Το τρίτο λάθος

Το πρώτο λάθος ήταν η «αποκλειστική συνέντευξη» στη ΝΕΡΙΤ. Ακολούθησε το δεύτερο λάθος που ήταν εκείνη η κακοστημένη «τυχαία συνάντηση» του πρωθυπουργού με δημοσιογράφους. Και τώρα ήρθε και το τρίτο λάθος, η άρνηση του Α. Σαμαρά ν' ανταποκριθεί στην πρόκληση του Α. Τσίπρα για τηλεοπτική αναμέτρηση. Είναι προφανές ότι στον επικοινωνιακό τομέα κάτι δεν πάει καλά στη Νέα Δημοκρατία.

Δεν δέχεται, λέει, ο Σαμαράς να συνομιλήσει με τον Τσίπρα λόγω των επιδόσεων του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ στη συκοφαντία και τη λάσπη. Σεβαστή η άποψή του αλλά μόνο στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων. Εκεί ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να επιλέγει τους συνομιλητές. Αλλά στην πολιτική τα πράγματα διαφέρουν. Εκεί κανένας δεν επιλέγει τον συνομιλητή του. Του τον επιβάλλει το εκλογικό σώμα και είναι υποχρεωμένος να τον αποδεχτεί.

Και για όποιον έχει τις επιφυλάξεις ή τις αντιρρήσεις του, υπάρχει το προηγούμενο Παπανδρέου-Μητσοτάκη. Δεν έφτασε, ούτε και πρόκειται να φτάσει, η αντιπαλότητα Σαμαρά-Τσίπρα στα επίπεδα της δικής τους. Αλλά, όταν χρειάστηκε, και στο ίδιο τραπέζι κάθισαν, και σε κυβερνητική συνεργασία προχώρησαν. Αυτό επέβαλλαν οι περιστάσεις και αυτό έκαναν.

Εξάλλου, υπάρχει κι άλλος λόγος, ιδιαίτερα σοβαρός, εξαιτίας του οποίου, ειδικά για τη ΝΔ, το debate δεν είναι απλώς χρήσιμο, είναι και αναγκαίο. Ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημοσκοπήσεις και η ΝΔ πασχίζει να κλείσει την ψαλίδα. Ενα debate ή -γιατί όχι;- και δεύτερο θα τη βοηθούσε να το καταφέρει. Ιδιαίτερα όταν οι προβαλλόμενοι από τον Τσίπρα και τους επιτελείς του χειρισμοί για την «επόμενη μέρα» είναι τέτοιοι που αφήνουν τεράστια περιθώρια πολιτικής εκμετάλλευσης.

Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ ν' απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα, όπως η χρηματοδότηση του προγράμματός του και η αντίδρασή του στις βέβαιες αρνήσεις των εταίρων ν' αποδεχθούν τις αξιώσεις του, μόνο μέσα από μια τέτοια διαδικασία θ' αναδειχθούν. Κι αυτή την ευκαιρία, που μάλιστα του προσφέρεται, ο Σαμαράς όχι μόνο δεν την αρπάζει από τα μαλλιά αλλά αρνείται και να τη χρησιμοποιήσει. Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν σου έρχονται όλα έτοιμα. Κάπου κάπου χρειάζεται να κάνεις κι εσύ κάτι.

Συναισθηματική ψήφος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 03.01.2015 : 12:25

Το γιατί ψηφίζουμε αυτό που ψηφίζουμε είναι μια περίπλοκη υπόθεση και σε μεγάλο βαθμό η συγκυρία διαδραματίζει τον δικό της ρόλο. Οπωσδήποτε όμως, είτε μας αρέσει να το ακούμε είτε όχι, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει απλώς το συναίσθημα. Εικάζουμε (και νομίζω ότι δεν πρωτοτυπούμε εδώ) πως, για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπανδρέου υπερψηφίστηκε το 2009 λόγω επωνύμου – κι αν τελικώς σχηματίσει κόμμα, όσες ψήφους πάρει θα τις πάρει και πάλι λόγω επωνύμου.

Πολύς κόσμος επίσης ψηφίζει ΚΚΕ για συναισθηματικούς λόγους: είναι ένα ιδιότυπο «διαγενεαλογικό τραύμα» που φαίνεται να ξεκινάει από παππού και φτάνει ώς τον εγγονό. Πολλοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ αφήνουν κληρονομιά ακόμα και την ακίνητη περιουσία τους στον Περισσό – όπως οι βαθιά θρησκευόμενοι σε μοναστήρια...

Ανάλογα, οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας πολύ δύσκολα θα αλλαξοπιστήσουν, όσο δυσαρεστημένοι κι αν είναι. Γενικά, τα παλαιά κόμματα έχουν εγκαθιδρύσει έναν συναισθηματικό κόσμο απ’ τον οποίο δύσκολα μπορεί να αποκοπεί κάποιος. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, είδαμε απίθανες μετακινήσεις και άλματα, ενώ νέα σχήματα, όπως το «Ποτάμι», δεν έχουν πίσω τους ιστορία τέτοια που να προϋποθέτει και αντίστοιχη συναισθηματική δεξαμενή.

Τηρουμένων των αναλογιών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι νέο κόμμα – περίπου. Και εκεί όμως, φαίνεται πως το συναίσθημα περισσεύει. Τόσο που ακούμε ψηφοφόρους του (άνθρωποι που παραδοσιακά ψήφιζαν κάποτε το λεγόμενο ΚΚΕ Εσωτερικού) να επιμένουν να τον ψηφίσουν και ας μην τους αρέσουν όσα ακούνε από τους ιθύνοντες της Κουμουνδούρου. Η κύρια επιχειρηματολογία των ψηφοφόρων αυτών στο εύλογο ερώτημα «τότε γιατί τους ψηφίζεις;» είναι ότι «ναι μεν λένε αυτά τα τρελά, αλλά όταν γίνουν εξουσία, δεν θα πράξουν όσα λένε». Η παλαβή αυτή άποψη ακούγεται πολύ τον τελευταίο καιρό.

Φαίνεται πως, επειδή σε κανέναν δεν αρέσει να λέει ότι ψηφίζει αυτό που ψηφίζει για λόγους καρδιάς, σκαρφίζεται απίθανες δικαιολογίες προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Διότι είναι όντως απίθανο: να ψηφίζεις ένα κόμμα όχι για να επιβεβαιώσει τον προεκλογικό του λόγο, μα για να τον διαψεύσει!

Αβυσσος η ψυχή του ψηφοφόρου.

Έντυπη

Πρώτον ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο.

«Δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος» φαίνεται να μην άρεσε σε κάποιους που προσχηματικά ή όχι τους έβαλε απέναντι στο εγχείρημα. Οι οπαδοί αυτής της άποψης συνοψίζουν την αντίδρασή τους με δύο επιχειρήματα. Πρώτον, ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο, και δεύτερον, ως συνέπεια του πρώτου, τα δυο κόμματα που προσκαλούνται να συμμετάσχουν στην επανεκκίνηση της Κεντροαριστεράς οφείλουν να διαλυθούν.

Ποιος όμως στη ζωή καθορίζει τι είναι καινούργιο και τι παλιό; Είναι ίσως οι απόψεις, τα φυσικά πρόσωπα που υλοποιούν το σχέδιο, τα πολιτικά υποκείμενα ή όλα αυτά μαζί; Είναι λοιπόν επιτακτικό καθήκον αυτοί που ζητούν το καινούργιο να το προσδιορίσουν, πριν ζητήσουν να το προσδιορίσουν πρώτα οι άλλοι. Και επίσης να πουν ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι!  Προσδιορίζοντας το καινούργιο ως «μία στρατηγική που να προβάλλει τους εαυτούς μας στο μέλλον, σε μια Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της» δίνει σε αδρές γραμμές τα διακυβεύματα αυτής της προοπτικής, την εθνική ανασυγκρότηση, την ανάπτυξη και το παραγωγικό μοντέλο, την εθνική αυτογνωσία, την οριοθέτηση απέναντι στον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό. Είναι προφανές ότι όλες αυτές οι προτάσεις χρειάζονται εξειδικεύσεις, αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι επεξεργασίες αφορούν κυρίως τους συμπαίκτες που καλούνται να συμμετάσχουν με τις δυνάμεις τους στην προσπάθεια!

λλο ηγέτης, άλλο μίμος

Το είχα προβλέψει. Αν κι εδώ που τα λέμε, άργησε κάπως. Νωρίτερα την περίμενα την αντίδραση του φίλου μου, του Παναγιώτη, στα όσα υποστηρίζω για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του. Κι εκεί που «στράβωσε» ο Παναγιώτης είναι στην τελευταία κόντρα του Σαμαρά με τους Συριζαίους για όσα είπε ο λαφαζανικός Τόλιος πως θα γίνουν αν μας παραζορίσουν οι Ευρωπαίοι. Ο Παναγιώτης υποστηρίζει πως δείχνει πανικό το γεγονός ότι κοτζάμ αρχηγός ασχολείται με δηλώσεις ενός απλού στελέχους.

Μόνο που ο φίλος μου δεν τα λέει όλα. Γιατί δεν είναι μόνο ο Τόλιος που μίλησε για αντιδράσεις που οδηγούν σε αδιέξοδα. Τα ίδια έκανε και η Φωτίου, και συνεχώς κάνει κι ο Λαφαζάνης ή και όποιος άλλος Συριζαίος επιχειρήσει ν' απαντήσει στο ερώτημα «και τι γίνεται αν οι Ευρωπαίοι δεν αποδεχτούν τις προτάσεις του Τσίπρα;».

Και δεν είναι μόνο ο Σαμαράς που ασχολείται μαζί τους. Θέλοντας και μη ασχολούμαστε όλοι όσοι δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι τα βιολιά και τα νταούλια του Τσίπρα διασφαλίζουν το οικονομικό και, κυρίως, το ευρωπαϊκό μέλλον μας.

Αλλά για να περιοριστούμε στον Σαμαρά, αυτός τη δουλειά του κάνει. Κι όπως έχουμε ξαναπεί, η βασική δύναμή του είναι οι αδυναμίες, τα λάθη, οι ηλιθιότητες των άλλων. Τις κοτσάνες του Τόλιου ή της Φωτίου ή του Λαφαζάνη θ' άφηνε αναξιοποίητες; Ποιος και γιατί δεν θα χτυπήσει τον αντίπαλο στο αδύνατο σημείο του όταν του δοθεί η ευκαιρία;

Το θέμα, Παναγιώτη μου, είναι αν ο Τσίπρας είναι ικανός να κάνει τη δική του δουλειά. Που μεταξύ άλλων είναι να προστατεύει την αξιοπιστία του κόμματός του από φαινόμενα όπως αυτό της πολυφωνίας. Και μάλλον δεν την έχει αυτή τη δυνατότητα. Γιατί άλλο πράγμα να είσαι Ανδρέας που «αποκεφάλιζε» όταν χρειαζόταν και άλλο ν' αντιγράφεις τις κινήσεις του, να μιμείσαι τη φωνή του και να παπαγαλίζεις τα συνθήματά του. Το πολύ να καταξιωθείς ως μίμος με κάτι τέτοια. Αλλά για ηγέτης χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Χρειάζεται να πείσεις τους Λαφαζάνηδες ότι εσύ κάνεις κουμάντο. Επιστρατεύοντας όποιο μέσο χρειαστεί.

Εδώ παπάς εκει παπάς, ...που είναι ο παπάς.

 Για τους Ανεξάρτητους Ελληνες πως δεν είναι τυχαία η κρίση στην οποία έχουν περιέλθει. Ο μόνος τομέας στον οποίο κατάφεραν να διακριθούν ήταν αυτός των αφελών ή και ανόητων μεγαλοστομιών. Λέξη δεν είχαν να προσθέσουν στον προβληματισμό για την απεμπλοκή από την κρίση και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα.
Και λέγαμε ακόμη ότι το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασε στο 27% αλλά, όσο δεν θα είναι σε θέση να σχεδιάσει και να εισηγηθεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα, θα αναζητεί μόνιμα σωσίβιο σε φραστικά πυροτεχνήματα. Αλλά αυτά δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμίες.
Τα ίδια ισχύουν, όμως, και για τους κυβερνώντες. Γιατί κι αυτοί μας χρωστάνε ένα «μετά». Συνεργάστηκαν όχι μόνο για να διασφαλίσουν τα υπόλοιπα του δανείου, αλλά και για να μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Το πρώτο φαίνεται να το καταφέρνουν. Αλλά στο «μετά» έχουν αρχίσει και κολλάνε.

Ελπίδα είναι…

ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το «τάξιμο» με μεγάλα λόγια, το «μπούκωμα» με μη ρεαλιστικά όνειρα, όπως ελπίδα επίσης δεν είναι το ξερό μοίρασμα ευθυνών προς τους γύρω, χωρίς να υπάρχει πλαίσιο για φως στο μέλλον.

Ελπίδα δεν είναι η ανεξέλεγκτη «οργή» που απλά εκτονώνει ενέργεια με άτσαλο τρόπο χωρίς να κτίζει τίποτα, αλλά το αντίθετο, καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει ή ψιλο-φτιαχτεί και πάει χαμένη.

Ελπίδα είναι η «αλήθεια», όσο σκληρή και εάν είναι. Αλήθεια, όμως, που οφείλει να ακούγεται στη σωστή στιγμή και, κυρίως, έγκαιρα.

Ελπίδα δεν είναι η προχειρότητα σαν απάντηση στο κυνηγητό του αμείλικτου χρόνου, είτε για να διεκδικήσουμε πράγματα είτε για να υπερασπιστούμε πράγματα. Ελπίδα είναι η ορθολογική «ικανότητα», που συστηματικά και μεθοδικά βάζει τα θεμέλια για την επόμενη ημέρα, για την κάθε ημέρα.

Ελπίδα δεν είναι τα προσωπικά «εγώ», οι «πολυφωνίες» και οι «ανομοιογένειες». Είναι η «στιβαρότητα», η «σοβαρότητα» και η «σιγουριά», με «ανθρώπινο» όμως πρόσωπο.

Ελπίδα είναι το «σχέδιο», το «όραμα» και η ξεκάθαρη απόφαση του πού θέλει να ανήκει κανείς. Σε ένα παρελθόν γεμάτο λάθη; Σε ένα παρόν γεμάτο πόνο ή σε ένα ρεαλιστικό μέλλον που, ωστόσο, είναι τόσο δυσεύρετο;

Και όμως, η λύση δεν είναι μακριά.

ΣΤΑ «ΠΑΡΑΘΥΡΑ» θα αναγνωρίσει ο σκεπτόμενος πολίτης αρκετούς και από τις δύο κατηγορίες, αρσενικούς και θηλυκούς… Κάνουν «παράσταση» με τα μάτια γουρλωμένα και τις καρωτίδες πρησμένες. Φλυαρούν ακατάσχετα, ωρύονται εναντίον όλων, χειρονομούν, σκεπάζουν τους συνομιλητές με κραυγές και, αφού ξεθυμάνουν, μπαίνουν στην ουρά για το επόμενο κανάλι… Ολοι τους όμως -θέλουν, δεν θέλουν- σερβίρουν το «πιάτο ημέρας», της επικαιρότητας, δημιουργούν εφήμερες εντυπώσεις, έτσι που η μεν συντριπτική πλειοψηφία των σκεπτόμενων πολιτών να μένει παθητική, η δε των μη σκεπτόμενων να χειραγωγείται κατά τις επιθυμίες του συστήματος, δεόμενη στον Υψιστο «πότε θα κάνει ξαστεριά»!..


Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα! Και όμως, η λύση δεν είναι μακριά. Στης    25    του  Γεναρη   ο   λαός θα το βροντήξει μια και καλή  στην κάλπη θα κάνει, με το καλό, τη μεγάλη ανατροπή του.