Εχουν χρέος να υπηρετήσουν με αφοσίωση την εντολή του λαού και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας.

Εναν χρόνο μετά το πρωτόγνωρο για την πολιτική ιστορία του τόπου εγχείρημα της τρικοματικής κυβέρνησης, η ζωή δείχνει ότι η συνεργασία απαιτεί αμοιβαίες υποχωρήσεις και γενναιότητα από όλες τις πλευρές.

Η ανάγκη που οδήγησε στη δημιουργία αυτής της κυβέρνησης δεν έχει εκλείψει και τώρα παρά ποτέ αποκαλύπτεται πως μόλις φανεί λίγο φως στην άκρη του τούνελ επιστρέφουμε στις κακοδαιμονίες του παρελθόντος.

Η χώρα συνεχίζει να κινείται στο όριο και παρότι έχει κάνει βήματα για να διασφαλίσει την παραμονή της στο ευρώ και να αποφύγει τον όλεθρο χρειάζονται ακόμη υπομονή, επιμονή και ρεαλισμός για να μην πάνε χαμένες τόσες θυσίες και βάρη που σηκώνουν με δυσκολία και πόνο οι πολίτες. Τίποτε από όσα έγιναν έως τώρα δεν ήταν εύκολο και χωρίς κόστος για όλους, αλλά η κοινωνία απέδειξε, κόντρα στις προβλέψεις, μεγαλύτερη αντοχή και κατανόηση εκπλήσσοντας θετικά με την ωριμότητά της. Αυτή η στάση όμως δεν πρέπει να παρερμηνευθεί και να γίνει κατάχρηση της ανοχής των πολιτών που προφανώς κατανοούν τις δυσκολίες και υπομένουν αλλά δεν αντέχουν τον εμπαιγμό.

Καθήκον των τριών πολιτικών αρχηγών είναι να κλειστούν σε ένα δωμάτιο και να μη βγουν από εκεί μέχρι να καταλήξουν σε μια συμφωνία ουσίας και μακράς πνοής για τις μεταξύ τους σχέσεις αλλά πρωτίστως για το πώς θα δουλεύει παραγωγικά και αποτελεσματικά η κυβέρνηση. Ας ξεπεράσουν επιτέλους τις αμφιθυμίες και τις διαδικαστικές αντιρρήσεις. Εχουν χρέος να υπηρετήσουν με αφοσίωση την εντολή του λαού και να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας με υπέρβαση όσων δηλητηριάζουν την επικοινωνία τους.

Είναι και οι τρεις έμπειροι πολιτικοί και γνωρίζουν άριστα τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις της Ελλάδος. Ως εκ τούτου οφείλουν να τολμήσουν το αυτονόητο που είναι η ειλικρινής συνεργασία και συνεννόηση και να αφήσουν στην άκρη κάθε σκέψη ή πρωτοβουλία που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και τον τόπο σε περιπέτειες.

Σκέφτηκαν ότι η κοινωνία έχει βαρεθεί πια ...

Οι κυβερνώντες δεν είχαν καμία διάθεση να το καταλάβουν: δεν μπορείς να κυβερνάς με διατάγματα, στα όρια, αν όχι έξω από τα όρια, του πολιτεύματος και να λαμβάνεις τέτοιου είδους αποφάσεις με αυτό τον αυταρχικό τρόπο. Πολύ περισσότερο, όταν θέτεις στο στόχαστρο την ενημέρωση, που είναι υπέρτερης τάξεως ζήτημα και όταν η λογική πίσω από αυτές τις αποφάσεις έχει να κάνει με μια «πυγμή» που θα καλύψει τις πραγματικές αποτυχίες…

Αυτή η διεθνής κινητοποίηση έκανε και πολλούς στην Ελλάδα να σκεφτούν πέρα από τη μύτη τους και να καταλάβουν ότι το ζήτημα είναι άλλης τάξεως και πολύ πιο σοβαρό από το αν τους αρέσει ή δεν τους αρέσει το πώς λειτουργεί η ΕΡΤ με τις όποιες δεδομένες στρευλώσεις της. Τους έκανε να καταλάβουν ότι δεν μπορεί μια δημοκρατία να κινείται με αυτό τον τρόπο του απροκάλυπτου αυταρχισμού και της δημαγωγικής αξιοποίησης των όποιων, δικαίων ή μη, αντανακλαστικών στα οποία «πόνταρε» η κυβέρνηση μέχρι να την ταρακουνήσει ο διεθνής παράγοντας, που έδωσε και στις ευρείες κινητοποιήσεις μία εντελώς άλλης τάξεως υπόσταση στα μάτια όσων έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν…

Η κυβέρνηση όμως δεν μπόρεσε να κατανοήσει τι αντανακλαστικά ξυπνά διεθνώς αυτή της η αυταρχική κίνηση. Πίστεψε ότι θα μείνει στο επίπεδο «κοντράρω τους συνδικαλιστές και τη διαφθορά», κάτι που όχι απλώς δεν είχε κάνει εδώ και ένα χρόνο, αλλά, αντιθέτως, είχε γεμίσει την ΕΡΤ με κομματικούς διορισμούς βάση ποσόστωσης… Σκέφτηκαν ότι η κοινωνία έχει βαρεθεί πια με όλο αυτό, το οποίο όντως υπάρχει, αλλά με συνδημιουργούς τους ίδιους τους κυβερνητικούς, αλλά δεν είδαν το παγόβουνο που βρισκόταν πίσω από αυτή την πρόχειρη, επιπόλαιη ανάγνωση της πραγματικότητας.

.Η κοινωνία πέραν πάσης προσδοκίας επέδειξε ωριμότητα και ανοχή.

Με ρεαλισμό και κοινή λογική μπορεί να βρεθεί λύση και στα δυσκολότερα των προβλημάτων, στον βαθμό που όλες οι πλευρές αισθάνονται το βάρος των ευθυνών τους και του ρόλου τους στο παιχνίδι της Δημοκρατίας. Συνεπώς, την ώρα που οι πάντες αποδέχονται πως η χώρα δεν χρειάζεται και πρωτίστως δεν αντέχει εκλογές, όλα τα άλλα περιττεύουν και οφείλουν όλες οι πλευρές να αναζητήσουν σημεία επαφής και συνεννοήσεως ώστε να αποφευχθεί το ατύχημα.

Εγωισμοί, μικροκομματικές στοχεύσεις και παίγνια δεν χωρούν σε τόσο σοβαρά θέματα που λειτουργούν καθοριστικά για την πορεία της χώρας σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Καθαρές κουβέντες, με υπέρβαση από παρεξηγήσεις και εντάσεις των ημερών, για να οικοδομηθεί εκ νέου πεδίο πολιτικής συνεννόησης και προώθησης του κυβερνητικού έργου σε νέες βάσεις, με ορίζοντα μακράς πνοής.

Η παρούσα κυβέρνηση έκλεισε έναν χρόνο ζωής και μέσα στις δυσκολίες της εποχής μπορεί κανείς συνολικά να της αναγνωρίσει θετικό αποτέλεσμα. Η κοινωνία πέραν πάσης προσδοκίας επέδειξε ωριμότητα και ανοχή. Τώρα είναι η στιγμή για το επόμενο καθοριστικό και στέρεο βήμα, που θα ξεπερνά καχυποψίες και φοβίες με την καλύτερη δυνατή επιλογή πολιτικών στελεχών από τα τρία κόμματα και στο ανώτερο δυνατό επίπεδο ώστε να γυρίσει σελίδα. Κάθε άλλη σκέψη το λιγότερο που προκαλεί είναι νέες αβεβαιότητες, αν δεν οδηγεί με ακρίβεια σε περιπέτειες τον τόπο.

Το επίμαχο ζήτημα της ΕΡΤ μπορεί να λυθεί γύρω από ένα τραπέζι με σωφροσύνη και ανοικτό πνεύμα εκ μέρους των τριών πολιτικών αρχηγών, δεδομένου ότι όλοι τους συμφωνούν πως το παλιό καθεστώς της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έκλεισε τον κύκλο του.

Είναι βαρύ να κλείνει μια επιχείρηση.

 Είναι βαρύ να κλείνει μια επιχείρηση.Χάνονται ικανότητες ανθρώπων. Χάνεται κεφάλαιο. Και όμως, επιχειρήσεις κλείνουν συνέχεια, κυρίως γιατί δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Και δεν αντέχουν επειδή αυτοί που τις δουλεύουν, προτάσσουν το ατομικό συμφέρον του ιδιοκτήτη ή όσων συμπεριφέρονται ως τέτοιοι, έναντι του μακροχρόνιου συμφέροντος της επιχείρησης. Δεν ανανεώνουν, ούτε προσαρμόζουν την επιχείρηση στις νέες συνθήκες της συγκεκριμένης αγοράς και του ευρύτερου οικονομικού περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της ΕΡΤ υπενθυμίζει και τα δύο αυτά προβλήματα. Είναι κρίμα ότι αυτή τη στιγμή κινδυνεύουν να χαθούν ικανότητες ανθρώπων που αποκτήθηκαν με κόπο και με κόστος μεγάλο για τους φορολογουμένους. Ας ελπίσουμε ότι η συγκρότηση της νέας κρατικής ραδιοτηλεόρασης θα γίνει με ταχείες διαδικασίες και, κυρίως, μακριά από όσα οδήγησαν στην καταστροφή που παρακολουθούμε από προχθές το βράδυ.

Υπάρχουν όμως, δυστυχώς, σοβαρές αμφιβολίες ότι η αναδιοργάνωση αυτή μπορεί να επιτύχει αν αφήσουμε την κυβέρνηση μόνη της. Εύκολα αντιλαμβάνομαι πως, στο σημείο που είχε μπερδευτεί το κουβάρι συμφερόντων της ΕΡΤ, ήταν πρακτικώς αδύνατον να επιδιωχθεί η αλλαγή «από τα μέσα». Απανωτές ευκαιρίες χάθηκαν. Κάθε φορά που μια νέα πρόταση ερχόταν στο τραπέζι της συζήτησης, πρώτα τα κόμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης, μαζί με τα παντοδύναμα συνδικάτα της ΕΡΤ, έκαναν αυτό ακριβώς που δοκιμάζει η κυβέρνηση: έκλειναν «το μαγαζί», κατέβαζαν τον διακόπτη, απαγόρευαν την περιγραφή αγώνων ή άλλων γεγονότων και άλλα παρεμφερή και αυταρχικά. Τόσο αυταρχικά, όσο και το μαύρο που έριξε ο δημόσιος μέτοχος στην καταργημένη δημόσια ανώνυμη εταιρεία.

Το Δημόσιο που το βάφτισαν «όνειρο» και που την πίτα του έκοβαν πολιτικοί και κομματάρχες ...

Σε οκτώ χρόνια συμπληρώνονται δύο αιώνες από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Το «πώς» θα είναι η χώρα και οι κάτοικοί της το 2021 είναι ερώτημα για ευφάνταστους λύτες. Αυτά τα 200 χρόνια, τα κεφάλαια της ιστορίας που γράφτηκαν στον τόπο που μεγάλωνε ήταν σύνθετα και πολυαίμακτα. Τις σελίδες δόξας ακολουθούσαν σελίδες ταπείνωσης. Και το αντίθετο. Το εθνικό ευαγγέλιο του νεοπαγούς κράτους ήταν η αρχαία κιβωτός κι αυτό πλημμύριζε με περηφάνια τους Ελληνες· κάποιες φορές σε βαθμό υπερφίαλης αυτοπεποίθησης. Διαχρονικό χαρακτηριστικό; Η αντιμετώπιση των ξένων ως λαών κατώτερων και η ενοχοποίηση «εξωγενών» παραγόντων για τα δεινά μας. Παράλληλα, πλην ελάχιστων, διακριτών χρονικά εξαιρέσεων, στο εσωτερικό κυριαρχούσε ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα, η αδυναμία συνεννόησης και για τα στοιχειώδη ήταν ο κανόνας.

Φτωχός και ταραγμένος τόπος, έδιωχνε τα παιδιά του. Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα καταγράφηκαν μαζικά μεταναστευτικά κύματα. ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία οι βασικοί προορισμοί. Αλλοι έφυγαν μετά τον Εμφύλιο. Και μετά, τέλη δεκαετίας του ’50 και αρχές δεκαετίας του ’60, νέο ανθρωπομάνι όδευε προς Γερμανία, Βέλγιο, Σουηδία κ.ά. Το τελευταίο κύμα που βρίσκεται σε εξέλιξη -το αποτελούν κυρίως νέοι με υψηλό προσοντολόγιο- ήταν το πιο απρόβλεπτο, καθώς προηγήθηκαν χρόνια χαυνωτικής ευμάρειας και κομπορρημοσύνης. Εκλεισε βλέπετε και η απορροφητική χοάνη του Δημοσίου, επί δεκαετίες αχόρταγη, το σίγουρο αποκούμπι του «βρέξει-χιονίσει, μισθός θα πέφτει». Το Δημόσιο που το βάφτισαν «όνειρο» και που την πίτα του έκοβαν πολιτικοί και κομματάρχες μοιράζοντας κομμάτια στους πελάτες τους. Το Δημόσιο που από τη νηπιακή του ηλικία και σε όλες τις κατοπινές εκδοχές ήταν για τους μεν και τους δε «μια κάποια λύσις»· η λειτουργία και τα ανακλαστικά μιας ολόκληρης χώρας καθρεφτίζονταν στην ποιότητα του Δημοσίου της. Εξαγριωνόμαστε με αυτούς που προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά και κορόιδευαν την κοινωνία, αφαιμάσσοντας τον κρατικό κορβανά. Αλλά είμαστε τόσο θυμωμένοι, που παραβλέπουμε ότι οι «λουφαδόροι», οι υπεράριθμοι, τα «κομματόσκυλα», προσλήφθηκαν με φαρδιές-πλατιές υπογραφές πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής, με εκτόπισμα και βροντερή φωνή. Σαν γρήγορα δεν τους ξεχάσαμε τους τσελεμεντέδες των «τακτοποιήσεων» που σήμερα οραματίζονται συνωστιζόμενοι κι αυτοί μια νέα Ελλάδα;

Να φροντίσουμε να διορθώσουμε τα κουσούρια μας.

Κάθε σοβαρός άνθρωπος ξέρει πώς φτάσαμε στα σημερινά χάλια. Ξοδεύαμε περισσότερα από όσα βγάζαμε, δανειζόμασταν για να ξοδεύουμε, δεν πληρώναμε τους φόρους που μας αναλογούσαν, δεν πληρώναμε τις ασφαλιστικές εισφορές μας και η διαφθορά και η λεηλασία του δημόσιου χρήματος είχε εξελιχθεί σε εθνικό μας σπορ. Και μη μου πει κανείς πως «όχι, εγώ δεν έκανα τίποτα απ΄ αυτά», γιατί μπορεί να έχει δίκιο, αλλά οι περισσότεροι και όσοι είχαν την ευκαιρία αυτά έκαναν.

Αν, λοιπόν, ήμασταν σοβαροί θα φροντίζαμε σε αυτά τα τρία χρόνια να διορθώσουμε τα κουσούρια μας. Αλλά εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να μεταθέσουμε τις ευθύνες, να αυτοανακηρυσσόμαστε σε θύματα, να «ανακαλύπτουμε» συνωμοσίες, να αποφαινόμαστε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Και πιανόμαστε απ΄ όπου βρούμε. Τελευταία από τις διαπιστώσεις του ΔΝΤ ότι το πρώτο πρόγραμμα ήταν λάθος.

Και να ήταν, τι βγαίνει; Για να ωφεληθούμε σε κάτι, ούτε οι γκρίνιες βοηθάνε ούτε οι κούφιες μεγαλοστομίες. Ο μόνος τρόπος για να αξιοποιηθούν θετικά τέτοιες αβανταδόρικες εκτιμήσεις είναι να κάνουμε αυτό που λέγαμε στην αρχή: να φροντίσουμε να διορθώσουμε τα κουσούρια μας.

Η καταστροφή δεν... έπεσε από τον ουρανό ούτε μας προέκυψε τυχαία ως μοίρα κακή.

Η καταστροφή δεν... έπεσε από τον ουρανό ούτε μας προέκυψε τυχαία ως μοίρα κακή. Εργο των χειρών μας και αποτέλεσμα της χρόνιας εγκατάλειψης κάθε προσπάθειας για συνετή διαχείριση των οικονομικών της χώρας υπήρξε η αιτία που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού.

Οσοι εθελοτυφλούν ότι μας οδήγησαν οι ξένοι στην καταστροφή διότι επιβουλεύονται τα ιερά και τα όσια ας γυρίσουν πλευρό ή ας αναζητήσουν παρηγορία στους ψεκασμένους και στους συνωμοσιολογούντες. Ο τόπος έφτασε με ευθύνη της ηγεσίας και των πολιτών του στο χάος και δυστυχώς στην πιο κρίσιμη στιγμή στο τιμόνι βρέθηκε μια ομάδα που από άγνοια και ανικανότητα μας έσυρε στον βούρκο με ταχύτητα. Αυτή είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει πέρα και έξω από τα πολλά λάθη και τις σκοπιμότητες των εταίρων και δανειστών μας.

Ασφαλώς και οι διαπιστώσεις του Δ.Ν.Τ -έστω και εκ των υστέρων- είναι βάσιμες και εν πολλοίς ερμηνεύουν την ανυπαρξία στιβαρής ηγεσίας στην Ευρώπη που σύρθηκε σε ένα πείραμα με θύμα την Ελλάδα. Οι πολιτικές που επελέγησαν (αν και εφαρμόστηκαν πλημμελώς) ήταν προφανώς λάθος και εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι δεν απέδωσαν τα προσδοκώμενα. Οι πρόσφατες συγκρούσεις της Κομισιόν με τον πέραν του ατλαντικού εταίρο απλώς αποκαλύπτουν έναν γνωστό «πόλεμο» που βρίσκεται από καιρό σε εξέλιξη.

Ωστόσο το μείζον ζήτημα ήταν και παραμένει γιατί η χώρα έγινε επαίτης και αναγκάστηκε να συρθεί σε ταπεινώσεις και εξευτελισμούς αρνούμενη να αντικρίσει τη ζοφερή πραγματικότητα και να λάβει εγκαίρως με δική της πρωτοβουλία τα αναγκαία μέτρα και να προλάβει την επέλαση των... βαρβάρων. Οσο αποφεύγουμε την αυτογνωσία και επιχειρούμε γενικώς τη μετάθεση των ευθυνών μας τόσο το χειρότερο για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.