Tο μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Αν παίρνουμε ένα μάθημα ζωής από τη φρικτή κρίση που μας έχει γονατίσει είναι πως ήρθε η ώρα να δούμε κατάματα την αλήθεια, αντιμετωπίζοντας όλες τις μαγικές εικόνες που εφηύραμε ως άλλοθι. Γιατί αρκετά ήταν τα ψέματα που ακούσαμε από το 1981, από τους τα πάντα υποσχόμενους, ενώ στην πραγματικότητα προσθέτονταν νέα δάνεια επί παλαιών ανεξόφλητων, εντέλει ασήκωτα για τους ώμους της χώρας. Απάλευτο στάθηκε το μοντέλο μιας αγωγής ανέμελης χωρίς αντίκρισμα δουλειάς στο πλαίσιο ενός «συμβολαίου αμοιβαίου βολέματος», ανάμεσα στους κομματικούς παράγοντες και στους ψηφοφόρους. Αρκετή ήταν η δημαγωγία που παίχτηκε με τις βαριές αλλά ανέξοδες υποσχέσεις -κορυφαία εκείνη: «Λεφτά υπάρχουν»- για την υφαρπαγή της ψήφου στον πρωταθλητισμό της δημαγωγίας που επιδόθηκαν πολιτικοί ασυνείδητοι. 

Ετσι, πρόθυμα αποδεχθήκαμε να επιβιώνουμε με τις κάθε είδους επιδοτήσεις που μας δόθηκαν από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντί να εκσυγχρονίσουμε τις δομές της χώρας, να ανασυγκροτήσουμε την παραγωγή, να αναπτύξουμε τις άπειρες δυνατότητες του ευλογημένου τόπου, εμείς τις σκορπίσαμε στους πέντε ανέμους, βγάζοντας τη γλώσσα μας στους κουτόφραγκους. Αφήσαμε να μαραζώσει ο πρωτογενής τομέας, κάνοντας κάθε καλύβα room to let και φέρνοντας λεμόνια από την Αργεντινή, κρεμμύδια από την Τουρκία, πατάτες από την Κύπρο, ακτινίδια από την Αυστραλία, πορτοκάλια από τη Χάιφα, κρέας από τη Γαλλία και την Αγγλία, λαχανικά και ντομάτες από το Βέλγιο, ώσπου έγιναν τα χωράφια μας πετρότοποι…

 Αν θέλουμε να μην έχουμε κάθε χειμώνα τους αγρότες να πιάνουν τα μετερίζια στις εθνικές οδούς και τους νέους στους σταθμούς και τα αεροδρόμια της ξενιτιάς, τότε ας μιλήσουμε για μια συνολική αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Η συστηματική και καλά σχεδιασμένη επιστροφή στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή θα δώσει ζωή στην περιφέρεια που τώρα μαραζώνει. Είναι ανάγκη το κράτος να βοηθήσει να «γεννηθούν» οι νέοι αγρότες -επιχειρηματίες ταυτόχρονα-, αφού το μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Διαφέρει σε κάτι η νέα στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα χαράτσια και τους φόρους;

Μπορεί για τα «γιατί» των αδιεξόδων μας να μην έχει μεταβάλει άποψη, αλλά τα «δια ταύτα» του δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνα των εταίρων της συγκυβέρνησης.

Μαγικά έπαψαν να υπάρχουν και τίποτα δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Αυτά που ακούγαμε να διαβεβαιώνει ο Τσίπρας μέχρι και πριν από έναν ή δύο μήνες δεν πρόκειται να τα ξανακούσουμε. Ούτε οι μισθοί, ούτε οι συντάξεις θα αποκα-τασταθούν άμα τη αναλήψει της εξουσίας από κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ολα θα γίνουν σταδιακά. Εν καιρώ. Οταν οι συνθήκες και οι εξελίξεις το επιτρέψουν. Βρίσκετε να διαφέρει σε κάτι η προοπτική αυτή από εκείνη που μας προσφέρει η κυβέρνηση;

'Ή μήπως διαφέρει σε κάτι η νέα στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα χαράτσια και τους φόρους; Τίποτα δεν καταργείται αν αύριο το πρωί αναλάβει πρωθυπουργός ο Τσίπρας, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από τις αντοχές και την πορεία της οικονομίας. Λέει τίποτα διαφορετικό η τρικομματική;

Πάντως, το μνημόνιο, επιμένουν, θα καταργηθεί. Αν θα γίνει αυτό σε μία, σε δύο ή σε δέκα μέρες δεν το λένε, αλλά θα το καταργήσουν σίγουρα. Μόνο που προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω τι ακριβώς θα καταργήσουν. Η όποια αξία του μνημονίου είναι τα μέτρα που έχει επιβάλει. Αλλά αν αυτά καταργηθούν σταδιακά και «εν καιρώ», που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμιά χρονική δέσμευση, σε τι θα ωφεληθούμε από την κατάργησή του; Σε ένα, σε πέντε ή σε δέκα χρόνια θα επανέλθουμε στο 2009;

Ωστόσο, η εξέλιξη είναι θετική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να ωριμάζει. Κι αυτό είναι σημαντικό και για τον ίδιο και για την πολιτική πραγματικότητα. Αν θα τον ωφελήσει ή όχι, μένει να το δούμε. Πάντως από προχθές έπαψε να είναι όσο αποκομμένος και απομονωμένος ήταν ως τώρα.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ.

Οταν για μία δεκαετία η χώρα είχε αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης, αδιαφόρησε για την επερχόμενη κρίση που έμελλε να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, και εδώ και τρία χρόνια ζούμε και πληρώνουμε ακριβά τις συνέπειες εκείνης της αμεριμνησίας.

Το πολιτικό σύστημα πρωτίστως αλλά όχι μόνον αυτό αδιαφόρησε πλήρως και οι πάντες ζούσαν σε έναν ψεύτικο κόσμο πιστεύοντας προφανώς ότι το πάρτι θα κρατήσει για πάντα. Σχεδόν όλοι τυφλωμένοι από τον λαϊκισμό αρνήθηκαν να αναθεωρήσουν το λάθος, ακόμη και όταν πύκνωσαν τα σύννεφα της επερχόμενης θύελλας, και έτσι ζήσαμε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη βίαιη προσαρμογή που απαίτησαν οι εταίροι και δανειστές. Σταδιακά ήρθε η αναγκαστική προσαρμογή με τα αδυσώπητα δεδομένα που δεν επέτρεπαν πλέον ευημερία με δανεικά και αγύριστα, και έτσι αρκετοί έδειξαν να αντιλαμβάνονται ότι οφείλουμε να προσαρμοσθούμε στις νέες συνθήκες πριν από τον όλεθρο.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ, αλλά τουλάχιστο ένα μεγάλο τμήμα της πολιτικής τάξης αλλά και των πολιτών έχουν συνειδητοποιήσει πως το παλιό μοντέλο της κρατικο­δίαι­της οικονομίας έλαβε τέλος. Ανάπτυ­ξη με διορισμούς και κρατικές επιχειρήσεις που σπαταλούν τα δανεικά δεν μπορεί να γίνει. Ως εκ τούτου, ο ρεαλισμός είναι παρήγορη εξέλιξη και αν πράγ­μα­τι εφαρμοσθούν οι ρυθμίσεις του νέου αναπτυξιακού νόμου που ανακοι­νώθηκε προ ημερών, μπορεί να ελπί­ζει κανείς ότι σε σύντομο χρόνο θα ανοίξει ο δρόμος για επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.

Βεβαίως η ανάπτυξη δεν διατάσσεται και δεν μπορεί να στηριχθεί μόνον σε έναν νόμο. Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτές οι νέες ρυθμίσεις διευκολύνουν από τη γραφειοκρατία όσους πάρουν το ρίσκο να βάλουν τα λεφτά τους στη χώρα σε συνδυασμό με την υπόσχεση για ένα σταθερό φορολογικό καθε­στώς για μία πενταετία μπορεί να θεωρηθούν ως ισχυρά κίνητρα. Για να έχουν αξία όλα αυτά απαιτείται η άμε­ση κινητοποίηση των αρμόδιων φορέ­ων για την υλοποίηση των εν λόγω προβλέψεων για να μη χαθεί μία -ίσως η τελευταία- ευκαιρία για τον τόπο.                                                                                                     

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.

Οταν για μία δεκαετία η χώρα είχε αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης, αδιαφόρησε για την επερχόμενη κρίση που έμελλε να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, και εδώ και τρία χρόνια ζούμε και πληρώνουμε ακριβά τις συνέπειες εκείνης της αμεριμνησίας.

Το πολιτικό σύστημα πρωτίστως αλλά όχι μόνον αυτό αδιαφόρησε πλήρως και οι πάντες ζούσαν σε έναν ψεύτικο κόσμο πιστεύοντας προφανώς ότι το πάρτι θα κρατήσει για πάντα. Σχεδόν όλοι τυφλωμένοι από τον λαϊκισμό αρνήθηκαν να αναθεωρήσουν το λάθος, ακόμη και όταν πύκνωσαν τα σύννεφα της επερχόμενης θύελλας, και έτσι ζήσαμε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη βίαιη προσαρμογή που απαίτησαν οι εταίροι και δανειστές. Σταδιακά ήρθε η αναγκαστική προσαρμογή με τα αδυσώπητα δεδομένα που δεν επέτρεπαν πλέον ευημερία με δανεικά και αγύριστα, και έτσι αρκετοί έδειξαν να αντιλαμβάνονται ότι οφείλουμε να προσαρμοσθούμε στις νέες συνθήκες πριν από τον όλεθρο.

Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου και ακόμη ζει σε στενό κορσέ, αλλά τουλάχιστο ένα μεγάλο τμήμα της πολιτικής τάξης αλλά και των πολιτών έχουν συνειδητοποιήσει πως το παλιό μοντέλο της κρατικο­δίαι­της οικονομίας έλαβε τέλος. Ανάπτυ­ξη με διορισμούς και κρατικές επιχειρήσεις που σπαταλούν τα δανεικά δεν μπορεί να γίνει. Ως εκ τούτου, ο ρεαλισμός είναι παρήγορη εξέλιξη και αν πράγ­μα­τι εφαρμοσθούν οι ρυθμίσεις του νέου αναπτυξιακού νόμου που ανακοι­νώθηκε προ ημερών, μπορεί να ελπί­ζει κανείς ότι σε σύντομο χρόνο θα ανοίξει ο δρόμος για επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν τη μόνη διέξοδο για να περιορισθεί η μάστιγα της ανεργίας που καταστρέφει γενιές Ελλήνων.

Ο λαϊκισμός είναι πανταχού παρών και παντοδύναμος.

Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς. Οσο ρατσιστικό είναι, άλλο τόσο αληθινά και πειστικά εκφράζει το πολιτικό σύστημα της χώρας. Από τις μεγάλες πληγές αλλά και αιτίες που μας οδήγησαν στη σκάλα του κακού είναι -κατά γενική ομολογία, των πολιτικών συμπεριλαμβανομένων- ο λαϊκισμός, η οικογενειοκρατία και η ευνοιοκρατία. Ο πρώτος έταζε ανέξοδα, δημιουργούσε προσδοκίες, ψεύτικες ελπίδες, ενώ υιοθετούσε άκριτα κάθε αίτημα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας. Η οικογενειοκρατία και η ευνοιοκρατία καταρράκωσαν κάθε έννοια αξιοκρατίας και πρόταξαν την τακτοποίηση των παιδιών της οικογένειας και των μελών του κόμματος.

Οσο κι αν οι πολιτικοί -σε μια υποκριτική, όπως φαίνεται, εκδήλωση κρίσης συνείδησης- εξόρκισαν τα τρία κακά, άλλο τόσο δεν σταμάτησαν να ακολουθούν την πεπατημένη. Ο λαϊκισμός είναι πανταχού παρών και παντοδύναμος. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ συναγωνίζεται τις χειρότερες λαϊκίστικες πλευρές και στιγμές του ΠΑΣΟΚ.

Οποιος προβάλλει κάποιο αίτημα έχει ντε φάκτο δίκιο και υιοθετείται, αρκεί να στρέφεται κατά της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει εργολαβικά την προβολή και τη διεκδίκησή του, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρει να εισπράξει τα... ψηφαλάκια.

Από την άλλη πλευρά οι κυβερνητικοί εταίροι χρησιμοποιούν ακόμα το Δημόσιο για να τακτοποιήσουν τα παιδιά της οικογένειας ή του κόμματος. Τελευταίο επεισόδιο η τοποθέτηση σε Οργανισμό του γιου πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ και της ανιψιάς πολιτικού που διετέλεσε υπουργός σε κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Σιγά σιγά διολισθαίνουμε σε αμαρτωλές πρακτικές του παρελθόντος.                         

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Εχουν τη βεβαιότητα της αλήθειας, χωρίς την αλήθεια.

Θα ήταν μόνο για γέλια, αν η χώρα δεν διέτρεχε τον κίνδυνο να κυβερνηθεί από αυτούς. Αναφέρομαι στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την επίσκεψη Ολάντ στην Αθήνα· και, ειδικά, στο ύφος της. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέμφεται την κυβέρνηση, επειδή, λέει, «έχασε την ευκαιρία» να τα ψάλει στους μνημονιακούς, να τους τα πει ένα χεράκι για το περιβόητο «λάθος» του πολλαπλασιαστή κ.λπ. Συγγνώμη, αλλά δεν είναι τουλάχιστον αλαζονικό να μέμφεσαι ως αντιπολίτευση την κυβέρνηση, επειδή «έχασε την ευκαιρία» να παίξει τον ρόλο της αντιπολίτευσης; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Θα μπορούσαν, πράγματι, να μιλούν για χαμένη ευκαιρία αν συνέβαινε το απίθανο η κυβέρνηση να συμμερίζεται τις θέσεις της αντιπολίτευσης. Καλώς ή κακώς, όμως, στα δημοκρατικά καθεστώτα, παρά τις όποιες ιδιομορφίες και παθογένειες τα κατατρύχουν, τέτοιες συμπτώσεις δεν συνηθίζονται. Μόνον σε κάτι «λαϊκές δημοκρατίες», που φαίνεται ότι τις νοσταλγούν πολλοί εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαιναν αυτά. Εκτός, βέβαια, αν η αλαζονική διατύπωση οφείλεται στην ενόχληση του συντρόφου προέδρου, επειδή αγνοήθηκε από τον «Ολαντρέου», παρά την επιθυμία του να τον συναντήσει.

Η ρίζα αυτής της αλαζονείας βρίσκεται στην πεποίθηση -κοινή και ακλόνητη στους μαρξιστές όλων των τύπων- ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Την έχει και το ΚΚΕ· ωστόσο, υπάρχει η ειδοποιός διαφορά. Ενώ το ΚΚΕ την έχει χαραγμένη σε πέτρινες δέλτους, που μένουν αναλλοίωτες εις τους αιώνες των αιώνων (αμήν), ο ΣΥΡΙΖΑ την έχει κάπου, αλλά δεν ξέρει πού. Οπως ακριβώς όταν ξέρεις, φερ’ ειπείν, ότι κάπου μέσα στο συρτάρι που πετάς κάθε χρόνο τις φορολογικές δηλώσεις βρίσκεται η δήλωση της τάδε χρονιάς και, αν ψάξεις, κάποια στιγμή θα τη βρεις. Ετσι είναι και η αλήθεια του ΣΥΡΙΖΑ: κάπου υπάρχει μέσα στο σύμπαν της μαρξιστικής θεωρίας, αλλά πού ακριβώς δεν ξέρουν. Εχουν τη βεβαιότητα της αλήθειας, χωρίς την αλήθεια. Βοήθειά μας, έτσι που μπλέξαμε...

ΟΙ νέοι πολύ απλά δεν έχουν μέλλον.

Μετά από τρία χρόνια που η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της εφαρμογής των μνημονίων έχει μετατραπεί σε κοινωνία του ενός τρίτου και όταν ολοκληρωθεί το έργο της καταστροφής πιθανώς θα είναι του ενός τετάρτου. Οι μισθοί των 300-500 ευρώ θα παγιωθούν, οι ελλείψεις σε Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση, Πρόνοια θα μονιμοποιηθούν, οι νέοι πολύ απλά δεν έχουν μέλλον. Παράλληλα η δημόσια περιουσία που δημιουργήθηκε με τον μόχθο του ελληνικού λαού αλλά και οι φυσικοί πόροι του έθνους θα ξεπουληθούν. Ακόμη και τώρα η αριστεροδέξια συναίνεση δεν δίνει άλλη προοπτική για τον πληθυσμό.

Προκαλεί πραγματικά απορία γιατί οι πολίτες παρακολουθούν απαθείς την καταστροφή της χώρας τους ή ακόμη και ευγνωμονούν τους δημίους τους. Η απάντηση πιθανώς είναι στην θεωρία του σοκ. Εκείνο που τους συγκρατεί είναι ο εμπεδωμένος φόβος ότι αν κάνουν μία άλλη επιλογή τότε θα υπάρξουν ακόμη χειρότερα. Κι ας μην υπάρχουν πια χειρότερα.

Στην Ελλάδα εφαρμόστηκε το πιο άγριο πείραμα νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης σε χώρα του δυτικού κόσμου. Η σκληρότητα του πειράματος ως προς τα αποτελέσματα συγκρίνεται μόνο με το προηγούμενο της Χιλής. Εκεί όμως αμέσως με την επιβολή του ο δικτάτορας έκλεισε τους αντικαθεστωτικούς στο στάδιο του Σαντιάγο και τους εξόντωσε ενώ όσοι γλύτωσαν τους περίμεναν διώξεις, εκτελέσεις ή εξορία.

Στην Ελλάδα η δικτατορία της αγοράς επιβλήθηκε έξωθεν, με διαφορετικό τρόπο. Οι φυσικοί ταγοί της κοινωνίας, πολιτικοί, οικονομικοί, συνδικαλιστικοί, ΜΜΕ δεν εξοντώθηκαν έκαναν κάτι χειρότερο πέρασαν στον αντίπαλο στρατόπεδο και αποτέλεσαν την δύναμη κρούσης ενάντια στον πληθυσμό. Kαι όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις το βαπτίζουν εθνική διάσωση.