Ηρθε λοιπόν, η στιγμή των αποφάσεων.

Η αναποφασιστικότητα του πρωθυπουργού έχει, πλέον, μεγάλο κόστος για τη χώρα. Γνωρίζει, πια, πολύ καλά τις εναλλακτικές επιλογές που έχει, τους όρους που θέτει η Ευρωζώνη και τους κινδύνους χρεοκοπίας ή και εξόδου από το ευρώ.

Το δίλημμα είναι σαφές: ο κ. Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει αν θα «χάσει» τη χώρα ή αν θα χάσει ένα κομμάτι από το κόμμα και τους ψηφοφόρους του. Να σωθεί η χώρα, υπό τις παρούσες συνθήκες και διεθνείς συγκυρίες, και να μείνει το κόμμα ευχαριστημένο και ενωμένο δεν γίνεται.

Ηρθε, λοιπόν, η στιγμή των αποφάσεων.

Για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ χωρίς χρεοκοπία και ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες, κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να συμφωνήσει και κατόπιν να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα. Το φορτίο είναι αναμφίβολα βαρύ. Αν δεν το αντέχει ο κ. Τσίπρας, θα πρέπει να το σηκώσει από κοινού με άλλες «πλάτες» και να μοιρασθεί την ευθύνη της διάσωσης της Ελλάδας.

Η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα.

Η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη αλλά και πολύ ενδιαφέρουσα. Η οικονομική κρίση μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και το κλίμα να αποκτήσουμε συνείδηση της κατάστασης που είναι έκτακτη και εξαιρετική, καθότι συντελούνται ανακατατάξεις κοινωνικές και πολιτικές, που οδηγούν στη σύγκρουση με ένα καπιταλιστικό σύστημα που δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και να ξεπεράσει τα προβλήματα που δημιουργεί. Στηρίζεται στην εκμετάλλευση, στα κέρδη και υπερκέρδη και αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως αναλώσιμους και ως αριθμούς στους λογαριασμούς του.Το οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης κρατάει ακόμα, αλλά αποδείχτηκε τώρα με τη κρίση πως είναι σαθρό. Η χώρα μας θα πρέπει να πάψει να παρακαλάει να τη δανείσουν - ελεήσουν. Δικαιωματικά ως μέλος της Ευρωζώνης θα πρέπει να πάρει το «ρευστό» που υποχρεούται η ΕΕ να δώσει ως αλληλέγγυα ένωση κρατών και όχι ως στυγνός τοκογλύφος. Αν δεν αντιμετωπιστεί γενναία η κρίση της χώρας μας και συνεχίσουν να απειλούν, να εκβιάζουν και να δίνουν κάθε φορά, όταν εφαρμόζουμε τα προειλημμένα μέτρα των μνημονίων τους, τότε η χώρα μας, που ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα εκπροσωπεί, θα πρέπει να μη φοβηθεί να έρθει σε πλήρη ρήξη, καθότι το τίμημα για την ελίτ, δηλαδή τον σκληρό πυρήνα της χρηματοπιστωτικής Ευρώπης, θα είναι πολύ μεγάλο και η αποσάθρωση θα αρχίσει να συντελείται καθότι όλοι οι λαοί της Ευρώπης λίγο-πολύ υποφέρουν.

Ψέματα τέλος

Τελευταία ακούω όλο και συχνότερα κι από όλο και περισσότερους κυβερνητικούς τον όρο «Μνημόνιο», που αν θυμάστε τον είχαν καταργήσει από τον Φεβρουάριο, αλλά τώρα θέλουν να τον ξε-καταργήσουν και να τον παρατείνουν και μέχρι τον επόμενο Μάρτιο. Είναι μια εξέλιξη που τη βρίσκω απόλυτα θετική. Αν μη τι άλλο, στο πλαίσιο της «ρεαλιστικής πολιτικής» που αποφάσισε να εφαρμόσει ο πρωθυπουργός άρχισαν να λένε μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Μια, όμως, και έκαναν την αρχή, καλό θα είναι να συνεχίσουν την πρακτική αυτή αλλά και να την επεκτείνουν. Καιρός είναι να αποκτήσουμε επιτέλους μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη απέναντι στις υπουργικές και πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις, έτσι ώστε να μη διαπιστώνουμε κάθε δυο και τρεις πως μας αντιμετωπίζουν ως ηλιθίους στους οποίους σερβίρουν διάφορα παραμύθια, αδιαφορώντας μάλιστα αν την επομένη ή και έπειτα από μερικές ώρες το ψέμα τους θα έχει αποκαλυφθεί.

Χθες, για παράδειγμα, δημοσιοποιήθηκε από την Κομισιόν ότι ποτέ δεν τέθηκε από πλευράς της θέμα ΦΠΑ και από το ΔΝΤ ότι ποτέ δεν ζήτησαν μείωση μισθών και συντάξεων. Οι δικές τους απαιτήσεις αναφέρονταν στα δημοσιονομικά κενά που κατά την άποψή τους πρέπει να καλυφθούν και η επιλογή των πηγών προέλευσης των χρημάτων ανήκε σε εμάς.

Αρα τον ΦΠΑ εμείς τον βάλαμε στο τραπέζι, δική μας επιλογή ήταν να εξοικονομηθεί ένα σημαντικό ποσό από τη μετάταξη υπηρεσιών και προϊόντων σε υψηλότερους δείκτες κι από τη στιγμή που εμείς πιάσαμε τη μια άκρη κι αρχίσαμε να τραβάμε, έπιασαν και οι εταίροι την άλλη κι έτσι έγινε και τον καταντήσαμε λάστιχο. Με πολλές και σοβαρές παρεμβάσεις και όχι με «μια ασήμαντη μετάταξη κάποιου προϊόντος απλά και μόνο για να ικανοποιηθούν οι εταίροι», όπως ασύστολα ψευδόταν ο γνωστός παραμυθατζής Βαρουφάκης.

Τέτοια κόλπα δεν χρειάζονται πια. Το πικρό ποτήρι το κατεβάζει πλέον μονορούφι ο πρωθυπουργός μας, οσονούπω θα το σερβίρει και στα μέλη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, το «Μνημόνιο» επανέκτησε τη θέση του στο λεξιλόγιό μας και το πολιτικό κόστος θα καταβληθεί αμέσως μόλις εφαρμοστούν τα «αριστερά» μέτρα. Τα ψέματα τελείωσαν. Οσο ήταν να βοηθήσουν, βοήθησαν. Από δω και πέρα θα μετρήσει η κυβερνητική ικανότητα. Ή ανικανότητα.

Η κυβέρνηση εγκλωβισμένη από τις συνιστώσες της φαίνεται ικανή να οδηγήσει τη χώρα σε πιστωτικό γεγονός.

Η κυβέρνηση εγκλωβισμένη από τις συνιστώσες της φαίνεται ικανή να οδηγήσει τη χώρα σε πιστωτικό γεγονός (χρεοκοπία). Αδιαφορεί για τους κανόνες των διεθνών αγορών και της ευρωπαϊκής συνύπαρξης. Μεθυσμένη με επαναστατικά όνειρα, εκτιμά ότι ήρθε η ώρα της ανατροπής του καπιταλισμού στην Ελλάδα? στην Ευρώπη? στον κόσμο. Αρνείται να εγκύψει στην οικονομική ιστορία και να εξετάσει τις επιπτώσεις στις χώρες που βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση. Η αιφνίδια ανακοπή χρηματοδότησης μιας οικονομίας που προκύπτει αμέσως μετά την εκδήλωση ενός πιστωτικού γεγονότος, είναι δεδομένο ότι συρρικνώνει τις παραγωγικές δραστηριότητες και καταβαραθρώνει το ΑΕΠ. Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι μικροοικονομικές συνθήκες και η ποιότητα της καθημερινότητας των πολιτών και των επιχειρήσεων που εν τέλει θα καθοδηγήσουν τα μακροοικονομικά αποτελέσματα. Σε ένα καθεστώς περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων όπως θα προκύψει αμέσως μετά τη χρεοκοπία, οι συναλλασσόμενοι αποκτούν δικαίωμα να μην ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους έναντι του Δημοσίου και των ιδιωτών, ακόμα κι αν έχουν τη δυνατότητα. Η γενίκευση της μη ανταπόκρισης οδηγεί στην κατάρρευση της εμπιστοσύνης μεταξύ των συναλλασσομένων, που αποτελεί το θεμέλιο των οικονομικών σχέσεων.

Σε ένα τσουνάμι πτωχεύσεων, οι απολύσεις θα εκτιναχθούν, με ή χωρίς τα νομίμως προβλεπόμενα, προϊόντα θα ανατιμηθούν ή θα εξαφανιστούν από τα ράφια, μαύρη αγορά και αυθαιρεσία των συναλλασσομένων θα αφήσουν απροστάτευτους τους εισοδηματικά ασθενέστερους, σε μια χαοτική οικονομία χωρίς κανόνες. Η συναλλακτική αναρχία θα επηρεάσει αναπόφευκτα τις κοινωνικές σχέσεις παράγοντας αβεβαιότητα και ανασφάλεια...

Χωρίς την ασφάλεια των κανόνων και με αδρανή την κρατική προστασία, οι οικονομικά ισχυροί θα καταδυναστεύσουν την κοινωνία, ενώ πολίτες θα αναζητήσουν διέξοδο σε αγελαίες συμπεριφορές. Τα άκρα του πολιτικού φάσματος θα ενισχυθούν και μαζί η βία και οι εμφύλιες συγκρούσεις. Μόνο που για τις κομματικές ιεραρχίες αυτό θα λέγεται επανάσταση, ενώ για τις εναπομείνασες παραγωγικές δυνάμεις θα συνιστά «πλαίσιο ανάκαμψης». Και κάπου εδώ θα προκύψει πάλι το δίλημμα Ευρώπη, μέτρα και μεταρρυθμίσεις για μια ανοικτή οικονομία, ή δραχμή, κρατικοποιήσεις, υψηλός πληθωρισμός, απαξίωση περιουσιών και ανθρώπων, δίνη υποτιμήσεων, ύφεσης και δυσθεώρητης ανεργίας... σε μια απομονωμένη αλλά «αριστερή» χώρα...; Η ψήφος ακόμα και εάν εκτονώνει, είχε και θα έχει συνέπειες!

 

Παπαδόπουλος Νότης 

Αν δεν μπορείτε, παραδώστε

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  06:00

21

emailεκτύπωση  

Μπλέξαμε άσχημα με το ΣΥΡΙΖΑ.  Οι άνθρωποι ζουν στον δικό τους κόσμο. Δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω στους - πόσο μάλλον τι συμβαίνει στην Ευρώπη.

Λες και οι Ελλάδα μπορεί να θέσει εκείνη τους όρους με τους οποίους θα δανειστεί από τις 18 χώρες της Ευρωζώνης.Λές και κοινή γνώμη ,δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία έχει μόνον η Ελλάδα κι όχι η υπόλοιπη Ευρώπη!

Πήγε ο κ. Τσίπρας με διάπλατο χαμόγελο στον μοναδικό φίλο της χώρας κ. Γιούνκερ και έπεσε από τα σύννεφα όταν ο Πρόεδρος της Κομισιόν του μετέφερε τα σκληρά μέτρα που πρότειναν για την Ελλάδα οι κ.κ. Μέρκελ και Ολάντ . 

Και βγήκε μετά ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας που διαπραγματεύεται -λέει- σκληρά τέσσερις μήνες με τους δανειστές για να δηλώσει ότι η μοναδική ρεαλιστική πρόταση συμφωνίας είναι η ελληνική! Τρέλα! 

Και βγήκε μετά ο κ. Βούτσης - από τους πιο λογικούς (συνήθως) και πιο έμπειρους ανθρώπους στο ΣΥΡΙΖΑ -και δήλωσε  ότι τελικά το mail Χαρδούβελη είναι λιγότερο επώδυνο από τα μέτρα που πρότειναν οι Γερμανογάλλοι .’Άντε σοβαρά;

Μα τι σας λέμε τόσο καιρό; Κι αν δεν βιαστείτε να κλείσετε τη συμφωνία τα μέτρα θα γίνουν ακόμη βαρύτερα αφού η κατάσταση της οικονομίας επιδεινώνεται συνεχώς- κάθε μήνας καθυστέρηση ισοδυναμεί με ένα επιπλέον χρόνο μνημονίου όπως δήλωσε ο κ. Βενιζέλος στη Βουλή.

Και μετά βγήκε ο γραμματέας του κόμματος κ. Κορωνάκης (  το Νο 2 στον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) να δηλώσει ότι "πλέον την διαπραγμάτευση θα την κάνει η Αριστερά και η κοινωνία". Αλά Τσάβες δηλαδή . Οι Ευρωπαίοι θα ζητούν μέτρα-εγγυήσεις για να αρχίσουν την χρηματοδότηση της χώρας και εμείς θα κάνουμε συγκεντρώσεις και λαϊκά δικαστήρια , με κρεμάλες και φωτιές μπας και διώξουμε τον σατανά  . Εύγε!

Τι να πεις. Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ κατώτερος των περιστάσεων απ όπου κι αν τον πιάσεις. Πολύς κόσμος τον ψήφισε για να περάσει μήνυμα αποδοκιμασίας στα μεγάλα κόμματα που διακυβέρνησαν τόσα χρόνια με πελατειακές εξυπηρετήσεις και «δικά μας παιδιά» .Θεωρώντας ,όμως, ότι  παίρνοντας της εξουσία το κόμμα της Κουμουνδούρου θα σοβαρευτεί και θα πάρει τις αποφάσεις που απαιτούνται  για να σωθεί ο τόπος  -ξεχνώντας ότι υποσχέθηκε λαγούς με πετραχήλια.

Τώρα ολοένα και περισσότεροι από τους ψηφοφόρους αυτούς τραβούν τα μαλλιά τους βλέποντας την οικονομία να αργοπεθαίνει, τους ανέργους να αυξάνονται, τους επενδυτές να φεύγουν τρέχοντας και τη χώρα να απομονώνεται διεθνώς και να μετατρέπεται σε κρανίου τόπο .

   

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά κάποιοι "πυροβολημένοι" της Αριστεράς και της Προόδου   φλερτάρουν ανοιχτά με την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή - που θα ισοπεδώσει τους οικονομικά ανίσχυρους και θα κάνει πάμπλουτους τους ήδη πλούσιους (Έλληνες και ξένους) που έχουν τα εκατομμύριά τους σε τράπεζες του εξωτερικού και θα αγοράσουν τη χώρα "μπιτ παρά".

Χτες 22 βουλευτές του κόμματος - ανάμεσά τους ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, η Ραχήλ Μακρή, ο Στάθης Λεουτσάκος , ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης, ο Θανάσης Πετράκος –με  επιστολή τους στον κ. Τσίπρα ζητούν να κατατεθεί το νομοσχέδιο για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του κατώτατου μισθού καθώς και για την μη εφαρμογή των υπαρχόντων μνημονιακών διατάξεων .

Κι όλα αυτά εν μέσω διαπραγματεύσεων κορυφής με τους δανειστές για να ολοκληρωθεί επιτέλους η περιβόητη συμφωνία κι ενώ Μέρκελ και Ολάντ έχουν ζητήσει ξεκάθαρα να μην υπάρξει καμία αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις και καμία αύξηση στον κατώτατο μισθό στον ιδιωτικό τομέα.

Ακόμη και ο Πρόεδρος Ομπάμα, στον οποίο ήλπιζε η Ελλάδα για να υπάρξει μία καλύτερη συμφωνία , μας γύρισε την πλάτη  ζητώντας χτες σημαντικές μεταρρυθμίσεις για να προχωρήσει η συμφωνία.

Το χειρότερο: τις τελευταίες μέρες υπάρχουν πληροφορίες ότι η κυβέρνηση στην αδυναμία της να πάρει -εδώ και τώρα-επώδυνες αποφάσεις, επιχειρεί να επιτύχει μία ακόμη παράταση στο μνημόνιο με κάποια ελάχιστη χρηματοδότηση για να μην πέσει η χώρα στα βράχια.

Στόχος της, λένε οι ίδιες πηγές, είναι να μεταφέρει έτσι την συμφωνία στο τέλος του καλοκαιριού ώστε να έχει χρόνο να πείσει της εσωκομματική της αντιπολίτευση για την στροφή των 180 μοιρών που θα πρέπει να κάνει!

Μία τέτοια εξέλιξη θα είναι ιδιαίτερα αρνητική. Μπορεί να αποτρέψει τον εμφύλιο στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα παρατείνει το αδιέξοδο στην οικονομία η οποία θα συνεχίσει να ασφυκτιά και να  "σέρνεται" για τρεις ακόμη μήνες .

Αποτέλεσμα: πολλές υγιείς επιχειρήσεις που κρέμονται πλέον από μία κλωστή χωρίς να μπορούν να δανεισθούν ούτε ευρώ για τα τρέχοντα έξοδά τους από τις τράπεζες  θα κλείσουν στέλνοντας κι άλλους εργαζόμενους στην ανεργία ενώ η  μελλοντική έξοδος της χώρας από το μνημόνιο θα πάει για το 2017 κι αν...

Κύριοι ,σοβαρευτείτε και κυβερνήστε. Αν δεν μπορείτε -καλέστε τα άλλα κόμματα να συνεργαστούν μαζί σας σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή αλλιώς παραδώστε και επιστρέψτε στην αντιπολίτευση.

Ο λαός δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί το μέγεθος της επερχόμενης τραγωδίας.

Το έως πρόσφατα ανείπωτο έχει πλέον ειπωθεί. Το έως πρόσφατα αδιανόητο φαντάζει πλέον ως ενδεχόμενο. Ο λόγος βέβαια για την πτώχευση της χώρας και την επακόλουθη έξοδο από τo ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η χώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την πτώση στον χαοτικό κόσμο των ασύντακτων κρατών του βαλκανικού και μεσανατολίτικου περιγύρου της. Δυστυχώς όμως ο λαός δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί το μέγεθος της επερχόμενης τραγωδίας.

Πολλοί, συνεπικουρούμενοι και από διάφορους τυχάρπαστους δημαγωγούς, έχουν πεισθεί ότι η τρέχουσα κρίση είναι το χειρότερο που συνέβη και δεν υπάρχει κάτι άλλο να πάθουν πια. Πλανώνται πλάνην οικτράν. Οταν χρεοκοπεί ένα κράτος, παύει πλέον να επιτελεί τις κατασταλτικές, οικονομικές και κοινωνικές λειτουργίες του. Ο έλεγχος της όποιας οικονομίας και της κοινωνίας ασκείται ωμά από τα ολιγαρχικά συμφέροντα και το οργανωμένο έγκλημα. Η ανομία γίνεται καθεστώς και επικρατεί το «δίκαιο» του ισχυρότερου. Οι συνέπειες για τους έντιμους, απλούς και οικονομικά αδύναμους ανθρώπους θα είναι τρομακτικές. Το ίδιο βέβαια και για τη χώρα. Η χρεοκοπημένη Ελλάδα θα βρίσκεται μόνη και εγκαταλελειμμένη σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον, όπου θα καιροφυλακτούν οι βαλκανικοί εθνικισμοί, όπου θα αυξάνονται οι μεταναστευτικές ροές και οι μετακινήσεις πληθυσμών, όπου η φυλετική, η εθνοτική και η θρησκευτική βία είναι ο κανόνας. Οι πίνακες του Ιερώνυμου Μπος δεν θα αρκούν για να αποδώσουν την πολλαπλή επερχόμενη δυστοπία.

Λένε πολλοί ότι η χώρα, αφού και άλλες φορές πτώχευσε και επέζησε, ίσως αξίζει τον κόπο να το επαναλάβει, εάν πρόκειται να ξεφύγει από τη μέγκενη των δανειστών. Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες όμως των άλλων πτωχεύσεων, με τελευταία εκείνη του 1932, ήταν τελείως διαφορετικές. Το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού δεν ένιωσε τις επιπτώσεις τους γιατί ο εξαστισμός και ο εκχρηματισμός της κοινωνίας υστερούσε ακόμα αρκετά και οι τότε μικρές βιοτικές ανάγκες καλύπτονταν από την οικοτεχνική οικονομική οργάνωση. Αντίθετα τώρα, όταν ακόμα και οι κάτοικοι του πιο μικρού χωριού είναι πλήρως ενταγμένοι στο σύγχρονο καταναλωτικό μοντέλο, η πτώχευση θα επιφέρει τεράστιες και δυσβάσταχτες ανατροπές στον τρόπο της ζωής τους. Ολοι όσοι κραυγάζουν ανέξοδα για ρήξη, για Κούγκι οι πιο παρανοϊκά ευφάνταστοι, για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, για πτώχευση ακόμα, έχουν ενημερώσει τον ελληνικό λαό για τις συνέπειες; Προφανώς και όχι, γιατί επενδύουν πολιτικά και κυνικά στην απελπισία του κόσμου. Το ζήτημα όμως είναι τι κάνουν όσοι, πέρα από τις όποιες πολιτικές πεποιθήσεις τους, θέλουν να μετέχουν στο ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Κάποιοι στην κυβέρνηση εξακολουθούν να ονειρεύονται...

Κάποιοι στην κυβέρνηση εξακολουθούν να ονειρεύονται ή και να πιστεύουν ότι αρκούν οι επιθυμίες τους και οι καφενειακές αναζητήσεις τους για να τρομοκρατηθούν οι Ευρωπαίοι και να σπεύσουν να αποδεχθούν μια συμφωνία που θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τους. Δεν έχουν καταλάβει οι αφελείς, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, ότι κάθε φορά που βάζουμε το... πιστόλι στο τραπέζι η απειλή μας γυρίζει μπούμερανγκ.

 
Θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον ο κ. Τσίπρας, μετά τους αλλεπάλληλους εναγκαλισμούς με Μέρκελ και Ολάντ, θα είχε αντιληφθεί ότι το παιχνίδι στην Ευρώπη δεν παίζεται με αυτούς τους όρους. Η συζήτηση όμως στη Βουλή έδειξε ότι επιμένει να πατά σε δύο βάρκες. Θέλουμε τη συμφωνία, αλλά μόνο με τους δικούς μας όρους. Διαπραγματευόμαστε με τους Ευρωπαίους, αλλά χανόμαστε μονίμως στη μετάφραση. Και κυρίως  αυτό που πρωτίστως μας απασχολεί είναι πώς να χαϊδέψουμε τα αφτιά του κομματικού μας ακροατηρίου, προσπαθώντας ματαίως να ισορροπήσουμε μεταξύ πραγματικότητας και ουτοπικών υποσχέσεων που έχουμε μοιράσει.

 
Ο κόμπος όμως έχει πλέον φτάσει στο χτένι. Ο κ. Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Ο χρόνος τελειώνει και δεν αρκούν πλέον οι εθνικολαϊκές κορόνες, οι κοινωνιολογικές αναλύσεις και τα ευχολόγια περί αλλαγής στην Ευρώπη. Με άδεια ταμεία, με την οικονομία στην Εντατική οι λεονταρισμοί έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Ή θα αποφασίσει λοιπόν να προχωρήσει σε μια συμφωνία με  επώδυνα, δυστυχώς για εμάς, μέτρα ή θα αναλάβει το κόστος να οδηγήσει τη χώρα στα βράχια. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει...

Οποιαδήποτε παραλυτική παράταση του σημερινού αδιεξόδου θα έχει καταστροφικές συνέπειες, πρωτίστως για τη χώρα, αλλά και για την κυβερνητική πλειοψηφία. Η δήθεν ριζοσπαστική αδιαλλαξία, τα ευφυολογήματα περί τέλους των μνημονίων και η λαϊκή υποστήριξη θα εξατμιστούν σε χρόνο ρεκόρ στο ενδεχόμενο μιας ρήξης με την Ευρώπη. Το παιχνίδι των υπεκφυγών και της μετάθεσης ευθυνών από τον κ. Τσίπρα και τα στελέχη του φτάνει στο τέλος. Και θα είναι τραγικό για τη χώρα, αλλά και για τον ίδιο, να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός που μετέτρεψε μια ευρωπαϊκή χώρα σε Ζάμπια...