Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;

Μια ανάγκη που σήμερα οδηγεί πολλούς συνανθρώπους μας στα άκρα. Που κάποια στιγμή θα τους οδηγήσει να… πιαστούν από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε. Οπως λέει ο λαός δηλαδή, «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».
Ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν άλλαξε, παρά το γεγονός πως εμφανίσθηκε στη θέση αυτή ένα νέο (υποτίθεται) κόμμα, ένα κόμμα που μέχρι πρόσφατα έπαιζε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για το αν θα είναι ή όχι εντός Βουλής.
Και όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά έγινε ακόμη πιο ακραία στις υποσχέσεις. Αλλωστε τις προηγούμενες ημέρες η ίδια αυτή Αξιωματική Αντιπολίτευση έσπευσε να… αγκαλιάσει τους ένστολους, που δικαίως διαμαρτύρονται για τις επικείμενες περικοπές.
Τους ίδιους ένστολους που κατ’ επανάληψη έχει καταγγείλει, τους ίδιους ένστολους που επιθυμεί να… αφοπλίσει. Πώς να μην τάζει τώρα τα πάντα στους πάντες δηλώνοντας και έτοιμη να κυβερνήσει «αύριο το πρωί», αλλά χωρίς να ζητήσει εκλογές;
Από όλα όσα ειπώθηκαν, να ξεχωρίσουμε το θέμα των επανακρατικοποιήσεων. Και τις νέες… απειλές προς όσους σκέφτονται να επενδύσουν στην Ελλάδα.
Θυμηθήκαμε με αυτές τις δηλώσεις τον Ανδρέα Παπανδρέου, που επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη ομιλούσε για τη χρυσή μετοχή του ΟΤΕ (τον οποίο το ΠΑΣΟΚ εν συνεχεία μετοχοποίησε όταν έγινε κυβέρνηση).
Θυμηθήκαμε και τον υιό Παπανδρέου, που έτρεχε να πάρει μπλουζάκια τα οποία έγραφαν δεν πωλείται ο τάδε και ο δείνα Οργανισμός. Μπλουζάκια που του χάριζαν οι συνδικαλιστές. Και αυτός τα έδειχνε στις κάμερες όλο χαρά. Και έτρεχε και σε όλες τις πορείες.
Και μετά ήρθε το… Μνημόνιο. Και έτρεχαν όλοι οι άλλοι.
Τώρα είδαμε και τον Αλέξη Τσίπρα. Και θυμηθήκαμε όλους όσοι λένε πως στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρεθεί όλοι όσοι συμβούλευαν τους προηγουμένους περί επανακρατικοποιήσεων.
Τους συνδικαλιστές και τους παλαιοκομματικούς του ΠΑΣΟΚ. Τους πολύ παλαιοκομματικούς. Που στηρίζουν τα πάντα στην αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης. Ισως και στην αποτυχία της ίδιας της χώρας.
Αυτό προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία. Οτι είναι οι ίδιοι και όχι κάτι νέο.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα.

Πολλά ακούμε, ακόμα περισσότερα μας υπόσχονται, αλλά πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν είδαμε ακόμα. Βλέπετε σκαλώνουν στην ιδιαίτερη αδυναμία που έχουν τα κόμματα για τα «πελατάκια» τους στο Δημόσιο. Ολα τα κόμματα ανεξαιρέτως, σε όποιο σημείο του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος κι αν βρίσκονται.

Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται πως μεταρρυθμίσεις χωρίς συνέπειες δεν γίνεται να υπάρξουν. Είναι αδιανόητο να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να μεταρρυθμιστεί το Δημόσιο χωρίς να ξεκουνηθεί ούτε ένας υπάλληλος από την καρέκλα του. Θα ήταν επιθυμητό, αλλά δεν είναι εφικτό. Τα κόμματα παγιδευμένα στον επί δεκαετίες λαϊκισμό, στη λογική του προστάτη των συμφερόντων των πολιτών, αγνόησαν την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις.

Το χειρότερο είναι πως συνεχίζουν ακόμα να κάνουν το ίδιο, ενώ εκφέρουν πομπώδεις λόγους υπέρ των μεταρρυθμίσεων, στην πράξη δεν είδαμε μεταρρυθμίσεις υπέρ της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου αλλά εναντίον τους, πράγμα που δεν συνιστά μεταρρύθμιση αλλά αντιμεταρρύθμιση. Ομως, η υπεύθυνη στάση απέναντι στην κοινωνία απαιτεί πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα και την κοινωνία.

Το έδαφος είναι πρόσφορο για πραγματικές αλλαγές, για τη δημιουργία κράτους φιλικού προς τον πολίτη, χαμηλού κόστους και αποδοτικού. Το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα οφείλουν να συνειδητοποιήσουν πως στη σημερινή συγκυρία πολιτικό κόστος έχει η αδράνεια και όχι οι ριζικές αλλαγές. Αρκεί βεβαίως να είναι υπέρ των πολιτών και της κοινωνίας.

Πόσες πιθανότητες έχει ο Ελληνας να πάρει αυτό που δικαιούται;

Πόσες πιθανότητες έχει ο Ελληνας να πάρει αυτό που δικαιούται; Αυτό για το οποίο έχει πληρώσει, έχει κουραστεί και έχει στερήσει χρόνο από τη ζωή του; Μπορεί να απαντήσει κανένας;

Φοβάμαι πως όχι. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που δεν ξέρεις τι θα σου προκύψει από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή…

Πριν δύο - τρία χρόνια, έβγαινες στο εξωτερικό, σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Ζυρίχη, και χάζευες τους «κουτόφραγκους» να παίρνουν απλόχερα και να απολαμβάνουν αυτό που δικαιούνται, χωρίς να διανοηθούν καν να το ζητήσουν. Είναι έτσι δομημένο το σύστημα, που τους προσφέρει ό,τι έχουν πληρώσει. Μπορεί για μερικούς να είναι λίγα, αλλά αυτά που δικαιούνται τα παίρνουν, χωρίς να στριμώχνονται σε ουρές, να τσακώνονται και να μοιράζουν φακελάκια. Και έλεγες: Μα καλά, είναι τρελοί αυτοί οι Ευρωπαίοι; Είναι στα καλά τους οι οδηγοί που σταματούν καταμεσής του δρόμου για να περάσουν οι πεζοί; Καλά, δεν τους σπάνε τα νεύρα περιμένοντας τον προηγούμενο να ξεπακετάρει, χωρίς να κορνάρουν και να κατεβάζουν καντήλια;

 Ομως, εμείς τι έχουμε; Ή, καλύτερα, τι είχαμε; Ενα κράτος που για να πάρεις αυτό που δικαιούσαι, που το έχεις πληρώσει, πρέπει να στηθείς στις ουρές, να λαδώσεις, να τσακωθείς, να βγάλεις… το διάολό σου, χωρίς να γνωρίζεις τι τελικά θα πάρεις και αν θα το πάρεις. Παραμένουν, βέβαια, οι οδηγοί που βλέπουν πεζό και θέλουν να τον… σταυρώσουν, τα λαμόγια, οι μπαταχτσήδες, οι τζαμπατζήδες, οι νταβατζήδες, οι χαλβατζήδες, οι τραμπούκοι, οι ανάγωγοι, οι νονοί, η καμόρα και ό,τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί κάθε ελληναράς που επιδιώκει με κάθε τρόπο να είναι συνεπής προς τα γονίδιά του.

 

Τώρα, όμως, τι έχουμε; Τους «κουτόφραγκους» να συνεχίζουν να παίρνουν αυτά που δικαιούνται -έστω λιγότερα- και μεις στα… ντόρτια και στις διπλές, αγωνιώντας αν θα ρεφάρουμε. Ποντάραμε πολλά χωρίς αντίκρισμα, μπας και πιάσουμε την καλή, αλλά δεν μας έκατσε. Τώρα πληρώνουμε τη χασούρα μας…

Το χάσαμε το παιχνίδι, πατριώτηηηη.

Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε.

Η αδυναμία του συνόλου του πολιτικού συστήματος να συμφωνήσει και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που όφειλε σε αυτό το αναποτελεσματικό και πολλές φορές φαύλο κράτος καθιστούν για άλλη μια φορά την ελληνική πλευρά ως τον πιο αδύναμο κρίκο στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με το δημιούργημά τους, τον κρατικό μηχανισμό, υπεράνω όλων…

Είναι καταπληκτικά αυτά που ακούμε κάθε μέρα. Σε μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά απόλυση στο Δημόσιο. Προφανώς ο υπουργός δεν βλέπει καμιά από τις παθογένειες του τομέα του οποίου προΐσταται, δεν αντιλαμβάνεται τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και πολύ περισσότερο βέβαια δεν τον ενδιαφέρει αν οι άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα φτάσουν τα τρία εκατομμύρια. Το μαγαζάκι μας να είναι καλά…

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα μεγαλύτερα θύματα της κρίσης είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος και αυτής της διαπραγμάτευσης και με τα μέτρα που είναι προ των πυλών πάλι αυτοί θα πληρώσουν το μάρμαρο. Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα το κράτος δεν είναι απλώς ταμπού, είναι η ιερή αγελάδα που κανείς δεν την πειράζει.

Δυόμισι χρόνια τώρα ακούμε για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε. Ούτε εμείς ούτε οι δανειστές μας. Και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αυτό το αναποτελεσματικό, δυσκίνητο, υδροκέφαλο και φαύλο κράτος δεν πρέπει να αλλάξει. Και δυστυχώς τώρα πια, οι αλλαγές αυτές πρέπει να γίνουν με διαδικασίες- εξπρές. Ας σταματήσουν ο κ. Μανιτάκης, ο κ. Τσίπρας και όλοι όσοι τέλος πάντων βάζουν πάνω από το εθνικό συμφέρον τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες και ας στηρίξουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Εχουν ιστορική ευθύνη.

Εκεί που λές ,επιτέλους όρθωσα ως Έλλην το αναστημά μου, τρώς μια κατακέφαλα και βρίσκεσαι πάλιν εις αθλίαν επίκυψιν…Στενάζων και οδυρόμενος…

Είναι   μοιραίο   φαίνεται. οι  ώρες  της  εθνικής    ανατάσεως,  να  μην  κρατάνε    πολύ.  Εκεί   που   λές,  έχουμε   και   λίγη   τσίπα,  δόξα   το   θεό,   πλακώνει   το   Παναγία    βοήθα.  Εκεί   που   λές ,επιτέλους   όρθωσα   ως   Έλλην  το   αναστημά  μου,   τρώς   μια   κατακέφαλα   και   βρίσκεσαι  πάλιν   εις  αθλίαν   επίκυψιν…Στενάζων    και  οδυρόμενος… Είμεθα  λοιπόν  τόσο  διάτρητοι;  Τόσον  ρωγμώδες;  Όλες   οι  πόρτες   αφύλαχτες;  Και   τα   παραπόρτια;    Και   τα  παράθυρα; Διαπορώ!    Πως    χώνεται   αυτό   το   σύστημα  από   την  τροϊκα       και   δεν   τους   παίρνουμε   χαμπάρι;   Πως   ξεγελιόμαστε   με  τόσο   χυδαίες   μεταμφιέσεις,ρε    παιδιά;   Πεπειραμένοι  άνθρωποι;   Τόσες   αλώσεις   έχουμε   πίσω   μας.   Πόσες  θ’  αντέξουμ’  ακόμα;   Το   Δούρειο   Ίππο   εμείς   τον  είχαμε   εφεύρει.  Πως    την   πατάμε   τώρα και   τον    βάζουμε     μέσα   στο   σπίτι   μας;   Άκου   να   φρίξεις… Θα  μας   κάνουνε,   λέει ΒΑΛΚΑΝΙΑ.  Θα  μας    χοροπηδάνε  παντού   στ’  αναμμένα   κάρβουνα   σαν   τους   αναστενάρηδες.  Θα   μαϊμουδίζουμε   για   την  Ευρώπη,    σαν    την   αρκούδα    στο   πανηγύρι…   Σαν     το   χανουμάκι    θα    μας   χορέψουνε    στο   ταψί.  Για   να    τουρκέψουμε   σιγά  σιγά,  να   μη    μας   έρθει   απότομα.   Θα  μας    φορέσουνε   και   λουρί.  Θα   μας   κρεμάσουνε   και   μάρκα.    Με   γράμματα    χρυσά.   <<Η  Γυφτοπούλα-Βασίλισσα>>.  Βαράτε   βιολιτζήδες!   Ποιος  στη   χάρη   μας.  Καμαρώνουμε   σαν   τα  γύφτικα  σκεπάρνια.  Τρομάρα    να   μας    έρθει.  Χαμπάρι  δεν   παίρνουμε. 

Καλούν τον κόσμο στους δρόμους, αποσκοπώντας σε μικροκομματικά οφέλη, τότε είναι δύσκολο να ανακτηθεί η αξιοπιστία μιας χώρας.

Το σύστημα «ναι σε όλους και μαζί με όσους διαμαρτύρονται» έχει επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας πλήρως το μοντέλο του ΠΑΣΟΚ πριν τις εκλογές του 2009.
Με τον Τσίπρα να μιμείται τον Παπανδρέου και να υιοθετεί τα αιτήματα όλων αλλά και να πρωτοστατεί στις πορείες διαμαρτυρίας ως… Τσιπραντρέου, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλουν πάση θυσία να περάσουν μπροστά στις δημοσκοπήσεις. Το ομολόγησαν εμμέσως πλην σαφώς υψηλόβαθμα στελέχη την προηγούμενη εβδομάδα, λέγοντας πως όταν τα μέτρα εφαρμοστούν ο ΣΥΡΙΖΑ θα περάσει μπροστά.
Παράλληλα, όπως έγινε το 2008 αλλά και το 2009, επιδιώκουν να μπλοκάρουν μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Ποιος δεν θυμόταν τον Γιώργο Παπανδρέου να μεταβαίνει σε ΔΕΚΟ και να συναντάται με συνδικαλιστές προβάροντας τα μπλουζάκια που έγραφαν «δεν πωλείται»;
Ή ποιος μπορεί να ξεχάσει τα κλάματα στο λιμάνι του Πειραιά και τις υποσχέσεις ότι «λεφτά υπάρχουν», όπως και αυτές για αυξήσεις σε συντάξεις και μισθούς.
Κι αυτά ενώ ήξερε, όπως και σήμερα γνωρίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ, πως η κατάσταση είναι τέτοια που δεν επιτρέπει υποσχέσεις, ενώ επιβάλλονται μέτρα ριζικά στο πεδίο των αποκρατικοποιήσεων.
Και όμως, αντιδρούν και απειλούν με φυλακή όλους όσοι υπογράψουν. Για το λόγο αυτό άλλωστε ο Αντώνης Σαμαράς πήρε πάνω του το θέμα σημειώνοντας σε ομιλία στη Βουλή ότι αν θέλουν να κυνηγήσουν και να απειλήσουν ας απειλήσουν πρώτα αυτόν.
Το θέμα δεν είναι αστείο. Όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρωτοστατεί σε πορείες και όταν στελέχη του κόμματος καλούν τον κόσμο στους δρόμους, αποσκοπώντας σε μικροκομματικά οφέλη, τότε είναι δύσκολο να ανακτηθεί η αξιοπιστία μιας χώρας.
Βέβαια, στο ΣΥΡΙΖΑ έχει μαζευτεί το παλαιοκομματικό ΠΑΣΟΚ, ειδικά αυτό που μεσουράνησε στο συνδικαλισμό, και ως εκ τούτου το φαινόμενο της ταύτισης της τακτικής Τσίπρα με αυτήν της προ Μνημονίου του Παπανδρέου δεν ξενίζει.

Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί.

 Δικαίως διαμαρτύρονται δικαστές, στρατιωτικοί και αστυνομικοί. Ιδιαίτερα η μεγάλη πλειοψηφία των (όντως) χαμηλά αμειβομένων. Αλλοτε κάτω από τα 1.000 ευρώ με τις νέες περικοπές και άλλοτε –για τους μεσαίους– κάτω από τα 2.000 ευρώ. Δεδομένου ότι η επικείμενη περικοπή είναι η τρίτη, τέταρτη και πέμπτη για όλους. Διαρκές, συνεχές ψαλίδισμα την τελευταία τριετία, που φτάνει το 35–40% των (άλλοτε) συνολικών αποδοχών.
Από την άλλη μεριά δεν φαίνεται να υπάρχουν αποδεκτά (δηλαδή σοβαρά και αξιόπιστα) «ισοδύναμα μέτρα» ώστε να μη γίνουν οι περικοπές στους ένστολους. Δεν έχουν πεισθεί γι’ αυτό ούτε στην Τρόικα των ξένων ούτε στο υπουργείο Οικονομικών.
* Το δράμα που ζουν αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δικαστές (όπως και καθηγητές ΑΕΙ, γιατροί ΕΣΥ) είναι ότι η δική τους υποβάθμιση και φτωχοποίηση συνδυάζεται με εκείνη των συνταξιούχων συναδέλφων τους. Ζοφερή και η δική τους συνταξιοδοτική τύχη στο μέλλον για όλους τους απεργούς του σήμερα. Μικρότερες, χειρότερες συντάξεις, πιο υποβαθμισμένη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δικαίως απορούν όσοι βλέπουν ένα κράτος να υποβαθμίζει τα ισχυρά του ερείσματα, τους εργαζομένους σε κρίσιμους τομείς της κρατικής ιδεολογικής ταυτότητας και μαζί της παραδοσιακής μεσαίας τάξης, όπως αυτή προέκυπτε (μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους τραπεζικούς) από τον δημόσιο τομέα.
* Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί. Απορούν δικαστές και αστυνομικοί με την εύκολη συμπαράσταση μετά συμμετοχής στα πάνω της πορείας τους βουλευτών και κομμάτων με εύκολες τις βαριές κατηγορίες εναντίον τους και εναντίον του έργου τους. Σε διαδηλώσεις, συγκρούσεις και δικαστήρια.
Με άλλους από τους σημερινούς συμπαραστάτες να τίθενται επί χρόνια απέναντι σε αστυνομικούς και δικαστές (καλύπτοντας κουκουλοφόρους, υπερασπίζοντας τρομοκράτες κ.λπ.) ή προσπαθώντας να τους καταργήσουν, να αναδείξουν αδυναμίες τους και να τους υποκαταστήσουν.
Δικαίως απορούν και αναρωτιούνται εάν αυτή η «συμπαράσταση» διαρκέσει έως την πρώτη διαδήλωση ή δίκη.