Πάση θυσία στην εξουσία...

Με τη θολούρα των ημερών φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει πού βρίσκεται η χώρα και κυρίως τι μας περιμένει με ή χωρίς εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Η ένταση και η δυσοσμία από τον βούρκο μοιάζουν να καλύπτουν τα πάντα λες και όλα γίνονται σε συνθήκες αφασίας. Η πολιτική αντιπαράθεση με αφορμή τις αθλιότητες ενός φαιδρού συστήματος τυχοδιωκτών έχει ξεφύγει από κάθε λογική και κινείται πλέον στα όρια της ψυχοπάθειας. Οποιος θεωρεί ότι μπορεί να αναμετρηθεί με τους οχετούς λάσπης απλώς χάνει τον χρόνο του.

Η ουσία παραμένει πως ο τόπος βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής και το πολιτικό σύστημα ασχολείται με το... μαύρο χάλι και χορεύει στους ρυθμούς του. Οσοι έχουν ακόμη ψευδαισθήσεις και δεν συμμερίζονται την εκτίμηση ότι έχουμε τη χειρότερη σύνθεση του Κοινοβουλίου από το 1974 καιρός είναι να συνέλθουν και να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα χωρίς στρουθοκαμηλισμούς.

Η προεδρική εκλογή έχει ναρκοθετηθεί σκοπίμως και φαντάζει αδύνατο να προκύψει η απαιτούμενη πλειοψηφία, εκτός αν οι βουλευτές αντιληφθούν το βάρος των ευθυνών τους. Συνεπώς η προσφυγή στις κάλπες το συντομότερο δυνατό φαίνεται πως είναι πια μονόδρομος με όλους τους κινδύνους για την εθνική προσπάθεια. Σε αυτή την προοπτική βεβαίως θα κριθούν όλοι για όσα έπραξαν ή δεν έπραξαν προκειμένου να σταθεροποιηθεί η χώρα και να μην αντιμετωπίζει πάλι απειλές από παντού χειρότερες από εκείνες του 2012.

Το πάση θυσία στην εξουσία που υιοθέτησε η αξιωματική αντιπολίτευση για να καλύψει τις εσωτερικές της αντιφάσεις θα πρέπει επίσης να αξιολογηθεί από τους πολίτες οι οποίοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών για τις επιλογές τους. Η υιοθέτηση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ των πρωταγωνιστών της... ζούγκλας και η πολιτική κάλυψη σε μεθόδους και πρακτικές υποκόσμου έχει προκαλέσει ευλόγως σοκ σε ένα κομμάτι των υποστηρικτών του κόμματος της Αριστεράς και ως εκ τούτου οφείλει απαντήσεις. Κατά τα λοιπά πρέπει τάχιστα να επιστρέψουμε στη συζήτηση για την επόμενη μέρα και τις πολιτικές που υπηρετούν την παραμονή της Ελλάδος στον πυρήνα της Ευρώπης και δεν θα οδηγήσουν στην καταστροφή. Γελωτοποιοί και παρακρατικοί θα βρίσκουν πάντα χώρο στο κενό που αφήνουν οι πολιτικοί όταν δεν τους υιοθετούν.

Λες και τα όσα συμβαίνουν είναι σε κενό αέρος...

Ξαφνικά όλοι δείχνουν έκπληκτοι με τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες, σαν εκείνες τις κακόγουστες βιντεοκωμωδίες ξεπεσμένων θιασαρχών που γυρίζονταν με το κιλό στη δεκαετία του '90.

Λες και τα όσα συμβαίνουν είναι σε κενό αέρος, οι πολίτες και τα κόμματα είναι αμέτοχοι στο θέατρο σκιών που υπονομεύει τη χώρα και τη σπρώχνει πιο βαθιά στον βούρκο της κρίσης.

Μίας κρίσης που κατέληξε να είναι οικονομική, επειδή προηγήθηκε η κρίση αξιών, η κατάρρευση του πολιτικού, επιχειρηματικού και πνευματικού προσωπικού της...

Και έτσι παρακολουθούμε να ενεργοποιείται ένα σχέδιο που είναι εκτός ελέγχου πια.

Κάποιοι πολύ νωρίς φρόντισαν να υπονομεύσουν τη σημαντική για τη χώρα διαδικασία της εκλογής Προέδρου, προβάλλοντας σενάρια εξαγοράς και κουμπαράδων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν στενά κομματικοί στόχοι...

Θα μπορούσαν να εκδηλωθούν τέτοια φαινόμενα σε μια κανονική Βουλή; Μάλλον όχι. Μόνο σε μία Βουλή στην οποία έχουν τρυπώσει από μπράβοι και υπόκοσμος της Χρυσής Αυγής μέχρι αποτυχημένοι γελωτοποιοί και παρηκμασμένες τηλεπερσόνες θα είχαν θέση. Ηταν τότε που τους ψήφιζαν οι πολίτες νομίζοντας ότι εκδικούνται και τιμωρούν το πολιτικό σύστημα...

Ο απόλυτος παραλογισμός των τελευταίων ημερών συμπληρώθηκε όταν βουλευτές με κάθε σοβαρότητα υπέβαλλαν προτάσεις «συναίνεσης» που θεωρητικά είχαν στόχο την εκλογή Προέδρου και αποφυγή των εκλογών, αλλά είχαν όλες ένα μόνο κοινό στοιχείο: όλες προέβλεπαν... εκλογές.

Με τη φασαρία γύρω από τους Χαϊκάληδες και τους Αποστολόπουλους, δεν είναι μόνο ότι επιχειρείται να στιγματιστούν οι βουλευτές που θέλουν να εκλέξουν Πρόεδρο. Χάνεται η ουσία. Γιατί συζητώντας το ποιος φορούσε το πιο καλό κατασκοπευτικό ρολόι και ποιος έκανε καλύτερο μοντάζ των υποκλαπεισών συνομιλιών, εξαφανίστηκε η συζήτηση για το πού οδηγεί η πρόωρη προσφυγή σε εκλογές, με διακοπή των συνομιλιών με τους δανειστές και την ΕΚΤ να κλείνει τη στρόφιγγα στις 28 Φεβρουαρίου και, φυσικά, τι σημαίνουν η εκλογή Προέδρου και η διάσωση της κυβέρνησης...

Ομως όλο και λιγότεροι δείχνουν πια να αντιλαμβάνονται ότι μία χώρα που πέφτει τόσο χαμηλά, με δηλητηριασμένη από έναν εμφυλιοπολεμικό λόγο την κοινωνία, θα είναι τελικά και η μόνη χαμένη στις 30 Δεκεμβρίου το πρωί. Ο,τι κι αν έχει συμβεί την προηγούμενη ημέρα στην ψηφοφορία στη Βουλή.

Το αναπόφευκτο της σημερινής πορείας δεν είναι τυχαίο.

Οι Ελληνες παραδέρνουν μεταξύ εξάντλησης και ουτοπίας. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τις ψήφους που χρειάζεται για να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Οι δανειστές στήριξαν τη χώρα έως ένα σημείο, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλο την κυβέρνηση, επειδή δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της. Η κυβέρνηση, όπως κάθε άλλη πριν απ’ αυτήν, επιχειρηματολογεί ότι εάν οι ξένοι δεν δείξουν κατανόηση θα βρεθούν να διαπραγματεύονται με τη σημερινή αντιπολίτευση. Για πρώτη φορά, όμως, οι δανειστές είπαν, λίγο-πολύ, «δεν πειράζει, ούτε με εσάς είδαμε προκοπή. Ας το ρισκάρουμε». Οι δανειστές αναγνωρίζουν κάποιες αλλαγές, αλλά δεν διατίθενται να επενδύουν άλλο σ’ ένα όχημα που «δεν τραβάει». Η επόμενη μέρα των εκλογών ίσως αποδείξει το λάθος της μοιρολατρικής θέσης των ψηφοφόρων και των δανειστών, αλλά τότε θα είναι αργά για μια πιο ψύχραιμη αποτίμηση των επιλογών. Είναι θλιβερό εάν σκεφτούμε ότι ύστερα από τόση προσπάθεια και τόσες θυσίες, η εξάντληση των πολιτών και των δανειστών έφερε και τις δύο πλευρές σε σημείο να μη φοβούνται άλμα στο άγνωστο. Η αποτυχία βαραίνει και την κυβέρνηση και τους εταίρους μας.

Το αναπόφευκτο της σημερινής πορείας δεν είναι τυχαίο. Το Σύνταγμα του 1975 έθεσε το όριο των 180 ψήφων για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αναγκάζοντας τη Βουλή να διαλυθεί σε περίπτωση που δεν μπορέσει να εκλέξει Πρόεδρο με τέτοια πλειοψηφία. Επιπλέον, η ευημερία των χρόνων της ένταξης στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με μακρά παράδοση διχασμού, οδήγησε σε μια νοοτροπία συνεχούς σύγκρουσης και διεκδίκησης της νίκης, χωρίς περιθώρια συναίνεσης. Τα χρόνια της κρίσης δεν άλλαξαν αυτή τη νοοτροπία - αντιθέτως, ενίσχυσαν τη δυναμική της πόλωσης, με την εκάστοτε αντιπολίτευση να υποσκάπτει την εκάστοτε κυβέρνηση, υπονομεύοντας έτσι το εγχείρημα του νοικοκυρέματος της οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων. Με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ να συμμετέχουν στην ίδια κυβέρνηση, αφέθηκε ελεύθερο το έδαφος σε μια αντιπολίτευση που υπερθεματίζει σε λαϊκισμό περισσότερα και απ’ αυτά τα δύο κόμματα όταν εναλλάσσονταν στην εξουσία. Οταν η επιλογή των ψηφοφόρων είναι μεταξύ μιας κυβέρνησης με κλονισμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό της και μιας αντιπολίτευσης που υπόσχεται με περισσή αλαζονεία τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας και των επιλογών της χώρας, φυσικό είναι πολλοί πολίτες να επιλέξουν τις υποσχέσεις που κρύβονται στο άγνωστο αύριο.

«Λάλα το, Λάκη»

Συγκρατήστε τα ονόματα: Χαϊκάλης, Καμμένος, Λαζόπουλος. Κάποιος θα 'λεγε πως «και μόνο αυτά φτάνουν για να καταδειχθεί η σοβαρότητα της υπόθεσης». Αλλά γιατί να είμαστε προκατειλημμένοι; Τα γεγονότα και μόνο αυτά είναι που καθορίζουν τη σοβαρότητα της κάθε υπόθεσης.

Και τα γεγονότα λένε ότι Καμμένος και Χαϊκάλης πήγαν στον εισαγγελέα, έκαναν τις καταγγελίες τους χωρίς να κατονομάσουν τον δράστη, κινητοποιήθηκαν και οι αστυνομικές αρχές, αλλά η «παγίδα» που στήθηκε δεν απέδωσε, όλα έδειχναν ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια και ξαφνικά (;) προέκυψε ο Λαζόπουλος που έβγαλε την υπόθεση στη δημοσιότητα μέσω πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής.

Προσωπικά είμαι απερίγραπτα εντυπωσιασμένος και από διάφορα άλλα γεγονότα. Ενα από αυτά, το σημαντικότερο, είναι η εμμονή των διαχειριστών του «κουμπαρά» με τους βουλευτές των ΑΝΕΛ και η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για τους ανεξάρτητους. Ενα άλλο είναι η ποιότητα των μεσαζόντων. Τη βουλευτίνα την «πλησίασε» μέσω του Facebook οικονομικά ανυπόληπτο άτομο, τον Χαϊκάλη κάποιος με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο πρόσφατο παρελθόν ο ίδιος ο Καμμένος.

Ενδιαφέρον «γεγονός» και η παρέμβαση Λαζόπουλου. Αυτός τώρα από πού μας προέκυψε; Και γιατί ανατέθηκε σε αυτόν να δημοσιοποιήσει την υπόθεση μέσω «πρωινάδικου» και δεν το έκαναν έως τώρα ή ο Χαϊκάλης ή ο Καμμένος; Ή γιατί άφησαν να περάσουν σχεδόν δύο εβδομάδες από την αρχική καταγγελία της απόπειρας δωροδοκίας στη Δικαιοσύνη για να μας ενημερώσουν, έστω και εμμέσως, για όσα σκοτεινά και καταχθόνια διαπράττονται σε βάρος της Δημοκρατίας;

Αλλά προς χάρη της ολοκληρωμένης παρουσίασης του θέματος δεν θα πρέπει να παραλείψω και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μέσα στην ίδια δήλωση κατάφερε να χωρέσει και τη βεβαιότητά του ότι πρόκειται για σοβαρή υπόθεση, αλλά και την επιβαλλόμενη επιφυλακτικότητα ότι θα αναμένει να δει τα στοιχεία για να αποφανθεί.

Και με όλα αυτά δεν σας το κρύβω ότι νιώθω τη διάθεση να αναφωνήσω «Λάλα το, Λάκη», κατά το «Λάλα το, Λαλάκη» μιας άλλης εποχής (Οι παλιοί θα θυμούνται τον φοβερό και τρομερό «μάρτυρα» της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, τον καταδικασμένο για μαστροπεία Λαλάκη στον οποίο υποτίθεται ότι «εξομολογήθηκε» ο κρατούμενος συνταγματάρχης Παπατέρπος τη συμμετοχή του στη στρατιωτική συνωμοσία). Βλέπετε, τα ονόματα προκαλούν καμιά φορά περίεργους συνειρμούς.

Το πρόβλημα του Εβρου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:39

Κ​​άθε χρόνο τον χειμώνα οι κάτοικοι στον Εβρο διανύουν ώρες αγωνίας, με τα νερά του ποταμού να απειλούν να σπάσουν ή να υπερπηδήσουν τα αναχώματα και να ξεχυθούν στις πεδιάδες, σαρώνοντας ζωές και περιουσίες. Οι άμυνες των Αρχών αποδεικνύονται ανίσχυρες απέναντι στους ορμητικούς υδάτινους όγκους που κατεβαίνουν από τη Βουλγαρία και άλλους που προστίθενται στην κοίτη μέσω παραποτάμων από την Τουρκία ή και το εσωτερικό της Ελλάδας (Αγρας, Ασπροπόταμος). Συνήθως ο εφιάλτης εμφανίζεται από τον Ιανουάριο και μετά, φέτος όμως ήρθε νωρίς, που σημαίνει ότι τα χειρότερα ίσως να είναι μπροστά τους.

Η αλήθεια είναι ότι οι Αρχές και οι τοπικές κοινωνίες έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν, όμως το πρόβλημα τους ξεπερνάει. Η εξεύρεση μόνιμης λύσης προϋποθέτει τη συνεργασία και των τριών κρατών που «δένονται» με τον Εβρο και πλήττονται από το φαινόμενο. Απαιτείται σχεδιασμός σε υψηλό επίπεδο και αντιπλημμυρική θωράκιση σε ενιαία βάση. Τα έως τώρα μονομερή και αποσπασματικά αμυντικά μέτρα έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικά. Και αν οι Ελληνες με τους Βούλγαρους τα βρίσκουν σχετικά εύκολα, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους Τούρκους γείτονες. Ο ποταμός Εβρος αποτελεί ελληνοτουρκικό σύνορο και ως εκ τούτου είναι άκρως ευαίσθητο σημείο. Οι ειδικοί λένε ότι η λύση στο πρόβλημα βρίσκεται στη διευθέτηση και στον καθαρισμό της κοίτης από νησίδες που έχουν σχηματιστεί με τα χρόνια με τη συγκέντρωση φερτών υλικών, τα υδρόβια δέντρα κ.ά., ώστε τα νερά να ρέουν απρόσκοπτα και να καταλήγουν στο Θρακικό Πέλαγος. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εύκολο. Ελλάδα και Τουρκία έχουν οργανώσει τη στρατιωτική τους θωράκιση και έχουν καταρτίσει τα όποια σχέδια, αμυντικά ή επιθετικά, με άξονα το ποτάμι. Σε κάποια σημεία του στην κοίτη έχει χαραχθεί η συνοριογραμμή, αλλού υπάρχουν ναρκοπέδια και κανείς πλην των στρατών των δύο πλευρών δεν γνωρίζει τι άλλα οχυρωματικά έργα «κρύβουν» οι όχθες και τα νερά του.

Ισως αυτά τα εμπόδια να μην ήταν αξεπέραστα εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αναπτύσσονταν σε εύκρατο κλίμα. Ομως ο Εβρος με τις πλημμύρες του ήταν και παραμένει δέσμιος των κατά καιρούς ελληνοτουρκικών εντάσεων. Ετσι, η μόνη σοβαρή συλλογική προσπάθεια αντιπλημμυρικής θωράκισής του απέναντι στις πλημμύρες, που επιχειρήθηκε την άνοιξη του 1995 με τη συμφωνία της Χάρζας, έμεινε στη μέση καθώς μεσολάβησαν τα βίαια γεγονότα της Κωνσταντινούπολης με την εκδίωξη των εκεί Ελλήνων.

Το πρόβλημα επομένως των πλημμυρών θα το έχουμε στον Εβρο εμείς οι Ελληνες και οι Τούρκοι στην πεδιάδα της Αδριανούπολης κάθε φορά που θα πέφτουν καταρρακτώδεις βροχές ή θα λιώνουν τα χιόνια στα ορεινά της Βουλγαρίας. Η λύση του περνάει μέσα από το λιώσιμο των χιονιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και αυτό το γνωρίζουν στον Εβρο, Αρχές και απλοί άνθρωποι. Το κακό είναι ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να τις θερμάνουν.

Καμένη γη!

Ο όρος «καμένη γη» είναι από τους συμβολικά φορτισμένους της μεταπολιτευτικής μας διαδρομής.

Ετσι χαρακτήριζε την κατάσταση της χώρας κάθε εταίρος του δικομματικού σκηνικού, αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνησή της, για να δικαιολογήσει την πολιτική που θα... αναγκαζόταν να εφαρμόσει, ώστε να παραδώσει με τη σειρά του την «καμένη γη» στον άλλο εταίρο, όταν με το καλό η εξουσία άλλαζε ξανά χέρια!

Θα περίμενε κανείς στις μέρες μας να αλλάξουν τα πράγματα. Οχι τόσο γιατί ο ένας πια δικομματικός εταίρος διατείνεται ότι εκπροσωπεί τη ριζοσπαστική Αριστερά -γρήγορα έδειξε άλλωστε ότι θα καλύψει... επάξια και από κάθε άποψη το κενό του αντικατασταθέντος εταίρου-, όσο γιατί η κρίση είναι τόσο βαθιά που θα υποχρέωνε τους παράγοντες ενός φθαρμένου και αποτυχημένου πολιτικού συστήματος να αλλάξουν ρότα. Να αντιληφθούν ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ευρεία πολιτική συναίνεση, όπως το ζήτησε από το βήμα της Βουλής ο Σπύρος Λυκούδης, όπως το ζήτησαν με κοινή έκκλησή τους 8 βουλευτές, όπως φαίνεται -δημοσκοπικά- να το ζητάει η πλεοψηφία των πολιτών. Συναίνεση σε θέματα-κλειδιά, όπως η κοινή προσπάθεια για μια εθνική διαπραγμάτευση που θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο, η απαίτηση για ουσιαστική συνταγματική αναθεώρηση, η ανάγκη για... εκδημοκρατισμό του εκλογικού νόμου κ.ά. Η συναίνεση, όμως, όπως φάνηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή της έναρξης της διαδικασίας εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, επετεύχθη για την υπεράσπιση και μόνο της χειρότερης παρακαταθήκης του πολιτικού συστήματος. Για την υπεράσπιση της θεωρίας της «καμένης γης». Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μετατρέπουν, μέσα σε κλίμα ακραίου λαϊκισμού και ανεύθυνης κινδυνολογίας, τη χώρα σε μια πραγματικά καμένη γη, αδιαφορώντας ακόμα και για το ότι μπορεί να είναι οι ίδιοι που θα υποχρεωθούν να τη διαχειριστούν στο άμεσο μέλλον. Και πάνω απ' όλα, αδιαφορώντας για τις αιματηρές θυσίες που έκαναν οι πολίτες για να φράξουν τον δρόμο στη φωτιά!

Η χώρα δεν έχει άλλα περιθώρια για κάψιμο...

Η ανεξέλεγκτη κινδυνολογία σπέρνει τον φόβο και τον πανικό, οδηγεί τους πολίτες σε κινήσεις απελπισίας, δυσφημεί την Ελλάδα διεθνώς, δυσκολεύοντας κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση, όποιος κι αν την κάνει. Κρύβει ταυτόχρονα τους πραγματικούς και μεγάλους κινδύνους που ελλοχεύουν. Χρειάζεται το συντομότερο δυνατό μια προοδευτική κυβέρνηση. Κι επειδή, λόγω της κρίσης, τα μαγαζιά που πούλαγαν ταμπέλες... προοδευτικότητας έχουν κλείσει οριστικά, προοδευτική θα είναι στην πράξη η κυβέρνηση που θα αποφασίσει να κάνει τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα για να βγει από την κρίση και να τραβήξει μπροστά. Μια κυβέρνηση που θα τη μετατρέψει από «καμένη γη» σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα!

Παίζουν τη χώρα στα ζάρια.

Καθώς η χώρα βάδιζε προς αργό θάνατο, υπήρξαν «αμυντικές» κινήσεις, κυρίως από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Οι προθέσεις εξελίχθηκαν σε συζητήσεις μεταξύ αξιόλογων ανθρώπων, με σημαντικές ακαδημαϊκές καριέρες ή επαγγελματικές ενασχολήσεις, που, όμως, δεν άφηναν χώρο και χρόνο για πραγματικό «διά ταύτα». Εξαφανίστηκαν και σήμερα υπάρχουν ως εικονική πραγματικότητα. Εμεινε η κοινή γνώμη να αναζητά αυτόν που θα συσπείρωνε όσους αγωνιούσαν για το μέλλον της χώρας, όχι για να συζητήσουν, αλλά για να διεκδικήσουν το δικαίωμα να καθορίσουν το μέλλον.

Σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε ένα νέο κόμμα, με ελκυστικό νεοτερικό πρόσωπο. Εξόρκισε τις ιδεολογίες και προέβαλε την ανάγκη για πρακτικές λύσεις. Το Ποτάμι απέκτησε αμέσως ασυνήθιστα μεγάλα δημοσκοπικά ποσοστά. Το «γκελ» στο θυμικό μίας μεγάλης μερίδας, μέχρι τότε αποστασιοποιημένης από «την πολιτική», έγινε, το καλοκαίρι, το «νέο» στην πολιτική σκηνή και «απειλή» για τους φθαρμένους μονομάχους. Η αντίδραση εκδηλώθηκε με απομόνωση από τα ΜΜΕ, «ειδήσεις», όλο το οπλοστάσιο που κατά καιρούς αξιοποιήθηκε αντί πολιτικού διαλόγου. Απέναντι στην εύκολη κριτική «μα ποιος είναι ο Θεοδωράκης» υπήρχε η αναφορά στους ανθρώπους με κοινωνική απήχηση που τον πλαισίωναν. Το επιχείρημα αυτό προέβαλε ο αρχηγός του, μιλώντας για την «Εθνική Ελλάδος», ως λύση στα προβλήματα της χώρας.

Σήμερα η κίνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έφερε την αναμενόμενη αντίδραση. Ο ΣΥΡΙΖΑ «μύρισε» αίμα και τα παίζει όλα για όλα. Χωρίς προσχήματα, χωρίς αιδώ, παίζουν τη χώρα στα ζάρια. Ο «ξένος παράγοντας» φαίνεται απρόθυμος ή ανίκανος να βοηθήσει και η σωτηρία, αν υπάρξει, θα προέλθει από εμάς. Μία νέα πολιτική δύναμη χρειάζεται ισχυρό ποσοστό για να επηρεάσει την ασκούμενη πολιτική, με τα στελέχη και τις θέσεις της, σε συνεργασία με όσους ακόμη στέκονται ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Ως καταλύτης εξελίξεων θα επιτρέψει στις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας να διαμορφώσουν την κατεύθυνσή τους. Οπως πάντα, στη Δημοκρατία, οι πολίτες θα πουν την τελευταία λέξη.