Ισως αυτή η βασανιστική περίοδος να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη .

Τα όσα ζούμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια μπορεί να μας έχουν δημιουργήσει πολλαπλά αδιέξοδα και σε ορισμένους να έχουν καταστήσει την καθημερινότητα έναν Γολγοθά, αλλά είναι βέβαιο πως αν ξαναδούμε τα ατομικά και συλλογικά μας σφάλματα, μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε. Ισως αυτή η βασανιστική περίοδος να εξελιχθεί σε έναν εφιάλτη που πέρασε αφήνοντας πίσω του θύματα αλλά και... σοφία για να μη ξαναζήσουν οι επόμενες γενιές με τα δικά μας βάρη και ανομίες που τους κληροδοτήσαμε αφρόνως.

Η παραδοχή της ατομικής ευθύνης ενός εκάστου εξ ημών αλλά και η υποχρέωση να σταθούμε όρθιοι και αλληλέγγυοι μπορεί να αποτελέσουν την αξία του μέλλοντος, για μια κοινωνία που μπορεί να πέφτει αλλά έμαθε πια να σηκώνεται και πάλι με αξιοπρέπεια και δύναμη. Οι επόμενοι μήνες πράγματι είναι οι κρισιμότεροι, καθώς θα κριθεί αν η δοκιμασία τελειώνει και έρχεται η σταθεροποίηση για να επιστρέψει σταδιακά η αισιοδοξία για αλλαγή της φοράς των πραγμάτων, που θα καταστήσουν την προοπτική βεβαιότητα ώστε να απεγκλωβιστεί η χώρα από τα βαριά δεσμά που την καθηλώνουν.

Η ως τώρα επίδειξη ωριμότητας εκ μέρους των πολιτών αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο, που δεν πρέπει να ξοδευτεί ασκόπως αλλά να αξιοποιηθεί με φειδώ και σύνεση από την κυβέρνηση και τους πάσης φύσεως εκπροσώπους της. Η προσδοκία υπάρχει και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να διαψευσθεί. Θα ήταν δε λάθος μέγα να παρερμηνευθεί η κοινωνική αφανής στήριξη στα δύσκολα.

Eίμαστε τυχεροί άνθρω­ποι, αλλά μας γνέφει συ­νέχεια η αχαριστία και γι’ αυτό δεν ησυχάζουμε απ’ τα πάθη μας...

Eίμαστε τυχεροί άνθρω­ποι, αλλά μας γνέφει συ­νέχεια η αχαριστία και γι’ αυτό δεν ησυχάζουμε απ’ τα πάθη μας... Παρότι έχουμε μια θεόσταλτη τρικομματική κυβέρνηση, που έχει φέρει για τα καλά τη φαντασία στην εξουσία, εμείς, αγκιστρωμένοι πεισματικά στις εμμονές μας, αδυνα­τούμε να δούμε ότι τα πράγματα πη­γαίνουν καλύτερα.
 
Το γράφει καθαρά η αιτιολογική έκ­θεση στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε κατεπειγόντως μόλις την περα­σμένη Κυριακή στη Βουλή: «Η Ελλη­νικήΟικονομία στα τρία χρόνια του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρ­μογήςέχει επιτύχει αξιοθαύμαστα αποτελέσματα, που έχουν διορθώσει στρεβλώσεις ετών και έχουν θέσει τις βάσεις για τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη...»!
 
Κρίμα που δεν είναι μαζί μας για να το γιορτάσουν και οι χιλιάδες αυτόχειρες της τελευταίας τριετίας, οι 1,3 εκατομμύρια άνεργοι, οι έξι στους δέκα νέοι μας που γυροφέρ­νουν άπραγοι χωρίς εργασία και τα 200.000 Ελληνόπουλα που πήραν των ομματιών τους για να γλιτώσουν από τη... στοργή αυτής τηςμητριάς πατρίδας.
 
Στη Βουλή στοιχημάτιζαν με βεβαιό­τητα ότι ο συντάκτης της έκθεσης πρέ­πει να ήταν υπό την επήρεια ισχυρών ναρκωτικών (!!!), όταν έγραφε ότι το 2013 η ύφεση τελειώνει και πως από το νέο έτος θα μπούμε στη λεωφόρο της ανάπτυξης!
 
Από την πρώτη κιόλας ώρα που η Ελ­λάδα μπήκε στην καταχνιά των μνημονίων, οι πολιτικά – κάποια μέρα ίσως και ποινικά – υπόλογοι υπόσχονται κάθε τόσο ότι όπου να ’ναι θα βγούμε στο ξέφωτο, αλλά οι προβλέψεις τους έχουν τόση αξία όση κι ένα κάλπικο νόμισμα. Ξεχνιούνται μέσα στον κύκλο του ψέματος που ζώνει τη ζωή μας και μας αλέθει.
 

Στην πράξη λατρεύουν την αυθαιρεσία και τη βία.

Παίρνοντας ξεκάθαρη θέση, υπερασπιζόμενος τους θεσμούς και τους νόμους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του ως δήμαρχος όλων των Αθηναίων, ο Γιώργος Καμίνης προκάλεσε τα στελέχη της Χρυσής Αυγής να αποκαλύψουν το μέγεθος της υποκρισίας τους: οι θιασώτες του νόμου και της τάξης απέδειξαν πάλι ότι τα λόγια τους είναι προκάλυμμα, ότι στην πράξη λατρεύουν την αυθαιρεσία και τη βία. Χθες, όμως, είχαν απέναντί τους ισχυρό θεσμό, όχι κάποιον ανυπεράσπιστο άνθρωπο σε σοκάκι. Ετσι, η φασαρία, οι απειλές, το βίαιο ξέσπασμα στελεχών της Χρυσής Αυγής οδήγησαν όχι στην επικράτηση του τρόμου, αλλά στην καταδίκη και τη δημόσια έκθεση μιας απροκάλυπτης εγκληματικής νοοτροπίας.

Ισως αποδειχθεί ότι η απόφαση του κ. Καμίνη να θέσει κόκκινη γραμμή στο Σύνταγμα, απαγορεύοντας στη Χρυσή Αυγή να μοιράσει πασχαλινά τρόφιμα «μόνο σε Ελληνες», ήταν παρακινδυνευμένη, ότι θα ενισχύσει την εικόνα του ηρωικού εθνικού κόμματος που μάχεται το «σύστημα» και τον «δήμαρχο των λαθρομεταναστών και της παγκοσμιοποίησης». Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι η Χρυσή Αυγή θέλησε να καπηλευθεί τη χριστιανική γιορτή για λόγους επικοινωνιακούς – για να κάνει επίδειξη πατριωτισμού στο κέντρο της πρωτεύουσας (παρότι άνθρωποι στον πυρήνα του κόμματος απεχθάνονται τον Χριστιανισμό). Την ίδια ώρα, μας δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε ότι μακριά από τα φώτα των τηλεοράσεων, ο Δήμος Αθηναίων στέκει στο πλευρό όσων έχουν ανάγκη. Ο Δήμος, με τα 9.000 γεύματα που διανέμει καθημερινώς και τα προγράμματα υποστήριξης για αστέγους, σχηματίζει το μέτωπο του πολιτισμού και της ανθρωπιάς εναντίον του χάους και της εξαθλίωσης. Μαζί στέκονται η Εκκλησία, κοινωφελή ιδρύματα, άλλοι κρατικοί και ιδιωτικοί οργανισμοί και πολλοί, ακούραστοι εθελοντές. Ετσι, οι σποραδικές επιδείξεις πόνου της Χ.Α. για τον λαό είναι η φθηνή προπαγάνδα του λύκου που μοιράζει αρνιά.

Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Προφανώς κάθε χώρα έχει και τα δικά της ιδιαίτερα προβλήματα. Αλλά όσο αναγκαίο είναι το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών και των υπερβολικών ελλειμμάτων, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να στηριχθεί η ανάπτυξη. Να μπει τουλάχιστον ένα φρένο στην ασφυξία των επιχειρήσεων και στη διόγκωση της ανεργίας. Μπορεί η γερμανική ηγεσία να έχει στραμμένο το βλέμμα της στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση και να μη θέλει να δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους της, αλλά πρέπει να αντιληφθεί, αν πράγματι επενδύει σε μια ενωμένη Ευρώπη, ότι δεν μπορεί να οδηγεί τους άλλους λαούς και τις ηγεσίες τους στο περιθώριο. Η Ευρώπη, αλλά και το ευρώ, δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν ασφάλεια,αλληλεγγύη, ευημερία και ευκαιρίες για ανάπτυξη και όχι για να οδηγήσουν στην ηγεμονία μιας χώρας και τον μαρασμό των άλλων. Και η ιστορία διδάσκει ότι κανένας λαός δεν πρόκειται να διατηρήσει την ευημερία του, αν οι άλλοι λαοί γύρω του υποφέρουν. Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Και η πατρίδα θα αναστηθεί!

ΑΛΛΗ ΠΟΝΗΡΙΑ του Συστήματος είναι η τεχνική της υποβάθμισης. Η εξουσία έχει συμφωνήσει με την «τρόικα» να απολύσει 150.000 δημοσίους υπαλλήλους. Τεμαχίζει τον αριθμό, ξεκινά με το «ένας φεύγει - ένας προσλαμβάνεται» και έτσι το πικρό ποτήρι γίνεται ημίγλυκο. Παρεμφερής είναι και η τεχνική της «αναβολής». Το όποιο οδυνηρό μέτρο σαλαμοποιείται και σερβίρεται κατά τεμάχια και με συνεχείς αναβολές, έτσι ώστε οι αντιδράσεις να ξεθυμαίνουν, ώσπου να γίνουν εντελώς ακίνδυνες!..

ΑΛΛΗ εξ ίσου ύπουλη τεχνική χειραγώγησης είναι η συμπεριφορά της εξουσίας προς τον λαό. Του μιλάει σαν σε «μικρό παιδί»! Απευθύνεται στο συναίσθημά, όχι στη λογική. Από την άλλη μεριά, ενθαρρύνει τους «ειδικούς» να χρησιμοποιούν τα πιο δύσκολα νοήματα και την πιο ακατανόητη ορολογία, έτσι ώστε ο άσχετος πολίτης να καμώνεται ότι καταλαβαίνει και -βεβαίως- να πείθεται…

ΤΕΛΟΣ, μια ακόμη πονηρή τεχνική της εξουσίας (αυτή που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα) είναι να παραλύει το πάθος της εξέγερσης και να το αντικαθιστά με το αίσθημα της ενοχής. Το «μαζί τα φάγαμε» και το «φταίμε όλοι για το χάλι μας», είναι η πιο αποτελεσματική τεχνική πυρόσβεσης για κάθε ξεκίνημα εξέγερσης, όπως εκείνο της πλατείας Συντάγματος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά; Σημαίνουν ότι εξέλιπε κάθε ελπίδα να παίξουν οι ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες αποφασιστικό ρόλο στις προσεχείς εξελίξεις; Εδώ τη λέξη «σκεπτόμενοι», γιατί αυτοί αυξάνονται και πληθύνονται όσο συνειδητοποιούν ότι χειραγωγούμεθα κατά τρόπο βάναυσο, ανθελληνικό και αντιδημοκρατικό από ένα ξενοκίνητο Σύστημα, πολύ πιο επικίνδυνο από εκείνο της επταετίας.

ΚΑΠΟΙΑ ΩΡΑ θα έλθουν οι εκλογές, δεν γίνεται να τις γλιτώσουν. Και τότε όλες μαζί οι τεχνικές της χειραγώγησης, μαζί με τους χειριστές τους, θα ζήσουν την πανωλεθρία τους… Και η πατρίδα θα αναστηθεί!

Επιχειρούν να φτιάξουν το νέο κομματικό κράτος διεκδικώντας ο καθένας για την πάρτη του την πολιτική... νεκρανάσταση.

Πάνω στα ερείπια που άφησε η μνημονιακή πολιτική των τελευταίων χρόνων οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης Σαμαρά επιχειρούν να φτιάξουν το νέο κομματικό κράτος διεκδικώντας ο καθένας για την πάρτη του την πολιτική... νεκρανάσταση. Με τον φόβο του πολιτικού ατυχήματος να τους κυνηγάει, οι τρεις εταίροι σχεδιάζουν τις επόμενες κινήσεις τους αναζητώντας τρόπους που θα τους μεταμορφώσουν και θα τους ξεπλύνουν στη συνείδηση του κόσμου.

Ακολουθώντας τον δρόμο που γνωρίζουν πολύ καλά, και δεν είναι άλλος από τον δρόμο των ρουσφετιών πάνω στα οποία έφτιαξαν αυτό το ρημάδι το κράτος, το οποίο σήμερα «αποψιλώνεται» με τη διάλυση, την απονέκρωση κάθε κοινωνικού χαρακτήρα του και τις επερχόμενες απολύσεις, οι κυβερνητικοί εταίροι υπόσχονται... διορισμούς. Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να τσακώνονται δημοσίως χωρίς αιδώ για το ποιος θα ελέγξει τους διορισμούς μέσα από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ για την αντιμετώπιση της ανεργίας κατηγορώντας ο ένας τον άλλο για... ρουσφέτια.

Στόχος τους είναι απλώς να εκμεταλλευτούν την απελπισία των ανέργων πουλώντας τους ψεύτικες ελπίδες και μετατρέποντας σε άθλιο κομματικό εμπόριο το αυτονόητο: το δικαίωμα στην εργασία.

Οι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας, οι οποίοι υφάρπαξαν την ψήφο των Ελλήνων με ψεύτικες υποσχέσεις, αποφάσισαν, καθώς το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια τους, να πέσουν με τα μούτρα στον... πατσά.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό.

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Eτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.