Ζηλεύεις αυτό που νομίζεις πως θα μπορούσες να αποκτήσεις αλλά δεν το έχεις.

Η εικόνα πρέπει να είναι οικεία για τους παλαιότερους. Ενα τσούρμο από παιδιά με τα κεφάλια κουρεμένα γουλί και τα κοντά τους παντελόνια να τρέχουν πίσω από την «κούρσα» και να πετάνε πέτρες ή να τη σημαδεύουν με τη σφεντόνα τους φωνάζοντας όλα μαζί. Ασπρόμαυρη σκηνή από ταινία του Παζολίνι, ή ιταλικός νεορεαλισμός σε συνοικία της Νάπολης, ή γιατί όχι ελληνικό χωριό κάπου στα βάθη της δεκαετίας του ’50.

Τι θέλουν να πετύχουν; Δεν θέλουν να κλέψουν, ούτε τους περνάει απ’ το μυαλό να καταστρέψουν το αυτοκίνητο, όπως οι τρωγλοδύτες του κράτους των Εξαρχείων. Το μόνο πράγμα που επιθυμούν είναι να πετάξουν πέτρες και να ουρλιάξουν για να εξορκίσουν αυτό το πράγμα με τα νίκελ που γυαλίζουν στον ήλιο. Ζηλεύουν; Ούτε καν. Ζηλεύεις αυτό που νομίζεις πως θα μπορούσες να αποκτήσεις αλλά δεν το έχεις. Και σ’ αυτούς τους ταλαίπωρους γαβριάδες δεν περνούσε απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν κούρσα.

Θέλουν να τρίξουν τα δόντια τους, να βγάλουν το άχτι τους και να έχουν να λένε. Οπως ο κ. Φλαμπουράρης θα διηγείται έπειτα από καιρό στα βαφτιστήρια του: ήταν ωραία τότε που με τον μπαμπά πετροβολούσαμε τους Γερμανούς. Και μετά τι έγινε βρε θείο; Μετά οι Γερμανοί φοβήθηκαν, πάτησαν γκάζι κι εμείς μείναμε με τη σκόνη που σήκωσε πίσω της η κούρσα, αλλά το διασκεδάσαμε.

Από τη νέα μεγάλη ιδέα του ελληνισμού, τις γερμανικές αποζημιώσεις, στα αεροπλάνα των τζιχαντιστών που θα απογειωθούν από την Αθήνα και θα προσγειωθούν στο Βερολίνο, κι από το σκάνδαλο που σέρνει πίσω του ο κ. Σόιμπλε στο υψωμένο μεσαίο δάχτυλο του απελευθερωμένου από συμπλέγματα αυτογνωσίας εθνικού μας Γιάνη, οι ήρωες μπορεί να νομίζουν ότι πρωταγωνιστούν στην Ιλιάδα του 2015, όμως η υπόθεση μάλλον θυμίζει πετροπόλεμο. Εθνικό πετροπόλεμο με τα όλα του, παρελάσεις, μπάντες με γκρανκάσες που παιανίζουν καλαματιανούς και τσάμικο προς τέρψιν και συμμόρφωσιν του γούστου της Αριστεράς.

Ας αφήσουμε το εφικτό. Αυτό είναι για τους συντηρητικούς που δεν έχουν φαντασία. Και ας ανιχνεύσουμε το επιθυμητό, ό,τι εμπνέει τη φαντασία που κατέκτησε επιτέλους την εξουσία. Τι επιδιώκουν με τον πετροπόλεμο που ξεκίνησαν με τους Γερμανούς; Να θυμώσουν, να μας δείρουν, να ιδρώσουν, να κρυώσουν κι ύστερα να σκάσουν; Να νιώσουν τη δύναμη της ελληνικής σφεντόνας; Να φτάσουν οι σχέσεις μας με την Ευρώπη στο μη παρέκει και το ρήγμα να γίνει αγεφύρωτο;

Μην πάει ο νους σας στο κακό. Το άχτι τους θέλουν να βγάλουν οι άνθρωποι. Το άχτι τους και μερικές ωραίες πλάκες για το ύφος του Σόιμπλε όταν είδε το δάχτυλο του Βαρουφάκη που θα τις διηγούνται το καλοκαίρι στις ακρογιαλιές της Ικαρίας. Εξάλλου τι θα έχουν να διηγούνται στα βαφτιστήρια τους; Οτι μας έβγαλαν απ’ την Ευρώπη; Οτι μας πήγαν στη δραχμή; Οχι βέβαια. Τους φτάνει να λένε ότι πολέμησαν τους Γερμανούς, τους έκαναν να χορεύουν στο ταψί από τα νεύρα τους, το καταχάρηκαν και πνίγηκαν ηρωικώς μαχόμενοι στη σκόνη που άφησε πίσω της η κούρσα στον χωματόδρομο.

Κι ύστερα απλώς θα ξυπνήσουν σαν τον Βασίλη Λογοθετίδη στο περίφημο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Κι από κει που έπαιζαν τους ήρωες της αντίστασης στο όνειρό τους θα επιστρέψουν στη δόξα της αυλίτσας στη μικρή τους συνοικία. Γιατί αυτό τους νοιάζει πάνω απ’ όλα. Να μπορούν να πίνουν τον καφέ τους στο Φίλιον ή στα Εξάρχεια με το κεφάλι ψηλά, σαν γνήσιοι καρατερίστες της ελληνικής κωμωδίας.

Στο Βερολίνο για λύση

Για δύο μήνες η κυβέρνηση ασκείται σε μια ακατανόητη επιθετική ρητορική, ενώ στην πράξη διαρκώς υποχωρεί, χωρίς όμως να επιτυγχάνει αυτά που τόσο πολύ έχει ανάγκη η χώρα. Φθάσαμε να κάνουμε όλους τους εταίρους εχθρικούς απέναντι στη χώρα και τις επιδιώξεις της, μέχρι του σημείου ακόμη και η Κύπρος να μην μπορεί να στηρίξει τις ελληνικές θέσεις στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Μέσα σε ένα νέφος δηλώσεων που συχνά στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους σοβαρότητας γίναμε ο περίγελος του πλανήτη με τις κοτσάνες των υπουργών που δεν ξέρουν τι λένε και ορισμένων στελεχών που έχουν άλλη στρατηγική.
Από διολίσθηση σε διολίσθηση και από αμφισημία σε αμφισημία φθάσαμε και πάλι στο χείλος του γκρεμού με Μνημόνιο χωρίς λεφτά και τώρα η κυβέρνηση σε μια ακραία κίνηση «σκουπίζει» και τα αποθεματικά των Ταμείων που είναι ιερά και ουδείς έχει το δικαίωμα να... βάλει χέρι. Η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια για άλλον παραλογισμό και ασκήσεις κομματικής παραμυθίας, διότι σε λίγο η βλάβη ενδέχεται να καταστεί ανήκεστος. Σε λίγες εβδομάδες, όπως επιμένουν οι γνωρίζοντες, θα είναι πολύ αργά για κινήσεις σωτηρίας.
Είναι συνεπώς επιβεβλημένο με κάθε τρόπο η κυβέρνηση να ολοκληρώσει τη στροφή προς τον ρεαλισμό και να δοκιμάσει στην πράξη τις δυνατότητες των όποιων διορθώσεων, αλλά να μη διαλύσει τον τόπο. Τέτοια εντολή δεν έχει λάβει και προφανώς δεν θα λάβει, όποιο τέχνασμα και αν σκαρφιστεί.
Το ραντεβού στο Βερολίνο και οι συζητήσεις με την καγκελάριο της Γερμανίας Α. Μέρκελ είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα να ανατρέψει τα δεδομένα αιφνιδιάζοντας θετικά, κόντρα στις εντυπώσεις που έχουν δημιουργηθεί σε βάρος του έως τώρα. Αν κινηθεί έξυπνα ίσως καταφέρει να ενσωματώσει στην πολιτική του την αναγκαία προσαρμογή με την πραγματικότητα που θα του δώσει χρήμα και χρόνο για να μπορέσει να ισορροπήσει σε αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο. Το προφανές είναι ότι δεν πάει στο Βερολίνο για να... αναμετρηθεί με το Τείχος, αλλά για να συνεννοηθεί και είναι λογικό ότι θα προηγηθεί η κατάλληλη προετοιμασία για να μην έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις. Στο σημείο που βρίσκεται ο τόπος και τα πάντα κινούνται οριακά, κάθε λεπτό καθυστέρησης ισοδυναμεί με ακόμη ένα βήμα προς την καταστροφή.

Με όλα τα μέτωπα ανοιχτά;

Στα σεμινάρια περί της τεχνικής των διαπραγματεύσεων που είχα παρακολουθήσει κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, έμαθα ότι χρυσός κανόνας της επιτυχίας είναι ο προσδιορισμός τού κάθε φορά κεντρικού στόχου και η συγκέντρωση στον στόχο αυτόν των μειζόνων δυνατών συμμαχιών και συνεργειών για την επίτευξή του. Είναι προφανές ότι για την Ελλάδα, τη συγκεκριμένη συγκυρία, κεντρικό στόχο αποτελεί μια συμφωνία με τους εταίρους που θα εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση του κράτους, τη ρευστότητα των τραπεζών, την προσέλκυση επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην προοπτική της ανάκτησης της αξιοπιστίας της χώρας, την έξοδό της στις αγορές και την ανάκαμψη της οικονομίας, που θα την επαναφέρει στην κανονικότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Και όμως, τη στιγμή που αυτό είναι το κύριο ζητούμενο, στο οποίο θα έπρεπε να συγκεντρωθούν οι ευρύτερες δυνατές συμμαχίες, γινόμαστε μάρτυρες του ανοίγματος όλων των μετώπων προς κάθε κατεύθυνση με αποτέλεσμα την προϊούσα απομόνωση της χώρας και την απομάκρυνση από την επίτευξη της ζωτικής στόχευσής της. Ετσι, ο κ. Καμμένος κάνει άσκοπες βόλτες με ελικόπτερα στα σύνορα, ο κ. Κοτζιάς θέτει το ζήτημα των κυρώσεων έναντι της Ρωσίας, και οι δύο μαζί απειλούν με την προς Βορρά απώθηση χιλιάδων μεταναστών, ακόμα και τζιχαντιστών, ενώ ο επικοινωνιακός κ. Βαρουφάκης εδώ και έναν μήνα ασχολείται με το αν η τρόικα θα λέγεται θεσμοί ή το Μνημόνιο θα αποκαλείται συμβόλαιο δοκιμάζοντας τα νεύρα όλων των ορθολογιστών Ευρωπαίων συναδέλφων του που θέλουν απτά και κοστολογημένα μέτρα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τέθηκε μετ' επιτάσεως και το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και απειλήθηκε η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού Δημοσίου στην Ελλάδα. Μόνος λόγος που μπορώ να φανταστώ αυτής της διεκδικητικής καταιγίδας είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της στροφής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα και ο κατευνασμός των διάφορων υπεραριστερών συνιστωσών του, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αντιπολιτευτική ρητορεία από την ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας. Μπορεί όμως αυτό να συνεχιστεί και πού άραγε θα σταματήσει; Και έως τότε, η χώρα θα είναι ακόμα όρθια ή θα μας βρει εν τω μεταξύ το αναπάντεχο κακό; Βλέποντας τα παραπάνω, κοντεύω να ξεχάσω όσα έμαθα για την τεχνική της διαπραγμάτευσης και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πού το πάει η κυβέρνηση. Ελπίζω να καταλαβαίνουν αυτοί που μας κυβερνούν.

Η πραγματική οικονομία προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα καθεστώς πολιτικής αστάθειας.

Η πραγματική οικονομία προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα καθεστώς πολιτικής αστάθειας και οικονομικής ασφυξίας, που απειλεί να διαλύσει ακόμη και τις πλέον υγιείς επιχειρήσεις οι οποίες άντεξαν στα πέντε χρόνια της κρίσης. Οταν οι διεθνείς συναλλαγές καθίστανται σχεδόν απαγορευτικές για τις ελληνικές εταιρείες, το κόστος εκτοξεύεται και η κατάρρευση της εμπιστοσύνης μεταφράζεται σε απώλειες αγορών. Το ντόμινο αυτών των εξελίξεων θα μεταφραστεί πολύ σύντομα σε άμεσες συνέπειες στην ανεργία που, ενώ φάνηκε τους προηγούμενους μήνες να φρενάρει, τώρα όλα δείχνουν ότι επιστρέφει απειλητικά.

Η νέα δραματική έκκληση του διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος τόνισε ότι «...η αβεβαιότητα απειλεί με εκτροχιασμό την οικονομία...», σε κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει προκαλέσει συναγερμό. Δυστυχώς, όμως, για κάποιο λόγο η μακαριότητα τείνει να επικρατήσει παντού και ο στρουθοκαμηλισμός μοιάζει να είναι το αντίδοτο στη ζοφερή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Το κακό όμως είναι ότι ακόμη και οι πλέον λογικοί της νέας εξουσίας εμφανίζονται αμήχανοι για το τι μέλλει γενέσθαι. Βλέπουν ότι η κυβέρνηση εγκλωβίσθηκε σε μια ακραία ρητορική που κατέστρεψε τη σχέση εμπιστοσύνης με τους εταίρους, για να κρατήσει αρραγές το εσωτερικό (στην πραγματικότητα το εσωκομματικό) μέτωπο, χρησιμοποιώντας μια σκόπιμη ασάφεια που μόνο δυσαρέσκειες προκάλεσε.

Τώρα που τα πάντα κινούνται οριακά και ο χρόνος, αλλά πρωτίστως το χρήμα, τελειώνει, δεν έχουν εναλλακτικό σχέδιο και το μόνο που ψελλίζουν είναι η αόριστη διαρκής προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, για να καλύψει τις δικές τους ατολμίες να κυβερνήσουν με βάση την εντολή της 25ης Ιανουαρίου. Το ενδεχόμενο ατυχήματος πια φαίνεται να πλησιάζει, όχι όμως ως τυχαίο και απρόβλεπτο επεισόδιο, αλλά ως έγκλημα εξ αμελείας αν όχι εκ προμελέτης.

Τα βαφτίσια της τρόικας σε... θεσμούς και των τροϊκανών σε... αντιπροσώπους τη σώσαμε την εθνική αξιοπρέπεια.

Μια από τις ωραιότερες και μεστές νοήματος λέξη της ελληνικής γλώσσας είναι η λέξη «θεσμός» και στον πληθυντικό «θεσμοί». Είναι μια λέξη που ακούγεται πάρα πολλές φορές και εκφέρεται από όλους μας σε μια σοβαρή συζήτηση. Ως πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 2015 σήμαινε τις ακόλουθες έννοιες, όπως σχεδόν καθολικά δέχονται τα έγκυρα λεξικά της γλώσσας μας: το ισχύον ως δίκαιο, κανόνας δικαίου, νόμος. Επίσης σύστημα που δημιουργεί ηθική και νομική κατάσταση, π.χ. ο θεσμός της οικογένειας, της δικαιοσύνης, στον πληθυντικό «θεσμοί» σημαίνουν το σύνολο θεμελιωδών καταστάσεων ηθικής και νόμων, π.χ. πολιτικοί θεσμοί, θέσμια, εκκλησιαστικοί θεσμοί, κοινοβουλευτικοί θεσμοί κ.ά. Αυτά λοιπόν σήμαινε η ωραία μας λέξη μέχρι που το έφερε η κατάρα να αναζητήσει η καινούργια μας κυβέρνηση φερετζέ για να κουκουλώσει την τρόικα σαν μουσουλμάνα για να μην τη γνωρίζει ο λαός και να την περνάει για κάτι διαφορετικό και καλύτερο από την τρόικα που ξέραμε.

Το κακό είναι ότι αρχίσαμε σχεδόν όλοι μας (σχεδόν) να αποκαλούμε την τρόικα θεσμό και τους τροϊκανούς αντιπροσώπους των θεσμών! Και βαφτίστηκε, όπως είπε και ο Γλέζος που ασχολείται δόκιμα με τη γλωσσολογία, το κρέας ψάρι! Υστερα από αυτά τα βαφτίσια της τρόικας σε... θεσμούς και των τροϊκανών σε... αντιπροσώπους τη σώσαμε την εθνική αξιοπρέπεια, πλέον θα μας ελέγχουν οι θεσμοί και οι πρώην τροϊκανοί που έρχονταν για έλεγχο και κατσικώνονταν στις σκονισμένες καρέκλες (λόγω απολύσεως των καθαριστριών) του υπουργείου Οικονομικών, πλέον οι δυστυχείς θα κάθονται λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα στους θρόνους του ξενοδοχείου «Χίλτον» και εκεί θα τους πηγαίνουν τους φακέλους οι περήφανοι υπήκοοι, εκείνοι θα τους ελέγχουν, θα βρίσκουν ελλείψεις, θα τους ξαναστέλνουν τους περήφανους δικούς μας καμιά εικοσαριά φορές πέρα-δώθε να φέρνουν συμπληρωματικά στοιχεία, ε, και σε μια από τις τόσες φορές θα το φέρει η φυσική ροή των πραγμάτων να το ξεστομίσει κάποιος κακός τροϊκανός: Αφού πηγαίνεις που πηγαίνεις, δεν μου αγοράζεις ερχόμενος και ένα τοστ ζαμπόν-τυρί; Για να έρθουμε στην αρχή του άρθρου, ύστερα από χρόνια τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα διαβάζουν στα λεξικά του μέλλοντος στο λήμμα «θεσμοί» και θα βλέπουν ότι η λέξη αυτή σημαίνει κάτι κακούς ανθρώπους που λέγονταν τροϊκανοί ( ας ελπίσουμε ότι θα έχουν φύγει έως τότε), έρχονταν στη χώρα να ελέγξουν και να μας δώσουν δάνεια, αλλά πρόσβαλαν την εθνική μας αξιοπρέπεια και η τότε πατριωτική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τους ονόμασε θεσμούς και διασώθηκε η εθνική υπερηφάνεια.

Περί καταθέσεων

Δεν μου είχε συμβεί σε άλλη περίπτωση, έως τώρα τουλάχιστον, αλλά η παρέμβαση του υπουργού Επικρατείας Αλ. Φλαμπουράρη για τις καταθέσεις στο εξωτερικό με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Και όχι μόνο για τους πολιτικούς, σε όποιο κόμμα κι αν ανήκουν, ή όσους ασκούν δημόσιο λειτούργημα, περιλαμβανομένων και των δημοσιογράφων. Το πιστεύω για όσους ζούμε σε αυτόν τον τόπο, με τις αναπόφευκτες φυσικά εξαιρέσεις εκείνων που έχουν οικονομικές συναλλαγές με το εξωτερικό.

Αλλά όλα αυτά υπό μία προϋπόθεση. Πως ενώ για τους πολιτικούς και τους πολιτευόμενους η υποχρέωση αυτή οφείλει να είναι γενική και δεσμευτική, για τον απλό πολίτη δεν μπορεί να ισχύει το ίδιο. Ο απλός πολίτης, που υφίσταται τις θετικές ή αρνητικές συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων, έχει κάθε δικαίωμα να προστατεύει τα περιουσιακά του στοιχεία από τη στιγμή που και νομίμως έχουν αποκτηθεί και σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία φορολογηθεί.

Αν, λοιπόν, θέλουν οι κυβερνώντες να επαναπατριστούν τα χρήματα που έχουν βγει σε ξένες τράπεζες οφείλουν να δημιουργήσουν κλίμα εμπιστοσύνης και όχι δυσπιστίας, φόβου και ανησυχίας για την ελληνική οικονομία και το μέλλον του τόπου. Κάτι που μέχρι τώρα δεν το έχουν καταφέρει και πολύ φοβάμαι ότι με τα μυαλά που κουβαλάνε αποκλείεται να το επιτύχουν.

Οι τζάμπα μαγκιές του τύπου «αυτά που ήξεραν να τα αφήσουν» είναι κουβέντες που εύκολα ξεστομίζονται, αλλά έως τώρα δεν έχουν δικαιωθεί. Ούτε το μνημόνιο σκίστηκε, ούτε η τρόικα καταργήθηκε, ούτε οι υποχρεωτικοί έλεγχοι διακόπηκαν, ούτε μέτρα που δεν θα εγκρίνουν οι δανειστές θα εισαγάγει προς ψήφιση η ασυμβίβαστη κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου-Λαφαζάνη-Βαρουφάκη-Κωνσταντοπούλου.

Πάνω που πηγαίναμε να ξεθαρρέψουμε, ξανακλειστήκαμε στο καβούκι μας. Γι' αυτό και η νέα φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, γι' αυτό το νέο τραπεζικό σφίξιμο, γι' αυτό η νέα έλλειψη ρευστότητας στην αγορά. Γιατί καλές και βολικές οι δημοσκοπήσεις με τα αυξημένα ποσοστά στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής, καλές οι μεγαλοστομίες πως «δεν τους αρέσω γιατί δεν είμαι του χεριού τους» και άλλα γραφικά, καλές και οι πατριωτικές εκκλήσεις και οι υποδείξεις, αλλά ας κοιτάξουν να κάνουν και δύο ή τρεις κινήσεις της προκοπής και -ποιος ξέρει;- κάποιος μπορεί να τους εμπιστευτεί και να ξαναφέρει τα λεφτά του στην πατρίδα.

Οι κοκορομαχίες και οι «Μπι Τζίδες»

Πραγματικά απορώ: τι ακριβώς επιδιώκει η κυβέρνηση; Αφού χάθηκαν τρεις εβδομάδες σε πηγαινέλα, σούξου μούξου, συνθήματα, συμβολισμούς χωρίς καμία πράξη, φτάσαμε να είναι η χώρα με το ένα πόδι στον γκρεμό. Τα λεφτά όλα μαζί, Ταμεία, αποθεματικά, τα ψιλά στα γκισέ, φτάνουν για δυο-τρεις εβδομάδες και ξαφνικά βρίσκεται ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας: Εύσχημης υποχώρησης, έντιμου συμβιβασμού.

Οι τροϊκανοί θα λέγονται «Μπι Τζίδες» (εκ του Brussels Group-BG), θα μένουν στις Βρυξέλλες, στην Αθήνα θα έρχονται τα τσιράκια τους να «ανταλλάσσουν στοιχεία» με τους ομολόγους τους. Και ενώ περιμέναμε να ανοίξει τη στρόφιγγα της ΕΚΤ, άρχισε η κλωτσοπατινάδα με τη Γερμανία. Χθες βλέποντας ειδήσεις νόμιζες ότι είναι η παραμονή της 28ης Οκτωβρίου. Αφιερώματα στην Αντίσταση, στο έπος της Αλβανίας, στις θηριωδίες των ναζί. Αποστολές των καναλιών στο Δίστομο.

Συμπεριφέρεται η κυβέρνηση λες και βρίσκεται λίγο πριν από τον τερματισμό και καμώνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι είμαστε στην αφετηρία ενός ανηφορικού υπερμαραθώνιου. Η σύνδεση των Πολεμικών Αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου με την παρούσα διαπραγμάτευση δεν τρομάζει κανέναν, απλώς βαραίνει το κλίμα, κορυφώνει την έλλειψη εμπιστοσύνης και ξοδεύει το διαπραγματευτικό κεφάλαιο της χώρας. Το ελάχιστο που της έχει απομείνει. Ομως αποτελεί έλλειψη σεβασμού προς τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας το να επιστρατεύεται η υπόθεση των Αποζημιώσεων και του Κατοχικού Δανείου για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Να σηκωθεί κουρνιαχτός με τον Σόιμπλε που πια δεν κρατά τα νεύρα του και να ανταποδώσει χαρακτηρισμούς πολύ χειρότερους από εκείνους του Λαφαζάνη, του Στρατούλη του Καμμένου εναντίον του ιδίου, της Μέρκελ και κάθε Γερμανού που πέρασε από την Μπούντεσταγκ. Για να βρεθεί η ευκαιρία για μια ακόμη κοκορομαχία με τον Σόιμπλε και να ξεχαστεί ότι και με τους θεσμούς μιλάμε και τους Μπι Τζίδες θα δεχθούμε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και τετραετές «μακροπρόθεσμο» τους δίνουμε. Σαν εκείνο το Μνημόνιο που θα τέλειωνε φέτος. Του δίνουμε «παράταση» μέχρι το 2019. Αλλά τους έχουμε στο χέρι. Στο τετραώροφο του Ινστιτούτου Γκαίτε όποτε θέλουμε μπορούμε να σηκώσουμε τη γαλανόλευκη? Αρκεί να δώσει το σύνθημα ο Νίκος Παρασκευόπουλος.