Όσο η κυβέρνηση «παίζει άμυνα» με την τρόικα, τα λεφτά παραμένουν δεσμευμένα και η «θηλιά» της ρευστότητας σφίγγει γύρω από το λαιμό της.

Η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προέκυψε από τις εκλογές έκανε σημαία της την πολιτική διαπραγμάτευση. Ύστερα από τρία Eurogroup, στα οποία η ελληνική πλευρά προσπαθούσε να βρει λύση εκτός του πλαισίου που επιβάλλουν οι κανόνες λειτουργίας της ευρωζώνης, κατέληξε στο παρά πέντε στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, με την οποία πανηγύρισε το τέλος του μνημονίου, της τρόικας και της λιτότητας.

Πλην όμως δεν διασφάλισε τα κεφάλαια για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας. Η συμφωνία προβλέπει ότι η απελευθέρωση των δόσεων συνδέεται με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος.

Και όσο η κυβέρνηση «παίζει άμυνα» με την τρόικα, τα λεφτά παραμένουν δεσμευμένα και η «θηλιά» της ρευστότητας σφίγγει γύρω από το λαιμό της.

Σε μια ύστατη προσπάθεια να επαναφέρει τη διαπραγμάτευση σε πολιτικό επίπεδο, ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε επιστολή στην Αγκελα Μέρκελ επισημαίνοντας τον κίνδυνο η Ελλάδα να ξεμείνει από λεφτά και να μην είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, προκαλώντας τη μίνι Σύνοδο Κορυφής της περασμένη Πέμπτη στις Βρυξέλλες και τη χθεσινή συνάντηση στο Βερολίνο.

Η γερμανίδα καγκελάριος εμφανίστηκε για ακόμα μια φορά συναινετική. Όμως, όπως και στην περίπτωση Σαμαρά, παρέπεμψε το θέμα στο Eurogroup, δηλαδή στον Βολφγκανγκ Σόιμπλε. «Τις αποφάσεις τις παίρνει το Eurogroup» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Διότι η διαδικασία στην ΕΕ είναι συγκεκριμένη: το EuroWorking Group (τεχνικά κλιμάκια) επεξεργάζεται το θέμα, εισηγείται στο Eurogroup (υπουργοί Οικονομικών), το οποίο αποφασίζει και η Σύνοδος Κορυφής (αρχηγοί κρατών-μελών) υιοθετεί την απόφαση. Η Ανκελα Μέρκελ δεν έκανε τίποτα παραπάνω από αυτό που προβλέπουν οι κανόνες λειτουργίας της ΕΕ.

Το ίδιο τόνισε και ο Μάριο Ντράγκι μιλώντας χθες στο Ευρωκοινοβούλιο. «Η ΕΚΤ», είπε,«είναι ένα ίδρυμα που βασίζεται σε κανονισμούς, δεν είναι πολιτικός θεσμός» και πρόσθεσε ότι «δεν δημιουργεί νέους κανονισμούς για την Ελλάδα ή για καμία άλλη χώρα».

Καλά είναι λοιπόν τα χαμόγελα του Αλέξη Τσίπρα με την Ανγκελα Μέρκελ και το συναινετικό κλίμα που βγαίνει προς τα έξω. Όμως δεν αρκούν.

Χρειάζονται άμεσα πράξεις και μάλιστα με μετρήσιμο αποτέλεσμα, στο πλαίσιο της απόφασης της 20ης Φεβρουαρίου. Η επιλογή της πολιτικής διαπραγμάτευσης για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι δεν υφίσταται.

Που σημαίνει σκληρές και δύσκολες αποφάσεις για την κυβέρνηση, κάτω από την ασφυκτική πίεση της έλλειψης ρευστότητας. Από τις αποφάσεις αυτές θα κριθούν τα αποτελέσματα της συνάντησης του Βερολίνου.

Ηταν ένα ραντεβού που άργησε δυο μήνες.

Ηταν ένα ραντεβού που άργησε δυο μήνες, για να μη σας πω πέντε χρόνια. Χρειάστηκε να γίνουν εκλογές, να οδηγείται σε κατάρρευση η ελληνική οικονομία, οι άνεργοι να αυξάνονται και να πληθύνονται και στα ταμεία να μένουν χρήματα για μια-δυο εβδομάδες, για να γίνει αυτό το ραντεβού. Η συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα ήταν ένα σημαντικό βήμα κατευνασμού παθών, χρήσιμης παραδοχής της πραγματικότητας, κυρίως για την ελληνική πλευρά.

Η γερμανική κοινή γνώμη είδε ότι ο αριστερός Ελληνας πρωθυπουργός δεν είναι ο «δαίμονας» της Ευρώπης που στοχοποιεί τους Γερμανούς, αλλά αντίθετα υπερασπίστηκε την κ. Μέρκελ από την προσβολή που υπέστη από το πρωτοσέλιδο του «Σπίγκελ».

Ο κ. Τσίπρας έστειλε το μήνυμα ότι «για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν φταίνε οι Γερμανοί», αποδοκιμάζοντας έτσι τις γνωστές ακρότητες που κυριαρχούσαν στις διαδηλώσεις και στη ρητορική των νυν κυβερνητικών στελεχών. Αναγνώρισε ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό κτίστηκε (επί Μνημονίου), αλλά προκάλεσε μια κάποια ανησυχία (deja vu) όταν ανέφερε ότι πρέπει να προχωρήσουμε τη «δημοσιονομική προσαρμογή» με άλλο «μείγμα πολιτικής»... Είναι όμως ο πρώτος Ελληνας ηγέτης που από την καγκελαρία δήλωσε ότι το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου είναι «ηθικής» τάξης και όχι «υλικό», κλείνοντας επισήμως τη συζήτηση. Διαβεβαιώνοντας μάλιστα, σε πείσμα των όσων δήλωνε ο υπουργός Δικαιοσύνης, ότι κανείς από την κυβέρνηση δεν διανοήθηκε την κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε.

Μια δήλωση τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση πανηγύριζε για το ότι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είχε ετοιμάσει τον φάκελο για τη διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και έπιανε δουλειά η επιτροπή που ομόφωνα συστάθηκε στη Βουλή υπό την ηγεσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Το μόνο που δεν ακούστηκε στο Βερολίνο ήταν πότε θα ξεφύγει η Ελλάδα από τη λεπτή γραμμή της χρεοκοπίας. Αυτής που περιέγραψε ο πρωθυπουργός στην επιστολή του της 15ης Μαρτίου. Ας ελπίσουμε ότι το πολύ ακριβό εισιτήριο που πληρώθηκε για το Βερολίνο θα ισχύσει και για το επόμενο Eurogroup. Γιατί σε αυτό παρέπεμψε για τα λεφτά η κ. Μέρκελ? Εκεί που συμμετέχει ο κ. Σόιμπλε?

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι.

Η υποχρεωτική απασχόληση του Πρωθυπουργού με τις διεθνείς πλευρές της οικονομικής κρίσης μοιάζει να παρεμποδίζει την έναρξη του έργου της κυβερνήσεως. Οι πρώτες εβδομάδες έχουν κυλήσει μάλιστα με τους πολίτες να παρακολουθούν δραστηριότητες κατά την κρίση μεμονωμένων κυβερνητικών παραγόντων. Δεν είναι δηλαδή αποτέλεσμα σκέψης και απόφασης συλλογικών κυβερνητικών οργάνων, αλλά εκφράζουν προφανώς την άποψη του συντάκτη κάθε συγκεκριμένης απόφασης, συνήθως υπουργού.

Δημιουργείται ήδη η εντύπωση ότι η κυβέρνηση μοιάζει πολύ, κατά την οργάνωση και την έκφρασή της, με τον κομματικό σχηματισμό που τη γέννησε.
Είναι καταφανές ότι σημαντικά στελέχη του κυβερνητικού σχήματος δεν γνωρίζουν ότι όλα εξαρτώνται από τον παράγοντα χρόνο.

Ψηφίσαντες και μη ψηφίσαντες, παρακολουθούν με δικαιολογημένη ανησυχία ελλείψεις και παραλείψεις της κυβερνητικής πολιτικής. Και ορισμένες πράξεις, αν στην αρχή συνάντησαν τη φιλική προδιάθεση του κοινού, ταχέως τείνουν να λάβουν τον χαρακτήρα υπολειμμάτων της ληξάσης Αποκριάς...

Ολοι έχουμε αντιληφθεί ότι στο υπουργείο Οικονομικών τα πράγματα είναι απλώς διασκεδαστικά χάρη στη δημοτικότητα του ριζοσπάστη υπουργού. Αλλά και όσοι συμπαθούν τον υπουργό, που κατέστη διεθνώς διάσημος λόγω των ενδυματολογικών ιδιαιτεροτήτων του, πιστεύουν ότι η καθημερινή παρουσία του υπουργού στο υπουργείο του είναι υποχρεωτική.

Δεν χρειάζεται να αναφέρει κανείς άλλες παραλείψεις σε διάφορα υπουργεία, όπως επίσης είναι γνωστές οι πρωτοβουλίες υπουργών που εκδηλώνονται χωρίς να ενημερωθεί το Μέγαρο Μαξίμου. Με λίγα λόγια, μοιάζει απαραίτητο να περάσουν οι περισσότεροι υπουργοί και υφυπουργοί από σεμινάρια περί το κυβερνάν. Εκεί θα εκμάθουν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι.

Οι ψηφοφόροι εμπιστεύθηκαν τον Πρωθυπουργό για να κυβερνήσει και όχι τις σκιές του παρελθόντος που προφανώς θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα στους «παραδείσους» της Ιστορίας.

Ακυρώθηκε άλλη μια παγίδα

Ολα δείχνουν πως η κυβέρνηση απέφυγε, προς το παρόν τουλάχιστον, άλλη μια παγίδα θανάτου. Με οικονομικούς όρους είναι η τέταρτη, σε διάστημα δύο μηνών, στο πλαίσιο του σχεδίου «αριστερή παρένθεση». Θυμίζουμε, για όσους μέσα στη δίνη των γεγονότων εξασθενεί η μνήμη τους, ότι την αγχόνη της εκτέλεσης, διά χρηματοδοτικής ασφυξίας, είχαν κατασκευάσει προεκλογικά με περίτεχνο τρόπο Σαμαράς - Βενιζέλος. Με εγχώρια και εισαγόμενα υλικά επιχειρήθηκε ως τώρα: Ο τραπεζικός πανικός, με τη μαζική απόσυρση καταθέσεων, παραλλήλως και αμέσως μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Η κατάρρευση των εσόδων και επομένως η μη καταβολή μισθών, συντάξεων κ.λπ. την πρώτη μετεκλογική περίοδο. Η οδήγηση σε πιστωτικό γεγονός, λόγω αδυναμίας ανταπόκρισης στις δανειακές υποχρεώσεις του Μαρτίου.

Ο χρόνος και ο χώρος που απέσπασε από την αμφιλεγόμενη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου επιχειρήθηκε σχεδιασμένα και συστηματικά να ακυρωθούν. Με κεντρικό στόχο να επανέλθει το προηγούμενο μνημονιακό καθεστώς και να σβήσει από τον ευρωπαϊκό χάρτη μια εναλλακτική πορεία στην ευρωκτόνα λιτότητα. Αυτή ήταν η τέταρτη στη σειρά επιχείρηση εγκλωβισμού από το νεοφιλελεύθερο ιερατείο της Ευρωζώνης και των επικουρικών ελληνικών μνημονιακών δυνάμεων.

Παρά τις αδυναμίες και τα λάθη, το νέο κυβερνητικό σχήμα της «κοινωνικής σωτηρίας» στάθηκε ως τώρα όρθιο. Εδραιώνοντας, παραλλήλως, στο εσωτερικό την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του, όπως όλα δείχνουν και επιβεβαιώνουν οι ψοφοδεείς ηγεσίες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, σκιαμαχώντας για επουσιώδη. Οταν δεν συμπλέουν ή και δεν ταυτίζονται με όσους θέλουν να ανανεώσουν την ταυτότητα του ελληνικού προτεκτοράτου.

Τα αποτελέσματα του «πολέμου» δεν έχουν, όμως, ακόμη κριθεί. Οι αποφάσεις της 19ης Μαρτίου ενδέχεται τις επόμενες μέρες να αμφισβητηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το μαρτύριο με τις χρηματοδοτικές σταγόνες δεν αποκλείεται να παραταθεί. Οι μάχες θα συνεχίζονται μέχρι το τέλος Απριλίου στην εχθρική έδρα του Eurogroup μέχρι την έγκριση του «καταλόγου των μεταρρυθμίσεων». Ενώ η αποφασιστική είναι βέβαιο ότι θα δοθεί το καλοκαίρι, με τη λήξη της τετράμηνης μεταβατικής περιόδου.

Η κυβέρνηση, έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να στέκεται ίση απέναντι σε εταίρους, καλείται στην τρέχουσα φάση να βεβαιώσει ότι μπορεί και να κυβερνήσει με βάση τη λαϊκή εντολή που έχει λάβει. Αν όλα δικαιολογούνταν μέχρι προχθές στο όνομα των ανελέητων διαπραγματεύσεων και των πολιτικών της αποφυγής των θανάσιμων παγίδων, από δω και πέρα θα κρίνεται και από το πρόσημο της παραγωγής κυβερνητικού έργου. Διαπραγματεύσεις και έργο πάνε «πακέτο»...

Ο χρόνος έχει προ πολλού εξαντληθεί και ανάσες χωρίς χρηματοδότηση δεν είναι παρά βαθιές εισπνοές τοξικού ατμού.

Ο κ. Τσίπρας διαπίστωσε ότι το ευρωπαϊκό τρένο δεν έχει θέσεις δωρεάν και υπάρχουν κανόνες για τους επιβάτες. Με τη χώρα στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης, μια αχτίδα συμβιβασμού είναι θετική, αλλά δεν θα πρέπει να εκληφθεί σαν μια ακόμη «ανάσα». Ο χρόνος έχει προ πολλού εξαντληθεί και ανάσες χωρίς χρηματοδότηση δεν είναι παρά βαθιές εισπνοές τοξικού ατμού.

Η κυβέρνηση έχοντας πλέον την εμπειρία τού τι εστί να διαπραγματεύεσαι επί συγκεκριμένων κειμένων και όχι με συνθήματα, δεν έχει άλλο δρόμο από το να κινηθεί τάχιστα για την υποβολή των προτάσεών της στο τρίο των θεσμών και στο Eurogroup, ώστε να έρθει η πραγματική ανάσα με το ξεκλείδωμα της ρευστότητας.

Το άλλα εννοούσαμε στις 20 Φλεβάρη, άλλα καταλάβατε, οι εποικοδομητικές ασάφειες κ.λπ., δεν δημιουργούν πρόβλημα αξιοπιστίας μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό, καθώς σιγά σιγά θα φαίνεται πιο καθαρά ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ο Α. Τσίπρας από σήμερα βρίσκεται μπροστά στην αφετηρία μιας πολύ δύσκολης διαδρομής. Γιατί η απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου που επαναβεβαίωσε ο ίδιος προχθές μαζί με τους άλλους ηγέτες προβλέπει την εφαρμογή μιας κρίσιμης μάζας των δεσμεύσεων του Μνημονίου. Οπως κι αν το διαβάσεις, όπως και να το βαφτίσεις, το «ελληνικής ιδιοκτησίας» πρόγραμμα όλοι γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να κινηθεί και πολύ έξω από αυτό το πλαίσιο.

Είναι κατανοητό το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει να πειστούν όχι τόσο οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όσο οι βουλευτές του για να αποδεχτούν αυτή τη σκληρή πραγματικότητα. Ας έχουμε απλώς υπόψη μας ότι αυτή τη φορά δεν θα είναι τόσο εύκολο να κάνουμε το «κορόιδο». Γιατί η προχθεσινή συμφωνία δεν έγινε με κάποιους τεχνοκράτες ή τροϊκανούς, αλλά με την ηγεσία της Ευρώπης. Και οι συνέπειες τώρα μιας υπαναχώρησης θα είναι ανάλογες όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για τη χώρα...

Πώς έγινε λοιπόν, κι ένα μήνα αργότερα η Ελλάδα ασφυκτιά.

Η ευρύτερη λαϊκή στήριξη που απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, η οποία βασίζεται στις συνέπειες της κρίσης και στις υποσχέσεις της νέας κυβέρνησης ότι τα βάσανα τελείωσαν, θα μπορούσε να οδηγήσει προς μια πιο αποτελεσματική πολιτική. Οι εταίροι μας, επίσης, διαπιστώνουν τη ζημία που προκλήθηκε στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια και θα ήθελαν και αυτοί να βρουν τρόπο να στηρίξουν την Ελλάδα, χωρίς να ξεφύγουν από το γενικό πλαίσιο της πολιτικής που επέβαλαν: οικονομική στήριξη με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις. Η συμφωνία που σφυρηλατήθηκε στο Eurogroup, στις 20 Φεβρουαρίου, εξέφραζε την ανάγκη των δύο πλευρών να βρουν μια λύση. Πώς έγινε, λοιπόν, κι ένα μήνα αργότερα η Ελλάδα ασφυκτιά, βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία ενώ οι εταίροι δυσανασχετούν, σαν να μην πέρασε μία μέρα από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου;

Και οι δύο πλευρές είναι παγιδευμένες μέσα στις πολιτικές και τις νοοτροπίες τους, αλλά και μέσα στην καχυποψία τους για τις κινήσεις και τα κίνητρά τους. Οι δανειστές θέλουν να κρατήσουν τη χώρα μας στην Eυρωζώνη, αλλά δεν ξέρουν πώς μπορούν να την αναγκάσουν να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις χωρίς να προκαλέσουν μια ρήξη που θα επιδείνωνε την κατάσταση. Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου είναι, ουσιαστικά, ένα παιχνίδι με τον χρόνο: οι δανειστές έδωσαν στην Ελλάδα μια ευκαιρία να τους πείσει ότι θα εφαρμόσει κάποιες μεταρρυθμίσεις, ενώ η Αθήνα δέχθηκε να παρατείνει τη δανειακή συμφωνία που είχε περιγράψει ως «νεκρή». Ο χρόνος, όμως, συνδέθηκε με χρήμα –το χρήμα το οποίο δεν θα δινόταν στην Αθήνα έως την ώρα που θα έπειθε τους δανειστές ότι πράγματι εφαρμόζει τις δεσμεύσεις της.

Απολαμβάνοντας τόσο μεγάλη στήριξη εντός Ελλάδος, αλλά και αντιμέτωπη με τόσο μεγάλη κρίση ρευστότητας, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δικαιολογήσει έναν συμβιβασμό με τους δανειστές, που θα επέτρεπε την εισροή μέρους του φθηνού χρήματος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εισπράττουν οι εταίροι μας στην Eυρωζώνη. Προτίμησε να επιμείνει στις θέσεις που διακήρυττε πριν από τις εκλογές. Δηλώνοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να υποχωρήσει, η κυβέρνηση δεν λογαριάζει πόσο απομονώνεται η Ελλάδα ούτε ότι η χώρα μας είναι αυτή που επείγεται για χρήματα, την ώρα που τα έσοδα καταρρέουν και η οικονομία «παγώνει».
Πολιτικοί που βάζουν την τύχη της χώρας πάνω απ’ όλα θα τολμούσαν να υποστούν το όποιο πολιτικό κόστος ενός συμβιβασμού με τους δανειστές. Η κυβέρνηση απέδειξε πόσο αμφισβητεί την πολιτική των δανειστών, αλλά δεν τους δίνει την ευκαιρία να συμβιβαστούν κι αυτοί. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με την ενθουσιώδη παρότρυνση των ΑΝΕΛ, επιλέγει νοοτροπία πολιορκίας, εκλαμβάνοντας κάθε έκφραση ανησυχίας ή διαφωνίας ως επιβεβαίωση της ορθότητας των δικών της επιλογών. Η σύμπραξη της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την εθνικιστική Δεξιά λειτουργεί σαν αίθουσα καθρεφτών, όπου βλέπουν ο ένας τον άλλον και ό,τι θέλουν, αδιάφοροι για την πραγματικότητα, αδιάφοροι για τις συνέπειες. Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι ηγείται ενός ευρωπαϊκού λαϊκού κινήματος, θα αδυνατεί να λογαριάσει τη ζημία που προκαλεί στην ίδια του τη χώρα.

Έντυπη

Η κυβέρνηση μοιάζει να παίζει το τελευταίο χαρτί της.

Η κυβέρνηση μοιάζει να παίζει το τελευταίο χαρτί της. Το οποίο δυστυχώς μετατρέπεται σε τελευταίο χαρτί και για την ίδια τη χώρα. Ζητώντας τη σύγκληση της πενταμερούς, που έγινε εξαμερής με την προσθήκη του προέδρου του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να κάνει την υπέρβαση. Αυτήν που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα και συγχρόνως θα καθησυχάσει τους πολίτες που, μην έχοντας πια και πολλά χρήματα να σηκώσουν από τα ΑΤΜ, αγωνιούν για τις συντάξεις και τους μισθούς τους. Σε μία οικονομία που έχει καταρρεύσει απολύτως, που ο κανόνας είναι πλέον κανείς να μην πληρώνει κανέναν?

Η κυβέρνηση χθες με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα έδειξε ότι έχει κάνει μία πολύ δύσκολη υψηλού ρίσκου επιλογή. «Εκαψε τις βάρκες» και τώρα πια δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Ετσι προσέρχεται απόψε σε μία από τις κρισιμότερες «μάχες» εξουθενωμένη, αποδυναμωμένη, απέναντι σε ένα εχθρικό Διευθυντήριο (που η ίδια όμως συγκρότησε ζητώντας τη μίνι διάσκεψη), σε κλίμα πολωμένο, με ευθύνη και της ίδιας. Και όλοι, φυσικά, αναρωτιούνται: υπάρχει κάποιος σχεδιασμός; Εχουν σκεφθεί τι ακριβώς θα ζητήσουν και έχουν υπολογίσει ποιος μπορεί να είναι ο ρεαλιστικός στόχος απόψε; Ή απλώς θα χρησιμοποιηθεί αυτή η συνάντηση για να βρεθούν άλλοθι, να γίνει το blame game και να φορτωθεί η ευθύνη στο Διευθυντήριο για ό,τι συμβεί από δω και πέρα; Γιατί εάν απόψε ο κ. Τσίπρας ζητήσει χρηματοδοτική ανάσα, απόλυση της τρόικας, χρόνο και συμπάθεια, θα πρέπει να έχει κάτι πολύ μεγάλο να προσφέρει ως αντάλλαγμα. Και με την ομιλία του χθες, που απευθυνόταν στο κομματικό ακροατήριό του, έδειξε ότι δεν θα έχει κάτι τέτοιο στις αποσκευές του.

Ηγέτης, όμως, λογίζεται εκείνος που νοιάζεται για την τύχη της χώρας και το μέλλον των πολλών και δεν λυγίζει από τις κραυγές των λίγων.

Ολοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση κάτι έχει στο μυαλό της, δεν πάει «γυμνή» στον λάκκο των λεόντων. Και, κυρίως, ότι αντιλαμβάνεται τις δραματικές συνέπειες από ένα «ηρωικό» αδιέξοδο... Το οποίο δυστυχώς μετατρέπεται σε τελευταίο χαρτί και για την ίδια τη χώρα. Ζητώντας τη σύγκληση της πενταμερούς, που έγινε εξαμερής με την προσθήκη του προέδρου του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να κάνει την υπέρβαση. Αυτήν που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει το δραματικό αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα και συγχρόνως θα καθησυχάσει τους πολίτες που, μην έχοντας πια και πολλά χρήματα να σηκώσουν από τα ΑΤΜ, αγωνιούν για τις συντάξεις και τους μισθούς τους. Σε μία οικονομία που έχει καταρρεύσει απολύτως, που ο κανόνας είναι πλέον κανείς να μην πληρώνει κανέναν?

Η κυβέρνηση χθες με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα έδειξε ότι έχει κάνει μία πολύ δύσκολη υψηλού ρίσκου επιλογή. «Εκαψε τις βάρκες» και τώρα πια δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Ετσι προσέρχεται απόψε σε μία από τις κρισιμότερες «μάχες» εξουθενωμένη, αποδυναμωμένη, απέναντι σε ένα εχθρικό Διευθυντήριο (που η ίδια όμως συγκρότησε ζητώντας τη μίνι διάσκεψη), σε κλίμα πολωμένο, με ευθύνη και της ίδιας. Και όλοι, φυσικά, αναρωτιούνται: υπάρχει κάποιος σχεδιασμός; Εχουν σκεφθεί τι ακριβώς θα ζητήσουν και έχουν υπολογίσει ποιος μπορεί να είναι ο ρεαλιστικός στόχος απόψε; Ή απλώς θα χρησιμοποιηθεί αυτή η συνάντηση για να βρεθούν άλλοθι, να γίνει το blame game και να φορτωθεί η ευθύνη στο Διευθυντήριο για ό,τι συμβεί από δω και πέρα; Γιατί εάν απόψε ο κ. Τσίπρας ζητήσει χρηματοδοτική ανάσα, απόλυση της τρόικας, χρόνο και συμπάθεια, θα πρέπει να έχει κάτι πολύ μεγάλο να προσφέρει ως αντάλλαγμα. Και με την ομιλία του χθες, που απευθυνόταν στο κομματικό ακροατήριό του, έδειξε ότι δεν θα έχει κάτι τέτοιο στις αποσκευές του.

Ηγέτης, όμως, λογίζεται εκείνος που νοιάζεται για την τύχη της χώρας και το μέλλον των πολλών και δεν λυγίζει από τις κραυγές των λίγων.

Ολοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση κάτι έχει στο μυαλό της, δεν πάει «γυμνή» στον λάκκο των λεόντων. Και, κυρίως, ότι αντιλαμβάνεται τις δραματικές συνέπειες από ένα «ηρωικό» αδιέξοδο...