Πολλοί ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως στάδιο «ωρίμανσης» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπροστά στο κυνήγι της εξουσίας.

Χρειάζεται να δούμε όλοι τρόπους μέσα από τους οποίους και οι δύο πλευρές θα καταφέρουν να πετύχουν, διότι η αποτυχία του προγράμματος στην Ελλάδα και η οικονομική κατάρρευση δεν θα είναι προς όφελος της Γερμανίας και του γερμανικού λαού», είπε ξεκάθαρα ο κ. Τσίπρας αφήνοντας στην άκρη τη σκληρή γραμμή της μονομερούς διαγραφής του χρέους. 

Ο κ. Τσίπρας επισήμανε και την ανάγκη να υπάρξει ομαλοποίηση των σχέσεων ανάμεσα στην αξιωματική αντιπολίτευση της Ελλάδας και την κυβέρνηση της Γερμανίας, που διαδραματίζει «καθοριστικό ρόλο στις ευρωπαϊκές και ελληνικές εξελίξεις». Μακάρι ο κ. Σόιμπλε να πειστεί από τα επιχειρήματα Τσίπρα και να αλλάξει ρότα η Γερμανία, αλλά μέχρι τώρα η μοναδική στροφή που είναι ορατή είναι αυτή της φρασεολογίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί ερμηνεύουν την εξέλιξη αυτή ως στάδιο «ωρίμανσης» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπροστά στο κυνήγι της εξουσίας και ως κίνηση ρεαλισμού του κ. Τσίπρα. Σε αυτή την περίπτωση θα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό του κόμματος, όπου υπάρχει ακόμη η δραχμική συνιστώσα, τα μέλη της οποίας θα αισθάνονται ελαφρά ζάλη. 

Ελπίζουμε τουλάχιστον ο κ. Τσίπρας να βρει την ευκαιρία να καταγγείλει τον κ. Σόιμπλε γιατί έχει κρυμμένη στα συρτάρια του τόσα χρόνια τη λίστα Χριστοφοράκου, όπως υποστηρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τουλάχιστον από αυτή τη λίστα μπορούν να αποκαλυφθούν πολλά για τις διαδρομές και τους αποδέκτες του μαύρου πολιτικού χρήματος.
Μην την «πληρώνει» μόνο ο Βενιζέλος, που ξέχασε στο γραφείο του το στικάκι της Λαγκάρντ μόλις για 14 μήνες…

Προφανώς, όχι γιατί οι κυβερνώντες μετέτρεψαν την απόγνωσή τους σε ελπίδα.

Η μερίδα των εξοργισμένων πολιτών αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το «γαία πυρί μιχθήτω» ουσιαστικά σημαίνει αυτοχειρία. Προφανώς, όχι γιατί οι κυβερνώντες μετέτρεψαν την απόγνωσή τους σε ελπίδα. Αλλά διότι διαπιστώνουν, καθημερινά, το πώς τα τρία κόμματα που απέσπασαν την ψήφο τους διαχειρίζονται την οργή τους. Αλλωστε, το συναίσθημα αυτό δεν είναι διαρκές και σταθερό. Είναι το ξέσπασμα θυμού, μετά το οποίο αναδύεται η συναίσθηση των συνεπειών. Ομως, οι κ. Τσίπρας, Καμμένος και Μιχαλολιάκος επιδίωξαν (και ακόμη προσπαθούν) να μεταβάλουν το συναίσθημα αυτό σε πάγιο εκλογικό πλεονέκτημα. Ο κ. Τσίπρας, κατά τι λιγότερο αφελής των δύο άλλων (ίσως και γιατί αιφνιδιάσθηκε, όταν αναδείχθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης) επιχείρησε να μεταβάλει τον ΣΥΡΙΖΑ, από μάζωξη αυτόνομων αναρχοομάδων, σε «ενιαίο κόμμα». Να μετατρέψει, δηλαδή, την οργή των ευκαιριακών ψηφοφόρων του σε προσδοκία, θολή έστω, για τη δημιουργία μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Το εγχείρημά του έχει ήδη καταστεί μπούμερανγκ και ο ίδιος τρέχει να συμμαζέψει το σκορποχώρι των «συνιστωσών», που λακίζουν από κάθε πλευρά και προς πάσαν κατεύθυνση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους δύο άλλους «διαχειριστές της λαϊκής οργής». ΑΝΕΛ και Χ.Α. εμφανίζονται με κοινή πρόταση προανακριτικής, για τη λίστα Λαγκάρντ. Οι ΑΝΕΛ φυλλορροούν, ενώ η Χ.Α. εξακολουθεί να ανθοφορεί. Το ποιος βγαίνει ωφελημένος από τη «σύμπραξη» είναι πασιφανές. Ο κ. Καμμένος ανασύρει από τον βυθό της πολιτικής απομόνωσης τον κ. Μιχαλολιάκο, επιστρέφοντας στο προσφιλές του χόμπι· τις καταδύσεις...

Φυσικά, οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης κάθε άλλο παρά πρέπει να ενθαρρύνονται από το (διαφαινόμενο ακόμη) καταλάγιασμα της λαϊκής οργής. Η εξ αντιδιαστολής ψήφος, η οποία απετέλεσε κατά τις τελευταίες 10ετίες το κριτήριο εναλλαγής ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στην εξουσία, σήμερα δεν σημαίνει καν ανοχή. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά οι συνθήκες επιτάσσουν ψήφο, η οποία θα δηλώνει πίστη και εμπιστοσύνη. Αυτό οφείλουν να γνωρίζουν και να επιδιώκουν ιδίως οι νυν συγκυβερνώντες.

Το μέλλον λοιπόν, είναι στα χέρια τα δικά μας.

Χρόνια θα χρειαστούν για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες για τους εργαζόμενους, μεσαίους και μικρούς επαγγελματίες, να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ένα κράτος πρόνοιας για τους ανήμπορους, και δικαιοσύνης για όλους τους πολίτες.
Η πρώτιστη ευθύνη για μια τέτοια πορεία, δεν πέφτει στους πολιτικούς που διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία, αλλά κυρίως στους πολίτες.
Στους πολίτες που οφείλουν να συμβάλουν για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής, με ιδέες, με καινοτόμες προσπάθειες στους επαγγελματικούς χώρους, να απαιτούν αναβάθμιση της Παιδείας, της ποιότητας ζωής, ισονομία στην απόδοση της Δικαιοσύνης...
Να είναι πιο προσεκτικοί όταν καλούνται να επιλέξουν πολιτικά κόμματα και πολιτικούς, ώστε να μην εκπλήσσονται οικτρά όταν διαπιστώνουν ότι έχουν εξαπατηθεί από τις επιλογές τους.
Το μέλλον λοιπόν, είναι στα χέρια τα δικά μας.
Μια ματιά στον χρόνο που πέρασε, θα μας δώσει πολλά παραδείγματα σε ποιους δεν πρέπει να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας για ένα καλύτερο αύριο.

Ο διασυρμός της Ελλάδας είναι καθημερινός για την ελληνική άρχουσα τάξη.

Ο διασυρμός της Ελλάδας είναι καθημερινός για την ελληνική άρχουσα τάξη. Την ώρα που στην Ελλάδα οι απλοί άνθρωποι πρέπει να τα βγάλουν πέρα με την αύξηση της φορολογίας, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, την ίδια ώρα προκαλούν οργή τα δημοσιεύματα για τις λίστες με τους τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό πολλών δισεκατομμυρίων, την πελατοκρατία ή τη διαφθορά κατά την αγορά εξοπλισμών. Οι ελίτ στην Ελλάδα ήταν πάντα ιδιαίτερα ανοιχτές στον κόσμο και σε όλες τις μητροπόλεις αισθάνονταν σαν στο σπίτι τους. Τώρα όμως φαίνεται πως οι πλούσιοι Ελληνες του εξωτερικού δεν ξέφυγαν μόνο από την εφορία, αλλά και από τις ευθύνες τους.

«Η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει μια συζήτηση για όλους αυτούς τους λόγους που οδήγησαν σε αυτόν τον παράλογο δρόμο των τελευταίων χρόνων και θα πρέπει να ελπίζει πως θα ξεπηδήσουν νέες ελίτ, με μεγαλύτερο αίσθημα ευθύνης. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται και οι Ελληνες του εξωτερικού. Μπορεί ίσως να ξεγλιστρούν από την ελληνική εφορία αλλά δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ντροπή της εθνικής συμφοράς», επισημαίνουν όλες οι έγκυρες εφημερίδες.

Η Ελλάδα πληρώνει τα λάθη της ψευδεπίγραφης δανεικής ευημερίας και εισήλθε στη δική της εποχή των άκρων μιας «βρώμικης» ομηρίας που ανατρέπει πλήρως κάθε ατομική ή συλλογική βεβαιότητα που ίσχυε τα τελευταία 38 χρόνια. Ο όρος έχει επινοηθεί από τον μαρξιστή ιστορικό Ερικ Χόμπσμπαουμ και αφορά τον «μικρό 20ό αιώνα», με αφετηρία το 1917 και τέρμα το 1989. Aλλαγές στον καθολικό τρόπο του βίου, δεν εκβιάζονται ούτε με την επιβολή ιδεολογιών, ούτε με μνημονιακές προστακτικές «επικοινωνιακής» ή όποιας άλλης αφηρημένης λογικής.

Δίχως ίχνος αυτοκριτικής, δίχως συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης, δίχως φιλότιμο τελικά, επιδίδονται οι πολιτικοί της άρχουσας ελίτ σε μια ακόμα επικοινωνιακή διαχείριση. Αν δεν αλλάξει πολιτική, η χώρα θα στραγγίξει. Θα εξυγιανθεί πεθαίνοντας. Η Ιστορία καταδεικνύει ότι μέσα από την ίδια την κρίση, κάθε φορά, μπαίνει μπροστά μία δυναμική ανατροπής, η οποία αναδύει ή υποβαθμίζει δυνάμεις, μεταβάλλει επιρροές και κυριαρχίες στον σκληρό οικονομικό και, κατ' επέκταση, πολιτικό στίβο. Kαι η Eλλάς; Μονίμως αυτοκαταστρέφεται.

Εκτός κι αν πιστεύουν κάποιοι πως η εξουσία θα έρθει με αιφνίδια κατάληψη!

Το να ασχολείται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εν μέσω αυτής της οικονομικής θύελλας που έχει αποσαθρώσει όλο τον κοινωνικό ιστό της χώρας, με τέτοιου είδους θέματα, όπως τα κράνη, οι αντιασφυξιογόνες μάσκες και τα μπουκάλια της ΑΣΟΟΕ δείχνει ότι δεν έχει κατανοήσει τον ρόλο που του εμπιστεύτηκε το εκλογικό σώμα.

Γιατί, φαντάζομαι, οι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι που τους εμπιστεύτηκαν δεν είχαν πρώτη σκέψη στο μυαλό τους πώς θα διαιωνιστεί η κατάληψη της Βίλας Αμαλία και πώς θα προστατευτούν οι σκουρόχρωμοι μικροπωλητές του παραεμπορίου με τις μαϊμούδες τους!

Τους έστειλαν στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να προετοιμαστούν και να μελετήσουν τρόπους με τους οποίους θα αλλάξουν τη χώρα και τη μοίρα των ανθρώπων μετά τη λαίλαπα που έχει διαλύσει τις ζωές της συντριπτικής πλειονότητας έτσι ώστε να πειστεί το εκλογικό σώμα και να τους αναθέσει την εξουσία.
Αντί όμως για ρεαλιστικές και εποικοδομητικές προτάσεις και παρεμβάσεις που θα δίνουν ένα σοβαρό στίγμα πολιτικής διαχείρισης της κατάστασης, άγονται και φέρονται από την Αργεντινή στη Βίλα Αμαλία με μια τάση υπεράσπισης των πάντων, ακόμα κι αν ενέργειές τους είναι πασιδήλως παραβατικές.

Αυτό όμως σίγουρα δεν είναι το καλύτερο μήνυμα σε μια κοινωνία που αργοπεθαίνει και αναζητά εναγωνίως από κάπου να κρατηθεί. Και τα δείγματα γραφής που εισπράττουμε από τις διάφορες Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά από θέματα από την ελευθερία έκφρασης του Τύπου ως το πανεπιστημιακό άσυλο που υπερασπίζεται λαθρομετανάστες δεν είναι και τα πλέον υπεύθυνα ούτε και σηματοδοτούν ρεαλιστικές προσεγγίσεις στα προβλήματα που πραγματικά μας καίνε. Εκτός κι αν πιστεύουν κάποιοι πως η εξουσία θα έρθει με αιφνίδια κατάληψη!

Ο ΣΥΡΙΖΑ «η χρονιά της ανατροπής, η χρονιά της μεγάλης αλλαγής στον τόπο μας»

Δυστυχώς, η προσδοκία του ότι το 2013 θα είναι, κατά τη διατύπωσή του, «η χρονιά της ανατροπής, η χρονιά της μεγάλης αλλαγής στον τόπο μας» δεν είναι τελείως στον αέρα. Κατ’ αρχάς, επειδή βάσιμες είναι οι ενδείξεις ότι το στρατηγικό βάθος της συνεργασίας των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης έχει πλέον εξαντληθεί: ως επί το πλείστον, καταγίνονται με την περιχαράκωση των χώρων τους, αντί να αναζητούν κοινούς χώρους εποικοδομητικής συνεργασίας. Συγχρόνως, η συγκυρία προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της λίστας Λαγκάρντ, ένα πρώτης τάξεως τακτικό πλεονέκτημα, το οποίο και εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Εδώ που τα λέμε, το ίδιο θα έκανε και όποιος άλλος αν ήταν στη θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Διότι την «κάθαρση», η οποία επιχειρείται σχετικά με τις ευθύνες για την αλλοίωση και την απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ, την επιβάλλει το πολιτικό κλίμα της εποχής και είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, το εγχείρημα είναι δίκοπο μαχαίρι: αν η «κάθαρση» προχωρήσει μέχρις ενός σημείου είναι δυνατόν να ευνοήσει την κυβέρνηση που την αποτολμά, εφόσον την παρουσιάζει ως ηθικά ανεπίληπτη και άτεγκτη· πέρα από αυτό το σημείο, όμως, μπορεί να την αποσταθεροποιήσει και, όπως ελπίζει ο Τσίπρας, να την ανατρέψει. Γιατί λοιπόν να μην κηρύσσει την ανατροπή ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ;

Το πρόβλημα είναι ότι με τον όρο «ανατροπή», που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την τελευταία τριακονταετία, ο Τσίπρας δεν εννοεί το ίδιο με τους άλλους επαγγελματίες της πολιτικής που έμαθαν την τέχνη τον καιρό της ώριμης μεταπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα του οποίου η μεγέθυνση στα σημερινά εκλογικά ποσοστά οφείλεται κυρίως σε ψηφοφόρους οι οποίοι δεν μπορούν ακόμη να χωνέψουν ότι το μοντέλο του κρατισμού και της ευημερίας με δανεικά έχει τελειώσει, ενώ την ίδια ώρα ο κομματικός, στελεχικός πυρήνας του συντίθεται από όλες οι τάσεις της παλαβής Αριστεράς. Με άλλα λόγια, ιδεοληπτικοί μαρξιστές, αιθεροβάμονες ουτοπιστές, αναρχικοί μπαχαλάκηδες και καταληψίες οδηγούν ένα κοπάδι δυσαρεστημένης πασοκαρίας. Δεν είναι αποκαλυπτικό, λ.χ., πώς και μέχρι ποίου βαθμού έσπευσε ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπισθεί τους καταληψίες της βίλας Αμαλία και τους πυρήνες του υποκόσμου που έβρισκαν άσυλο στην πρώην ΑΣΟΕΕ;

Ο ίδιος ο Τσίπρας ως πρόσωπο ενσαρκώνει αυτή την αντίφαση. Από τη μία πλευρά, είναι ένας άεργος, ακραία φιλόδοξος επαγγελματίας πολιτικός, ο οποίος μπήκε από μικρός στη «δουλειά» και ελάχιστα διαφέρει ως προς την αντίληψη για τη λειτουργία του ρόλου του από εκείνους τους οποίους κατακεραυνώνει. Χρησιμοποιεί με την ίδια άνεση τα αξεσουάρ του πολιτικού μάρκετινγκ και αναγνωρίζει στον εαυτό του τα ίδια δικαιώματα στην πολυτέλεια της εξουσίας. Οι διαφορές του με τους άλλους αφορούν τους τύπους και το στυλ, όχι την ουσία. Δεν διπλώνεται στα δύο, λ.χ., για να κολλήσει τα χείλη του στην ευτραφή χείρα κάποιου τοπικού μητροπολίτη· εμφανίζεται όμως με ένα μαύρο κορίτσι να τον συνοδεύει στο προεδρικό μέγαρο. Δεν δαπανά τα χρήματα των φορολογουμένων για να κάνει ένα long weekend σαν Αραβας πρίγκιπας στο Four Seasons των Παρισίων, με πρόσχημα ένα τυπικό συμβούλιο υπουργών· τα δαπανά όμως για ένα μηδαμινής πολιτικής αξίας πολυήμερο ταξίδι στη Λατινική Αμερική, παίρνοντας μαζί την οικογένειά του.

Από την άλλη πλευρά, είναι ένας αριστερός με παρωπίδες και χωρίς εμπειρίες από τον ευρωπαϊκό κόσμο, διαπαιδαγωγημένος στις καταλήψεις σχολείων της δεκαετίας του 1990, αυτάρκης και αυτάρεσκος μέσα στον εσωστρεφή μικρόκοσμο του εγχώριου κατεστημένου της Αριστεράς, ο οποίος παραμένει προσκολλημένος στις υποτιθέμενες αιώνιες και ακατάλυτες αλήθειες των ευαγγελίων του μαρξισμού. Και μόνο το γεγονός ότι εντάχθηκε στην ΚΝΕ το 1989, όταν ο κομμουνισμός κατέρρεε υπό το βάρος της αποτυχίας του, έχει μια σημασία που δεν ξεθωριάζει με την πάροδο του χρόνου. Εξάλλου, δεν της επιτρέπει και ο ίδιος να ξεθωριάσει, αφού δηλώνει σε συνεντεύξεις ότι εξακολουθεί να μελετά τους κλασικούς του μαρξισμού και, χωρίς συναίσθηση των λόγων του, διαλαλεί ότι βρίσκει χρήσιμα διδάγματα στην «πολιτιστική επανάσταση» του Μάο, δηλαδή σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ «η χρονιά της ανατροπής, η χρονιά της μεγάλης αλλαγής στον τόπο μας»

Δυστυχώς, η προσδοκία του ότι το 2013 θα είναι, κατά τη διατύπωσή του, «η χρονιά της ανατροπής, η χρονιά της μεγάλης αλλαγής στον τόπο μας» δεν είναι τελείως στον αέρα. Κατ’ αρχάς, επειδή βάσιμες είναι οι ενδείξεις ότι το στρατηγικό βάθος της συνεργασίας των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης έχει πλέον εξαντληθεί: ως επί το πλείστον, καταγίνονται με την περιχαράκωση των χώρων τους, αντί να αναζητούν κοινούς χώρους εποικοδομητικής συνεργασίας. Συγχρόνως, η συγκυρία προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της λίστας Λαγκάρντ, ένα πρώτης τάξεως τακτικό πλεονέκτημα, το οποίο και εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Εδώ που τα λέμε, το ίδιο θα έκανε και όποιος άλλος αν ήταν στη θέση του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Διότι την «κάθαρση», η οποία επιχειρείται σχετικά με τις ευθύνες για την αλλοίωση και την απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ, την επιβάλλει το πολιτικό κλίμα της εποχής και είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, το εγχείρημα είναι δίκοπο μαχαίρι: αν η «κάθαρση» προχωρήσει μέχρις ενός σημείου είναι δυνατόν να ευνοήσει την κυβέρνηση που την αποτολμά, εφόσον την παρουσιάζει ως ηθικά ανεπίληπτη και άτεγκτη· πέρα από αυτό το σημείο, όμως, μπορεί να την αποσταθεροποιήσει και, όπως ελπίζει ο Τσίπρας, να την ανατρέψει. Γιατί λοιπόν να μην κηρύσσει την ανατροπή ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ;

Το πρόβλημα είναι ότι με τον όρο «ανατροπή», που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την τελευταία τριακονταετία, ο Τσίπρας δεν εννοεί το ίδιο με τους άλλους επαγγελματίες της πολιτικής που έμαθαν την τέχνη τον καιρό της ώριμης μεταπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα του οποίου η μεγέθυνση στα σημερινά εκλογικά ποσοστά οφείλεται κυρίως σε ψηφοφόρους οι οποίοι δεν μπορούν ακόμη να χωνέψουν ότι το μοντέλο του κρατισμού και της ευημερίας με δανεικά έχει τελειώσει, ενώ την ίδια ώρα ο κομματικός, στελεχικός πυρήνας του συντίθεται από όλες οι τάσεις της παλαβής Αριστεράς. Με άλλα λόγια, ιδεοληπτικοί μαρξιστές, αιθεροβάμονες ουτοπιστές, αναρχικοί μπαχαλάκηδες και καταληψίες οδηγούν ένα κοπάδι δυσαρεστημένης πασοκαρίας. Δεν είναι αποκαλυπτικό, λ.χ., πώς και μέχρι ποίου βαθμού έσπευσε ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπισθεί τους καταληψίες της βίλας Αμαλία και τους πυρήνες του υποκόσμου που έβρισκαν άσυλο στην πρώην ΑΣΟΕΕ;

Ο ίδιος ο Τσίπρας ως πρόσωπο ενσαρκώνει αυτή την αντίφαση. Από τη μία πλευρά, είναι ένας άεργος, ακραία φιλόδοξος επαγγελματίας πολιτικός, ο οποίος μπήκε από μικρός στη «δουλειά» και ελάχιστα διαφέρει ως προς την αντίληψη για τη λειτουργία του ρόλου του από εκείνους τους οποίους κατακεραυνώνει. Χρησιμοποιεί με την ίδια άνεση τα αξεσουάρ του πολιτικού μάρκετινγκ και αναγνωρίζει στον εαυτό του τα ίδια δικαιώματα στην πολυτέλεια της εξουσίας. Οι διαφορές του με τους άλλους αφορούν τους τύπους και το στυλ, όχι την ουσία. Δεν διπλώνεται στα δύο, λ.χ., για να κολλήσει τα χείλη του στην ευτραφή χείρα κάποιου τοπικού μητροπολίτη· εμφανίζεται όμως με ένα μαύρο κορίτσι να τον συνοδεύει στο προεδρικό μέγαρο. Δεν δαπανά τα χρήματα των φορολογουμένων για να κάνει ένα long weekend σαν Αραβας πρίγκιπας στο Four Seasons των Παρισίων, με πρόσχημα ένα τυπικό συμβούλιο υπουργών· τα δαπανά όμως για ένα μηδαμινής πολιτικής αξίας πολυήμερο ταξίδι στη Λατινική Αμερική, παίρνοντας μαζί την οικογένειά του.

Από την άλλη πλευρά, είναι ένας αριστερός με παρωπίδες και χωρίς εμπειρίες από τον ευρωπαϊκό κόσμο, διαπαιδαγωγημένος στις καταλήψεις σχολείων της δεκαετίας του 1990, αυτάρκης και αυτάρεσκος μέσα στον εσωστρεφή μικρόκοσμο του εγχώριου κατεστημένου της Αριστεράς, ο οποίος παραμένει προσκολλημένος στις υποτιθέμενες αιώνιες και ακατάλυτες αλήθειες των ευαγγελίων του μαρξισμού. Και μόνο το γεγονός ότι εντάχθηκε στην ΚΝΕ το 1989, όταν ο κομμουνισμός κατέρρεε υπό το βάρος της αποτυχίας του, έχει μια σημασία που δεν ξεθωριάζει με την πάροδο του χρόνου. Εξάλλου, δεν της επιτρέπει και ο ίδιος να ξεθωριάσει, αφού δηλώνει σε συνεντεύξεις ότι εξακολουθεί να μελετά τους κλασικούς του μαρξισμού και, χωρίς συναίσθηση των λόγων του, διαλαλεί ότι βρίσκει χρήσιμα διδάγματα στην «πολιτιστική επανάσταση» του Μάο, δηλαδή σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα.