Για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα - είναι η στροφή ΣΥΡΙΖΑ "στις δυνάμεις της Αριστεράς.

Καλοδεχούμενη για κάθε σκεπτόμενο ψηφοφόρο -αλλά και για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα - είναι η στροφή ΣΥΡΙΖΑ "στις δυνάμεις της Αριστεράς ,της Οικολογίας ,στους αριστερούς σοσιαλιστές και σε λαϊκές δυνάμεις που αποδεσμεύονται από τα κόμματα της κυβέρνησης" όπως την εξέφρασε στην Κεντρική Επιτροπή ο Αλέξης Τσίπρας .

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πήρε το σωστό μήνυμα από τις ευρωεκλογές : ότι το κόμμα έπιασε "ταβάνι" με την αντιμνημονιακή στάση του - στο αποκορύφωμα της μνημονιακής φορολογικής καταιγίδας που γονάτισε τους πολίτες έλαβε 150.000 λιγότερους ψήφους από τις εκλογές του 2012 .Κι ότι μόνον εάν κάνει ανοίγματα προς την κεντροαριστερά και οικοδομήσει συμμαχίες με αυτό το χώρο μπορεί να προσδοκά να διεκδικήσει κάποτε την εξουσία.

Ωστόσο εύκολο να τα λες όλα αυτά -δύσκολα ,όμως να το κάνεις .Ιδιαίτερα όταν ο κ.Τσίπρας δεν μπορεί ακόμη να ελέγξει το ίδιο του το κόμμα .Ενδεικτικό ειναι οτι στην κεντρική επιτροπή , η αυτονόητη πρόταση για κεντροαριστερό άνοιγμα απερρίφθη από το ένα τρίτο των στελεχών που συνεχίζει να ζητάει ιδεολογική καθαρότητα ,μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση και στροφή του κόμματος προς τα Αριστερά -προς το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πώς όμως θα βρεις κοινές συντεταγμένες με τα κόμματα της κεντροαριστεράς , να επιχειρήσεις συμβιβασμούς σε θέματα οικονομικής πολιτικής όταν το30 % των στελεχών σου εξακολουθεί και μετά το σαφές αποτέλεσμα των ευρωεκλογών που εξαφάνισαν τα κομματα της δραχμής (π.χ. Σχέδιο Β) να επιμένει οτι αποχώρηση της χώρας απο το Ευρώ παραμένει εναλλακτικό σενάριο πάνω στο τραπέζι.Κι ότι η μονομερής διαγραφή του ελληνικού χρέους θα πρέπει να είναι διεκδίκηση της κυβέρνησης από τους δανειστές 

Επιπλέον, για να υπάρξει άνοιγμα στην κεντροαριστερά θα πρέπει τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσουν εναν άλλο τρόπο με τον οποίο μιλούν θα δημόσια ή αντιπαρατίθενται με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ και με τις πολιτικές που έχουν ακολουθήσει αυτά τα κόμματα . 

Δεν μπορείς να ζητάς την στήριξη των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς και να αποκαλείς τα στελέχη της πάλαι ποτέ τρικομματικής κυβέρνησης προδότες, πουλημένους και υποχείρια των γερμανών ή να παρομοιάζεις την συγκυβέρνηση με την χούντα των συνταγματαρχών. 

Ούτε μπορείς να σχεδιάζεις κεντροαριστερές συμμαχίες και συγχρόνως να ονειρεύεσαι τη φυλάκιση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Β. Βενιζέλου για την υπόθεση των υποβρυχίων χωρίς κανένα νέο στοιχείο κατηγορώντας μάλιστα τον Πρωθυπουργό για συγκάλυψη επειδή δεν αντιμετώπισε τα πρακτικά της Βουλής ως δικογραφία. 

Δεν μπορείς να επιδιώκεις κοινή πορεία με τα κόμματα της κεντροαριστεράς και να θεωρείς "αποστασία" την ενδεχόμενη υπερψήφιση από πρώην βουλευτές τους της πρόταση για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Και πουλάνε και τρέλα

Οπως και να το κάνουμε, μάλλον περίεργο είναι αυτό που συμβαίνει. Και δυστυχώς δεν γίνεται να επικαλεστούν και τις καιρικές συνθήκες, γιατί οι ζέστες δεν έχουν σφίξει ακόμη. Αρα αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί αυτή η ομαδική παράκρουση που δείχνει να έχει καταλάβει ξαφνικά τα κόμματα και τους πολιτικούς μας, που υποτίθεται ότι σπαζοκεφαλιάζουν για να βρουν τρόπους να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Ενα μήνυμα είπαμε στην κυβέρνηση να πάρει από τις ευρωεκλογές κι αντί να ψάξουν να βρουν τους καλύτερους για να ενισχυθεί η σοβαρότητα και η αποτελεσματικότητά της, αυτοί το έριξαν στην τρελή κι αποφάσισαν να κοντράρουν τους Συριζαίους στο «γήπεδό» τους. Κι εγώ τώρα διερωτώμαι: αν έχουν αποφασίσει να το παίξουν σκληροί και ανυποχώρητοι στους τροϊκανούς γι' αυτά που ήδη έχουν συμφωνήσει κι εκκρεμούν, δεν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, έπρεπε να καταφύγουν στα «παράθυρα» των πρωινάδικων για να βρουν ικανούς εκπροσώπους;

Κι από την άλλη οι Συριζαίοι -ή μάλλον κάποιοι από αυτούς- τι δείχνουν να κατάλαβαν; Οτι το μέλλον τους -ή σε επίπεδο συνεργασιών ή στην προοπτική αυτοδυναμίας- είναι αριστερότερά τους και τους περιμένει να σμίξουν για να οδηγήσουν τη χώρα και τον λαό σε αταξικούς παραδείσους και σοσιαλιστικά μεγαλεία; Και να ήταν μόνο ο Λαφαζάνης και η παρέα του, κομμάτια να γίνει, γνωστό το πρόβλημα. Ξαφνικά προέκυψαν και μερικοί προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ με τους ίδιους ιδεολογικοπολιτικούς προσανατολισμούς.

Και στη μέση όλων αυτών των επιλογών και των αξιολογήσεων ο δύσμοιρος πολίτης που έχει υποστεί τα πάνδεινα επί 4 χρόνια και κάπου έχει αρχίσει να ελπίζει ότι είναι κοντά η ώρα που θα μπούμε σε άλλους δρόμους. Σαν κι αυτούς δηλαδή που μπαίνει η Κύπρος σε χρόνο-ρεκόρ. Γιατί, βλέπετε, ωραία και καλά είναι τα μεγάλα λόγια και ίσως να δείχνει και μαγκιά να πουλάς τρέλα, αλλά οι Κύπριοι έπαθαν κι έμαθαν. Κι εκείνο που ξέρουν είναι πως ή αντιμετωπίζεις σοβαρά και ρεαλιστικά ένα πρόβλημα ή αποδέχεσαι πως θα ζήσεις με αυτό για 40 ή ποιος ξέρει πόσα ακόμη χρόνια.

Αυτοί δεν έχουν, όμως, τίποτα να φοβηθούν .

Αν το πολιτικό μας σύστημα θέλει να έχει ελάχιστη αξιοπιστία απέναντι στους Ελληνες πολίτες, καλά θα κάνει να ξεκινήσει από τα αυτονόητα. Ταυτόχρονα με τη διαδικασία αξιολόγησης και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων ας καθαρίσει τον δικό του «στάβλο» προσωπικών και οικογενειακών ρουσφετιών, τη Βουλή. Εκεί βρίσκονται διορισμένοι συγγενείς πρώην προέδρων του σώματος, συνεργάτες δήθεν αντισυστημικών κομμάτων και βοηθοί πρώην πρωθυπουργών. Υπάρχουν ασφαλώς πολλοί υπάλληλοι της Βουλής που κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό και ενδεχομένως δεν χρωστούν πολιτικά σε κανέναν. Αυτοί δεν έχουν, όμως, τίποτα να φοβηθούν από μία πραγματικά αντικειμενική αξιολόγηση. Να, λοιπόν, μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξει το πολιτικό προσωπικό ότι κάτι αλλάζει στη χώρα απολύοντας από τη Βουλή όποιον αποτελεί πρόδηλο ρουσφέτι, ακόμη και αν είναι σύζυγος, γιος ή κόρη οιουδήποτε ισχυρού πολιτικού. Θα τολμήσουν;

Οι όποιες αλλαγές στο μείγμα της πολιτικής είναι συλλογική κυβερνητική ευθύνη .

Θεμιτή και αναγκαία η προσπάθεια να περιοριστούν οι κοινωνικές και οικονομικές  επιπτώσεις από τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει απέναντι στους ευρωπαίους δανειστές μας, αρκεί να μην διαταραχθούν και αμφισβητηθούν τα όποια θετικά βήματα έχουν γίνει για την εξυγίανση της οικονομίας. Οι υπουργοί που τις τελευταίες μέρες έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα πλειοδοσίας, με το βλέμμα στην εκλογική πελατεία τους ,οφείλουν  να αντιληφθούν ότι η κυβερνητική πολιτική δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία και συλλογική .Δεν ανέλαβαν καθήκοντα για να κατεδαφίσουν, αλλά για να προωθήσουν με πιο αποφασιστικούς ρυθμούς και χωρίς να έχουν στο μυαλό τους το πολιτικό κόστος,την πολιτική που θα βγάλει τη χώρα το συντομότερο δυνατό από την κρίση.

Οι όποιες αλλαγές στο μείγμα της πολιτικής είναι συλλογική κυβερνητική ευθύνη και δεν μπορεί να επαφίενται στις βλέψεις κάθε υπουργού.Μετά από 4 χρόνια δραματικών θυσιών ,η χώρα κατάφερε να αντικρίζει το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία τουλάχιστον. Αυτές οι θυσίες και αυτές οι προσπάθειες δεν μπορεί να διακυβευτούν εν ονόματι των όποιων εκλογικών σκοπιμοτήτων.

Είναι νωπό άλλωστε το παράδειγμα της Αργεντινής, που 13 χρόνια μετά το κραχ , βρίσκεται ξανά μπροστά στο δίλημμα της χρεοκοπίας.Μια πολύ πιο πλούσια χώρα από εμάς, με ασύγκριτα μικρότερο χρέος,ταλανίζεται  ακόμα εξαιτίας των αντιφατικών πολιτικών που ακολούθησε.Η επιστροφή σε λαϊκίστικες πολιτικές ,απέδωσε κάποια οφέλη προσωρινά, αλλά συνολικά αποδιοργάνωσε την οικονομία της χώρας, με θύματα φυσικά τα κοινωνικά στρώματα, που υποτίθεται ήθελε να προστατεύσει.

Είτε μας αρέσει είτε όχι η οικονομία δυστυχώς ,δεν αντιλαμβάνεται τις πολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες.Το ίδιο και οι περιβόητες διεθνείς αγορές, που με περισσή ευκολία κατακρημνίζουν χώρες και οικονομίες ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα τους.Ας φροντίσουν λοιπόν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, να περιφρουρήσουν το σημερινό θετικό κλίμα για την Ελλάδα,έχοντας το βλέμμα στο μέλλον και όχι στα συγκυριακά συμφέροντα της στιγμής.

Άρχισαν να αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους.

Α​​ντί κάπως να ηρεμήσουμε μετά τις εκλογές, ενόψει και του θέρους, που μας ζορίζει με πρόωρα κυνικά καύματα, μπήκαμε σε νέα προεκλογική περίοδο. Και μάλιστα με την ευθύνη της κυβέρνησης και όχι της μείζονος αντιπολίτευσης, όπως συνηθίζεται. Μετά τον ευρηματικό ανασχηματισμό και την ευφάνταστη πρωθυπουργική προτροπή («δουλειά! δουλειά! δουλειά!»), που δεν έχει ξανακουστεί ποτέ και πουθενά, οι κυβερνώντες ανασκουμπώθηκαν, σήκωσαν τα μανίκια και ό,τι άλλο επικολυρικό λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Και άρχισαν να αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους. Σαν μνημονιακώς αντιμνημονιακοί. Υπόσχονται όσα αδυνατούν να δώσουν και δεσμεύονται (αν μπορεί να είναι δεσμευτική η πολιτικάντικη χρήση της γλώσσας) ότι θα κάνουν πράματα και θάματα, στο άκουσμα των οποίων ο κ. Τόμσεν δεν μπαίνει καν στον κόπο να μειδιάσει ειρωνικά.

Στον ακήρυκτο διαγωνισμό φιλολαϊκότητας που βρίσκεται εν εξελίξει, τα ενδοκυβερνητικά μέτωπα είναι ποικίλα, αφού καμία πτέρυγα δεν θέλει να παραδώσει αμαχητί τα πρωτεία της συμπόνιας για τον λαό σε κάποια από τις υπόλοιπες. Οι Νεοδημοκράτες λοιπόν αντιμάχονται τους Πασοκτζήδες σε παροχολογία και σε αντιμνημονιακά υπονοούμενα, οι δε Πασοκτζήδες τους Νεοδημοκράτες. Αλλά και στο εσωτερικό των δύο αρμονικά και ανιδιοτελώς συγκυβερνωσών παρατάξεων η ειρήνη απουσιάζει. Στους γαλάζιους, οι παλαιοί της συγκυβέρνησης φθονούν τους νεοεισελθόντες της λαϊκιστικής τηλεοπτικής δεξιάς και αφενός τους διαβάλλουν σαν αντιμεταρρυθμιστές, αφετέρου υιοθετούν τη δημοκοπική τους τεχνική, για να μη μείνουν πίσω στο άθλημα του μαζικού φενακισμού.

Τα πάντα ρει...

Γνωστή και χιλιοτραγουδισμένη η ικανότητα των Ελλήνων στην υπονόμευση των θεσμών. Ικανότητα που εκφράζεται κυρίως από την πολιτική τάξη, αλλά απλώνεται μέχρι τα μίντια, την κοινωνία και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Στην όμορφη πατρίδα μας οι ιδιότητες του λάστιχου είναι εφαρμόσιμες στα πάντα, αφού η εδραιωμένη πεποίθηση είναι πως θεσμοί και νόμοι ψηφίζονται και ισχύουν, πρώτον, όταν βολεύει μια συγκεκριμένη στιγμή, δεύτερον, για να παραβιάζονται, όταν δεν βολεύει, επίσης μια συγκεκριμένη στιγμή.

«Τα πάντα ρει...» δεν υποστήριζε ο αείμνηστος Ηράκλειτος; Εμείς, λοιπόν, οι επίσημοι θεματοφύλακες του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, κατά δήλωσή μας, αποφασίσαμε εδώ και πολλά χρόνια ότι στα «πάντα» χωρούν και οι θεσμοί. Επομένως μπορούν να είναι σεβαστοί ή να γράφονται στα παλιότερα των υποδημάτων, χωρίς μάλιστα να απαιτείται κάποια νέα ρύθμιση. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σιχαινόμαστε σαν τις αμαρτίες μας την τυπολατρία και τη γραφειοκρατία. Και στο κάτω κάτω της γραφής, τι είναι οι θεσμοί για να τους σεβόμαστε;

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, διεξάγεται πάλι η συζήτηση ενόψει της εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, περί τον Φεβρουάριο του 2015, οπότε λήγει η θητεία του Καρόλου Παπούλια, ίσως μερικούς μήνες νωρίτερα, αν οι πολιτικο-κομματικές ανάγκες το επιβάλλουν. Οι επισημάνσεις των... «αλαφροΐσκιωτων» που προσπαθούν απεγνωσμένα και με κάθε ευκαιρία να πείσουν ότι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η παραβίαση και καταπάτηση των θεσμών, είτε κατά το γράμμα είτε κατά το πνεύμα τους, αφήνουν παγερά αδιάφορους πολιτικούς, μίντια και πολίτες. Η δουλειά να γίνεται, όπως την αντιλαμβάνεται η κάθε πλευρά και ο καθένας ξεχωριστά...

Στην προκειμένη περίπτωση, η δουλειά είναι η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας να οδηγήσει ή να μην οδηγήσει σε βουλευτικές εκλογές, ανάλογα με την επιθυμία της κάθε πλευράς. Ο σχετικός δημόσιος διάλογος αφορά το κατά πόσον θα συγκεντρωθεί ή όχι ο αριθμός των 180 βουλευτών που θα ψηφίσουν το πρόσωπο το οποίο θα προταθεί από την κυβέρνηση. Σε αγώνα προσέλκυσης βουλευτών στη δική τους πλευρά έχουν αποδυθεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση, πρόωρα και χωρίς καμία αναφορά στην προσωπικότητα και στα προσόντα που πρέπει να διαθέτει για να γίνει αρχηγός του κράτους. Προφανώς, αυτό δεν έχει καμία σημασία, προκειμένου να γίνει αποδεκτή η «πρόταση - προσφορά» της κυβέρνησης, όπως διδάσκει το παρελθόν της Προεδρευομένης Δημοκρατίας σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Στην πολιτική η όποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται... Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει.

«Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να κάνει πολιτικές χωρίς να νικήσει το ελληνικό Δημόσιο αυταπατάται», δήλωσε κάποτε ένας σοφός Ελλην πολιτικός, του είδους που ευδοκιμεί στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Αν αναρωτιέστε, δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που το είπε. Μόλις τον Σεπτέμβριο του 2011 ήταν. Επρόκειτο δε για εκείνον τον πολιτικό ο οποίος, στην ίδια ομιλία του, είχε σοκάρει το πανελλήνιο, προσβάλλοντας με τρόπο βάναυσο και αποκρουστικό την επικρατούσα θρησκεία στη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δηλαδή τη δημοσιοϋπαλληλία. «Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασε εδώ που μας έφτασε», είχε πει, τότε, το μακρινό 2011.

Σήμερα, και πάλι υπουργός –Παιδείας τούτη τη φορά, όχι Υγείας όπως το 2011– ο Ανδρέας ο Λοβέρδος πάει να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια ανασυγκρότησης που με τόσο κόπο ξεκίνησε στο Δημόσιο, υπερασπιζόμενος την παραμονή στις θέσεις τους 350 δημοσίων υπαλλήλων από το ένα εκατομμύριο που ταλαιπωρεί τα δέκα. Τι τον νοιάζει αν η εξαίρεση που επιδιώκει να πετύχει για τους πλεονάζοντες διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων μεταφερθεί σε άλλους τομείς του Δημοσίου; Τι τον νοιάζει, επίσης, αν η εξαίρεση, εφόσον επιτευχθεί, προκαλέσει αλυσίδα ανάλογων αιτημάτων από άλλους υπουργούς. «Μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι», όπως λέει ο εξυπνότερος λαός του κόσμου· και ο Ανδρέας ο Λοβέρδος τιμά τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, γιατί αυτός τον ψηφίζει βουλευτή.