Η πολιτική που ακολουθείται έχει επιβληθεί από τους δανειστές και εταίρους .

Η πολιτική που ακολουθείται έχει επιβληθεί από τους δανειστές και εταίρους της χώρας στο επίπεδο της ΕΕ. Αν οι βουλευτές διαφωνούν θα πρέπει να διαμηνύσουν αξιόπιστα στην ηγεσία της κυβέρνησης να αναζητήσει άλλη οικονομική πολιτική ότι κι αν σημαίνει αυτό για τις σχέσεις της χώρας με την Τρόικα και τους δανειστές. Η κυβέρνηση πάλι θα πρέπει είτε να πάρει σοβαρά τους βουλευτές και να αναζητήσει άλλο δρόμο είτε να τους ξεκαθαρίσει ότι αυτό δεν γίνεται και να τους θέσει προ των ευθυνών τους, ή στηρίζουν ή φεύγουν. Όσο για τον κ. Γιάννη Στουρνάρα είναι παράλογο να δέχεται όλα τα πυρά για την εφαρμογή μίας πολιτικής που εν τέλει είναι κεντρική επιλογή της κυβέρνησης μετά από πολιτική διαπραγμάτευση σε επίπεδο κορυφής. 

Ο φόρος στα ακίνητα ή ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης όπως και μία σειρά άλλοι φόροι δεν είναι προσωπική του επιλογή. Είναι απλώς το κατάλληλο πρόσωπο για να εφαρμόσει την πολιτική αυτή αφού δεν φοβάται να πει ότι την πιστεύει. Το ότι επικοινωνιακά καταφέρνει και γίνεται αντιτουριστικός δεν στερείται σημασίας αλλά έπεται. Ο πρωθυπουργός καλό θα είναι να του επιστήσει την προσοχή ότι δεν μπορεί να προκαλεί την κοινή γνώμη προκαλώντας πολιτική ζημιά στην κυβέρνηση. Ενδεχόμενη αντικατάστασή του όμως δεν μπορεί να είναι για επικοινωνιακούς λόγους θα συνιστά αλλαγή πολιτικής ότι κι αν σημαίνει αυτό...

Πολλοί ξέχασαν την ιστορία της παράταξης και χωρίς ενδοιασμούς πληγώνουν τον πολιτικό χώρο .

Οι διαφοροποιήσεις βουλευτών από τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν ως εξαίρεση συνέβαινε και κατά το παρελθόν, αλλά αυτό το φαινόμενο της επιδημίας στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο και δικαίως εγείρει ζήτημα συνέπειας για τον πολιτικό κόσμο. Αυτός ο ακραίος καιροσκοπισμός που παρατηρείται από βουλευτές της συμπολιτεύσεως, οι οποίοι αλλάζουν στρατόπεδο εν μία νυκτί και αναζητούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις αμαρτίες και τις τύψεις τους, προκαλεί το κοινό αίσθημα. Δεν εξηγείται με την κοινή λογική η οβιδιακή μεταμόρφωση πολιτικών και πολιτευομένων που έχουν συγκεκριμένη και γνωστή διαδρομή, συμμετοχή και ευθύνη για όσα συμβαίνουν στη χώρα, και τώρα που είναι η ώρα της ανάληψης των ευθυνών τους στρίβουν με ευκολία και παριστάνουν τις μωρές παρθένες. Φαύλοι και αμοραλιστές του αισχίστου είδους με πρόσχημα τη συνέπεια ανασύρουν τη σημαία ευκαιρίας και δείχνουν ξεδιάντροπα να ενδιαφέρονται πρωτίστως για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση, αδιαφορώντας πλήρως για το τι συμβαίνει στον τόπο.

Για τη λεγομένη Δημοκρατική Παράταξη ήδη από την ταραγμένη δεκαετία του '60 η πάσης φύσεως και εκδοχής αποστασία είναι ιστορικά καταδικασμένη πρακτική και συνώνυμο εγκλήματος καθοσιώσεως. Παρά ταύτα, εσχάτως πολλοί ξέχασαν την ιστορία της παράταξης και χωρίς ενδοιασμούς πληγώνουν τον πολιτικό χώρο που τους ανέδειξε με προφάσεις και πολιτικά επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε κριτική.

Είναι προφανές ότι δεν αμφισβητεί κανείς το απόλυτο δικαίωμα του βουλευτή να κινείται με βάση το Σύνταγμα και τη συνείδησή του, αρκεί η δεύτερη να μην είναι τόσο, μα τόσο ελαστική. Ακόμη χειρότερα όταν η ελευθερία εξελίσσεται σε ασυδοσία και η εθνική ευθύνη περιορίζεται στις προσωπικές φιλοδοξίες χωρίς αρχές και όρια.

Η ένταξη στο ευρώ αποτέλεσε την Κίρκη του φτηνού δανεισμού.

Το εμπορικό κεφάλαιο με διασύνδεση στην πολιτική φάνηκε να επιβάλλεται καθ’ όλον τον βίο του ελληνικού κράτους (αναμενόμενο, αφού η απέχθεια προς τη γεωργία και η αδυναμία εκβιομηχάνισης το αφήνουν ως μόνη δύναμη). Η έλλειψη καινοτόμων επιχειρηματιών δεν σχετίζεται μόνον με αυτό το περιβάλλον αλλά και με το επίπεδο μόρφωσής των, την περιορισμένη αγορά, τουλάχιστον πριν το 1920, κ.λπ. Ο θεσμός της ανώνυμης εταιρείας προσφάτως εγένετο αποδεκτός, αν και κατ’ ουσίαν πίσω από τα εταιρικά σχήματα κρύβονται ελάχιστες οικογένειες. Όταν κάποια στιγμή το χρηματιστήριο φάνηκε να ενηλικιώνεται, αλλεπάλληλες απάτες, όπως αυτή του τέλους των ’90, ανέδειξαν την εικόνα του πολιτικού και οικονομικού προσωπικού της χώρας: η μεγαλύτερη απάτη στη νεώτερη περίοδο πραγματοποιήθηκε μέσω αναδιανομής του εισοδήματος, δείγμα ενός διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος και επιχειρηματιών - πειρατών. Κάτω από αυτούς τους όρους, επειδή η βιομηχανική ανάπτυξη παρέμεινε περιορισμένη και καθώς η μετανάστευση σταμάτησε μετά το 1975, η λύση προς εργασία του άνεργου εργατικού δυναμικού ήταν είτε το κράτος είτε η αυτοαπασχόληση. Καμία δυτική χώρα δεν διαθέτει τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού στο δημόσιο ή στην αυτοαπασχόληση (περίπου το ήμισυ του εργατικού δυναμικού).
Τοιουτοτρόπως, ενώ η πτώχευση θα ήταν δυνατόν να συμβεί το 1960 ή το 1970, η μετανάστευση απομάκρυνε τα πλήθη, που αναζητούσαν εργασία και διά τούτο θεωρήθηκε ως ευλογία. Ταυτοχρόνως η πολιτική καταπίεση λόγω του εμφυλίου συγκρατούσε τα αιτήματα. Στη δεκαετία του 1980 ο πακτωλός των επιδοτήσεων και ο ξέφρενος δανεισμός ανέβασε το μέσο ατομικό εισόδημα, σε μια οικονομία που παρέμενε, στις υποδομές και στη λειτουργία της, ημιανεπτυγμένη. Στο τέλος, παρά τα μέτρα του 1985-87, οδηγήθηκε στον προθάλαμο του αδιεξόδου: Η πτώχευση εμφανίσθηκε προ των πυλών στην κυβέρνηση Ζολώτα. Η τύχη ήλθε με το μέρος της Ελλάδος, αφού η κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού απετέλεσε το Ελντοράντο για την παγκόσμια κερδοσκοπία και η όλη καθοδηγούμενη διεθνή πολιτική ατμόσφαιρα αλλά και τα οικονομικά συμφέροντα απομάκρυναν ηθελημένα την προσοχή τους από τη χώρα και ο κίνδυνος αποσοβήθηκε. Το πολιτικό σύστημα, λαμβάνοντας το μήνυμα, στη δεκαετία του 1990, επικεντρώθηκε στο «συμμάζεμα».
Αλλά η ένταξη στο ευρώ αποτέλεσε την Κίρκη του φτηνού δανεισμού. Μετά τα συμπόσια της Ολυμπιάδος θα όφειλε να επανακάμψει στην πολιτική των μέσων του 1990. Αντί τούτου η κυβέρνηση, ως κάτι που την υπερέβαινε, αδυνατούσε να συγκρατηθεί (αφού κάτι τέτοιο ανέτρεπε τη λογική της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτευτών) και στην πενταετία 2004-2009 τα 180 δισ. ευρώ χρέος ανήλθαν στα 319, φέρνοντας τη χώρα στην πτώχευση. Είτε το χρεοστάσιο επιτυγχάνετο μέσω μνημονίων – συντεταγμένη χρεωκοπία – είτε μέσω εγκατάλειψης του ευρώ –ανεξέλεγκτη – το αποτέλεσμα θα διέφερε στην ένταση. Υπ’ αυτούς τους όρους προέκυψε ότι η χώρα ήταν μάλλον απίθανο να αποφύγει το μοιραίο7.

Όπως και να το κάνουμε όπως και να το δούμε, τα πράγματα ειναι σε ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ!!

Μα όπως και να το κάνουμε όπως και να το δούμε, τα πράγματα ειναι σε ΜΑΥΡΑ ΧΑΛΙΑ!! υπαρχει αδιέξοδο στην ΕΛΛΑΔΑ. Απ την μια η γενική κρίση, από την άλλη οι διάφοροι που θέλουν ένα κομμάτι μας και τέλος τέλος η νοοτροπία του ΕΛΛΗΝΑ που δεν αλλαζει εύκολα, δεν αλλαξε όλα αυτά τα χρονια ώστε να νιώθει την ανάγκη να δημιουργησει ένα σοβαρό κράτος με σοβαρούς πολίτες που να λειτουργεί. Ετσι φθάνουμε τωρα στον πάτο του βαρελιού ελπίζοντας σε μεσσίες και σε Ναζι. ο Σαμαράς από την άλλη λειτουργεί όπως ένας εντολοδόχος, ποτέ δεν έκανε αυτο που ήθελε να κάνει ο ίδιος, και ποτέ δεν θα κάνει(και τον Στουρνάρα του τον επέβαλαν) και απ τις λίγες εμφανίσεις του σε συνεντεύξεις συμπεραίνω οτι ούτε ξέρει πως να το κάνει. Αυτη ειναι η Ελλαδα που κληρονόμησε, αυτή ήταν πάντα και για να το πω πιο απλά και κυνικά, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΟΡΔΗ..και πάντα θα μας ελέγχουν επιβάλλοντας μας τους όρους τους ΑΛΛΟΙ, και όποιος και να ειναι εκεί πάνω πρεπει να ειναι έτοιμος για μεγάλες υποχωρήσεις. Το θεμα τελικά δεν ειναι αν είσαι ΔΩΣΙΛΟΓΟΣ η ΠΡΟΣΚΗΝΗΜΕΝΟΣ..που προκύπτει έτσι και αλλιώς απ τον νόμο του ισχυρού..αλλα αν μπορείς να κάνεις την "αναπόφευκτη" καλύτερη δυνατή συμφωνία. Οσοι πιστεύουν σε ακραίες καταστάσεις τύπου ΧΑ έχουν σαλέψει, μην καταλαβαίνοντας οτι μπορεί εν μέρει να ικανοποιήσουν την ίδια τους την ανάγκη για εκδίκηση βλέποντας τελικά καποιους "μορφονιούς" του συστήματος να μπαίνουν επιτελους μέσα..αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπαρχει κανένα ΝΑΖΙΖΤΙΚΟ μόρφωμα που να έχει τύχη πουθενά στον κόσμο του 2014, ούτε ειναι ο κόσμος όπως ήταν πριν καμια 40 χρονια που βγήκε ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ να επιβάλει την τάξη..με δυο λόγια θα μας ΛΙΩΣΟΥΝ πριν καν το πάρουμε χαμπάρι..αν δεν βρεθούμε σε εμφύλια σύρραξη πρώτα εννοείται. Απο κει και πέρα μας μένει εκ τον πραγμάτων μόνο ο Τσίπρας, που και αυτός χρειάζεται συμμάχους αλλά και πολλά κότσια. Με ποιον να πάει να τα βγάλει περα..με τον Σόιμπλε??? πως με τι ?? Είναι άδικος ο κόσμος ας το καταλάβουμε επιτελους, και αν ο Σαμαράς καταρρεύσει που καταρρέει, απλά δεν το έχει συνειδητοποιησει ακομα..τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα, εκτός και παλι αν μας λυπηθούν, εδω η ΧΑ έχει την χρήση της.. Το μόνο σίγουρο ειναι οτι ο κόσμος πρέπει να ειναι ενωμένος ..γιατί τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα πλέον, ΜΟΝΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ....και το μόνο καλό συνήθως ειναι οτι μετά από μια μεγάλη καταιγιδα συνήθως ερχεται ηλιοφάνεια...

Καθημερινά περισσότεροι Ελληνες, όχι όλοι, ρωτούν εαυτούς και αλλήλους εάν υπάρχει εναλλακτική οδός.

Καθημερινά περισσότεροι Ελληνες, όχι όλοι, ρωτούν εαυτούς και αλλήλους εάν υπάρχει εναλλακτική οδός. Είναι πεισμένοι ότι ο δρόμος που ακολουθούμε εκτός από οδυνηρός είναι και αδιέξοδος. Δεν χρειάζεται καν να μελετήσουν στοιχεία, μοντέλα, αναλύσεις· αρκεί μια ματιά στο νοικοκυριό ή στο άμεσο περιβάλλον, μια ματιά στα άνεργα παλικάρια, στους μαραμένους μεσήλικες, τέκνα, ανίψια, φίλους, τους δικούς τους ανθρώπους.

Οι καλόπιστοι και ευαίσθητοι Ελληνες λοιπόν αναρωτιούνται αν υπάρχει άλλη οδός, με διέξοδο, ας περιέχει και πόνο. Η αναρώτηση δεν είναι τυπικά πολιτική, αλλά είναι βαθύτατα πολιτική, υπό την έννοια ότι δεν αναζητούν τη Μία Λύση και τον Μεσσία σε έναν κομματικό σχηματισμό και ένα πρόσωπο, αλλά σε ένα σχέδιο, ένα όραμα, μια στρατηγική, που θα περιέχει σκληρές αλήθειες, κόπο, ρίσκο, αλλά και που οπωσδήποτε θα εγγυάται ισότητα, δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία, αποτελεσματικότητα, δημοκρατία. Το ερώτημα λοιπόν βρίσκεται στα χείλη πολλών, όλο και περισσότερων, ανεξαρτήτως τυπικών κομματικών προτιμήσεων του παρελθόντος. Διότι τίποτε σημερινό δεν μοιάζει με το παρελθόν, τουλάχιστον με το βιωμένο παρελθόν των περασμένων σαράντα-πενήντα χρόνων· είναι τόση η ένταση και τέτοια η φύση των ιστορικών αλλαγών, ώστε αδρές αναλογίες με τα σημερινά μπορείς να βρεις μόνο με αναδρομές στον μακρύ ιστορικό χρόνο: στον εμφύλιο και στον επαχθή δανεισμό μετά το ξέσπασμα του Αγώνα του ’21, στη χρεοκοπία του 1893, στην καταστροφή του ’22, στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφύλιου. Εντούτοις, η μελέτη της ιστορίας δεν περιέχει συνταγές· ούτε καν παρηγοριά.

Υπάρχει άλλη οδός; Η αναρώτηση περί της άλλης οδού παίρνει χαρακτηριστικά υπαρξιακής αγωνίας. Για μέγα μέρος του πληθυσμού τίθεται με όρους ζωής ή θανάτου - και δεν εννοώ μόνο όρους υλικούς, που ασφαλώς είναι αλλά και πνευματικούς: Υπό ποίους όρους θα συνεχίσουμε να ζούμε, εφόσον επιβιώσουμε από την καταιγίδα; Σε ποια κοινωνία, ποιο κράτος; Σε χώρα ή χώρο; Με ποια ταυτότητα, ποια συνείδηση εαυτού και συνόλου;

Ο πολίτης βλέπει πλέον το κράτος ως διώκτη και εξολοθρευτή, και όχι ως εγγυητή της ιδιοκτησίας.

Η επικείμενη υπερφορολόγηση ακίνητης περιουσίας, με κριτήριο την κατοχή και όχι την πρόσοδο, και με βάση αντικειμενικές αξίες του 2007, υπερδιπλάσιες των τρεχουσών αγοραίων τιμών, υπολογίζεται να αποφέρει έσοδα περί τα 4 δισ. ευρώ, έναντι περίπου 500 εκατ. το 2012 και άνω των 2,5 δισ. το 2013 από την ίδια πηγή. Πλήττονται οι μικροϊδιοκτήτες· οι μεγάλες περιουσίες ελαφρύνονται συγκριτικά. Για το 2014 έχουν προϋπολογιστεί συνολικά περί τα 11 δισ. ευρώ φόρων, οι περισσότεροι από μισθωτούς και συνταξιούχους. Κάπως έτσι θα προκύψει πρωτογενές πλεόνασμα.

Tο δημόσιο χρέος, αφού κατέφαγε τον δημόσιο και κοινωνικό πλούτο μέσω του PSI, τώρα μεταφέρεται άμεσα στους πολίτες, γίνεται δυσβάσταχτο ιδιωτικό χρέος. Αυτή η μετακύλιση χρέους ουσιαστικά σημαίνει μείζονα κοινωνικό μετασχηματισμό· γκρεμίζει τις εδραιωμένες από αιώνων πεποιθήσεις περί αποταμίευσης και εξασφάλισης, και μεταβάλλει μέγα μέρος του πληθυσμού σε ακτήμονες, με άνεργα τέκνα και ζοφερές προοπτικές αυτοαπασχόλησης.

Με άλλη νομοθετική ρύθμιση, προβλέπεται η αυτόματη κατάσχεση καταθέσεων για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο. Με δεδομένο ότι όλοι οι μισθωτοί και οι επιχειρηματίες διακινούν τα χρήματά τους μέσω τραπεζών, υποθέτουμε ευλόγως ότι όποιος χρωστάει στο Δημόσιο μηδενίζει ήδη σταθερά το καταθετικό του υπόλοιπο.

Ο πολίτης βλέπει πλέον το κράτος ως διώκτη και εξολοθρευτή, και όχι ως εγγυητή της ιδιοκτησίας, της εργασίας, του επιχειρείν.

Οι νομοθετούντες ίσως δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτοκτονούν πολιτικά, στρεφόμενοι εναντίον των κοινωνικών στρωμάτων τα οποία υποτίθεται εκφράζουν και υπερασπίζονται. Ιδίως η συντηρητική παράταξη φαίνεται να μη διδάσκεται από την καταστροφή της Κεντροαριστεράς, και εξακολουθεί μαζί της να υπονομεύει τις στοιχειώδεις δυνατότητες ανάκαμψης για το φρόνημα των νοικοκυραίων, υποσκάπτοντας μαζί και την εμπιστοσύνη τους προς το πολιτικό σύστημα. Γιατί; Ισως διότι έχουν απολέσει κάθε επαφή όχι μόνο με την πραγματικότητα, αλλά και με τις δομές του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Στα αποκαΐδια του κράτους πρόνοιας καίγονται καθημερινά ανθρώπινες ψυχές.

Στα αποκαΐδια του κράτους πρόνοιας καίγονται καθημερινά ανθρώπινες ψυχές, στα μαγκάλια μιας ανάλγητης πολιτικής που αποκλείει από τα βασικά κοινωνικά αγαθά, όπως το ρεύμα, τη θέρμανση τις στρατιές των φτωχών και των ανέργων, οδηγώντας πολλούς από αυτούς στον θάνατο, ενώ οι απόπειρες αυτοκτονίας πλησιάζουν τις 10.000 τον χρόνο. Η δημόσια υγεία βρίσκεται «στο μάτι του κυκλώνα». Νοσοκομεία κλείνουν, εκατοντάδες κλίνες έχουν καταργηθεί με στόχο τη μείωση των κρεβατιών στο ΕΣΥ κατά 10.000. Ολόκληρα νοσοκομεία υποβαθμίζονται τραγικά με ελλείψεις σε υλικό και προσωπικό. Λειτουργίες των νοσοκομείων (π.χ. εργαστήρια) εκχωρούνται σε ιδιώτες, την ίδια στιγμή πάνω από το 30% του πληθυσμού αποκλείεται από τη δημόσια υγεία. Η υγειονομική φτώχεια οδηγεί σε υγειονομική γενοκτονία.

Στην εκπαίδευση, με την αντιδραστικότερη μεταρρύθμιση, στέλνουν στον Καιάδα τη νέα γενιά, οδηγώντας χιλιάδες εκπαιδευτικούς στη διαθεσιμότητα-απόλυση. Με τις περικοπές δαπανών, τις καταργήσεις σχολείων, με ένα ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο, μας γυρίζουν στον εκπαιδευτικό Μεσαίωνα.

Η κυβέρνηση και οι υπουργοί της λειτουργούν σαν dealer των ξένων δυναστών-δανειστών και ως έμποροι των κοινωνικών αγαθών. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο αναγκαίο ένα παλλαϊκό κίνημα υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών-δικαιωμάτων και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής.