Τι βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ολοι το βλέπουμε ότι αυτή η διαπραγμάτευση είναι η σκληρότερη από όλες τις προηγούμενες. Είναι, βλέπετε, και η ψευδαίσθηση πως είχαμε φτάσει στο τέρμα και πως θα τους ξεφορτωνόμασταν επιτέλους αυτούς τους εκνευριστικούς ανά τρίμηνο επισκέπτες. Μάλλον, όμως, βιαστήκαμε και, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι ευχάριστο να βλέπεις τις προσδοκίες σου να καταρρέουν.

Επειτα ήταν και το άλλο. Η επικείμενη προεδρική εκλογή. Ποιος δεν θεωρούσε περίπου βέβαιο ότι οι εταίροι μας θα βοηθούσαν ώστε να ενισχυθεί η εικόνα της κυβέρνησης; Αλλά να που και η βεβαιότητα διαψεύστηκε. Και ήρθε και η δήλωση του Χαρδούβελη πως οι τροϊκανοί διαπραγματεύονται δίνοντας την εντύπωση πως «δεν νοιάζονται ποιος θα κυβερνήσει τον Μάρτιο» κι έδεσε το γλυκό.

Φυσικά όλα αυτά τα βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Και θέλω να πιστεύω ότι τα λαμβάνουν υπόψη τους και τα αξιολογούν. Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όμως, μια και υπάρχει το ενδεχόμενο σε μερικούς μήνες να βρίσκονται αυτοί απέναντι στην τρόικα και να πρέπει να την πείσουν για την ορθότητα της πολιτικής τους.

Πώς να τα βλέπουν, λοιπόν, στην Κουμουνδούρου; Σκούρα ή ρόδινα τούς φαίνονται τα πράγματα; Θετικά ή αρνητικά τους προδιαθέτει αυτή η εμμονή των τροϊκανών σε μέτρα που ξέρουν πως θα ισοδυναμούσαν με αυτοκτονία αν τα υιοθετούσε η κυβέρνηση και που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφιστούν από τη Βουλή; Ή μήπως πιστεύουν ότι διαθέτουν τη διαπραγματευτική ικανότητα ώστε να πείσουν τους εκπροσώπους των δανειστών μας πως είναι προς το συμφέρον τους και το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αποδεχτούν θέσεις και απόψεις που αντιστρατεύονται τις αρχές και τις λογικές στις οποίες έχει βασιστεί η οικοδόμηση της ΕΕ;

Θέλω να πιστεύω πως θα κατανοούν ότι περισσότερο κι από την κυβέρνηση η αδιαλλαξία των δανειστών μας πρέπει να προβληματίζει όσους φιλοδοξούν να τη διαδεχτούν. Αν, βέβαια, ισχύουν οι επανειλημμένες διακηρύξεις τους ότι αποκλείεται έξοδος από το ευρώ. Διότι αν ισχύουν, τότε η διαπραγματευτική τους δυνατότητα θα είναι μηδενική. Αν πάλι δεν ισχύουν, τότε το μόνο βέβαιο θα είναι αυτό: να βρεθούμε εκτός ευρώ. Αλλά πιθανότητες να κερδίσουν το διαπραγματευτικό ΠΑΙΧΝΊΔΙ στο οποίο προσβλέπουν δεν υπάρχει, ούτε μία στο εκατομμύριο.

Κουβέντες με αντίκρισμα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:14

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να εμφανίσει επιτέλους ένα σχέδιο Β στους πολίτες γιατί αυτοί που καλώς ή κακώς μετράνε, δηλαδή οι Ευρωπαίοι που παίρνουν τις αποφάσεις και οι αγορές, ξεκαθαρίζουν ότι το σχέδιο Α δεν θα πετύχει. Είναι εντελώς ανεδαφικό να περιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα πετύχει δημοσιονομική χαλάρωση και «κούρεμα» του επίσημου χρέους, ενώ ταυτόχρονα θα διακόπτει τις ιδιωτικοποιήσεις και θα ακυρώνει πολλές μεταρρυθμίσεις. Οι αγορές σίγουρα δεν θα δανείσουν την Ελλάδα σε αυτή την περίπτωση. Τι θα συμβεί, λοιπόν, αν δεν πάρει αυτό που θέλει σε περίπτωση που ανέλθει στην εξουσία; Πού θα βρει τα χρήματα για να καλύπτει τα ελλείμματα που θα τρέχουν; Αν απειλήσει με μία μονομερή χρεοκοπία στο χρέος προς το ΔΝΤ ή τα ευρωπαικά κράτη θα μπορέσει η Ελλάδα να μείνει στην Ευρωζώνη; Ολα αυτά τα ερωτήματα χρειάζονται απαντήσεις. Η αβεβαιότητα γύρω από τις πραγματικές προθέσεις και τα σχέδια της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει την κατάσταση εξαιρετικά δυσκολη. Και η κυβέρνηση πληρώνει ασφαλώς τις πρόσφατες πρόωρες διακηρύξεις για το τέλος των μνημονίων. Οι πολίτες φοβούνται πλέον και δυσκολεύονται να πιστέψουν σε οτιδήποτε. Σίγουρα δεν αντέχουν άλλα «παραμύθια» και μεγάλες κουβέντες χωρίς αντίκρισμα.

Ο πολιτικός υπόσχεται ως Μεσσίας κι ο πολίτης ευφραίνεται ως πιστός.

Όλη αυτή η διά μαγείας μέσω των λόγων – και ποτέ των έργων – άσκηση της πολιτικής αναδεικνύει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια τη φαντασιωτική μας σχέση με την εξουσία. Το εθνικό μας αφήγημα είναι το παραμύθι για ένα καλύτερο αύριο που δεν έρχεται ποτέ, γι’ αυτό και κρατά τη γοητεία του, διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο και μέσα από αυτή τη διαδικασία, που χρωστά πολλά στην τέχνη του θεάτρου και ευρύτερα της παράστασης, αποκτούμε μια μεταφυσική σχέση με την πραγματικότητα...

Εκεί οφείλεται και η διαχρονικά ακλόνητη και βαθύτατα πολιτισμική σχέση, που σχεδόν υπερβαίνει και τις ιδεολογικές προσκολλήσεις, πολίτη και πολιτικού. Ο πολιτικός υπόσχεται ως Μεσσίας κι ο πολίτης ευφραίνεται ως πιστός. Πρόκειται για μια ευλαβή, σχεδόν ιερατική σχέση της πολιτείας μας με τον πολίτη. Η δραματουργία του ψέματος, η ένταση, η εφευρετικότητα, η ευστροφία και η τόλμη κάνουν την υπόσχεση συναρπαστική υπόθεση, σαν μια «μη πραγματικότητα» μέσα στην πραγματικότητα, που υπερβαίνει και το πρόβλημα και τη λύση – τη μιζέρια της αλήθειας!

Η ελπίδα σερβίρεται τελετουργικά μέσα από ένα τυπικό αντάξιο του μεγέθους της. Αυτός που περιμένει την αναγέννηση έχει υπομονή, γίνεται συμμέτοχός της, ένας οραματιστής που θα συμβάλει στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον δεν έχει σημασία, μια και το μίζερο σήμερα ανανεώνεται μέσα από ένα ονειρώδες αύριο. Η υπόσχεση μας κρατά ζωντανούς, μας κρατά εν εγρηγόρσει, μας εμπνέει.

Είμαστε μια χώρα ψεμάτων, που οικοδομήθηκε από φτηνά υλικά μεγαλοϊδεατισμού, μια χώρα δίχως ταυτότητα, μια χώρα δίχως οργανική σχέση με το παρελθόν της, μια χώρα που εισάγει τον πολιτισμό της, μια χώρα που αναζητεί φιλέλληνες και όχι Έλληνες.

Χάνουμε τα πάντα και πάνω απ’ όλα τη δυνατότητά μας να έρθουμε με τα λογικά μας .

Όλα αυτά τα χρόνια της επώδυνης κρίσης, μαζί με τις οικονομικές μας αντοχές, δοκιμάζονται – εξίσου σκληρά – οι αξίες μας και το πολιτικό μας ένστικτο. Όλα αυτά τα χρόνια χάνουμε χρήματα, περιουσίες, εργασίες, μισθούς, αξιοπρέπεια, λογική. Χάνουμε τα πάντα και πάνω απ’ όλα τη δυνατότητά μας να έρθουμε με τα λογικά μας αντιμέτωποι με αυτό που μας έγινε – έξω από τις καθοδηγούμενες ιδεολογικές σκοπιμότητες.

Πριν από όλα, δεν μπορέσαμε να απαντήσουμε ακόμα σε απλά και θεμελιώδη ερωτήματα. Οι πολίτες είναι αμέτοχοι της ζωής τους, είναι αμέτοχοι των πολιτικών ευθυνών τους, είναι αμέτοχοι των όσων συμβαίνουν εν γένει γύρω τους; Είναι άβουλα υποκείμενα της ιστορίας, όπως ένα σκουριασμένο τενεκεδάκι στο έλεος της τρικυμίας; Πόσο πολύ μας υποτιμούν όλοι αυτοί που υπερασπίζονται τα δίκαιά μας, όλοι αυτοί που δεν μας αφήνουν να κοιτάξουμε λίγο ευρύτερα τις ευθύνες μας – όχι για να στήσουμε Γουδιά και ειδικά δικαστήρια, αλλά για να δώσουμε μια λύση στα προβλήματά μας δημιουργικά συμμετέχοντας.

Κάποιοι, ωστόσο, θέλουν να υποστούμε το βάρος των προβλημάτων που γεννά η κρίση, αλλά όχι να ερευνήσουμε τα αίτια και να συμμετέχουμε στη λύση τους. Κι αυτοί οι κάποιοι είναι όλο το πολιτικό μας σύστημα. Όλα τα κόμματα και τα κομματίδια που συμμετέχουν σε αυτό και διεκδικούν την ψήφο μας, εκμεταλλευόμενα την ανέχειά μας, τα αδιέξοδά μας και κυρίως διαχειριζόμενα την οργή μας για λογαριασμό τους. Έτσι εμφανίζονται όλοι ως εξ ουρανού σωτήρες. Λες και δεν τους γνωρίζουμε, λες και δεν γνωρίζει ως και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε...

Ωστόσο, το κάθε κόμμα σε τραβά από το μανίκι και εκτός από την ψήφο σου, θέλει να διαχειριστεί και τον θυμό σου, να τον στρέψει στον πολιτικό του αντίπαλο και όχι στη λύση. Καθοδηγεί τη σκέψη σου, πώς να διαμαρτυρηθείς, πώς να φοβηθείς, πώς να το εμπιστευτείς τυφλά, πώς να του χαρίσεις την εξουσία που διεκδικεί, πώς να επιβεβαιώσεις τον ρόλο του. Σε στρέφει εναντίον των άλλων και όχι στη δική σου ζωή, τη δική σου διέξοδο, τη δική σου λύση. Αυτή είναι η αλήθεια και όλοι την κατέχουν τόσο καλά ώστε με άνεση να την προδίδουν κατά συρροήν.

Ζητάει και τα... ρέστα

Με τον ρυθμό που τρέχουν οι εξελίξεις την τελευταία πενταετία, ακόμη και μία μέρα συχνά μοιάζει με αιώνα. Ετσι φαίνεται πως σκέφθηκε και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που ως γνωστόν ήταν ο μοιραίος άνθρωπος για τη χώρα αφού μας οδήγησε σε επτά μήνες στο μνημόνιο και διέλυσε τα πάντα και τώρα ζητάει και τα... ρέστα. Πονηρά σκεπτόμενος αρχικώς επικαλέσθηκε ότι παρέλαβε καμένη γη (ως έναν βαθμό ήταν έτσι) από τον προκάτοχό του Κ. Καραμανλή, ο οποίος να θυμίσουμε ότι από τότε που άφησε την πρωθυπουργία επέλεξε συνειδητά τη σιωπή και του απέδωσε.

Ο Γιώργος όμως δεν το βάζει κάτω, θεωρεί ακόμη πως η πατρίς τού οφείλει, πέραν των όσων ήδη έχει απολαύσει σε όλα τα πεδία. Ακόμη χειρότερα δείχνει να πιστεύει ότι η μνήμη των Ελλήνων είναι ασθενής και αναμένει την αποθέωση διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το απονενοημένο που έκανε την Παρασκευή. Μόνον στον βαθμό που πίστευε ότι η παλινόρθωση είναι νομοτέλεια για τους γόνους θα δικαιολογούσε την κίνησή του, που μόνον διαλυτικά μπορεί να λειτουργήσει στο ήδη αποδεκατισμένο κόμμα του χάρις στα δικά του έργα και ημέρες.

Επειδή ο ίδιος δεν δείχνει να θυμάται τι συνέβη, καλό θα ήταν κάποιος να τον συνεφέρει μήπως και καταλάβει ότι τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ την προκάλεσε εκείνος ως πρωθυπουργός. Αυτός ήταν που έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και έδεσε τη χώρα πισθάγκωνα, από ανοησία ή σκοπιμότητα δεν έχει πια καμία σημασία. Τη συνεργασία με τη Δεξιά εκείνος την προώθησε και την αποδέχθηκε ως λύση λυτρωτική, για να ξεφύγει από την γκάφα του δημοψηφίσματος, που πήγε να τινάξει στον αέρα τη ζώνη του ευρώ και πρωτίστως να πετάξει τη χώρα έξω από το ενιαίο νόμισμα.

Το πώς λειτούργησε ως αρχηγός είναι γνωστό στους πάντες που έχουν μια κάποια σχέση με το ΠΑΣΟΚ έστω και εξ αποστάσεως. Το ίδιο ισχύει και για τους ακατανόητους πειραματισμούς του στην κυβέρνηση, ειδικά το πρώτο τρίμηνο. Χαρακτηριστικότερο της άγνοιάς του το επεισόδιο με την Α. Μέρκελ και τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες τον Δεκέμβριο του 2009, οπότε και του συνιστούσαν μετριοπαθή και συνετή οικονομική πολιτική και εκείνος απαντούσε ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος και πως δεσμεύεται από το προεκλογικό του πρόγραμμα! Τώρα, ύστερα από όλα αυτά, ονειρεύεται επιστροφές σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει. Τι κρίμα.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ να αλλάξουμε μυαλά;

Οι Ελληνες θα μπορούσαν να γίνουν κύριοι της Οικουμένης αν ήσαν ενωμένοι. Και ότι πολύ αργότερα ο πρόγονος της φράου Μέρκελ, καγκελάριος Φον Μπίσμαρκ, θα έλεγε: «Αν οι Ελληνες δεν τρωγόντουσαν μεταξύ τους, θα είχαν κατακτήσει τον κόσμο»! Ο Μέγας Αλέξανδρος ένωσε τους Ελληνες με το ζόρι, αλλά ο απόγονοί του φαγωθήκανε (τουλάχιστον μας άφησαν το μνημείο της Αμφίπολης). Φαγωθήκαμε μετά τον διπλασιασμό της Ελλάδας από τον Βενιζέλο. Φαγωθήκαμε και στην Κατοχή και αμέσως μετά με τους δύο εμφυλίους πολέμους. Φαγωθήκαμε περισσότερες φορές από όσες ενωθήκαμε…

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ να ’μαστε πάλι καμαρωτοί και τσακωμένοι!.. Με τους κορυφαίους μας να τρώγονται για την έρμη καρέκλα. Με τους ξένους αφέντες να ξύνουν τα νύχια τους ευχόμενοι να διαλυθούμε μια ώρα αρχύτερα... Με τον Νταβούτογλου (που του ετοιμάζουμε δουλοπρεπή υποδοχή) να διεκδικεί το μισό υποθαλάσσιο πλούτο της Κύπρου. Με την τρόικα να μας εξευτελίζει περιμένοντάς τη. Με τους Αλβανούς και τους Σκοπιανούς να παραμονεύουν πότε θα γονατίσουμε. Και με τον βόθρο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος να ξεβράσει αρουραίους με μίζες εξοπλιστικών κονδυλίων…

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ να αλλάξουμε μυαλά; Μήπως πρέπει να μας πλήξει κάποια εθνική τραγωδία για να συνέλθουμε; Ή μήπως ο καλός θεός της πατρίδας, που πάντα τη σώζει, θα ευλογήσει κάποιους «σαραντάρηδες» της αποδώ και της αποκεί πλευράς να σχηματίσουν, αμέσως μετά τις εκλογές (όχι πάντως τις πρόωρες), δυναμική πλειοψηφία ώστε, συνεργαζόμενοι πατριωτικά, να οδηγήσουν την πατρίδα στον νέο Χρυσόν Αιώνα της; Που πιστεύω ακράδαντα ότι θα ξεκινήσει το 2021, στα 200 χρόνια της ανεξαρτησίας της...

Ο λαός έχει κάνει πρωτοφανείς προσπάθειες να σταθεί στα πόδια του.

Ο πόλεμος νεύρων της τρόικας με την Αθήνα είναι συστατικό της διαπραγμάτευσης από τις πρώτες ημέρες της ελληνικής κρίσης. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας καθησυχάσει ότι και αυτή η φορά είναι σαν τις άλλες. Ούτε πρέπει οι άνθρωποι που βρίσκονται στον πυρήνα της τρόικας –αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις– να ξεχνούν και τις δικές τους ευθύνες. Η Ελλάδα βρίσκεται εκεί που βρίσκεται χάρη στις θυσίες του λαού της και τις προσπάθειες της κυβέρνησης, με όλες τις αστοχίες και παραλείψεις της που απεικονίζουν τη βαθιά παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Με τη στήριξη των εταίρων μας και παρά τα λάθη που έκαναν στο μείγμα πολιτικής που επέλεξαν, διανύσαμε πολύ δρόμο από το 2012. Η Ελλάδα παρέμεινε στην Ευρωζώνη και έχουν αρχίσει τα αμυδρά σημάδια της ανάκαμψης. Αλλά τα έξι χρόνια ύφεσης και οι επιπτώσεις της σκληρής λιτότητας έχουν αφήσει βαθιές πληγές στην οικονομία και στους πολίτες. Δεν είναι ώρα για αυτοματισμούς και εμμονές από την Ευρώπη και το ΔΝΤ. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Ντράγκι και η κ. Λαγκάρντ οφείλουν να καταλάβουν ότι το θέμα δεν αφορά μόνο αριθμούς και δόγματα. Αφορά την αντοχή και την τύχη ενός λαού, αφορά την ικανότητα της Ευρώπης να διαχειριστεί μια σοβαρή κρίση. Οταν ένας λαός έχει κάνει πρωτοφανείς προσπάθειες να σταθεί στα πόδια του, κανείς δεν δικαιούται να πειραματίζεται με τα όρια της αντοχής των πολιτών και του πολιτικού συστήματός του.