Η πιο δύσκολη στιγμή για έναν πολιτικό είναι όταν βρεθεί σε σταυροδρόμι.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας κοπιάρει όλο και πιο συχνά, έλεγε με το γνώριμο για τους φίλους του, μειλίχιο ύφος: Η πιο δύσκολη στιγμή για έναν πολιτικό είναι όταν βρεθεί σε σταυροδρόμι. Πρέπει, αφού ακούσει πολλούς, να αποφασίσει μόνος τον δρόμο που θα τραβήξει. Και επειδή η πολιτική απεχθάνεται την ατολμία, η όποια επιλογή δεν θέλει πισωγυρίσματα και δισταγμούς, γιατί οι πολίτες στα δύσκολα παρατηρούν σχολαστικά τον βηματισμό του ηγέτη. Η αλλαγή πορείας, η κωλοτούμπα δηλαδή, γίνεται σε νεκρό χρόνο, αθόρυβα και όταν η κοινή γνώμη έχει πλέον στρέψει αλλού την προσοχή της. Χωρίς αμφιβολία ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει ταλέντο, καλή αύρα, φρεσκάδα και ρητορική. Και το σημαντικότερο, έχει αέρα στα πανιά του. Του λείπει όμως η σταθερή περπατησιά. Δρόμος είναι η παραμονή στην ευρωζώνη, δρόμος είναι και η έξοδος που δείχνουν οι σύντροφοί του στην Κύπρο. Οποιον επιλέξει από τους δύο πρέπει να τον πιστέψει βαθιά. Και για να πείσει, όπως επιθυμεί, την πλειοψηφία της κοινωνίας να τον ακολουθήσει, είναι αυτονόητο πρώτα να επιβάλει την απόφασή του χωρίς φοβίες στους «οπλαρχηγούς» του. Με τα ναι μεν, αλλά και την εσωκομματική «παλάντζα», οι δημοσκοπήσεις θα κρατούν τον ΣΥΡΙΖΑ δεμένο στο αποτέλεσμα της κάλπης του περασμένου Ιουνίου.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, έχουν επιδοθεί σε ένα εξοντωτικό κυνήγι κυρίως σε αυτούς που δεν έχουν διέξοδο διαφυγής. Μισθωτοί, συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες ακινήτων, αγροτεμαχίων και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες είναι τα μοιραία θύματα αυτού του ωραίου και εύηχου εφευρήματος που ονόμασαν «μετασχηματισμό».
Οι δανειστές, αποστειρωμένοι από αισθήματα και ξένοι προς την ελληνική πραγματικότητα, νοιάζονται μόνο πώς θα καταφέρουν να πάρουν πίσω τα δανεικά και επαναλαμβάνουν μονότονα τις ίδιες απαιτήσεις-διαταγές που προβλέπει το manual του ΔΝΤ και έχει φτιαχτεί πριν από πολλά χρόνια από ψυχρούς τεχνοκράτες με όραση μεταλλαγμένη, που βλέπει αριθμούς και όχι ανθρώπους.

Ανακοινώνουν λοιπόν τις διαταγές και η ντόπια εκτελεστική εξουσία αναλαμβάνει τη βρόμικη δουλειά να περάσει τα εκάστοτε μέτρα εξωραΐζοντας και βαπτίζοντάς τα σε αποφάσεις εκσυγχρονισμού!

Τέτοιο εκσυγχρονισμό και μετασχηματισμό, όμως, να τον χαίρονται. Μετασχηματισμό με 1,5 εκατ. ανέργους, ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε. 

Εκσυγχρονισμό με μισθούς 480 ευρώ και ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, ευχαριστούμε, να μας λείπει.

Μετασχηματισμό με χαράτσια που μας μετατρέπουν από ιδιοκτήτες σε ενοικιαστές στα ίδια μας τα σπίτια, μακριά από εμάς.

Φορολογική δικαιοσύνη με φόρους που υπερβαίνουν τα εισοδήματα και δεν μας επιτρέπουν να ζήσουμε καν ως «αξιοπρεπείς φτωχοί» δεν τη θέλουμε ούτε για τον εχθρό μας.

Ελλάδα που γυρίζει σελίδα και βγαίνει από το κάδρο της χρεοκοπίας αδιαφορώντας για τα εκατομμύρια κλεμμένες ζωές και τα θρυμματισμένα όνειρα δεν είναι η πατρίδα που αγαπήσαμε. 

Η χώρα στην οποία επικρατούν ο φόβος, η ανασφάλεια και οι δυνάμεις οικονομικής κατοχής που αδιαφορούν για τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τις κατακτήσεις και τις αγωνίες ενός περήφανου λαού δεν μπορεί να είναι η Ελλάδα για την ελευθερία της οποίας χύθηκαν ποτάμια αίματος από τους προγόνους μας.

Ακόμα και η ωραιότερη γλώσσα του κόσμου, η ελληνική, στα χείλη των πολιτικών και των πάσης φύσεως σαλτιμπάγκων που ενέσκηψαν εσχάτως στα δημόσια πράγματα μου ακούγεται σαν γερμανική από κάποιον τοπικό διοικητή που διαβάζει την ημερήσια διαταγή.

Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι δεν πιστεύω λέξη από αυτά που λένε ότι πιάσαμε πάτο, δεν πάει παρακάτω, δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα, ότι αποφύγαμε τη χρεοκοπία, ότι έρχονται καλύτερες μέρες, ότι έρχονται επενδύσεις, ανοίγουν δουλειές και όλα αυτά τα ευχάριστα στα αφτιά που μας λένε, ώστε να πειστούμε πως οι θυσίες μας έπιασαν τόπο.

Και τούτο γιατί από τα χειρότερα υπάρχουν και τα χείριστα. Η ευρωζώνη είναι ένα καζάνι που βράζει και η κρίση μόλις τώρα χτυπάει την πόρτα του σκληρού πυρήνα. Η Γερμανία εμφανίζεται κάθε μέρα και πιο αδιάλλακτη στις εμμονικές θέσεις της για λιτότητα μέχρι τελικής πτώσεως και απαιτεί τυφλή υποταγή από όλους.

Χώρια που στη συνείδηση των Γερμανών πολιτικών οι περισσότερες χώρες που απαρτίζουν σήμερα την ευρωζώνη δεν είναι εταίροι αλλά περιττό βάρος. Και είναι θέμα λίγου χρόνου να πάρουν τις οριστικές αποφάσεις τους ή να επιστρέψουν στο μάρκο ή να δημιουργήσουν ένα δεύτερο νόμισμα για τους προβληματικούς εταίρους, ως πρώτο βήμα της οριστικής διάλυσης του ευρώ.

Ισως αυτή η βασανιστική περίοδος να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη .

Τα όσα ζούμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια μπορεί να μας έχουν δημιουργήσει πολλαπλά αδιέξοδα και σε ορισμένους να έχουν καταστήσει την καθημερινότητα έναν Γολγοθά, αλλά είναι βέβαιο πως αν ξαναδούμε τα ατομικά και συλλογικά μας σφάλματα, μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε. Ισως αυτή η βασανιστική περίοδος να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη που πέρασε αφήνοντας πίσω του θύματα αλλά και... σοφία για να μη ξαναζήσουν οι επόμενες γενιές με τα δικά μας βάρη και ανομίες που τους κληροδοτήσαμε αφρόνως.

Η παραδοχή της ατομικής ευθύνης ενός εκάστου εξ ημών αλλά και η υποχρέωση να σταθούμε όρθιοι και αλληλέγγυοι μπορεί να αποτελέσουν την αξία του μέλλοντος, για μια κοινωνία που μπορεί να πέφτει αλλά έμαθε πια να σηκώνεται και πάλι με αξιοπρέπεια και δύναμη. Οι επόμενοι μήνες πράγματι είναι οι κρισιμότεροι, καθώς θα κριθεί αν η δοκιμασία τελειώνει και έρχεται η σταθεροποίηση για να επιστρέψει σταδιακά η αισιοδοξία για αλλαγή της φοράς των πραγμάτων, που θα καταστήσουν την προοπτική βεβαιότητα ώστε να απεγκλωβιστεί η χώρα από τα βαριά δεσμά που την καθηλώνουν.

Η ως τώρα επίδειξη ωριμότητας εκ μέρους των πολιτών αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο, που δεν πρέπει να ξοδευτεί ασκόπως αλλά να αξιοποιηθεί με φειδώ και σύνεση από την κυβέρνηση και τους πάσης φύσεως εκπροσώπους της. Η προσδοκία υπάρχει και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να διαψευσθεί. Θα ήταν δε λάθος μέγα να παρερμηνευθεί η κοινωνική αφανής στήριξη στα δύσκολα.

Eίμαστε τυχεροί άνθρω­ποι, αλλά μας γνέφει συ­νέχεια η αχαριστία και γι’ αυτό δεν ησυχάζουμε απ’ τα πάθη μας...

Eίμαστε τυχεροί άνθρω­ποι, αλλά μας γνέφει συ­νέχεια η αχαριστία και γι’ αυτό δεν ησυχάζουμε απ’ τα πάθη μας... Παρότι έχουμε μια θεόσταλτη τρικομματική κυβέρνηση, που έχει φέρει για τα καλά τη φαντασία στην εξουσία, εμείς, αγκιστρωμένοι πεισματικά στις εμμονές μας, αδυνα­τούμε να δούμε ότι τα πράγματα πη­γαίνουν καλύτερα.
 
Το γράφει καθαρά η αιτιολογική έκ­θεση στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε κατεπειγόντως μόλις την περα­σμένη Κυριακή στη Βουλή: «Η Ελλη­νικήΟικονομία στα τρία χρόνια του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρ­μογήςέχει επιτύχει αξιοθαύμαστα αποτελέσματα, που έχουν διορθώσει στρεβλώσεις ετών και έχουν θέσει τις βάσεις για τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη...»!
 
Κρίμα που δεν είναι μαζί μας για να το γιορτάσουν και οι χιλιάδες αυτόχειρες της τελευταίας τριετίας, οι 1,3 εκατομμύρια άνεργοι, οι έξι στους δέκα νέοι μας που γυροφέρ­νουν άπραγοι χωρίς εργασία και τα 200.000 Ελληνόπουλα που πήραν των ομματιών τους για να γλιτώσουν από τη... στοργή αυτής τηςμητριάς πατρίδας.
 
Στη Βουλή στοιχημάτιζαν με βεβαιό­τητα ότι ο συντάκτης της έκθεσης πρέ­πει να ήταν υπό την επήρεια ισχυρών ναρκωτικών (!!!), όταν έγραφε ότι το 2013 η ύφεση τελειώνει και πως από το νέο έτος θα μπούμε στη λεωφόρο της ανάπτυξης!
 
Από την πρώτη κιόλας ώρα που η Ελ­λάδα μπήκε στην καταχνιά των μνημονίων, οι πολιτικά – κάποια μέρα ίσως και ποινικά – υπόλογοι υπόσχονται κάθε τόσο ότι όπου να ’ναι θα βγούμε στο ξέφωτο, αλλά οι προβλέψεις τους έχουν τόση αξία όση κι ένα κάλπικο νόμισμα. Ξεχνιούνται μέσα στον κύκλο του ψέματος που ζώνει τη ζωή μας και μας αλέθει.
 

Στην πράξη λατρεύουν την αυθαιρεσία και τη βία.

Παίρνοντας ξεκάθαρη θέση, υπερασπιζόμενος τους θεσμούς και τους νόμους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του ως δήμαρχος όλων των Αθηναίων, ο Γιώργος Καμίνης προκάλεσε τα στελέχη της Χρυσής Αυγής να αποκαλύψουν το μέγεθος της υποκρισίας τους: οι θιασώτες του νόμου και της τάξης απέδειξαν πάλι ότι τα λόγια τους είναι προκάλυμμα, ότι στην πράξη λατρεύουν την αυθαιρεσία και τη βία. Χθες, όμως, είχαν απέναντί τους ισχυρό θεσμό, όχι κάποιον ανυπεράσπιστο άνθρωπο σε σοκάκι. Ετσι, η φασαρία, οι απειλές, το βίαιο ξέσπασμα στελεχών της Χρυσής Αυγής οδήγησαν όχι στην επικράτηση του τρόμου, αλλά στην καταδίκη και τη δημόσια έκθεση μιας απροκάλυπτης εγκληματικής νοοτροπίας.

Ισως αποδειχθεί ότι η απόφαση του κ. Καμίνη να θέσει κόκκινη γραμμή στο Σύνταγμα, απαγορεύοντας στη Χρυσή Αυγή να μοιράσει πασχαλινά τρόφιμα «μόνο σε Ελληνες», ήταν παρακινδυνευμένη, ότι θα ενισχύσει την εικόνα του ηρωικού εθνικού κόμματος που μάχεται το «σύστημα» και τον «δήμαρχο των λαθρομεταναστών και της παγκοσμιοποίησης». Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι η Χρυσή Αυγή θέλησε να καπηλευθεί τη χριστιανική γιορτή για λόγους επικοινωνιακούς – για να κάνει επίδειξη πατριωτισμού στο κέντρο της πρωτεύουσας (παρότι άνθρωποι στον πυρήνα του κόμματος απεχθάνονται τον Χριστιανισμό). Την ίδια ώρα, μας δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε ότι μακριά από τα φώτα των τηλεοράσεων, ο Δήμος Αθηναίων στέκει στο πλευρό όσων έχουν ανάγκη. Ο Δήμος, με τα 9.000 γεύματα που διανέμει καθημερινώς και τα προγράμματα υποστήριξης για αστέγους, σχηματίζει το μέτωπο του πολιτισμού και της ανθρωπιάς εναντίον του χάους και της εξαθλίωσης. Μαζί στέκονται η Εκκλησία, κοινωφελή ιδρύματα, άλλοι κρατικοί και ιδιωτικοί οργανισμοί και πολλοί, ακούραστοι εθελοντές. Ετσι, οι σποραδικές επιδείξεις πόνου της Χ.Α. για τον λαό είναι η φθηνή προπαγάνδα του λύκου που μοιράζει αρνιά.

Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Προφανώς κάθε χώρα έχει και τα δικά της ιδιαίτερα προβλήματα. Αλλά όσο αναγκαίο είναι το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών και των υπερβολικών ελλειμμάτων, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να στηριχθεί η ανάπτυξη. Να μπει τουλάχιστον ένα φρένο στην ασφυξία των επιχειρήσεων και στη διόγκωση της ανεργίας. Μπορεί η γερμανική ηγεσία να έχει στραμμένο το βλέμμα της στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση και να μη θέλει να δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους της, αλλά πρέπει να αντιληφθεί, αν πράγματι επενδύει σε μια ενωμένη Ευρώπη, ότι δεν μπορεί να οδηγεί τους άλλους λαούς και τις ηγεσίες τους στο περιθώριο. Η Ευρώπη, αλλά και το ευρώ, δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν ασφάλεια,αλληλεγγύη, ευημερία και ευκαιρίες για ανάπτυξη και όχι για να οδηγήσουν στην ηγεμονία μιας χώρας και τον μαρασμό των άλλων. Και η ιστορία διδάσκει ότι κανένας λαός δεν πρόκειται να διατηρήσει την ευημερία του, αν οι άλλοι λαοί γύρω του υποφέρουν. Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Και η πατρίδα θα αναστηθεί!

ΑΛΛΗ ΠΟΝΗΡΙΑ του Συστήματος είναι η τεχνική της υποβάθμισης. Η εξουσία έχει συμφωνήσει με την «τρόικα» να απολύσει 150.000 δημοσίους υπαλλήλους. Τεμαχίζει τον αριθμό, ξεκινά με το «ένας φεύγει - ένας προσλαμβάνεται» και έτσι το πικρό ποτήρι γίνεται ημίγλυκο. Παρεμφερής είναι και η τεχνική της «αναβολής». Το όποιο οδυνηρό μέτρο σαλαμοποιείται και σερβίρεται κατά τεμάχια και με συνεχείς αναβολές, έτσι ώστε οι αντιδράσεις να ξεθυμαίνουν, ώσπου να γίνουν εντελώς ακίνδυνες!..

ΑΛΛΗ εξ ίσου ύπουλη τεχνική χειραγώγησης είναι η συμπεριφορά της εξουσίας προς τον λαό. Του μιλάει σαν σε «μικρό παιδί»! Απευθύνεται στο συναίσθημά, όχι στη λογική. Από την άλλη μεριά, ενθαρρύνει τους «ειδικούς» να χρησιμοποιούν τα πιο δύσκολα νοήματα και την πιο ακατανόητη ορολογία, έτσι ώστε ο άσχετος πολίτης να καμώνεται ότι καταλαβαίνει και -βεβαίως- να πείθεται…

ΤΕΛΟΣ, μια ακόμη πονηρή τεχνική της εξουσίας (αυτή που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα) είναι να παραλύει το πάθος της εξέγερσης και να το αντικαθιστά με το αίσθημα της ενοχής. Το «μαζί τα φάγαμε» και το «φταίμε όλοι για το χάλι μας», είναι η πιο αποτελεσματική τεχνική πυρόσβεσης για κάθε ξεκίνημα εξέγερσης, όπως εκείνο της πλατείας Συντάγματος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά; Σημαίνουν ότι εξέλιπε κάθε ελπίδα να παίξουν οι ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες αποφασιστικό ρόλο στις προσεχείς εξελίξεις; Εδώ τη λέξη «σκεπτόμενοι», γιατί αυτοί αυξάνονται και πληθύνονται όσο συνειδητοποιούν ότι χειραγωγούμεθα κατά τρόπο βάναυσο, ανθελληνικό και αντιδημοκρατικό από ένα ξενοκίνητο Σύστημα, πολύ πιο επικίνδυνο από εκείνο της επταετίας.

ΚΑΠΟΙΑ ΩΡΑ θα έλθουν οι εκλογές, δεν γίνεται να τις γλιτώσουν. Και τότε όλες μαζί οι τεχνικές της χειραγώγησης, μαζί με τους χειριστές τους, θα ζήσουν την πανωλεθρία τους… Και η πατρίδα θα αναστηθεί!