Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να επιβάλει νέα μέτρα, αναγκάζεται να αντισταθεί στην τρόικα.

Με άλλα λόγια, στον έκτο χρόνο ύφεσης, με τα ήδη συρρικνωμένα εισοδήματα και τους απανωτούς, αμείλικτους φόρους, ακόμη δεν γνωρίζουμε εάν θα υποστούμε περισσότερα μέτρα λιτότητας.

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να επιβάλει νέα μέτρα, αναγκάζεται να αντισταθεί στην τρόικα, με στόχο μια μεγάλη διαπραγμάτευση και με την υπόνοια ότι μπορεί να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές. Αυτές οι κινήσεις απελπισίας ίσως αναγκάσουν τους δανειστές και εταίρους να αναλογιστούν τους κινδύνους που προκαλεί η άκαμπτη στάση τους, αλλά δεν κάνουν τίποτα για να καθησυχάσουν τους πολίτες. Αυτοί που μας δίνουν εντολές διαφωνούν μεταξύ τους, οι δικοί μας ηγέτες απειλούν με απονενοημένα διαβήματα (ή, όπως εμμένει η αξιωματική αντιπολίτευση, με εξίσου αυτοκαταστροφικές ψευδαισθήσεις), ενώ οι πολίτες δέχονται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, χωρίς τέλος, χωρίς να γνωρίζουν πότε και αν θα τελειώσει το μαρτύριο.

Ουδείς αναμένει ότι η πορεία αυτή θα τελειώνει στη Γη της Επαγγελίας – γνωρίζουμε όλοι ότι από εκεί εκπέσαμε και δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουν στις Βρυξέλλες, όμως, και σε κάθε πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ότι όχι μόνο οι Ελληνες αλλά, αργά ή γρήγορα, όλοι οι λαοί της Ευρώπης αναμένουν να ακούσουν πού πάμε. Γιατί, χωρίς στόχο, χωρίς όραμα να τις συνδέει, κοινωνίες, χώρες και ενώσεις διαλύονται.

Πόσο να αντέξει κανείς...

Φαίνεται ότι αυτό είναι απολύτως... ακατανόητο για τους παροικούντες το υπουργείο Οικονομικών με θέα την πλατεία Συντάγματος. Νομίζουν ότι επειδή ο Ελληνας παραδοσιακά θέλει να έχει «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του» βρήκαν αγελάδα για να αρμέγουν: την ακίνητη περιουσία. Αναρωτιέται κανείς αν οι ίδιοι μένουν σε «βάρκα», αν και από μία πρόχειρη ματιά στο «πόθεν έσχες τους» μπορεί εύκολα να συναχθεί το συμπέρασμα ότι έχουν και αυτοί ακίνητη περιουσία. Η διαφορά είναι ότι αν έχεις ακίνητη περιουσία που σου αποδίδει εισοδηματικά, δεν έχεις καμιά ένσταση να πληρώσεις ό,τι σου αναλογεί. Αν όμως έχεις κλειστά διαμερίσματα, σπίτια που ρημάζουν και χωράφια που ξέμειναν από το μακαρίτη τον παππού κι είναι πέτρες ή κηρυγμένο δάσος, τι κάνεις; Αλλωστε, κι αν ήθελες να απαλλαγείς -σε αυτό το σημείο φτάσαμε- από την ακίνητη περιουσία σου είναι αδύνατον. Κανείς δεν αγοράζει αν δεν πέσει η τιμή σε εξευτελιστικά επίπεδα. Αν όμως οι του Οικονομικών, που έχουν στοχοποιήσει σπίτι και αυτοκίνητο, έχουν κάποια μέθοδο «να τρώγονται» τα τούβλα, θα είχε λυθεί αυτομάτως το ζήτημα. Το κύριο είναι ότι όχι μόνον δεν «τρώγονται», αλλά ούτε και... ξεπουλιούνται. Γιατί περί αυτού, εν τέλει, πρόκειται. Και αυτό δεν αφορά στην ιδιωτική περιουσία, αλλά και σε εκείνη που προσφέρεται προς αποκρατικοποίηση. Εχουν πλακώσει οι πάσης φύσεως «αετονύχηδες», που βάζοντας στο πέτο την ταμπέλα «επενδυτές» έρχονται με την πεποίθηση ότι, λόγω της οικονομικής μας κατάστασης, μπορούν να πάρουν τα πάντα «μπιρ παρά». Φυσικά, όταν θα έρθουν οι καλές μέρες -γιατί θα έρθουν, όσο κι αν κρώζουν περί του αντιθέτου-, τότε θα σκεφτούμε αν δίκαια έπραξαν οι αρμόδιοι...
Πάντως , η αλήθεια να λέγεται, αυτή τη στιγμή οι έντιμοι, οι φιλότιμοι, οι υπεύθυνοι Πολίτες δουλεύουν για να πληρώνουν τα αλλεπάλληλα φορολογικά χαράτσια τα οποία αγγίζουν τα όρια του παραλογισμού, αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να πληρώσουμε φόρους ακίνητης περιουσίας τριών ετών σε ένα εξάμηνο. Γιατί; Επειδή οι υπηρεσίες του κράτους δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Πόσο να αντέξει κανείς...

Γιατί το ψέμα έχει πια πολύ κοντά ποδάρια και δεν θ' αντέξει άλλο.

Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική συνεχίζεται απτόητη: την ώρα που με τον πιο επίσημο τρόπο και με τη μεγαλύτερη δυνατή έμφαση το Eurogroup αφήνει ορθάνοιχτη τη συζήτηση για νέα μέτρα στην Ελλάδα αποκλείωντας ταυτόχρονα το κούρεμα του χρέους, την ίδια ακριβώς ώρα, η κυβέρνηση ορθώνει τα πληγωμένα στήθη της και φωνάζει για πολλοστή φορά: νέα μέτρα δεν υπάρχουν. Και όλοι γνωρίζουμε ότι ασφαλώς και υπάρχουν.

 Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τα λεγόμενα πρωτογενή πλεονάσματα που δεν είναι ούτε πρωτογενή ούτε πλενάσματα, το ίδιο συμβαίνει με τη βιωσιμότητα του χρέους, το ίδιο συμβαίνει με το δημόσιο χρέος προς ιδιώτες, το ίδιο συμβαίνει με την ανακαιφαλαιοποίηση των τραπεζών που εδώ και κανα χρόνο θα έρχινε χρήματα στην οικονομία τα οποία δεν ήλθαν όμως ποτέ, το ίδιο συμβαίνει με τα μεγέθη της ύφεσης: όλα είναι ένα ψέμα... 

 Ομως τα ψέματα τελειώσανε. Κι αυτό επειδή η πραγματκότητα είναι ζόφος και ούτε καλύπτεται πια κάτω απ' το χαλί ούτε μαζεύεται με τους γενικούς πολιτικούς εκβιασμούς όπως συνέβη στις τελευταίες εκλογές. Τώρα, όλα αυτά δεν μπορούν πια να πετύχουν τίποτα, όπως φυσικά κάθε άλλο παρά αποτελεσματικές μπορεί να είναι ξαφνικές προπαγανδιστικές επιχειρήσεις όπως η χθεσινή ξαφνική επιστράτευση του κινδύνου της τρομοκρατίας με υλικό που, άγνωστο γιατί, η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει τώρα στη δημοσιότητα. Εκείνοι που το σκέφτηκαν αυτό, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι όχι μόνον δεν πείθουν κανέναν, αλλά πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο: σπέρνουν καχυποψία για όλα...

 Χώρα και κοινωνία τελούν σε κατάσταση σύνθληψης και η κυβέρνηση λέει παραμύθια. Θα σκεφτεί κάτι καλύτερο; Γιατί το ψέμα έχει πια πολύ κοντά ποδάρια και δεν θ' αντέξει άλλο.

Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουν στη ζωή τους κάποιο .... θάμα.

Μια παράδοξη και ετερόκλητη ομάδα πολιτικών στοχοποιεί με κάθε ευκαιρία τον υπουργό Οικονομικών και βεβαίως κατ’ επέκταση τον πρωθυπουργό. Οι πολιτικοί αυτοί το κάνουν πάντοτε στο όνομα των λαϊκών συμφερόντων, όπως έπρατταν την εποχή που διόριζαν αφειδώς κόσμο στο Δημόσιο, εκτοξεύοντας τις δαπάνες στα ύψη. Τώρα, λοιπόν, ζητούν και τα ρέστα, επειδή ο κ. Σαμαράς έχει αναλάβει την πρωθυπουργία σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο και μαζί με τον κ. Στουρνάρα παίρνουν και υποστηρίζουν πολύ δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Ας μαζευτούν, όμως, λίγο οι δήθεν φιλολαϊκές δυνάμεις του παλαιού και αμαρτωλού ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. της περιόδου της σπατάλης. Είναι προκλητικό να ζητούν τα ρέστα από αυτούς που εκλήθησαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Δυστυχώς, έχει χαθεί το μέτρο. Και από τις δύο πλευρές.

Δυστυχώς, έχει χαθεί το μέτρο. Και από τις δύο πλευρές. Αλλά από την πλευρά της ΝΔ αδικαιολόγητα. Οταν η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει επιτυχώς την εξάρθρωση της νεοναζιστικής συμμορίας και έχει ξεκινήσει αποφασιστικά την εκκαθάριση της ΕΛ.ΑΣ. από τους ακροδεξιούς θυλάκους, δεν έχει κανέναν λόγο να επιδιώκει κομματικά οφέλη από υπερβολές που εξομοιώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή. Το γεγονός ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν αποφεύγουν να εκστομίσουν ότι καταδικάζουν κάθε μορφή βίας απ' όπου κι αν προέρχεται τους την κάνει τη ζημιά. Ούτως ή άλλως.

Ούτε και μπορούν να την εκστομίσουν πια, γιατί θα δώσουν την εντύπωση ότι ενδίδουν στις πιέσεις των κυβερνητικών εταίρων. Και κρίνοντας και από τα όσα περί συνωμοσίας και προβοκάτσιας διατείνονται τις τελευταίες μέρες, έχουν δώσει την ευκαιρία σε πολλούς να διατείνονται πως «κάτι φοβούνται και σπεύδουν να προκαταλάβουν τις εξελίξεις». Αν είναι έτσι ή όχι, ο χρόνος και τα γεγονότα θα το δείξουν.

Αλλά στο μεταξύ θα πρέπει και οι δύο να σοβαρευτούν και ν' αποδεχτούν ότι εκείνο που προέχει δεν είναι το πολιτικό μέλλον του Τσίπρα ή η παραμονή του Σαμαρά στην εξουσία, αλλά η έξοδος από την κρίση και το μέλλον του τόπου. Αρα εκείνο που οφείλουν να κάνουν είναι ν' ανταποκριθούν στις αυτονόητες υποχρεώσεις τους. Η κυβέρνηση να δείξει συνέπεια σε όσα δεσμευτεί να κάνει και η αξιωματική αντιπολίτευση ν' αποκτήσει επιτέλους ένα πειστικό και εφαρμόσιμο πρόγραμμα.

Κι αν δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ακόμη και για τον τρόπο αντιμετώπισης των χρυσαυγιτών, τουλάχιστον ας μην προσθέτουν προβλήματα με τις κοκορομαχίες τους.

Δυστυχώς, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

Μα ακριβώς τέτοιες διαρθρωτικές αλλαγές ταπείνωσαν το πραγματικό εισόδημα των Ελλήνων, όσων έχουν ακόμη δουλειά, έως και 50%.

Δυστυχώς, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πώς να πιστέψουμε το ΔΝΤ και τις εκτιμήσεις του, όταν έχουν πέσει έξω τόσο πολλές φορές, κι όταν μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύπτουν ότι γνώριζαν τις αδυναμίες του εφαρμοζόμενου προγράμματος και ότι υιοθετούσαν εσκεμμένως λανθασμένες παραδοχές. Αφενός. Αφετέρου, η πικρή πείρα των παρελθόντων ετών υποδεικνύει ότι μόνο περικοπές εφαρμόζονται, τυφλές, οριζόντιες, καταστροφικές για τον πληθυσμό και τον παραγωγικό ιστό. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας είχε υποσχεθεί να καταθέσει το καλοκαίρι εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Τίποτε. Ο επενδυτικός νόμος σέρνεται ακόμη ατελής στα συρτάρια του κ. Χατζηδάκη, όπως τον παρέλαβε από τον προηγούμενο υπουργό. Οι ποικίλοι πόροι για χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων λιμνάζουν αδιάθετοι, ενώ οι επιχειρήσεις κλείνουν. Και ιδού μία διαρθρωτική αλλαγή, εξόχως αναπτυξιακή και ανακουφιστική ανέργων και αναξιοπαθούντων: το κράτος φορολογεί αγροτεμάχια, κτίσματα χωρίς ηλεκτροδότηση, ερείπια, βοσκοτόπια, περιουσιακά στοιχεία που δεν αποφέρουν καμία απολύτως πρόσοδο στους ιδιοκτήτες. Δεν περικόπτονται ευθέως μισθοί και συντάξεις, απλώς τσακίζονται όσοι διαθέτουν οποιοδήποτε ακίνητο, δηλαδή όλοι οι Ελληνες. Αλίμονο σε όποιον χρεώθηκε να φτιάξει ένα σπίτι, και τρισαλίμονο σε όποιον κληρονόμησε πατρογονικά ερείπια στο χωριό, γέρικες ελιές, χέρσους αγρούς, κόπους παππούδων και προπάππων. Οι διαρθρωτικές αλλαγές θα τον αποτελειώσουν. Χωρίς περικοπές μισθών και συντάξεων.

Έχουν δημιουργήσει στην κοινωνία τα συντριπτικά προβλήματα της πολυετούς κρίσης.

Οι καβγάδες που υποκαθιστούν συχνά τη δημόσια συζήτηση στα τηλεοπτικά πάνελ, τις συζητήσεις σε επιτροπές της Βουλής, μεταξύ επωνύμων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για θέματα της επικαιρότητας, τη Χρυσή Αυγή, τα νέα μέτρα που ζητάει η τρόικα, τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ κ.ο.κ., συνήθως μοιάζουν διόλου να μην απορρέουν από την εγρήγορση εμπρός στην κρισιμότητα των ημερών. Αλλά, τις περισσότερες φορές, από την ακαταδάμαστη διάθεση για αντιπαράθεση και «κατατρόπωση» του αντιπάλου, που πνίγει τον διάλογο σαν φουσκωμένο ποτάμι. Βλέπουμε δημόσια πρόσωπα να διακόπτουν συνεχώς τον συνομιλητή τους (από το αντίπαλο πολιτικό κόμμα), για να ανατρέψουν αυτό που υπέθεταν ότι ήθελε να πει, ακούμε διασκεπτόμενους να παρεμβαίνουν διαρκώς με κοροϊδευτικά, υποτιμητικά σχόλια τη στιγμή που κάποιος άλλος παραθέτει τα επιχειρήματά του. Το να ειρωνευτεί κανείς και να σαρκάσει αποτελεί συχνά μια παροδική ανακούφιση στην εκρηκτική αγανάκτησή μας. Η ειρωνεία και ο σαρκασμός ήταν πάντα για τον Ελληνα μια κάποια διέξοδος από τα παράδοξα και τα αντιφατικά που μας κατατρέχουν.

Ομως, σε μια δημόσια συζήτηση, η παραβίαση των όρων συνομιλίας δεν αποτελεί δείγμα ένταξης στην αριθμητική των κοινωνικών αγωνιών, μια διέξοδο από την απόγνωση, αλλά συνήθως μια έκφραση εγωκεντρισμού – παρά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μουδιάσματος που έχουν δημιουργήσει στην κοινωνία τα συντριπτικά προβλήματα της πολυετούς κρίσης.

Διότι οι σταδιακές μεταβολές στο κοινωνικό σώμα είναι μεγάλες. Ανθρωποι που έχουν καιρό να επισκεφθούν την Ελλάδα καταλήγουν όλο και πιο συχνά σε μία κοινή διαπίστωση: Οι Ελληνες πια δεν φωνασκούν, δεν χειρονομούν, δεν αρπάζονται εν δήμω, αλλά είναι πιο αυτοπειθαρχημένοι, πιο προσεκτικοί απέναντι στον συνομιλητή, σχεδόν χωρίς ίχνος από εκείνον τον παλιό ατομισμό, που τροφοδοτούσε την αρπακτικότητα σε όλα τα πεδία.