Η πολιτική είναι τέχνη, δεν είναι επιστήμη.

Η πολιτική είναι τέχνη, δεν είναι επιστήμη. Εστω και αν ο πολιτικός χρειάζεται τεχνοκράτες γύρω του. Η πολιτική είναι επίσης μη γραμμική. Η φθορά αρχίζει από το πρώτο λεπτό, αλλά είναι υπόκωφη και εκδηλώνεται απότομα. Οι μεγάλοι μαέστροι της δημόσιας ζωής είναι αυτοί που έχουν καριέρες κυκλικές. Χάνουν και ξανακερδίζουν. Φεύγουν και επανέρχονται. Πέφτουν και ξανανεβαίνουν. Είναι κάτι που ίσχυσε στην Ελλάδα για έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου.

Αν όλες αυτές οι παρατηρήσεις έχουν κάποια επικαιρότητα είναι γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι σαν την πιρόγα που τρέχει στο ποτάμι και αρχίζει να πλησιάζει τον καταρράκτη. Το πακέτο των 11,8 δισ. είναι το κρισιμότερο τεστ αντοχής για την ελληνική πολιτική. Κρισιμότερο από το Μνημόνιο του 2010, το Μεσοπρόθεσμο του 2011 και τη νέα δανεική σύμβαση που πέρασε μαζί με το PSI του 2012. Γιατί; Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις η κομματική σύνθεση της Βουλής δεν αντανακλούσε τις πολιτικές ροπές της κοινωνίας. Γι' αυτό η Βουλή παραλίγο να καταληφθεί ως Βαστίλλη τον Μάιο του 2010. Γι' αυτό το Μεσοπρόθεσμο συζητήθηκε με τους Αγανακτισμένους στην Πλατεία Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Και γι' αυτό τα μάρμαρα έβρεχαν πάνω σε κνίτες και οικοδόμους του ΚΚΕ, που ανέλαβαν ατύπως να προφυλάξουν τη Βουλή τον Φεβρουάριο του 2012. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το Κοινοβούλιο έχει επτά κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Θα εκτονώσει αυτό την ένταση έξω; Θα έχουμε δηλαδή κλασική πολιτική αντιπαράθεση αντί για ανορθόδοξο πολιτικό πόλεμο πεζοδρομίου; Η απάντηση παίζει τεράστια σημασία για το αν η ανήσυχη ηρεμία θα αρχίσει να γίνεται σταθερότητα. Θα μετρήσει δηλαδή για το μέλλον της χώρας.

Οι νέες γενιές Ελλήνων θα περάσουν πολύ δύσκολα χρόνια λόγω της κακής διακυβέρνησης της χώρας...

Οι νέες γενιές Ελλήνων θα περάσουν πολύ δύσκολα χρόνια λόγω της κακής διακυβέρνησης της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, που είχε ως αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της οικονομίας και εν συνεχεία το κούρεμα της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων λόγω PSI.

Το να συνεχίζει η πολιτική ηγεσία της χώρας να φορτώνει στις νέες αυτές γενιές πρόσθετα βάρη όπως είναι η συνταξιοδότηση στα 67 - ιδιαίτερα μάλιστα όταν η ανεργία των νέων φτάνει το 30% και άρα αν δεν βρίσκεις δουλειά το όριο συνταξιοδότησής σου ανεβαίνει έτσι κι αλλιώς - είναι απαράδεκτο πολιτικά και ανήθικο κοινωνικά.

Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση φαίνεται να επιλέγει την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης ενώ έχει στη διάθεσή της άλλες επιλογές που είναι επώδυνες πολιτικά αλλά πολύ πιο δίκαιες. Μία από αυτές είναι η απόλυση κάποιου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν είναι δυνατόν σε μία περίοδο που περίπου 900 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους (περισσότεροι από 300.000 το 2012!), οι υπάλληλοι του Δημοσίου, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα τεράστια ελλείμματα και τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας, να προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού. Οταν, μάλιστα, κάποιοι από τους δημοσίους υπαλλήλους έχουν μπει στο Δημόσιο από το παράθυρο - χωρίς ΑΣΕΠ - επειδή ήταν αφισοκολλητές ή ημέτεροι του ενός ή του άλλου κόμματος.

Κι όμως, από όλα τα μέτρα που ζητεί η τρόικα να ληφθούν, αυτό είναι στο οποίο η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ (και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν θέλει να αγγίξει κανείς τον δημόσιο τομέα) συμφωνούν απολύτως, αποδεχόμενα περικοπές ακόμη και σε συντάξεις 1.000 ευρώ!

Και εν πάση περιπτώσει η κυβέρνηση πρέπει, πριν προχωρήσει σε τέτοιου είδους αλλαγές που επηρεάζουν ανεπανόρθωτα τη ζωή εκατομμυρίων νέων ανθρώπων, να τολμήσει ανατροπές σε πεδία που μοιράζονται εξίσου σε όλη την κοινωνία, όπως π.χ. πώληση με συνοπτικές διαδικασίες δημόσιας περιουσίας.

Είναι πολύ προτιμότερο να πουληθεί το Ελληνικό 5 δισ. ευρώ αντί 6 δισ., παρά να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο οι ασφυκτιούσες σημερινές νέες γενιές Ελλήνων

Μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Όμως η διάχυτη υποψία είναι ότι το θρίλερ δεν είναι απολύτως πραγματικό, και ότι σε κάποιο βαθμό παίζεται ένα παιχνίδι επικοινωνίας (τουτέστιν προπαγάνδας). Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, λίγο οι φανφάρες στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, τα μέτρα θα περάσουν.

Οι υποψίες βασίζονται άλλωστε και στην ιστορία του μνημονίου, όπου φάνηκε ότι όλα όσα ζητούσε η τρόικα αργά ή γρήγορα εφαρμόστηκαν.

Αυτή τη φορά, όμως, είναι αμφίβολο ότι η πίεση στην κοινωνία μπορεί να εκτονωθεί με προπαγανδιστικά τεχνάσματα, ενώ μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Πέρα από τις άμεσες συνέπειες που θα έχουν τα νέα μέτρα, όπως είναι η αφαίρεση εισοδήματος και η υποβάθμιση κρίσιμων δημοσίων υπηρεσιών (Υγεία, Παιδεία), υπάρχουν δύο ακόμη λόγοι για τους οποίους οι παρεμβάσεις γίνονται αφόρητες.

Ο πρώτος είναι ότι για πολλοστή φορά τα μέτρα θα εντείνουν την ύφεση, χωρίς να γίνεται το παραμικρό σε αναπτυξιακή κατεύθυνση. Μόνο κάποιες δογματικές διακηρύξεις που βασίζονται στη νεοφιλελεύθερη θεολογία ότι εάν γίνουν 1-2 επιτυχημένες αποκρατικοποιήσεις ξαφνικά… τα διεθνή κεφάλαια θα αλλάξουν γνώμη και θα επενδύσουν στην Ελλάδα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι με κάθε νέα παρέμβαση η αδικία μεγαλώνει.

Υπάρχουν αρκετοί πολίτες στην Ελλάδα που αντιλαμβάνονται ότι η προηγούμενη κατάσταση ήταν λάθος. Αρκετοί ίσως συναισθάνονται και τις ευθύνες τους. Πολλοί είναι αυτοί που δέχθηκαν όσα έπεσαν στο κεφάλι τους, ίσως όχι αδιαμαρτύρητα, αλλά πάντως με μεγάλη ανοχή. Και τούτο διότι είχαν την ελπίδα ότι η πτώση σε ένα χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης θα ήταν ομαλή και δεν θα τους έφερνε στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, όπως συμβαίνει σήμερα με ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Είχαν επίσης την προσδοκία ότι μαζί με τη λαίλαπα θα έρχονταν και αλλαγές που θα βελτίωναν τα πράγματα σε κάποιους κρίσιμους τομείς.

Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να αντέξει τον πόνο, εάν είχε μια αίσθηση δικαιοσύνης και προοπτικής.
Στην πράξη, όμως, για άλλη μια φορά θριαμβεύει η αδικία στον επιμερισμό των θυσιών αλλά και η ματαιότητα, καθώς δεν φαίνεται προοπτική.

Και υπό τις συνθήκες αυτές, διαμορφώνεται ένα εύφλεκτο κοινωνικό περιβάλλον, στο οποίο η έκρηξη μπορεί να προκύψει ακόμα και από μια ασήμαντη αφορμή.

H κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της και κόβει απ’ όπου υπάρχει περιθώριο πριν καταλήξει στα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.

Ετσι λοιπόν λίγο πριν κλείσει αυτό το επαχθέστατο πακέτο το οποίο θα συρρικνώσει περαιτέρω τις ζωές όλων μας, αποκαλύπτεται ότι λόγω της άρνησης κάποιων υπουργών δεν περικόπτονται δαπάνες ύψους 750 εκατ. ευρώ και έτσι το οικονομικό επιτελείο με τη συνδρομή της τρόικας καταφεύγει στις εύκολες λύσεις με τα συνήθη υποζύγια: τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους.

Με άλλα λόγια, ενώ μπορούν να περικοπούν αυτά τα λεφτά από «λειτουργικές σπατάλες» του Δημοσίου, επιλέγεται η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια ως… ισοδύναμο μέτρο.

 Και επειδή βέβαια ο Στουρνάρας δεν έχει τη δυνατότητα να βάλει τις φωνές στους συναδέλφους του υπουργούς που είναι και εκλεγμένοι και ενταγμένοι σε κομματικούς σχηματισμούς, τη δουλειά αυτή πρέπει επειγόντως να την κάνει ο πρωθυπουργός. Να τους πει να κόψουν το σβέρκο τους για να ελαφρύνουν τα βάρη στο κοινωνικό σύνολο.

Χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες ότι κι αυτό αν γίνει θα αλλάξει η ουσία των μέτρων, τουλάχιστον όμως ας δοθεί η αίσθηση ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της και κόβει απ’ όπου υπάρχει περιθώριο πριν καταλήξει στα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.

Και πιστέψτε με, υπάρχει ακόμα πολύ λίπος στις χιλιάδες διευθύνσεις του δημοσίου και δημοτικού πολυδαιδαλώδους συστήματος που απομυζά επί δεκαετίες τον μόχθο και τους φόρους όσων τουλάχιστον πληρώνουν.

 Διευθύνσεις άχρηστες και προκλητικά πολυτελείς για  αυτή την εποχή, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν καν υπαλλήλους παρά μόνο διευθυντές και προϊσταμένους! Ας ψάξουν ξανά και ξανά πού σπαταλιέται και το τελευταίο ευρώ ελέγχοντας και τον τελευταίο υπάλληλο της περιφέρειας τι αντικείμενο έχει και πόσο κοστίζει το παραγόμενο έργο του.
Αν και τώρα δεν το κάνουν, τότε δεν έχουμε καμιά μα καμιά ελπίδα.

Πληροφορίες, διαρροές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχουν κάνει τον κόσμο να βρίσκεται στα όρια της αντοχής του.

Πληροφορίες, διαρροές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχουν κάνει τον κόσμο να βρίσκεται στα όρια της αντοχής του. Πολύ πριν εφαρμοστούν τα κατά κοινή ομολογία σκληρά μέτρα.
Το ψυχολογικό κόστος είναι τεράστιο και αυτό δείχνει να προβληματίζει τους κυβερνώντες. Για τον λόγο αυτόν ο Σαμαράς έδωσε την εντολή να τελειώνουν όλα στα γρήγορα.
Διαπιστώνει ότι οι συνεχείς αναβολές οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερες αντιδράσεις. Τόσο από τους πολίτες όσο και από τους βουλευτές των τριών κομμάτων, που δείχνουν να πιέζονται έντονα.
Βέβαια υπάρχουν και οι πιέσεις που ασκούνται όχι από τους τροϊκανούς (οι οποίοι σημειωτέον δείχνουν να μη βιάζονται και ιδιαίτερα) αλλά από την ίδια την αγορά.
Οσο καθυστερεί η δόση των 31 και πλέον δισ. ευρώ, τόσο η αγορά στενάζει. Καθυστερεί και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καθυστερεί και η εξόφληση των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς ιδιώτες.
Η ήδη στερημένη από ρευστό αγορά ακουμπά στο κόκκινο και αυτό πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Και μπορεί να αποφευχθεί με άμεσες αποφάσεις.
Βέβαια κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να πει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα ανοίξει και τις κάνουλες για τις επιχειρήσεις.
Οι περισσότερες εξ αυτών βάσει των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί δεν πληρούν τους όρους και τις προϋποθέσεις για δανειοδότηση. Λίγες είναι οι εταιρείες που μπορούν να στραφούν στις τράπεζες.
Λίγοι είναι πλέον και οι ιδιώτες που μπορούν να δανειστούν.
Τόσο για τη μια περίπτωση όσο και για την άλλη το κράτος οφείλει να μεριμνήσει διαμορφώνοντας νέους όρους και προϋποθέσεις.
Διότι στο τέλος και να θέλουν να διαθέσουν χρήμα στην αγορά οι τράπεζες δεν θα μπορούν να εγκρίνουν τις αιτήσεις που θα κατατεθούν.
Και τώρα τρέχουμε αλλά να προσέχουμε και να μη σκοντάψουμε…

Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;

Μια ανάγκη που σήμερα οδηγεί πολλούς συνανθρώπους μας στα άκρα. Που κάποια στιγμή θα τους οδηγήσει να… πιαστούν από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε. Οπως λέει ο λαός δηλαδή, «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».
Ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν άλλαξε, παρά το γεγονός πως εμφανίσθηκε στη θέση αυτή ένα νέο (υποτίθεται) κόμμα, ένα κόμμα που μέχρι πρόσφατα έπαιζε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για το αν θα είναι ή όχι εντός Βουλής.
Και όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά έγινε ακόμη πιο ακραία στις υποσχέσεις. Αλλωστε τις προηγούμενες ημέρες η ίδια αυτή Αξιωματική Αντιπολίτευση έσπευσε να… αγκαλιάσει τους ένστολους, που δικαίως διαμαρτύρονται για τις επικείμενες περικοπές.
Τους ίδιους ένστολους που κατ’ επανάληψη έχει καταγγείλει, τους ίδιους ένστολους που επιθυμεί να… αφοπλίσει. Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;
Από όλα όσα ειπώθηκαν, να ξεχωρίσουμε το θέμα των επανακρατικοποιήσεων. Και τις νέες… απειλές προς όσους σκέφτονται να επενδύσουν στην Ελλάδα.
Θυμηθήκαμε με αυτές τις δηλώσεις τον Ανδρέα Παπανδρέου, που επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη ομιλούσε για τη χρυσή μετοχή του ΟΤΕ (τον οποίο το ΠΑΣΟΚ εν συνεχεία μετοχοποίησε όταν έγινε κυβέρνηση).
Θυμηθήκαμε και τον υιό Παπανδρέου, που έτρεχε να πάρει μπλουζάκια τα οποία έγραφαν δεν πωλείται ο τάδε και ο δείνα Οργανισμός. Μπλουζάκια που του χάριζαν οι συνδικαλιστές. Και αυτός τα έδειχνε στις κάμερες όλο χαρά. Και έτρεχε και σε όλες τις πορείες.
Και μετά ήρθε το… Μνημόνιο. Και έτρεχαν όλοι οι άλλοι.
Τώρα είδαμε και τον Αλέξη Τσίπρα. Και θυμηθήκαμε όλους όσοι λένε πως στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρεθεί όλοι όσοι συμβούλευαν τους προηγουμένους περί επανακρατικοποιήσεων.
Τους συνδικαλιστές και τους παλαιοκομματικούς του ΠΑΣΟΚ. Τους πολύ παλαιοκομματικούς. Που στηρίζουν τα πάντα στην αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης. Ισως και στην αποτυχία της ίδιας της χώρας.
Αυτό προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία. Οτι είναι οι ίδιοι και όχι κάτι νέο.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα. Βλέπετε σκαλώνουν στην ιδιαίτερη αδυναμία που έχουν τα κόμματα για τα «πελατάκια» τους στο Δημόσιο. Ολα τα κόμματα ανεξαιρέτως, σε όποιο σημείο του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος κι αν βρίσκονται.

Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται πως μεταρρυθμίσεις χωρίς συνέπειες δεν γίνεται να υπάρξουν. Είναι αδιανόητο να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί το Δημόσιο χωρίς να ξεκουνηθεί ούτε ένας υπάλληλος από την καρέκλα του. Θα ήταν επιθυμητό, αλλά δεν είναι εφικτό. Τα κόμματα παγιδευμένα στον επί δεκαετίες λαϊκισμό, στη λογική του προστάτη των συμφερόντων των πολιτών, αγνόησαν την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις.

Το χειρότερο είναι πως συνεχίζουν ακόμα να κάνουν το ίδιο, ενώ εκφέρουν πομπώδεις λόγους υπέρ των μεταρρυθμίσεων, στην πράξη δεν είδαμε μεταρρυθμίσεις υπέρ της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου αλλά εναντίον τους, πράγμα που δεν συνιστά μεταρρύθμιση αλλά αντιμεταρρύθμιση. Ομως, η υπεύθυνη στάση απέναντι στην κοινωνία απαιτεί πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα και την κοινωνία.

Το έδαφος είναι πρόσφορο για πραγματικές αλλαγές, για τη δημιουργία κράτους φιλικού προς τον πολίτη, χαμηλού κόστους και αποδοτικού. Το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα οφείλουν να συνειδητοποιήσουν πως στη σημερινή συγκυρία πολιτικό κόστος έχει η αδράνεια και όχι οι ριζικές αλλαγές. Αρκεί βεβαίως να είναι υπέρ των πολιτών και της κοινωνίας.