Ποιοι θα είναι αυτοί που θα αναλάβουν – { Μάσα] -- με το αζημίωτο φυσικά – την κατασκευή των απαραίτητων κτηριακών υποδομών…

Οι εικόνες των ρημαγμένων στρατοπέδων που ο τηλεοπτικός φακός έχει μεταφέρει από τους χώρους που έχουν προταθεί ως χώροι φύλαξης των λαθρομεταναστών προκαλούν ένα εύλογο ερώτημα.

Ποιοι θα είναι αυτοί που θα αναλάβουν – με το αζημίωτο φυσικά – την κατασκευή των απαραίτητων κτηριακών υποδομών που θα χρειαστούν για την λειτουργία των 30 στρατοπέδων.

Ήδη ακούστηκαν οι πρώτες φωνές που μιλούν για το κατασκευαστικό πάρτι που κρύβεται πίσω από το όψιμο ενδιαφέρον για την μεταφορά ενός υπαρκτού προβλήματος από το κέντρο της πρωτεύουσας στην περιφέρεια.

Καταγγελίες και υπονοούμενα από παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης για απ’ ευθείας αναθέσεις των έργων στα σχεδιαζόμενα στρατόπεδα μεταναστών δίνουν μια νέα διάσταση στο προεκλογικό άνοιγμα μίας συζήτησης που επιμελώς βρισκόταν στο περιθώριο χρόνια τώρα από τις πολιτικές δυνάμεις που είχαν ψηφίσει τον περίφημο Κανονισμό «Δουβλίνο 2».

Ξαφνικά αυτοί που πριν μία δεκαετία συμφώνησαν με την υπογραφή τους την μεταροπή της χώρας σε επίσημο στρατόπεδο φύλαξης των μεταναστών από την δυτική Ευρώπη, αποφάσισαν την προεκλογική κατασκευή «στρατόπεδων φύλαξης ψηφοφόρων» όπου θα μεταφερθούν στο άμεσο μέλλον μερικά εκατομμύρια Έλληνες υπό το φόβο της απόδρασης από τις αγκάλες του δικομματισμού.

Με δέλεαρ την υπόσχεση μιας καθαρής πρωτεύουσας επιχειρούν σήμερα να κατασευάσουν μία πρότυπο ευρωπαϊκή δημοσιονομική φυλακή, που στο εξής θα παράγει αυτό το οποίο περιγράφει και η γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση: φυλακισμένους και δεσμοφύλακες...

Με ένα ταπεινό «συγγνώμη» μπορούν να διαγράψουν τις ευθύνες τους;

ΣΕ ΔΥΟ ΚΡΙΣΙΜΑ «γιατί», που βασανίζουν την πλειοψηφία των Ελλήνων, καλείται να απαντήσει ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας.

Πρώτον: Γιατί οι κυβερνήσεις του κόμματός του παρακολουθούσαν ως απλοί θεατές τη χώρα να οδηγείται στη χρεωκοπία και τους πολίτες στην εξαθλίωση καλλιεργώντας κλίμα γενικευμένης ευδαιμονίας, αντί να σημάνουν συναγερμό, όσο ήταν νωρίς, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος;

Δεύτερον: Γιατί πρέπει οι ψηφοφόροι να εμπιστευθούν την τύχη της χώρας και το μέλλον τους παιδιών τους στους πρωταγωνιστές του Μνημονίου και της υποτέλειας, οι οποίοι πιστεύουν ότι Ο νέος ένοικος της Ιπποκράτους πρέπει να διαβάσει σωστά τα μηνύματα της κοινωνίας, που απαιτεί αλήθειες και πολιτική εντιμότητα. Μιας κοινωνίας που δεν συμπορεύεται με τα συμφέροντα που άρχισαν τις «εργολαβίες» της υποστήριξής του.

Ενας περίεργος δεσµός συν-δέει τον Ελληνα µε τη δυστυχία του...

Ενας περίεργος δεσµός συν-δέει τον Ελληνα µε τη δυστυχία του. Γι’ αυτό και βρίσκεται πάντα στις καλύτερες στιγµές του όταν δυστυχεί ή όταν απειλείται. Η κρίση και η σύγκρουση τον δυναµώνουν. Η άρνηση γίνεται θέση.

Εκµεταλλευτές του ελληνικού µόχθου δεν είναι τόσο οι καπιταλιστές µας όσο οι συνεχιστές της ένδοξης ελληνικής παράδοσης των αεριτζήδων. Μεσάζοντες, παράγοντες, κοµπιναδόροι (Ελληνοαµερικανοί και µη).

Κάπου βαθιά συναντιέται το εθνικό πλέγµα (που µας δηµιούργησαν) µε την ελληνική υπερβολή. Υπερβάλλει όποιος δεν αισθάνεται σίγουρος. Οποιος νοµίζει πως µειονεκτεί. Η υπερβολή είναι προσπάθεια για ξεπέρασµα. Υπεραναπλήρωση.

Ρωµέικο «µάνατζµεντ». Αντί για κίνητρα η φάπα του Καραγκιόζη.

Οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι βασικά οικογενειακές. Διατηρούν όλη τη ζεστασιά αλλά και όλη την απανθρωπιά της οικογενειακής ατµόσφαιρας.

Θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς...

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. […]

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα!”

ΤΩΡΑ, όμως, το πράγμα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Ο λαός, υποφέρει...

Οι ΕΛΛΗΝΕΣ δεν πιστεύουν πλέον κανέναν. Και μπορεί στα πολιτικά μας πράγματα το εμπόριο της απελπισίας να διαδέχθηκε εσχάτως το εμπόριο της ελπίδας, που ανθούσε προ της κρίσης, αλλά τώρα πλέον οι ψηφοφόροι απαιτούν σοβαρές και, κυρίως, εμπεριστατωμένες απαντήσεις. Δεν τους αρκεί η απλή έκφραση της απογοήτευσης και του θυμού τους. Ζητούν πρακτικές ιδέες και αποτελεσματικές λύσεις για τα πραγματικά τους προβλήματα. Πώς μπορεί, για παράδειγμα, να είναι άξια λόγου η πολιτική διαμαρτυρία ενός νέου ή παλαιού κόμματος για τη δραματική μείωση των μισθών και των συντάξεων, όταν δεν συνοδεύεται από σχέδιο για την αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας στην αγορά και από ρεαλιστικές προτάσεις για τη θεαματική μείωση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης; Πώς μπορεί να είναι αξιόπιστη η έκφραση αγωνίας και ενδιαφέροντος για τα εισοδήματα των Ελλήνων από τους πολιτικούς μας, όταν την ίδια στιγμή η πλειονότητά τους αποφεύγει να δυσαρεστήσει τους μεσάζοντες και τους μεταπράτες που διατηρούν αμείωτα τα προ κρίσης, προκλητικά περιθώρια κέρδους τους, ενώ είμαστε μια από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης; ΤΩΡΑ, όμως, το πράγμα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Ο λαός, που υποφέρει, απαιτεί να υπάρξει σε βάθος διερεύνηση και αυστηρή τιμωρία για όσους με τις πράξεις ή τις εγκληματικές παραλείψεις τους οδήγησαν τη χώρα στη μεγαλύτερη και τη χειρότερη κρίση της ιστορίας της

Υπάρχει πάτος στην ξεφτίλα;

Την εξέδρα των επισήμων θα απαγορεύται να πλησιάσουν οι πολίτες και όσοι στέκονται γύρω από αυτή θα πρέπει να διαθέτουν διαπίστευση από προσκλήσεις που δίνει το ΓΕΕΘΑ. Επίσης, θα απαγορεύεται η διέλευση και η παραμονή πολιτών επί της λεωφόρου Αμαλίας και προληπτικοί ελέγχοι θα γίνονται σε ομάδες που θα εμφανιστούν κοντά στο χώρο των παρελάσεων με πανό.

Συνολικά η Ελληνική Αστυνομία θα επιστρατεύσει 4.000 αστυνομικούς παρά την έντονη αντίδραση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ) όπου με ανακοίνωσή της τονίζει: «Δεν είναι δυνατόν οι εθνικές επέτειοι να εορτάζονται με την επιβολή μέτρων αστυνομίας και μάλιστα καταστρατηγώντας κάθε έννοια ωραρίου, αδειών και ημερήσιων αναπαύσεων του αστυνομικού. Δεν είναι αυτή η αποστολή μας. Τα κοινωνικά προβλήματα και ο θυμός ενός ολόκληρου λαού, δεν αντιμετωπίζονται με την καταστολή.Δηλώνουμε κάθετα αντίθετοι στα πρωτοφανή μέτρα τάξης και ασφάλειας και για τον πρόσθετο λόγο ότι για κάθε τι αρνητικό, όπως έγινε πριν λίγες ημέρες στο ΟΑΚΑ, οι συνήθεις 'εισαγγελείς' θα σπεύσουν να κατηγορήσουν και πάλι την Ελληνική Αστυνομία».

Επίσης για πρώτη φορά δεν θα παρελάσουν οι ανάπηροι και τα θύματα πολέμου ως ένδειξη διμαρτυρίας για τα μέτρα λιτότητας.

Για να αντέξουμε τους πόνους, θα μας έχει χορηγηθεί προηγουμένως μια ηρεμιστική, παυσίπονη ενδοφλέβια ένεση κάλπικης αναπτυξίνης...

Εκεί που ακούγαμε τον βραχνό αλλουΓιώργο αλλουΠαπανδρέου να απειλεί ότι θα συνεχίσει να υπηρετεί την πατρίδα από νέα μετερίζια, εκεί που συνέβαινε ο Ευαγγελισμός του Βενιζέλου κι είχε κατέβει με τον κρίνο, και δυστυχώς χωρίς σου, το λευκοφορεμένο, φρεσκογαζωμένο, επαναπαρθένο ΠΑΣΟΚ για να του δηλώσει ότι είναι μετ’ αυτού, εκεί που περιέγραφε ο Λουκάς Παπαδήμος την πετυχεσιά του PSI κι όλοι μαζί συνέθεταν την ωραία προεκλογική ατμόσφαιρα του «Ζήτω που καήκαμε!», θα ήταν σκόπιμο να βρεθεί, έτσι απλά, στον χώρο ένας άνεργος πελάτης… κι αντί γιαούρτης, να τους εκσφενδονίσει ένα ρεφρέν από τα παλιά. Ένα αιφνιδιαστικό «φου φου φου φί φου φουουουου!» από τα Χρηματιστήρια, τις αναθέσεις έργων, τις αλλαξοημετεριές, τις παραποιήσεις, τα Καστελόριζα και τα μνημόνια, για να γυρίσουν αυθορμήτως και να πάψουμε κι εμείς να τσιμπιόμαστε απειλούμενοι από βέβαιη σχιζοφρένεια. Να γυρίσουν τα εγχώρια «Δολώματα», οι επίλεκτοι καμπαρετζήδες της διεθνούς σπείρας των νόμιμων απατεώνων του τζόγου και με τον τρόπο τους να παραδεχτούν: «Όχι, δεν είμαστε αυτοί που λέμε ότι είμαστε. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Είμαστε αυτοί που ήμασταν… Απλώς τα κοστούμια και το κλίμα είναι διαφορετικά. Εκλογές γαρ…».
Για να αντέξουμε τους πόνους, θα μας έχει χορηγηθεί προηγουμένως μια ηρεμιστική, παυσίπονη ενδοφλέβια ένεση κάλπικης αναπτυξίνης. Στην πόρτα του εκλογικού κέντρου θα μας χαμογελά η «Ωραία του Κουρέα». Και μες στη ζάλη της σωτηρίας, μες στο σοσιζαλισμό, αν κάποιος σφυρίξει «φου φου φου φί φου φουουουου!» θα γυρίσουμε ενοχικά και θα καρφωθούμε εμείς, μόνοι μας, αντ’ Αυτών. Είμαστε όλοι δολώματα. Και τα δολώματα τρώγονται πρώτα από τα ψάρια που τα τρώνε τα πιο μεγάλα ψάρια …