Χαίρεται όταν κάνει το κακό και μοιράζει δυστυχία γύρω του. Δεν θέλει να σε βοηθήσει ακόμα κι όταν μπορεί να το κάνει...

Ήταν και εξακολουθεί να είναι ατυχία για την Ελλάδα και τους πολίτες της, που βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος να διαχειρίζεται τα συμφέροντά της. Ήταν και εξακολουθεί να είναι ατυχία για το Πανεπιστήμιο και τους φοιτητές, οι οποίοι βρέθηκαν στο δρόμο του. Ατυχές συμβάν είναι ο Βενιζέλος. Να μην σου τύχει. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για ειδική περίπτωση.Χαίρεται όταν κάνει το κακό και μοιράζει δυστυχία γύρω του. Δεν θέλει να σε βοηθήσει ακόμα κι όταν μπορεί να το κάνει. Θέλει πάντα να διατηρεί τη "διαφορά" του από τους άλλους. Θέλει να παραμένει ο ίδιος ισχυρός και εσύ να είσαι καθηλωμένος στην ανάγκη του, είτε ως πολίτης είτε ως φοιτητής είτε ως οτιδήποτε άλλο. Συνηθίζουμε, για παράδειγμα, να λέμε ότι ...είναι τύχη για ένα κράτος να έχει τους καλούς κυβερνήτες στη δύσκολη εποχή ...Τύχη για κάποιους φοιτητές να έχουν έναν καλό "δάσκαλο" ...Τύχη για κάποιους ανθρώπους να έχουν έναν καλό γείτονα. Όταν υπάρχει όμως η έννοια της "τύχης", υπάρχει και αυτή της "ατυχίας". Ο Βενιζέλος είναι "ατυχία" με όποια ιδιότητα κι αν τον "διασταυρώσεις" στη ζωή σου. Είτε ως πολιτικός είτε ως πανεπιστημιακός είτε ακόμα και ως γείτονας, είναι "ατυχία" για όποιον βρέθηκε στον "δρόμο" του και βέβαια στην ανάγκη του.

ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ! Προκαλείτε τον λαό, κύριε Βενιζέλο και κύριε Παπανδρέου, σε μία περίοδο κατά την οποία η ψυχολογία είναι διαλυμένη...

ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΕ! Προκαλείτε τον λαό, κύριε Βενιζέλο και κύριε Παπανδρέου, σε μία περίοδο κατά την οποία η ψυχολογία είναι διαλυμένη, τα νεύρα σπασμένα και η αγωνία για το σήμερα - το αύριο δεν τολμά κανείς να το σκεφτεί - είναι στο κατακόρυφο. Τί τις θέλετε τις δηλώσεις. κύριοι, για την επιτυχία του PSI; Τί ακριβώς πανηγυρίζετε, ότι δεν χρεοκοπήσαμε; Δηλαδή, δεν έχετε καταλάβει τι συμβαίνει γύρω σας ή νομίζετε πως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει; Συντηρείτε μια χώρα απλώς για να πληρώνει ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΗΣ την ώρα που οι πολίτες της σβήνουν! Γιατί προκαλείτε τον κόσμο, κύριοι; Πώς ακριβώς "σήμερα είναι μια καλή μέρα;" κύριε Βενιζέλο; Δεν ανακοινώθηκε μόλις χτες ότι οι άνεργοι έχουν φτάσει τους 1.030.000 πολίτες, η ανεργία στο 21% και οι οικονομικά ενεργοί πολίτες είναι κατά ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟΙ από τους άνεργους και όσους δεν αναζητούν καν εργασία; Ποιες θυσίες δεν πήγαν χαμένες κύριε Παπανδρέου; Πού πήρατε το χρέος στο δυσθεώρητο ύψος των 290 δισεκατομμυρίων, στείλατε την χώρα στο ΔΝΤ, πήρατε ό, τι μέτρο μπορούσε να φανταστεί το μυαλό σας και το μυαλό των συβούλων σας, στείλετε στην ανεργία μέσα σε δύο χρόνια μισό εκατομμύριο κόσμο, κόψατε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, φάρμακα, κατασχέσατε τα σπίτια του κόσμου, δημεύετε τις ιδιωτικές αποταμιεύσεις στα ομόλογα που έχουν αγοράσει από το υστέρημά τους κάποιοι πολίτες, βάλατε κάθε φόρο που θα μπορούσε να μπει κι όλα αυτά ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ - ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΤΕ - ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΨΗΛΑ, ΣΤΑ 325 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ έπειτα από οχτώ χρόνια; Τί τις θέλετε τις δηλώσεις κύριοι; Ποιος είναι ο λόγος που έναν ταπεινωμένο λαό, τον αντιμετωπίζετε σαν ιθαγενή που πρέπει να σας χειροκροτήσει, επειδή του δώσατε χάντρες και σας έδωσε ό, τι είχε και δεν είχε; Κρείττον του λαλείν το σιγάν, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι! Αλλά όσοι σχέση έχετε εσείς με αυτούς, άλλη τόση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο...

Σήμερα, ο Ελληνικός Λαός δεν αποτελεί κοινωνία. Αποτελεί ένα τρομαγμένο πλήθος και συνεχώς τρομοκρατούμενο...

Ολα είναι πρωτοφανή στην Ελλάδα. Διότι, ακόμη και κατά τις μαύρες μέρες της Ξενικής Τριπλής Κατοχής, ο υπάλληλος έπαιρνε τον συμπεφωνημένο μισθό του, ο εργάτης έπαιρνε το συμπεφωνημένο ημερομίσθιό του, ο συνταξιούχος έπαιρνε την καθορισμένη σύνταξή του, τα εργασιακά δικαιώματα λειτουργούσαν, η ιδιοκτησία ενός εκάστου ήταν σεβαστή (με εξαίρεση τις επιτάξεις) και, παρά την πείνα (τα τρόφιμα τα έκλεβαν οι κατακτητές!), η εγκληματικότητα ήταν περιορισμένη.
Σήμερα, ο Ελληνικός Λαός δεν αποτελεί κοινωνία. Αποτελεί ένα τρομαγμένο πλήθος και συνεχώς τρομοκρατούμενο, το οποίο δεν έχει από πού να πιαστεί και από πού να στηριχθεί, διότι κλιμακωτά και μεθοδικά, προκειμένου να του παραλύσουν τα ανακλαστικά, του αφαίρεσαν (και του αφαιρούν) όλες τις κοινωνικές σταθερές:
Δεν γνωρίζουν οι άνεργοι αν θα βρουν ποτέ και πότε εργασία...
Δεν γνωρίζουν οι εργαζόμενοι αν θα έχουν και αύριο ή μεθαύριο εργασία, όπως δεν γνωρίζουν αν θα πάρουν 700 ή 600 ή 500 ή 410 ευρώ...
Δεν γνωρίζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι αν θα πληρωθούν, πότε θα πληρωθούν και πόσα θα πάρουν...
Δεν γνωρίζουν οι συνταξιούχοι πόση θα είναι η σύνταξή τους τον επόμενο ή τον μεθεπόμενο μήνα...
Δεν γνωρίζουν οι μεροκαματιάρηδες αν θα έχουν και την επομένη μεροκάματο και με πόσο θα πληρωθούν...
Δεν γνωρίζουν αν θα πυροβοληθούν ή θα μαχαιρωθούν στον δρόμο, προκειμένου να τους αρπάξουν ληστές ένα δεκάρικο...
Δεν γνωρίζουν – όσοι έχουν σπίτι – πόσο θα απαξιωθεί και αν θα το χάσουν από τις Τράπεζες ή το κράτος, λόγω αδυναμίας να πληρώσουν υπέρογκους φόρους...
Δεν γνωρίζουν ποιος κυβερνάει τη χώρα τους – και ποιοι λειτουργούν ως Κατοχικές Δυνάμεις...
Δεν γνωρίζουν τι να κάνουν με τα παιδιά τους και με τους γέρους γονείς τους...
Δεν γνωρίζουν, – όσοι έχουν κάποιο κομμάτι γη – πού θα φτάσει ο εξευτελισμός της γης τους...
Δεν γνωρίζει καμιά Ελληνίδα και κανένας Ελληνας απολύτως τίποτε. Οπως δεν γνωρίζει και αν η χώρα του είναι δική του...
Αυτό το τερατώδες μείγμα τρομοκρατίας, ανασφάλειας και συνεχούς κατρακύλας αποτελεί έναν τερατωδέστερο καμβά, πάνω στον οποίο τυχάρπαστοι – εγχώριοι και ξένοι – κεντούν έναν κοινοβουλευτικό υπερφασισμό που όμοιό του δεν έζησε ποτέ κανένας Λαός.
Διότι κοινωνικές σταθερές υπήρχαν ακόμη και όταν η δημοκρατία ήταν νεκρή!

Στην Ελλάδα, τα πάντα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο...

Εδώ και δύο χρόνια, από την ημέρα δηλαδή που ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να μας βάλει στο Μνημόνιο φέρνοντας την Τρόικα στην Ελλάδα, τα πάντα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Ανεργία, δραματικές μειώσεις στα εισοδήματα, ύφεση και παντελής απουσία ανάπτυξης είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν ταυτόχρονα με την κρίση που πλήττει το πολιτικό σύστημα.
Μέσα στον κυκεώνα των δραματικών εξελίξεων έχει διαλυθεί σχεδόν πλήρως και το κράτος. Υπηρεσίες υπολειτουργούν, ενώ αποφάσεις που λαμβάνονται και αφορούν άμεσα τους πολίτες και την καθημερινότητά τους αλλάζουν πριν καν τεθούν σε εφαρμογή.
Αποτέλεσμα; Δεν λειτουργεί τίποτα. Το κράτος δίνει την εικόνα του μπάχαλου και μόνο ορισμένοι τομείς λειτουργούν και αυτοί από κεκτημένη ταχύτητα.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Παιδεία, Υγεία, Ασφάλεια και Υποδομές, τέσσερις εκ των βασικών αξόνων άμεσα συνδεδεμένων με τη διαβίωση των πολιτών είναι σε κατάσταση τραγική.
Ταυτόχρονα οι πολίτες ταλαιπωρούνται σε ό,τι και αν κάνουν. Από την κίνησή τους στους δρόμους, όπου τα φανάρια δεν λειτουργούν, μέχρι την πολύωρη αναμονή σε ταμεία όπως των ΔΟΥ και των ΔΕΚΟ.
Ουσιαστικά δεν φτάνει που το κράτος έχει μετατραπεί σε δυνάστη με τα συνεχή χαράτσια, εμφανίζεται να έχει και μια χαιρέκακη εικόνα, ταλαιπωρώντας τους πολίτες.

Ο κυρίαρχος λαός θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη...

Μέχρι την Παρασκευή θα γνωρίζουμε την τύχη της ρύθμισης των ελληνικών χρεών. Και θα ξέρουμε αν η χώρα θα έχει αποκτήσει μια καινούργια βάση επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας.


Αν όλα πάνε κατ' ευχήν και ανοίξει ο δρόμος για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, τότε η χώρα θα οδεύσει με ταχύτητα σε εκλογές, οι οποίες πιθανότητα θα διεξαχθούν στις 29 Απριλίου.


Και το δίλημμα των εκλογών δεν μπορεί να είναι άλλο από το αν γίνεται αποδεκτή αυτή η νέα βάση εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας.


Ουσιαστικά, το εκλογικό σώμα θα κληθεί να εγκρίνει ή να απορρίψει στην πράξη τη συμφωνία διάσωσης που η κυβέρνηση Παπαδήμου διαπραγματεύθηκε με εταίρους και δανειστές.


Και από την απάντηση αυτού του διλήμματος θα κριθεί η περαιτέρω πορεία της χώρας.


Ο κυρίαρχος λαός θα κληθεί να αναλάβει την ευθύνη. Και η ευθύνη θα είναι όλη δική του.

Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη...

Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.
H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης. Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.

Ολοι διαισθανόμαστε ότι είναι εκλογές εξαιρετικά υψηλού ρίσκου για τη χώρα.

Τώρα το κομματικό σύστημα ή καλύτερα τα κόμματα που υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή προοπτική καταλαβαίνουν ότι η επιβίωση της χώρας εξαρτάται από την αντιμετώπιση αυτής της ιστορικής παθογένειας. Καμία παράταξη δεν μπορεί να το επιχειρήσει από μόνη της γιατί η δημαγωγία του ενός παρασύρει και τον άλλον.

Μόνο η συνέργεια μπορεί να αλλάξει βαθμιαία το κλίμα. Και η συνειδητοποίηση ότι η προεκλογική δημαγωγία δεν είναι ανέξοδη. Χρεώνεται αμέσως, γιατί ο κόσμος είναι θυμωμένος, περισσότερο συνειδητοποιημένος και, από την άλλη, ο πολιτικός - εκλογικός χρόνος έχει συντμηθεί δραματικά. Σε λίγο που θα ανοίξει η προεκλογική περίοδος, είναι καλό οι ηγεσίες των κομμάτων να θυμούνται ότι θυμόμαστε τις απότομες στροφές του όχι - ναι στο Μνημόνιο, όπως και το αντίστροφο ναι - όχι στο Μνημόνιο, θυμόμαστε το «λεφτά υπάρχουν», την πρόταση «διορισμού εκατό χιλιάδων στο Δημόσιο», όπως θυμόμαστε ότι η «λαϊκή οικονομία» σοβιετικού τύπου κατέρρευσε μέσα στην κοινωνική δυστυχία.
Μετά το δεύτερο «πακέτο διάσωσης», πηγαίνουμε στον δεύτερο και αποφασιστικό κάβο. Ο τρόπος που θα πάμε στις εκλογές εξαρτάται από τους πολιτικούς αλλά πρωτίστως από τους πολίτες. Ολοι διαισθανόμαστε ότι είναι εκλογές εξαιρετικά υψηλού ρίσκου για τη χώρα. Σωστά λέγεται ότι θα κρίνουν την επιλογή ευρώ ή δραχμή. Θα ήταν όμως λάθος αυτό να μεταφραστεί σε μετωπική σύγκρουση των κομμάτων που υπερασπίζονται τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη.