Ξέρουν άλλωστε πως η ελληνική οικονομία κρέμεται από μια κλωστή.

Η ελληνική πλευρά έχει ήδη πράξει τα όσα έχει δεσμευτεί και αναμένει την υλοποίηση των δεσμεύσεων των δανειστών. Που δεν μπορούν να κρύβονται σε… τεχνικά προβλήματα.
Επρεπε και αυτοί από την πλευρά τους να επιλύσουν τις εκκρεμότητες εγκαίρως. Ξέρουν άλλωστε πως η ελληνική οικονομία κρέμεται από μια κλωστή. Και ότι δεν αντέχει άλλο το σύστημα. Καθώς και ότι αν το σύστημα καταρρεύσει θα χαθούν όλα.
Οσο επιτείνουν την εκκρεμότητα τόσο τα προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται. Και ειλικρινά άλλα μέτρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν.
Δεν αντέχει η ελληνική κοινωνία. Δεν αντέχει άλλωστε και αυτά που ήδη ψηφίστηκαν. Τα νοικοκυριά δεν βγαίνουν, ενώ επικρατεί τρόμος, αφού πλέον κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει.
Απέναντι δε υπάρχει μια Αξιωματική Αντιπολίτευση που ήδη τάζει τα πάντα ενώ ταυτόχρονα απειλεί όσους έλθουν να επενδύσουν. Τάζουν επαναφορά μισθών, τάζουν επαναπροσλήψεις και μιλούν για επανακρατικοποιήσεις. 
Αν στόχος των εταίρων δανειστών είναι η διάσωση της χώρας αυτό πρέπει να γίνει με σχέδιο. Αν αφήσουν τα πράγματα να εξελιχθούν κάνοντας τον αδιάφορο, τότε η κατάσταση θα ξεφύγει.

Αναπόφευκτες είναι και οι αντιδράσεις των θιγομένων.

Αναπόφευκτες είναι και οι αντιδράσεις των θιγομένων. Ακόμη κι αν οι προσλήψεις τους έγιναν κυρίως με πλάγια μέσα και με διαδικασίες που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με διαφάνεια και αξιοκρατία, θα ήταν αφελές να περιμένει κανείς ότι θα δέχονταν αδιαμαρτύρητα να τεθούν σε διαθεσιμότητα και ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτό το μέτρο.

Ωστόσο, εκείνο που δεν θα πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή κανενός είναι το γεγονός ότι έναντι των συγκεκριμένων 2.000 εργαζομένων που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, ο ιδιωτικός τομέας έχει να παρουσιάσει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εργαζόμενες που λόγω της κρίσης έχουν καταδικαστεί σε μια ανεργία που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει αν και πότε θα αρχίσει σταδιακά να περιορίζεται.

Δεν είναι υπερβολή ότι από τη στιγμή που ξεκίνησε η διαδικασία για την εφαρμογή του μέτρου της διαθεσιμότητας και μέχρι να ολοκληρωθεί, οι προερχόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα άνεργοι δεν θα έχουν αυξηθεί μόνο κατά δύο χιλιάδες, αλλά πολύ περισσότερο.

Και φυσικά για όλους αυτούς ούτε πορείες θα έχουν γίνει ούτε καταλήψεις κτιρίων θα έχουν πραγματοποιηθεί. Οι συγκεκριμένοι δύο χιλιάδες είναι οι πρώτοι από τον χώρο του δημόσιου τομέα που θα πληρώσουν με αυτόν τον τρόπο την κρίση. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάει κανείς.

Εκείνο που ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται είναι ότι το ανώτατο στάδιο του λαϊκισμού είναι η γελοιότητα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε ν' αποκαταστήσει τους μισθούς και τις συντάξεις στα προ του μνημονίου επίπεδά τους. Την έχει ξαναδιαπράξει την αστειότητα. Που είναι ασύγκριτα μεγαλύτερων διαστάσεων απ' όσο εκ πρώτης όψεως δείχνει. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο πού θα βρει τα χρήματα ο Τσίπρας για να τηρήσει την υπόσχεσή του. Είναι πολύ ευρύτερο.

Για παράδειγμα, με τον ιδιωτικό τομέα τι θα γίνει; Υποθέτω ότι οι υποσχέσεις του αφορούν και τους εργαζόμενους σ' αυτόν. Θα υποχρεώσει και τους επιχειρηματίες ν' ακυρώσουν τις μισθολογικές περικοπές που έχουν κάνει από το 2010 και μετά; Και με τις επιχειρήσεις που έκλεισαν και τις στρατιές των ανέργων που δημιουργήθηκαν, τι θα κάνει; Θα υποχρεωθούν διά νόμου να... ξανανοίξουν και να εφαρμόσουν τα μισθολόγια που ίσχυαν τότε;

Δυστυχώς, εκείνο που ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην αντιλαμβάνεται είναι ότι το ανώτατο στάδιο του λαϊκισμού είναι η γελοιότητα. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν κινήθηκε στα όριά της αλλά εισέβαλε ασυγκράτητος στα χωράφια της. Ενσυνείδητα προφανώς και αναπαράγοντας έτσι κάποιες από τις θλιβερότερες πολιτικάντικες πρακτικές που υποτίθεται ότι καταδικάζει και καταγγέλλει.

Εντέλει, εκείνο που ο Τσίπρας και όσοι τον περιβάλλουν κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν είναι ότι οι εποχές που ζούμε δεν αντέχουν τέτοιες αμετροέπειες. Τα εισοδήματα δεν αποκαθίστανται με νόμους, η ανεργία δεν περιορίζεται με προεδρικά διατάγματα και η ανάπτυξη δεν επιτυγχάνεται με επιθέσεις και απειλές εναντίον υποψήφιων επενδυτών. Και ας μην ξεχνάνε στην Κουμουνδούρου ότι ο ελληνικός λαός γνωρίζει πια πως τα όσα βιώνει είναι αποτέλεσμα ανεύθυνων συμπεριφορών και πρακτικών.

Η εικόνα μιας χώρας σε βαθύ διχασμό, αντιλήψεων και προσανατολισμού.

Η εικόνα μιας χώρας σε βαθύ διχασμό, αντιλήψεων και προσανατολισμού. Από τη μία, η νεότερη γενιά που αναζητεί την προοπτική εκεί όπου πιστεύει ότι μπορεί να την συναντήσει: σε κοινωνίες καλύτερα οργανωμένες, πιο εύρωστες και ασφαλείς. Φεύγουν, βέβαια, εξαναγκασμένοι από μια πατρίδα «αφιλόξενη», σε κρίση και σε σύγχυση: ιδεολογική, ηθική, θεσμική και οικονομική. Η μετάβαση στη Γερμανία δεν είναι ακριβώς εκούσια. Είναι (και) επιλογή από αδιέξοδο. Από την άλλη, εργαζόμενοι και συνδικαλιστές που βλέπουν τον «κόσμο τους» να καταρρέει. Κι επειδή τα τσουβαλιάσματα, ένθεν κακείθεν, δεν οδηγούν πουθενά, ας μη θεωρήσουμε ότι εκπροσωπούν μόνο το κράτος της συναλλαγής και των άκοπων προνομίων, αλλά ότι ανάμεσά τους βρίσκονται και εκείνοι που δούλευαν τον μισθό τους έως το τελευταίο ευρώ. Τώρα, η διάλυση της χρεοκοπημένης Αυτοδιοίκησης τους εξοργίζει. Ποιος φταίει; Μα, ασφαλώς, οι Γερμανοί. Αυτοί οι «σύγχρονοι καταχτητές και οι επίδοξοι συνεργάτες τους». Η αποτυχία του εγχώριου συστήματος διακυβέρνησης χρεώνεται στον κ. Φούχτελ ή εκπροσωπείται από τον κ. Ομπερμάγιερ (ο οποίος παρεμπιπτόντως από το 2010, που τοποθετήθηκε στη θέση του προξένου, ενίσχυε με κάθε τρόπο την ελληνογερμανική συνεργασία). Σαν αυτοί να διόριζαν ή να έκαναν τα στραβά μάτια στην αργομισθία.
Από τη μία, η Ελλάδα που δοκιμάζει τις δυνάμεις της, τα αδιαμφισβήτητα προσόντα της, τα όριά της, σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικό αλλά και αξιοκρατικό. Από την άλλη, η Ελλάδα που πιστεύει ότι η μοίρα της είναι δεμένη με κάθε συνδικαλιστικό εκπρόσωπο που αποδίδει τη βαρβαρότητα «σε συναισθηματική φόρτιση των εργαζομένων». Με όποιον χαϊδεύει αυτιά και τροφοδοτεί ισοπεδωτικά στερεότυπα και καταστροφικά αδιέξοδα. Γιατί έτσι έμαθε κι εκείνος να πορεύεται, να εκλέγεται. Κολακεύοντας τα ευκολότερα και ταπεινότερα ένστικτά μας. Δηλαδή, τη χρεοκοπία μας.

Σε μια χώρα που προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας.

Το κλίμα για την Ελλάδα στο εξωτερικό, ειδικά δε μεταξύ των εταίρων – δανειστών, έχει αλλάξει.
Οι λόγοι πολλοί. Βασικό όμως ρόλο έχει παίξει για την αλλαγή αυτή η διαπίστωση πως η σημερινή κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει.
Βέβαια, οι εταίροι – δανειστές δεν αρκούνται στις διαπιστώσεις καλών προθέσεων και για τον λόγο αυτόν ελέγχουν και θα ελέγχουν την πορεία υλοποίησης των δεσμεύσεων αυτών.
Τέλος πάντων. Το κλίμα είναι, ή στη χειρότερη δείχνει, καλό έξω. Επιβεβαιώνεται και από τις συζητήσεις να δοθούν 44 δισ. ευρώ και όχι 31,5 δισ. ευρώ.
Ομως στο εσωτερικό τι γίνεται; Ακούμε τον Γερμανό υφυπουργό Φούχτελ να δηλώνει από τη Θεσσαλονίκη ότι 1.000 Γερμανοί κάνουν τη δουλειά 3.000 Ελλήνων στην Αυτοδιοίκηση για παράδειγμα.
Αρα περισσεύουν 2.000. Και άρα πρέπει να φύγουν και να βγουν στην αγορά. Ποια αγορά όμως; Σε αυτή που διαθέτει πάνω από 1,3 εκατομμύρια ανέργους;
Διότι όλοι μιλάμε και επικρίνουν τον μεγάλο δημόσιο τομέα της χώρας. Ολοι στηλιτεύουμε τον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι διορισμοί και όλοι φυσικά ζητούμε τη μείωση των δημοσίων δαπανών και έχουμε πειστεί τελικά ότι δημόσιες δαπάνες είναι οι μισθοί και οι συντάξεις.
Δεν είναι όμως έτσι. Δεν είναι μόνο οι μισθοί και οι συντάξεις των υπαλλήλων οι δημόσιες δαπάνες. Και δεν είναι ο μεγάλο αριθμός δημοσίων υπαλλήλων το πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου.
Είναι και πολλά άλλα. Είναι για παράδειγμα η διαχείριση των δημοσίων πόρων. Και δεν μιλάμε για τη σημερινή κυβέρνηση. Μιλάμε για τις κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ειδικά γι’ αυτές που διαχειρίστηκαν πόρους για εξοπλιστικά προγράμματα, αμφιβόλου μάλιστα ποιότητας και αποδοτικότητας αλλά και τους προϋπολογισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων.
Και για να επανέλθουμε. Εάν γίνουν απολύσεις και στον δημόσιο τομέα, και όχι αυτό το καθεστώς εφεδρείας που άρχισε να εφαρμόζεται, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη περισσότεροι άνεργοι.
Σε μια χώρα ανέργων. Σε μια χώρα που προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας. Μόνο απώλεια θέσεων εργασίας. Και κατ’ επέκταση απώλεια αγοραστικής δύναμης με άμεση συνέπεια χάος στην πραγματική οικονομία.
Οπότε ας μην επιχαίρουν κάποιοι με τις απολύσεις στο Δημόσιο (και δεν αναφερόμαστε φυσικά στους επίορκους) διότι όλα μια αλυσίδα είναι. Ειδικά στην Ελλάδα, που έστησε μια οικονομία πάνω στο Δημόσιο και στον μόνιμο μισθό των υπαλλήλων.
Το καλό είναι πως ο Αντώνης Σαμαράς το ξέρει αυτό. Και αναζητεί εναγωνίως επενδύσεις με στόχο την ανάπτυξη.

Δεν είναι εύκολα αυτά που μας περιμένουν.

Μέχρι τώρα δεν το έχουμε κάνει. Ή μάλλον κάναμε τα εύκολα κι αποφύγαμε τα δύσκολα. Λεηλατήσαμε συντάξεις και χαμηλόμισθα και μεσαία νοικοκυριά, αλλά δεν αγγίξαμε τη φοροδιαφυγή, δειλιάσαμε μπροστά σε μεταρρυθμίσεις που θα έθιγαν βολεμένους. Κι όσο δεν κάναμε τα δεύτερα, αναγκαζόμασταν να μεγαλώνουμε τη δοσολογία στα πρώτα.

Πόσο καλή ή κακή ήταν η συνταγή που μας έδωσαν. Είναι ένα ερώτημα που η απάντησή του δεν είναι καθόλου εύκολη. Σίγουρα δεν μας εξασφάλισε τη θεραπεία που μας υποσχόταν. Αλλά κι εμείς δεν εφαρμόσαμε τη συνταγή με την ακρίβεια και τη συνέπεια που οφείλαμε. Τι βάρυνε, άραγε, περισσότερο στην αποτυχία αυτή; Η ανικανότητα του «γιατρού» ή η ασυνέπεια του «ασθενούς»;

Σ' ανάλογη κατάσταση βρισκόμαστε και τώρα. Ή ενδεχομένως και δυσκολότερη από τις προηγούμενες. Οι οιωνοί δείχνουν καλοί. Ιδιαίτερα τα τελευταία εικοσιτετράωρα εταίροι, δανειστές και θεσμικοί παράγοντες μοιάζουν ν' ανταγωνίζονται σε αισιοδοξία για το πακέτο που μας περιμένει και τις προοπτικές που μας διανοίγονται. Αλλά την τελευταία και καθοριστική λέξη θα την πούμε εμείς. Με όσα θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε.

Δεν είναι εύκολα αυτά που μας περιμένουν. Για την ακρίβεια, είναι τα δυσκολότερα απ' όσα αποδεχθήκαμε έως τώρα να κάνουμε. Κι αυτήν τη φορά είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε. Ούτε υστερήσεις δικαιολογούνται, ούτε καθυστερήσεις επιτρέπονται. Ή θα κάνουμε το άλμα που θα μας οδηγήσει απέναντι ή θα βρεθούμε παγιδευμένοι σ' έναν αδιέξοδο λαβύρινθο.

Αποκλειστικά δική μας επιλογή θα είναι το όποιο αποτέλεσμα. Ξέρουμε τι μας περιμένει και ξέρουμε και τι διακυβεύεται. Ξέρουμε καλά και τις παγίδες και τις δυσκολίες. Αλλά ουσιαστικά παίζουμε την τελευταία μας παρτίδα, τα χαρτιά που κρατάμε είναι καλά, στον δρόμο μπορεί να γίνουν και καλύτερα, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από αυτούς που παίζουν για λογαριασμό μας. Από την αποφασιστικότητά τους.

Δεν κρύβουν τη χαρά τους και πίνουν εις υγείαν κάθε δυσκολίας, κάθε εμποδίου, κάθε αντίδρασης που συναντά η σημερινή κυβέρνηση.

Τη μία ημέρα «διαχωρίζουν» τη θέση τους από όσα είπε ο Λαφαζάνης. Τη μεθεπόμενη, κάνουν το ίδιο με τα όσα εμετικά εξεστόμισε από το βήμα της Βουλής o έτερος Καππαδόκης, που αναρριχήθηκε σε θέσεις και αξιώματα, επειδή είχε ένα γενναίο αδελφό. Αλλά παράλληλα και ταυτόχρονα δεν κρύβουν τη χαρά τους και πίνουν εις υγείαν κάθε δυσκολίας, κάθε εμποδίου, κάθε αντίδρασης που συναντά η σημερινή κυβέρνηση, στην ίδια τη χώρα, αλλά, προ παντός στο εξωτερικό.

 Οποιος πρόσεξε τον Αλέξη Τσίπρα να θριαμβολογεί από το βήμα της Βουλής το βράδυ της περασμένης Κυριακής, όταν είχαν αρχίσει ήδη να διαφαίνονται οι δυσχέρειες και οι αναβολές που αντιμετώπιζε την άλλη ημέρα στις Βρυξέλλες ο κ. Στουρνάρας, θα πρέπει να τρόμαξαν. Οχι μόνο για το θράσος, αλλά πιο πολύ για την ανευθυνότητα του ανθρώπου. Για το στυλ της εξουσίας που θέλει να ασκήσει-αλλά θέλει και να κληρονομήσει- με μία φράση, για τον θανάσιμο κίνδυνο που θα αντιμετωπίσει η πατρίδα μας, αν έχει την ατυχία να του εκχωρήσει, έστω και ψαλιδισμένη την εξουσία.

Από την άποψη αυτή, αλλά και γενικότερα, ως κυβερνητική στρατηγική πλέον, αποκτά ιδιαίτερη αξία(αλλά και σημασία) ότι το τριήμερο της συζήτησης στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό, αυτή η κυβέρνηση και κυρίως ο αρχηγός της, συνεπικουρούμενος εντυπωσιακά μάλιστα από τον κ. Βενιζέλο, αποφάσισαν να αποδεχθούν την πρόσκληση του κ. Τσίπρα. Και όχι απλώς να απαντούν στις εκάστοτε θρασείες ανοησίες που εξεστόμισε ο άνθρωπος-νομίζοντας ότι βρίσκεται ακόμη στο δεκαπενταμελές μαθητικό συμβούλιο της ύστερης νιότης του.Αλλά και να τον προκαλούν, να τον ελέγχουν, να τον καταδικάζουν, να τον βάζουν με μία λέξη στη θέση του, για όλα όσα ανεπίτρεπτα, ακατανόητα και απαράδεκτα επέμενε και επιμένει να λέει.

Από την άλλη πλευρά όμως είναι από εξοργιστικό μέχρι αποκαρδιωτικό, και παράλληλα ουσιαστικά αηδιαστικό, ότι τόσοι πολλοί πολιτικοί και «πολιτικοί» διαγραφέντες και μη, δήθεν μαρξιστές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά και από το δικό μας σινάφι, γυροφέρνουν αυτόν τον άνθρωπο, προσδοκώντας την εύνοιά του.