, χρεοκοπίες, κλειστές τράπεζες και προ παντός τα PLAN B θέλουν σχέδιο και έμπειρους ανθρώπους. Τρίτο μοιραίο λάθος, το γεγονός ότι έβαλε απέναντι τους πάντες, έκοψε γέφυρες και δεν δημιούργησε καμία σοβαρή συμμαχία.

Τώρα, όμως, φτάσαμε στο απόλυτο αδιέξοδο. Ασχέτως του τι θα γίνει σήμερα ή αύριο είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός μπήκε μόνος του σε μια τρύπα. Μαζί του και η χώρα.

Ζούμε ιστορικές ώρες. Νομίζω ότι πλέον μπορούν άνετα να συγκριθούν, από άποψη ιστορικής βαρύτητας και κρισιμότητας, με το καλοκαίρι του 1974 ή άλλες εξίσου ταραγμένες στιγμές. Ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Είναι απροετοίμαστοι, άπειροι, βαθιά διχασμένοι μεταξύ τους. Θα μπορούσαν, αν ήταν η επιλογή τους, να μας πάνε σε μια μη ευρωπαϊκή κατάσταση, που θα ήταν απολύτως στα μέτρα κάποιων εξ αυτών. Η Ελλάδα έχει διανύσει πολύ δρόμο τα τελευταία 40 χρόνια για να την αφήσει αυτός ο λαός να βαδίσει σε τέτοια τριτοκοσμικά μονοπάτια και ψευτοεπαναστατικές χίμαιρες. Η Ευρώπη δεν θα κόψει τα σχοινιά. Ο πρωθυπουργός έχει καταλάβει πού έχει μπλέξει και πως είναι παγιδευμένος. Το δημοψήφισμα ήταν μία λάθος ζαριά. Μέσα σε τρεις ημέρες η χώρα έζησε αυτά που οι παλαιότεροι ήθελαν πάντοτε να ξεχάσουν και να μη ζήσουν τα παιδιά τους. Η ηρωική έξοδος δεν είναι λύση, γιατί θα συνοδευτεί από μια καταστροφή. Οι εκλογές μπορεί να είναι μία άλλη πάλι ζαριά, που θα αποτελειώσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και θα μας παρατείνει την αβεβαιότητα.

Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν πολλές καλές λύσεις ούτε για τον κ. Τσίπρα ούτε και για τη χώρα. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες έχω τη συνήθεια να γίνομαι γραφικός, συστήνοντας ψυχραιμία και εθνική συνεννόηση. Το ξέρω ότι αυτό δεν αρέσει στους ακραίους και τους παλαβούς κάθε απόχρωσης. Δεν βλέπω άλλο δρόμο όμως. Ποτέ, μα ποτέ δεν θα βγούμε από τον λάκκο στον οποίο πέσαμε χωρίς μία κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε ευρύτατη συνεννόηση στελεχωμένη από ό,τι καλύτερο έχουν τα κόμματα και η κοινωνία. Μία κυβέρνηση, όχι προφητών ή εντεταλμένων τεχνοκρατών, αλλά ανθρώπων που θα πάρουν την εντολή από τον λαό να σώσουν και να ξανακτίσουν τον τόπο. Με σχέδιο όμως, επαγγελματισμό και όραμα.

Έντυπη

Βενεζουέλα αγάπη μου

Δυστυχώς ο εφιάλτης ξεκίνησε και ουδείς είναι ικανός να υπολογίσει πού και πώς θα σταματήσει. Οι χειρότεροι φόβοι επιβεβαιώνονται και ο εξευτελισμός των πολιτών μόλις ξεκίνησε ενώ η συνέχεια διαγράφεται ακόμη πιο ζοφερή. Αν σε μία μέρα εξαφανίσθηκαν τα μετρητά και η βενζίνη, ενώ αδειάζουν τα ράφια με τα τρόφιμα, η απόσταση από τη Βενεζουέλα που λατρεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μερικές εβδομάδες μακριά μας στην καλύτερη περίπτωση.

Ο λαϊκισμός και η φαυλότητα της κυβέρνησης και των στελεχών της έφεραν πράγματι αποτελέσματα με ταχύτητα αστραπιαία και καθιστούν μια ολόκληρη κοινωνία όμηρο της δυστυχίας και της ανέχειας επ' αόριστον. Τα λουκέτα από σύμβολο αντίδρασης στα μνημόνια γίνονται πλέον συνώνυμο της μόνιμης και γενικευμένης φτώχειας και δυστυχίας που προκαλεί η αδιέξοδη επιλογή της ρήξης με την Ευρώπη. Απορίες πλέον δεν υπάρχουν ή δεν πρέπει να υπάρχουν σε κανέναν. Από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής κρίνεται το παρόν και το μέλλον του τόπου, η εθνική ασφάλεια, η δημοκρατική ομαλότητα και η ποιότητα της ζωής όλων μας. Το ευρώ ή δραχμή δεν σηκώνει παιχνίδια και αφέλειες.

Ο θρυλικός Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας, που έζησε στην Αλβανία του Χότζα, το είπε χθες με τον πλέον συγκινητικό τρόπο, προτρέποντας τους Ελληνες να σταθούν όρθιοι για να μη «... μένουν στην ουρά για 60 γραμμάρια κιμά αμφιβόλου ποιότητας, ένα καρβέλι ψωμί, δέκα αβγά και τον φόβο στην ψυχή...». Οι εικόνες από ένα ζοφερό παρελθόν επανέρχονται στο παρόν και μας απειλούν στο άμεσο μέλλον, γι' αυτό έχουμε χρέος να κάνουμε κάτι τώρα για να μην τις ζήσουμε.

Η ευθύνη πλέον για την τύχη της χώρας ανήκει στους πολίτες, οι οποίοι πρέπει να κάνουν την επιλογή τους με το μυαλό και όχι με το θυμικό τους, σταθμίζοντας μεταξύ δυσκολιών και ολέθρου, πρόγευση του οποίου μόλις αρχίσαμε να ζούμε. Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Τα κυβερνητικά ψεύδη συνεχίζονται χωρίς ίχνος ντροπής ή έστω μιας κάποιας συστολής, παρά το γεγονός ότι καθημερινώς αποκαλύπτονται οι σκόπιμες ασάφειες με τις οποίες είχαν καμουφλάρει την κρυφή ατζέντα για διολίσθηση στη δραχμή και στην τζαμαχιρία. Ασφαλώς υπάρχουν φωνές της λογικής και στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προς το παρόν απλώς σιωπούν, τουλάχιστο δημοσίως.

Η επιπόλαιη και τυχοδιωκτική επιλογή για δημοψήφισμα μπορεί να τους διευκολύνει να δραπετεύσουν .

Η πολιτική υπεκφυγή και η άρνησή τους να αντιληφθούν το θεσμικό τους καθήκον θέτουν σε κίνδυνο κατακτήσεις τριών δεκαετιών ευρωπαϊκής πορείας για τη χώρα, αν δεν βάζουν σε δοκιμασία ακόμη και τη δημοκρατική ομαλότητα.

Η επιπόλαιη και τυχοδιωκτική επιλογή για δημοψήφισμα μπορεί να τους διευκολύνει να δραπετεύσουν πρόσκαιρα από μια δύσκολη επιλογή για συνεννόηση και συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές αλλά η απεμπόληση από το ιστορικό τους χρέος θα τους συνοδεύει για πάντα. Αν ποτέ φθάσουμε σε αυτό το δημοψήφισμα, καθώς δεν είναι πρακτικά εύκολο να πραγματοποιηθεί σε μία εβδομάδα, το κρίσιμο ερώτημα είναι πού πάμε; Μετά δε και την ευθεία αρνητική τοποθέτηση του πρωθυπουργού και των υπουργών, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, αυτή η κυβέρνηση είναι απολύτως παγιδευμένη και έχει υποσκάψει το μέλλον της. Αν ο λαός αποφανθεί ναι για την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη, είναι προφανές ότι ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να σταθεί στην εξουσία. Αν παρ΄ ελπίδα οι πολίτες επιλέξουν το όχι, τότε τι ακριβώς θα πάει να διαπραγματευτεί; Είναι προφανές ότι πρόκειται για τον απόλυτο εγκλωβισμό.

Το επικίνδυνο όμως είναι ότι σπέρνουν τον πανικό και γι' αυτό απαιτείται ψυχραιμία από παντού για να αποφευχθεί ένας διχασμός και η καταστροφή της χώρας. Ετσι κι αλλιώς η πραγματική απάντηση στον εκβιασμό του κ. Τσίπρα θα δοθεί στις εθνικές εκλογές που μετά ταύτα δεν πρόκειται να αργήσουν.

Ο κάθε απελπισμένος θέλει να πιαστεί από την ελπίδα όσο και αν αυτή είναι εξωπραγματική και αφελής.

Είναι πια παγιωμένη άποψη ότι αυτός που ψηφίζουμε στις εκλογές είναι ο πατριώτης, είναι ο μεσσίας σωτήρας και ο κάθε αντίπαλος είναι ο πουλημένος και ο καταστροφέας της χώρας. Αυτά έλεγαν και τα παιδιά της τωρινής κυβέρνησης για τους προηγούμενους ότι δηλαδή παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στις βουλιμικές και ανθρωποφάγες ορέξεις των δανειστών, ξεχνώντας ότι πίσω από τους δανειστές κρύβονται πανίσχυρα συμφέροντα οχυρωμένα όμως σε δεκαοχτώ κοινοβούλια. Μας έπεισαν λοιπόν οι κυβερνώντες ότι έχουν το θαυματουργό χάπι να γιατρέψουν τον ετοιμοθάνατο και γιατί όχι να αναστήσουν τον νεκρό. Είναι γνωστό ότι ο κάθε απελπισμένος θέλει να πιαστεί από την ελπίδα όσο και αν αυτή είναι εξωπραγματική και αφελής. Λ.χ. εμείς πιστέψαμε ότι δικαιούμαστε να πάρουμε και άλλα χρήματα από τους δανειστές ενώ χρωστάμε τα προηγούμενα και εκείνοι υποχρεούνται να μας τα δώσουν, μάλιστα το επιχείρημά μας και το διαπραγματευτικό όπλο είναι ότι θα το κάνουμε Κούγκι όπως απείλησε ο ανιστόρητος υπουργός Αμυνας, αγνοώντας, όπως και πολλοί άλλοι, ότι με την ανατίναξη του Κουγκίου σκοτώθηκαν 4,5 Τουρκαλβανοί και αντίστοιχοι Σουλιώτες που συναλλάσσονταν μεταξύ τους για την πώληση των διαθέσιμων πυρομαχικών που διέθετε ο καλόγηρος Σαμουήλ.

Αυτή ήταν όλη και όλη η καταστροφή που προκάλεσε το Κούγκι στον εχθρό, τόση θα προκαλέσει και στην Ευρώπη η εκδίωξή μας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση! Προς το παρόν όμως οι Ευρωπαίοι τα έχουν χαμένα με την ανιστόρητη συμπεριφορά ενός ιστορικού λαού που μάχεται λυσσαλέα διαθέτοντας το δίκαιο του απελπισμένου!... Οσο πλησιάζουμε στην ώρα μηδέν, μας αντιμετωπίζουν με γουρλωμένα μάτια γιατί ξέρουν ότι ο απελπισμένος μπορεί να κάνει μεγάλο κακό κυρίως στον εαυτό του. Κανείς δεν θέλει να δει μπροστά του κάποιον να αυτοκτονεί, αν διασωθούμε προσωρινά θα οφείλεται κυρίως σε αυτό. Προφανώς και ο κάποιος χρόνος που θα δοθεί θα είναι να μας μελετήσουν από ανθρωπολογική άποψη τι είδους ον είναι ο Ελληνας.

Ο λαός εξαντλημένος περιμένει απλώς ένα θετικό μήνυμα.

Δυστυχώς, όπως συνήθως συμβαίνει στη ζωή, έτσι και στην περίπτωση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές κινδυνεύουμε να δούμε να επιβεβαιώνονται τα χειρότερα σενάρια. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξοι, οι πιο σκληροί επικριτές του προεκλογικού παραληρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πίστευαν ότι θα καταλήγαμε στις τωρινές δραματικές στιγμές. Οπου ένας ολόκληρος λαός εξαντλημένος περιμένει απλώς ένα θετικό μήνυμα.

Βρίσκει όμως μόνο τις ενέσεις αισιοδοξίας που στέλνει όλο και σε μεγαλύτερες αλλά όλο και πιο αναποτελεσματικές δόσεις το επιτελείο της κυβέρνησης. Ο κόσμος καιγόταν χθες και μας εξηγούσαν το πώς η ελληνική πρόταση είναι η βάση των διαπραγματεύσεων. Το πώς η Αθήνα δεν κινείται πέραν των κόκκινων γραμμών της. Πώς υποχρεώθηκαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης να ικανοποιήσουν το αίτημα του κ. Τσίπρα και να συναντηθούν για την πολιτική διαπραγμάτευση.

Ο κ. Βαρουφάκης εξηγούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι οι υπουργοί διαφώνησαν με την πρόταση των θεσμών, την ίδια ώρα που είχε εκδοθεί ανακοίνωση από το Eurogroup και εξηγούσε ότι οι υπουργοί ζήτησαν από την Ελλάδα να αποδεχθεί την πρόταση των θεσμών. Η θέση της κυβέρνησης είναι τραγική, αλλά πραγματικά ελάχιστους θα ενδιέφερε εάν από τις επιλογές της δεν κρινόταν η τύχη της χώρας. Εξάλλου αυτή ήταν που ήθελε να παίξει με τη φωτιά, να ισορροπήσει στο κενό.

Εχουν δίκιο ο πρωθυπουργός και πολλά κυβερνητικά στελέχη όταν δηλώνουν ξαφνικά ότι υπάρχει πολιτικό κίνητρο στη σκληρή στάση των δανειστών και των ευρωπαϊκών πρωτευουσών που θέλουν να ταπεινώσουν μια αριστερή κυβέρνηση. Ακόμη κι έτσι, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι ούτε για την Αριστερά ούτε για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Οφειλαν να το γνωρίζουν ότι η ΕΕ, η Ευρωζώνη, το ΝΑΤΟ, δεν είναι κατηχητικό θηλέων, ούτε θα καθίσουν να τρώνε σκαμπίλια από τον κ. Μπαλάφα ή τον κ. Στρατούλη... Ολοι τούς είχαν προειδοποιήσει. Επέλεξαν όμως να τα κάνουν όλα όλο και πιο δύσκολα, όλο και πιο δραματικά.

Κινδυνεύει η ελληνική Αριστερά να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά επικίνδυνα ανώριμη. Παραδομένη σε χέρια φανατικών και αλαζονικών ξερολιστών. Διαφορετικά θα γνώριζε η Αριστερά ότι δεν έχει καμία αξία να καταλάβεις τα χειμερινά ανάκτορα αν δεν μπορείς να τα κρατήσεις. Και κυρίως, εάν δεν ξέρεις τι θέλεις να τα κάνεις.

Και τότε ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ

Το καλό (ή το κακό) στην πολιτική είναι πως άσχετα με τα όσα θα ισχυριστεί ο ένας ή θα υποστηρίξει ο άλλος, εκείνο που τελικά θα μετρήσει είναι το αποτέλεσμα. Το άλλο καλό (ή και κακό) είναι πως όταν συμβαίνει να είναι κάποιος όχι μόνο κρίνων αλλά και κρινόμενος, τότε δεν έχει τη δυνατότητα να ξεγελάσει, να κοροϊδέψει ή να εξαπατήσει.

Πιπιλίζουν απεγνωσμένα οι συριζαίοι την καραμέλα των χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που υποτίθεται ότι πέτυχαν. Αντί για 3,5% το 2015 μόλις 1%. Αλλά αν γυρίσουμε στις πρώτες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη, θα θυμηθούμε ότι κατά γενική εκτίμηση το μέχρι τότε πρωτογενές πλεόνασμα για το 2014 υπολογιζόταν στα 2,8 δισ.

Ηταν η εποχή που η οικονομία είχε επιστρέψει ύστερα από χρόνια στην ανάπτυξη, που η ανεργία είχε αρχίσει να μειώνεται αργά αλλά σταθερά και που η κυβέρνηση σχεδίαζε και ανακοίνωνε τις πρώτες μικροπαροχές. Αλλά ήταν και η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούσε την επίθεσή του για την κατάληψη της εξουσίας. Ο στόχος του επιτεύχθηκε και η ιστορία έχει καταγράψει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2014 περιορίστηκε τελικά κοντά στα 800 εκατομμύρια, η οικονομία επέστρεψε στην ύφεση και η ανεργία ξαναπήρε την ανηφόρα.

Και πιπιλίζουν ακόμη οι συριζαίοι την καραμέλα του χρέους και του αγώνα που κάνουν για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη ρύθμισή του, μια και ούτε κι εκείνοι παίρνουν στα σοβαρά όλη αυτή την παράσταση που έχει στήσει η πρόεδρος της Βουλής προκειμένου να βρει τρόπο να το εξαφανίσει. Αλλά αν γυρίσουμε στις πρώτες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη, θα θυμηθούμε πως και το θέμα αυτό είχε μπει στον δρόμο του.

Από το 2012 είχε συνομολογηθεί τι θα γίνει με το χρέος. Και η δέσμευση ήταν ρητή πως από τη στιγμή που η οικονομία θα περνούσε στην ανάπτυξη και θα καταγράφαμε πρωτογενή πλεονάσματα θα άρχιζαν και οι συζητήσεις για την επιμήκυνσή του και τη μείωση των επιτοκίων του. Μόνο που αυτό δεν έφτανε στον ΣΥΡΙΖΑ, θέλησε να βάλει τη δική του σφραγίδα στη λύση του προβλήματος και το μόνο που κατάφερε είναι τα σημερινά μας χάλια. Και ποιος ξέρει και ποια άλλα.