Οποιοι διαπραγματεύονται το μέλλον της χώρας δεν έχουν περιθώρια για επιπολαιότητες.

Δεν είναι ασφαλώς καθοριστικό στοιχείο από το οποίο θα κριθεί η επίτευξη της συμφωνίας με τους εταίρους και δανειστές μας η φορολόγηση ή μη των αναλήψεων από τα ΑΤΜ. Οταν, όμως, ο αρμόδιος για τη διαπραγμάτευση υπουργός εμφανίζεται μέσα σ' ένα δίωρο να πραγματοποιεί στροφή 180 μοιρών και να μετακινείται από την αποδοχή του μέτρου στην απόρριψή του, τότε μόνο κολακευτικές δεν είναι οι εντυπώσεις που εύλογα δημιουργούνται για την επάρκεια της διαπραγματευτικής εκπροσώπησης της χώρας.

Επανειλημμένα έχουν επικριθεί και ο υπουργός Οικονομικών, αλλά και η κυβέρνηση γενικότερα, ότι στο τετράμηνο που έχουν την ευθύνη για τη διεξαγωγή της διαπραγμάτευσης δεν κατάφεραν ν' αντιπαραθέσουν στις αξιώσεις των δανειστών μας σαφείς προτάσεις και συγκεκριμένα μέτρα αντίστοιχων δημοσιονομικών αποδόσεων, έτσι ώστε να κλείσει επιτέλους η αξιολόγηση.

Δυστυχώς ό,τι δεν έγινε σ' αυτούς τους τέσσερις μήνες, εξακολουθεί να μη γίνεται και τώρα, παρ' όλο που τα χρονικά περιθώρια έχουν εξαντληθεί. Και η περίφημη «δημιουργική ασάφεια» έχει λειτουργήσει σαν ένα ολέθριο μπούμερανγκ, αφού όχι μόνο σε συγκλίσεις δεν συνέβαλε αλλά ακόμη και το αναγκαίο κλίμα εμπιστοσύνης με τους εταίρους μας υπονόμευσε.

Είμαστε στο παρά πέντε της συμφωνίας, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποστηρίζει. Οφείλουμε, κατά συνέπεια, να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τις υποχωρήσεις που θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε. Αλλά όποιες κι αν είναι οι αποφάσεις αυτές, θα πρέπει να διακρίνονται από σοβαρότητα και υπευθυνότητα και όχι να γνωστοποιούμε κάτι που ύστερα από δύο ώρες θα σπεύσουμε ν' ανακαλέσουμε επειδή μεσολάβησαν αντιδράσεις ή κρίθηκε ότι το πολιτικό κόστος θα είναι δυσβάστακτο. Οποιοι διαπραγματεύονται το μέλλον της χώρας δεν έχουν περιθώρια για επιπολαιότητες.

Θα πρέπει να ειπωθεί και κάτι για τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα.

Θα πρέπει να ειπωθεί και κάτι για τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα, για τους αγρότες, για τις επιχειρήσεις, για όλους εκείνους που αν δεν έχουν εισοδήματα ώστε να φορολογηθούν, είναι προφανές ότι ούτε μισθοί θα υπάρχουν ούτε πολύ περισσότερο συντάξεις.

Αλλά για αυτούς κανείς δεν δίνει δεκάρα τσακιστή... Εξάλλου κανείς δεν τους διορίζει αυτούς, ούτε υπογράφει κάποιος υπουργός την κατάθεση της σύνταξής τους στον λογαριασμό τους. Υπάρχει λόγος που για κάθε πολιτευτή το «ιερό και όσιο» είναι οι μισθοί και οι συντάξεις.

Ομως στη δική μας περίπτωση μάλλον δεν θα πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι ούτε οι μισθωτοί ούτε οι συνταξιούχοι, καθώς η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά για το ΔΝΤ αλλά ούτε και για μισθούς και συντάξεις.

Η κυβέρνηση ξεχνά να διευκρινίσει ότι τα λεφτά για τους μισθούς και τις συντάξεις, που λέει ότι έχει βρει, δεν προέρχονται από τις κανονικές πηγές χρηματοδότησης. Είναι χρήματα που το κράτος έχει σκουπίσει από κάθε δημόσια υπηρεσία, από τον οργανισμό αποζημιώσεων των αγροτών, από νοσηλευτικά ιδρύματα, από περιφέρειες, από τα προξενεία στο εξωτερικό.Είναι η αφαίμαξη κάθε πόρου που υπήρχε, χωρίς να αναπληρώνεται...

Είναι τα χρήματα που μαζεύει η κυβέρνηση απομυζώντας κάθε σταγόνα αίματος από την πραγματική οικονομία, με στάση πληρωμών προς εκατοντάδες επιχειρήσεις που πια ούτε τους εργαζομένους μπορούν να πληρώσουν ούτε εισφορές να καταβάλουν. Ζούμε όμως την επιτυχία ότι βρέθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις για τον Μάιο. Σε μια χώρα που πιθανότατα σύντομα θα είναι χώρα μόνο δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων. Απλήρωτων όμως.

Τι περίμενα

Θα θυμάστε, υποθέτω, τον Τσίπρα, τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου και γενικά όλους στον ΣΥΡΙΖΑ να αξιώνουν τα προηγούμενα χρόνια από τους πολιτικούς αντιπάλους τους να ζητήσουν συγνώμη από τον ελληνικό λαό για τα δεινά που η πολιτική τους είχε προκαλέσει. Κι επειδή όλοι τους επίμονα δηλώνουν ότι είναι «αριστεροί» περίμενα ότι, αν μη τι άλλο, θα έβρισκαν να ψελλίσουν δυο λόγια αυτοκριτικής για τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύτηκαν προηγουμένως ως αντιπολίτευση και πολιτεύονται τώρα ως κυβέρνηση.

Περίμενα, για παράδειγμα, να ακούσω τον πρωθυπουργό να ομολογεί πως όταν μας διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να μη δεχτούν οι εταίροι τις προτάσεις του απλώς μας δούλευε, γιατί ούτε προτάσεις είχε ούτε κάποιον στοιχειωδώς κατάλληλο να διαπραγματευτεί μαζί τους.

Περίμενα πως την ώρα που ο τόπος ζει με τον εφιάλτη μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας θα διέθεταν οι κορυφαίοι του ΣΥΡΙΖΑ μερικά δράμια έστω σοβαρότητας και υπευθυνότητας και θα αναγνώριζαν πως αντί όλα αυτά τα χρόνια να λαϊκίζουν ξεδιάντροπα, θα είχαν στρωθεί στη δουλειά και θα είχαν διαμορφώσει μια υπεύθυνη και ρεαλιστική πολιτική για το μέλλον του τόπου.

Περίμενα πως οι άνθρωποι που ονειρεύονταν να βρεθούν κάποτε στην εξουσία θα είχαν προβληματιστεί πολύ νωρίτερα για τις πιθανές επιλογές τους σε στιγμές κρίσης, έτσι ώστε να μη φτάσουν στην έσχατη κατάντια να ομολογούν πως τελικά οι εταίροι και το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος και ότι χωρίς τη βοήθειά τους ούτε ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει, αλλά ούτε και εκπλήρωση των στοιχειωδών υποχρεώσεών μας.

Περίμενα ότι σοβαροί και υπεύθυνοι πολιτικοί που δεσμεύτηκαν συνολικά ως κόμμα στον ελληνικό λαό ότι μόνο μέσα στην Ευρωζώνη θα αναζητούσαν τη λύση των προβλημάτων μας, δεν θα υποδύονταν τώρα τους σαλτιμπάγκους πασχίζοντας να μπάσουν από την πίσω πόρτα τη χρεοκοπία, τη δραχμή και τις ιστορικά καταδικασμένες ονειρώξεις τους.

Και περίμενα ακόμη πως θα βρίσκονταν και μερικοί αριστεροί (χωρίς εισαγωγικά) να διαμαρτυρηθούν για την ανοχή απέναντι στον ακροδεξιό κυβερνητικό εταίρο και στις εξευτελιστικές προτάσεις του προς την υπερατλαντική υπερδύναμη (βάση στο Αιγαίο και ξεπούλημα πετρελαϊκών κοιτασμάτων).

Πολλά περίμενα. Αλλά υπό μία προϋπόθεση που δυστυχώς δεν υπήρχε: ότι οι μετέχοντες στο κομματικό πανηγύρι θα ήταν υπεύθυνοι και σοβαροί.

H επιμονή της στις προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις έχει προκαλέσει ουσιαστικά στάση πληρωμών στο εσωτερικό.

O πρωθυπουργός δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι γύρω του καταρρέει το σύμπαν. Από την Υγεία ώς τις συγκοινωνίες και από την Παιδεία ώς την ασφάλεια του πολίτη, η καθημερινότητα μετατρέπεται σταδιακά σε εφιάλτη, καθώς οι σχετικοί μηχανισμοί αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών για διάφορους λόγους. Τα κονδύλια δεν επαρκούν, δεν έγιναν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, η ανικανότητα και η αδιαφορία είναι διάχυτες και τελευταία η ιδεοληψία επιβάλλει τους δικούς της κανόνες λειτουργίας.

Πολλά από τα στελέχη που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της διοίκησης, σε πολλούς τομείς, πιστεύουν ακράδαντα ότι οι μεγάλες αναπηρίες του κράτους και της κοινωνίας οφείλονται στον καπιταλισμό και θα διορθωθούν αν θέσουν σε εφαρμογή το κράμα των δικών τους απόψεων. Λίγο από σοβιετισμό, μία δόση από λατινοαμερικανικό μαρξισμό ανακατωμένο με λαϊκισμό, κάτι από αναρχισμό, μπόλικη σοσιαλθολούρα, αρκετές σταγόνες αυταρχισμού και πολλή άγνοια! Με αυτή την έννοια, ό,τι δεν καταρρέει ήδη, απειλείται με κατάρρευση με την επόμενη απόφαση κάποιου υπουργού, με ένα νέο νομοσχέδιο, που θα θεσμοθετεί άμεσα ή έμμεσα την ισοπέδωση προς τα κάτω, την επαναφορά αναχρονιστικών διατάξεων και τη δικαίωση συνδικαλιστικών ή συντεχνιακών απαιτήσεων, που τις περισσότερες φορές αναπαράγουν την αναξιοκρατία.

Αναμφίβολα, η έλλειψη χρημάτων είναι ένας σοβαρός παράγων της κατάρρευσης των δομών και των μηχανισμών. Εξίσου αναμφίβολα, η ευθύνη της κυβέρνησης είναι μεγάλη και σ’ αυτό, αφού η επιμονή της στις προεκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις έχει προκαλέσει ουσιαστικά στάση πληρωμών στο εσωτερικό. Εχει ξύσει τον πάτο του βαρελιού γιατί αδυνατεί ή δεν θέλει να κάνει την απαιτούμενη στροφή (κωλοτούμπα). Ο Αλ. Τσίπρας όμως, οι υπουργοί του και τα κομματικά στελέχη είναι κυριολεκτικά ασυγχώρητοι για την απίστευτη ασυναρτησία που διακρίνει τις δηλώσεις και τις ενέργειές τους σε όλους τους τομείς, προσπαθώντας να συνδυάσουν την ανικανότητα με την εγκαθίδρυση του δικού τους κομματικού κράτους. 
Υπάρχουν οι λόγοι για την εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση, αλλά η ανάλυσή τους δεν θα προσφέρει τίποτα. Ακόμη και αν η λεγόμενη διαπραγμάτευση φτάσει σε «αίσιο» τέλος, οι επιδόσεις της πολύ δύσκολα θα βελτιωθούν. Η διαπίστωση ότι το περιθώριο έφτασε στην εξουσία στην Ελλάδα και μάλιστα στηρίζεται από μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, αρκεί. Το χειρότερο είναι ότι όλα όσα αναφέρθηκαν αφορούν επίσης την εξωτερική πολιτική και την εθνική άμυνα σε μία εποχή που χρειάζεται μεγάλη προσοχή και κεραίες τεντωμένες. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να καλλιεργεί αντιπαλότητες με παραδοσιακούς συμμάχους, να αμφισβητεί τη θέση της στη Δύση, να τρέφει τον λαό της με λαϊκισμούς, δοξασίες και βλακώδη συνθήματα, να δημιουργεί ανεδαφικές προσδοκίες και να επιδεικνύει αστήρικτο μικρομεγαλισμό. Οι δυνατότητές της είναι συγκεκριμένες -πολύ μικρές στη σημερινή συγκυρία- και όποιος έχει κάπως ασχοληθεί με την ιστορία του νεοελληνικού κράτους καταλαβαίνει το γιατί.

Ακόμη κι αν επιτευχθεί συμφωνία, η βιωσιμότητά της θα παραμένει ζητούμενο.

Ως αντιπολιτευόμενος είχε επενδύσει στη σκληρή αντιμνημονιακή στρατηγική, που τον οδήγησε στην εξουσία. Ως πρωθυπουργός επενδύει στην επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές. Παρά την κυβερνητική ρητορική και την επικοινωνιακή διαχείριση, η αντίφαση είναι υπαρκτή.Ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη αποδεικνύεται το μεγάλο του στοίχημα. Αν το κερδίσει, το πιστώνεται προσωπικά. Αν το χάσει, θα πληγεί ανεπανόρθωτα η πολιτική του κυριαρχία. Συνεπώς, η στροφή στον πολιτικό ρεαλισμό, μπορεί να αντιστρατεύεται τις προεκλογικές του διακηρύξεις, είναι όμως επιβεβλημένη και για τη χώρα και για τον ίδιο. Εξάλλου, οι αντιπολιτευτικές του θέσεις ήταν ανεδαφικές έως επικίνδυνες.
Το καίριο ζήτημα, ωστόσο, είναι με ποιες υποδομές θα υπηρετήσει αποτελεσματικά τις νέες του επιλογές. Η αλλαγή πλεύσης προϋποθέτει πολιτικό υποκείμενο που θα την ενστερνίζεται και θα τη στηρίζει. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι ετερόκλητο σχήμα, εμποτισμένο με ιδεοληψίες και έντονο ιδεολογικό πρωτογονισμό. Κομματικό προϊόν παρελθούσης εποχής, αδυνατεί να ανταποκριθεί στον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει. Το αποδεικνύει και η δυστοκία του Αλέξη Τσίπρα να πείσει έναν σημαντικό αριθμό στελεχών του να τον ακολουθήσουν στη νέα στρατηγική. Οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις οφείλονται πρωτίστως στις κομματικές ενστάσεις κι όχι τόσο στις όποιες αρχικές ταλαντεύσεις του πρωθυπουργού.
Η έλλειψη συγχρονισμού, η αμφιθυμία, οι διιστάμενες απόψεις συνθέτουν την εικόνα της κυβέρνησης. Ο πολιτικός λόγος της στα μείζονα ζητήματα των διαπραγματεύσεων βρίθει από αντιφάσεις. Η προσπάθεια λείανσης που επιχειρείται μάλλον καθίσταται ατελέσφορη. Ακόμη κι αν επιτευχθεί συμφωνία, η βιωσιμότητά της θα παραμένει ζητούμενο. Ακόμη κι αν γίνει αποδεκτή από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, λόγω κομματικού πατριωτισμού, η υλοποίησή της θα προσκρούει στις εμμονές και αγκυλώσεις των υπουργών.

Περί «ηλιθίων»

Το πρόβλημα είναι όχι μόνο υπαρκτό αλλά και απ' αυτά με τα οποία, ενδεχομένως, θα βρεθούμε αντιμέτωποι: τι πρέπει να γίνει αν η κυβέρνηση καταλήξει σε συμφωνία την οποία δεν θα είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν στη Βουλή τουλάχιστον 151 κυβερνητικοί βουλευτές; Θα πρέπει να την υπερψηφίσουν ή όχι τα μνημονιακά κόμματα της αντιπολίτευσης;

Διάβασα χθες μια θεωρία περί «χρήσιμων» και «άχρηστων ηλιθίων». Ως υποστηρικτή της άποψης πως εκείνο που προέχει είναι η υπερψήφιση της όποιας συμφωνίας (που αυτονόητα θα είναι χειρότερη εκείνης που προβλεπόταν από το e-mail Χαρδούβελη), η θεωρία αυτή με κατατάσσει έμμεσα στη δεύτερη κατηγορία. Κι αυτό επειδή οι αντιπολιτεύσεις δεν γίνεται να παραδίδονται άνευ όρων και να στηρίζουν επιλογές με τις οποίες δεν έχουν προσυμφωνήσει, αλλά κι επειδή σε περιπτώσεις που η κυβερνητική πλειοψηφία δεν πειθαρχεί ή διασπάται τη συνέχεια την προβλέπει το Σύνταγμα.

Διαπιστώνω έτσι ότι εκτός των «χρήσιμων» ή «άχρηστων ηλιθίων», υπάρχουν και οι «αιθεροβάμονες» ή επί το λαϊκότερον «βλάκες» που δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι αν στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία δεν υπάρξει συμφωνία, ελάχιστη αξία θα έχει τι κατά κανόνα κάνουν ή δεν κάνουν οι αντιπολιτεύσεις και τι προβλέπουν ή δεν προβλέπουν τα Συντάγματα.

Η έλλειψη συμφωνίας μας στέλνει κατευθείαν στα βράχια και η επόμενη μέρα μόνο με τη λέξη «χάος» θα περιγράφεται. Και δεν θα είναι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ που θα έχει την ευθύνη για την αναπόφευκτη αυτή κατάληξη. Ολοι θα την έχουν. Ολοι όσοι επί πέντε χρόνια υποτίθεται ότι πάλεψαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για ν' αποτρέψουν τη χρεοκοπία και τις συνέπειές της θα είναι υπόλογοι απέναντι σ' έναν λαό που βάσιμα θα ισχυρίζεται ότι με τα όσα έκαναν ή δεν έκαναν μόνο το κομματικό και προσωπικό τους συμφέρον υπηρετούσαν.

Οποιοι φαντασιώνονται μια χρεοκοπημένη Ελλάδα με ομαλές πολιτικές εξελίξεις και εκλογές με τα σημερινά πολιτικά σχήματα είναι βαθιά, βαθύτατα νυχτωμένοι. Η συμφωνία είναι εκείνη που θα κρίνει τα πάντα. Αν υπάρξει και επικυρωθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία, η κυβέρνηση δεν θα έχει άμεσο, τουλάχιστον, πρόβλημα. Αν υπάρξει και επικυρωθεί με ψήφους της συμπολίτευσης, θ' ακολουθήσουν κομματικές και κυβερνητικές ανακατατάξεις. Κι αν δεν υπάρξει συμφωνία, ας μην ξεχνάμε ότι στο Κούγκι δεν υπήρξαν διασωθέντες.

Ότι ειπώθηκε προεκλογικά, ειπώθηκε και θα κριθεί. Το ζήτημα είναι τι γίνεται τώρα.

Φθάσαμε στο μηδέν. Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους μπροστά σε αυτό που βιώνει η ελληνική οικονομία και κοινωνία. Ακόμα και το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο είναι φτωχό για να περιγράψει τι συμβαίνει. Μπορεί να μην υπάρχουν λέξεις, αλλά υπάρχουν πράξεις.

Τις τελευταίες ώρες το κυβερνητικό δίλημμα επανήλθε: έντιμος συμβιβασμός ή δημοψήφισμα.

Η λύση είναι μια και είναι καθαρή: εκλογές. Όχι να μεταφερθεί το δίλημμα στο λαό μέσω ενός δημοψηφίσματος. Όχι μεσοβέζικες λύσεις εδώ που φθάσαμε. 

Καθαρές λύσεις, καθαρές κουβέντες, καθαρές επιλογές. 

Οι ηγέτες στα δύσκολα κρίνονται και στις δύσκολες καταστάσεις τους ζυγίζει ο λαός. Η ιστορία θα τους κρίνει πολύ αργότερα. Και ο Πρωθυπουργός τώρα γράφει ιστορία. Όχι με την εκλογική του νίκη της 25ης Ιανουαρίου, αν και ήταν σημαντική και ιστορική.

Δεν αρκεί ένα εκλογικό αποτέλεσμα, προϊόν πολλών συγκυριών για να γράψει κανείς ιστορία, χωρίς αυτό να παραγνωρίζεται.

Αυτή την ώρα ο Αλέξης Τσίπρας αναμετράται με τον εαυτό του, όχι τόσο με τις συνιστώσες του κόμματός του. Γι ´ αυτό και είναι μόνος σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, με ελάχιστους έμπιστους δίπλα του. 

Ο Αλ. Τσίπρας είναι ο μικρότερος ηλικιακά Πρωθυπουργός στη χώρα. Πείθει τους πολίτες σε μεγάλο ποσοστό σύμφωνα με τις μετρήσεις. Γι ´ αυτό και έχει ακόμα υψηλά ποσοστά δημοφιλίας. Έχει αγωνία και φαίνεται αν τον παρατηρήσει κανείς. Το φορτίο είναι βαρύ.

Ο δρόμος είναι ευθύς. Και έχει την χρυσή και ιστορική ευκαιρία να βάλει το στίγμα του. 

Ο Αλ. Τσίπρας είναι το "καθαρό πουκάμισο" της μεταπολίτευσης και της πολιτικής ζωής του τόπου. Είναι νέος, έχει ευθεία σχέση με τον λαό και δεν έχει σχέση με το φαύλο και διεφθαρμένο σύστημα της μεταπολίτευσης. 

Τώρα δίνει εξετάσεις, χωρίς όμως να πρέπει αυτός να σηκώσει στις πλάτες του όλα τα ανομήματα της μεταπολίτευσης. 

Πέρα από τις όποιες, αριστερές ιδεοληψίες διαφόρων, οφείλει τώρα, άμεσα να βγει και να πει την πάσα αλήθεια στον ελληνικό λαό, αφτιασίδωτα και χωρίς μεσάζοντες. Τι παρέλαβε, τι γινόταν και τι γίνεται αυτές τις περίπου 110 μέρες της διαπραγμάτευσης. 

Ότι ειπώθηκε προεκλογικά, ειπώθηκε και θα κριθεί.  Το ζήτημα είναι τι γίνεται τώρα. Εξάλλου οι πολίτες δεν θα τον κρίνουν με αυτά που έλεγε, αλλά εάν καλυτέρευσε ή όχι η ζωή τους σε σύγκριση με πριν.

Ο Αλ. Τσίπρας έχει αδιάθετο πολιτικό κεφάλαιο και περνάει πέρα από τα σύνορα του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε εξάλλου τις πιο πολυσυλλεκτικές εισροές την 25η του Γενάρη στις εκλογές. 

Οι πολίτες κατανοούν τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης και μπορούν να κάνουν συγκρίσεις. 

Πριν είναι αργά, πρέπει να καλέςει έντιμα και χωρίς προαπαιτούμενα, τις υγιείς δυνάμεις σε συστράτευση. Ο αγώνας είναι πολυμέτωπος και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. 

Τώρα είναι η ώρα. Δεν το έχει ανάγκη ένας 40χρονος, με αυτά τα χαρακτηριστικά να συμβιβαστεί με το χθες. 

Αλέξη βγες στο λαό, αλλιώς στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τα συνταγματικά προαπαιτούμενα...